| Welcome to Cherry Blossom High. We hope you enjoy your visit. You're currently viewing our forum as a guest. This means you are limited to certain areas of the board and there are some features you can't use. If you join our community, you'll be able to access member-only sections, and use many member-only features such as customizing your profile, sending personal messages, and voting in polls. Registration is simple, fast, and completely free. Join our community! If you're already a member please log in to your account to access all of our features: |
| We've got two hours to feed 'em all.; Privetopic Sam en Rico | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Jul 17 2011, 11:25 AM (248 Views) | |
| Rico Riina | Jul 17 2011, 11:25 AM Post #1 |
|
Pfoe. Het was vroeg. Heel vroeg. Zeg maar: vijf uur in de ochtend – vroeg. Moest ook wel, want om zeven uur moesten de deuren open gaan en moest het eten klaar staan. Dus Rico was al een uur wakker. Hij had gedoucht, geschoren, aangekleed (nogal logisch, aangezien hij weinig zin had om naakt rond te lopen op school) en hij was helemaal wakker en klaar om te koken. Hij wreef in zijn handen en hij had er zin. Kom op, mensen, Rico had er zin iiin! Helaas moest hij nog even wachten… Hij had gehoord, dat er ook nog een andere jongen was, die keukendienst met hem had. Dus…nu nog even wachten tot hij er was. Als hij maar op tijd was, want Rico had niet echt zin in een laatkomertje, die binnen kwam strompelen om…half zeven. Koken had tijd nodig, daarom was Rico zo vroeg opgestaan. Hij had een briefje onder de deur geschoven van die jongen, zodat hij zou weten dat Rico er al zo vroeg zou zijn. Hopelijk had hij het briefje een beetje kunnen ontcijferen… Maar goed – Rico ging alvast de ingrediënten bij elkaar scharrelen. Hij wilde de klassieke roerei en gebakken spek serveren, samen met warme broodjes. Daarnaast hadden ze nog kleine potjes jam, kleine pakjes vlokken en hagelslag… Chocolade? Maar goed – er waren ook nog vleeswaren, die nog gesneden moesten worden. Jup – alles wat vers kon zijn, zou vers zijn. Okay – behalve de jam dan. Maar de rest was…heel erg vers. Rico zuchtte. Waar moest hij beginnen? Eerst maar even de ingrediënten voor de broodjes klaar zetten, dan was dat alvast gedaan. Uhm… Hij zou alvast de ei kunnen doen… Hoe goed zou die jongen eigenlijk zijn, met koken? In koken – wat dan ook. Misschien kon hij wel helemaal niet koken en mocht Rico alles zelf doen. Gelukkig waren er nog niet zo heel veel leerlingen, dus nu kon het nog wel, maar wat als er steeds meer en meer leerlingen bij kwamen? Dan zou hij, op een gegeven moment, de hele keuken mogen runnen in zijn eentje, voor een hele school! Nee – Rico hoopte dat die jongen wel een beetje kon koken en anders een hele snelle leerling was – anders mocht Rico nog vrije tijd op gaan offeren om die jongen te leren koken. Kijk, natuurlijk, hij was best behulpzaam, maar je zou je op moeten geven voor een baantje, waar je ook nog wel een beetje van kan. Conclusie: de jongen kon koken en/of vond het heel erg leuk. Moest wel, kon niet anders. En met deze gerustheid in zijn hart begon Rico de ingrediënten bij elkaar te zoeken. Hij pakte eerst een dozijn eieren en enkele pakken spek – hij begon wel met het klaarmaken van een typisch Amerikaans gerecht. Of…wacht, nee, de broodjes moesten in de oven, wat wel even kon duren. Okay – nog geen spek en eieren! Ook goed! Eerst de broodjes doen! Rico ging door enkele lades en kastjes om op zoek te gaan naar een kookboek. Waar in de wereld… Oh, daar! Okay. Even snel geblader door het kookboek, toen vond hij eindelijk het juiste recept. “I’m gonna need ‘active dry yeast’?” Rico keek op. What the… Oh, gist, natuurlijk. Goed - verder had hij nog melk nodig, witte suiker, bloem, zout en boter. Oh, dat hadden ze hier wel. Melk en boter was te vinden in de koelkast, gist, suiker en bloem in de lades en de zout bij de kruiden. Ingrediënten? Check! En dan nu….hoe te bereiden? Eerst waste Rico zijn handen grondig. Hygiëne eerst! Rico haalde twee kommen tevoorschijn (gewoon ‘poef’, ja, inderdaad, haha) en deed de gist, samen met de melk en de suiker, in één kom. De bloem, de zout en de boter gingen in de andere kom. De boter was overigens gesmolten, dus het was niet zo dat er klompen boter in de bloem lagen. Toen werd alles gemixt, bij elkaar gedaan en werd de boel op het aangerecht gegooid en toen begon Rico met kneden. Kneden vond Rico het leukst, van het voelde zo vreemd. Na het kneden wreef Rico een andere kom in met olie, daar deed hij de geknede deeg in en vervolgens verstopte hij de kom onder een schoon laken. Zo – en nu is het wachten geblazen. Wacht, zou die jongen er ondertussen al zijn? |
![]() |
|
| Sam Tyler | Jul 17 2011, 05:16 PM Post #2 |
![]()
|
Sam rekte zich uit en draaide zich vervolgens nog een keer om. Hij keek slaperig naar de lamp die op de tafel stond. Blijkbaar had hij hem niet uigezet gisteravond. De lamp scheen een zacht licht door de kamer. Terwijl Sam steeds wat wakkerder werd zag hij net voor zijn deur iets op de grond liggen. Vanaf hier kon hij niet precies zien wat het was, dus kroop hij uit zijn bed, pakte het op, en plofte vervolgens weer neer op zijn bed. Terwijl zijn ogen over de letters gleden sprong hij op. Meteen keek hij op de klok achter hem. Vijf over half zes! Hij moest opschieten! Snel trok hij zijn broek aan die nog over de stoel lag. Gehaast rende hij de badkamer in, trok een t-shirt uit de kast, en terwijl hij het ding over zijn hoofd trok rende hij zijn kamer uit. De keuken.. Waar zat die eigenlijk? Sam ging er vanuit dat ze niet heel ver van de eetzaal vandaan konden zijn, dus rende verder naar de begane grond. De eetzaal in. Sam keek rond. Gisteravond toen hij aan was gekomen, had het er hier heel anders uitgezien. Er zaten mensen te eten. Er was geluid, veel geluid. Mensen praatten altijd hard. Nu niet. Nu was het helemaal stil. De stoelen stonden allemaal netjes aangeschoven. De tafels waren leeg. Sam keek weer om zich heen. De jongen van het briefje had gezegd dat hij hier zou zijn. Maar waar was hij dan. Langzaam liep hij verder. “Hallo? Uhm.. Ik ben hier voor de keukendienst.” riep hij. Zijn stem galmde door de lege ruimte. Onwillekeurig gingen er wat haren op zijn rug overeind staan. “Hallo? Is daar iemand?” Net toen de woorden zijn mond verlieten zag hij licht branden achter een deur aan het einde van de zaal. Hij liep er naartoe en duwde een van de twee klapdeuren open. Achter een aanrechtblad zag hij een jongen die bezig was met deeg. Hij zag er ouder uit dan hem. “Uhmm.. Hoi.” zei hij een beetje zenuwachtig. “Jij bent zeker Rico. Ik ben Sam.” Hij durfde niet veel meer te zeggen. De jongen was al zo druk bezig, misschien was hij nu wel boos op hem, dat hij zo laat was. |
![]() |
|
| Rico Riina | Jul 17 2011, 07:42 PM Post #3 |
|
“Hallo? Is daar iemand?” “Leven hier!” schreeuwde Rico terug, terwijl Rico aan het kneden was. Kneden vond Rico het leukst, van het voelde zo vreemd. Na het kneden wreef Rico een andere kom in met olie, daar deed hij de geknede deeg in en vervolgens verstopte hij de kom onder een schoon laken. Zo – en nu is het wachten geblazen. “Uhm…hoi.” Rico liep naar de wastafel om zijn handen af te wassen, toen zag jij de jongen. “Jij bent zeker Rico,” zei de jongen, “Ik ben Sam.” Rico grijnsde. “Hoi, Sam!” zei Rico vrolijk, terwijl hij zijn handen inzeepte, “Kijk niet zo bang – ik eet je niet op, hoor. En ja, ik ben Rico! Ik dacht, ik begin maar alvast, je komt vanzelf wel binnenlopen. En tada – ik heb gewoon gelijk!” Rico’s grijns verdween al snel, toen hij zich weer moest gaan focussen op het koken. Hij pakte een handdoek en leunde nonchalant tegen het aanrecht, terwijl hij zijn handen goed afdroogde. “Back to business,” zei Rico toen. “Hoe goed ben je in koken?” vroeg Rico, “Want dan kan ik rekening met je houden…of niet. Dat ligt eraan hoe goed je bent.” Rico hing de handdoek weer op aan het haakje en liep toen naar het fornuis. Tijd om de eieren te doen. En dat werden veel eieren – want…nou ja, diegene die roerei wilde, aten toch meestal wel aan twee eieren. Minimaal. Dus…hoeveel mensen zouden er nu zijn? Acht? Dat werden zestien eieren. Minimaal. Nou ja – dat werd dan met twee of drie pannen roerei maken. “Ik wil het voor vanochtend simpel houden: roerei en gebakken spek,” vertelde Rico, “Ik was net bezig met de broodjes, die zijn nu aan het rijzen.” Rico zette de afzuigkap aan voor de eieren – anders zou het te erg gaan ruiken in de keuken naar ei. Was ook niet fijn. “De roerei wil ik doen met roomboter en met roomboter ben ik niet zuigen,” zei Rico, terwijl hij kort grijnsde, “De gebakken spek… Tja, ken jij daar enkele varianten voor?” Originaliteit gewenst. Rico haalde een snijplank en een mes tevoorschijn. “Ik doe de eieren wel – doe jij de gebakken spek, dan?” vroeg Rico aan de jongen, Sam, “Als je varianten wil zoeken – het kookboek slingert hier ergens rond.” Rico keek even om zich heen, terwijl hij zijn mouwen opstroopte. “Oh – daar, op het aanrecht,” zei hij, terwijl hij met het mes wees. Wacht…hij miste iets. Oh, ja, natuurlijk, de ingrediënten. Nog even legde Rico het mes weer, terwijl hij de tomaten, de uien, de kruiden en de boter en de knoflook pakte. Hij kon het nog net allemaal vast houden… Rico ging weer aan het fornuis staan, terwijl hij de groenten ging snijden. Ja, okay, het fornuis niet echt de beste plek om groenten te gaan snijden, maar Rico stond daar toch al en het fornuis was niet aan. “Wat ik nu ga maken,” vertelde Rico, “Is de Italiaanse variant van de roerei. Veel kruiden en de typische dingetjes erbij – erg lekker, beetje pittig.” Lekker, zo, de ui snijden. Rico wreef af en toe in zijn ogen, maar het bleef prikken, natuurlijk... Nadat de groenten waren gesneden, sneed Rico een stukje boter af, deed deze in de pan en zette een plaat aan. Zelf verkaste hij, met zijn snijplank, mes, gesneden groente en kruiden naar het aanrecht. De ui ging in de pan en Rico begon alvast met het persen van de knoflook. De tomaten werd ook in de pan gedaan, samen met de peper, zout en de kruiden, die Rico ‘typisch Italiaans’ zou noemen. De knoflook werd er ook bij gegooid. Rico knipoogde vrolijk naar Sam. “Knoflook,” zei Rico toen, “Mag niet ontbreken, nooit!” Knoflook was niet alleen heel lekker, het was ook nog eens heel gezond! Rico pakte een houten lepel en duwde de boel een beetje in het rond. Als hij het zich nog goed kon herinneren, moest de ei erbij, wanneer de tomaat zacht was. Maar…dan moest hij nog wel even de eieren in een kom doen… Rico legde de lepel op de rand van de pan, veegde zijn handen af aan zijn broek en pakte toen een schone kom, om de eieren in los te kloppen. Ging lekker vloeiend, zo! Nou ja, hij had het ook veel vaker gemaakt. Rico had het vaakst gekookt voor Mary. Hij weet nog wel, hoe blij ze altijd was, wanneer ze verrast werd met het onbijt op bed… Rico glimlachte even – toen tikte hij een ei enkele keren op de rand van de bak en zo gleed het eigeel en het eiwit in de kom. Dit gold hetzelfde voor de andere eieren, die naast de kom stonden…tot er geen eieren meer naar de kom waren. Regelmatig draaide Rico zich snel om, om in de pan te roeren. Wat Sam deed, dat hield Rico niet in de gaten, dat zou alleen maar flauw zijn. Hij had wel vertrouwen in die jongen, dat kwam wel goed. Hij zag er niet uit als een scemo, dus…ja, dat kwam wel goed. En toen kreeg het ei een mooi plekje in de pan! En dan nu roeren… Rico keek even op, hij keek naar Sam. “En, hoe gaat het bij jou?” vroeg hij toen. |
![]() |
|
| Sam Tyler | Jul 17 2011, 08:45 PM Post #4 |
![]()
|
De jongen grijnsde naar hem. “Hoi, Sam!” De jongen zeepte zijn handen in en keek hem toen weer aan. “Kijk niet zo bang – ik eet je niet op, hoor. En ja, ik ben Rico! Ik dacht, ik begin maar alvast, je komt vanzelf wel binnenlopen. En tada – ik heb gewoon gelijk!” Hij praatte wel veel. Zoals de meeste mensen eigenlijk. Emma niet, die praatte eigenlijk net zoveel als hijzelf. “Back to business.” De jongen liep rond in de keuken alsof het zijn eigen kamer was. Sam keek toe, durfte niet te vragen wat hij moest doen. Hij wachtte tot de jongen iets zou zeggen. “Hoe goed ben je in koken?” vroeg Rico, die gewoon door ging met waar hij mee bezig was. “Want dan kan ik rekening met je houden…of niet. Dat ligt eraan hoe goed je bent.” Sam haalde zijn schouders op. “Weet ik niet echt eigenlijk. Ik kook thuis wel vaker, maar..” Zijn stem stierf af zodat er niet veel te horen was van het laatste. Blijkbaar vond Rico het niet erg want hij praatte daarna gewoon weer vrolijk verder. “Ik wil het voor vanochtend simpel houden: roerei en gebakken spek. Ik was net bezig met de broodjes, die zijn nu aan het rijzen.” Opeens hoorde hij een geluid van boven. Een beetje geschrokken keen hij omhoog om te ontdekken dat het alleen maar de afzuigkap was. “De roerei wil ik doen met roomboter en met roomboter ben ik niet zuinig.” Rico keek hem weer aan, terwijl Sam hem liet uitspreken. Hij ging er vanuit dat Rico de leiding zou nemen. “De gebakken spek… Tja, ken jij daar enkele varianten voor?” Varianten? schoot er meteen angstig door Sam’s hoofd. Gebakken spek was toch gewoon gebakken spek? “Ik doe de eieren wel – doe jij de gebakken spek, dan?” vroeg de jongen aan hem. Nu moest hij dus wel. “Als je varianten wil zoeken – het kookboek slingert hier ergens rond. Oh – daar, op het aanrecht.” Sam keek meteen naar het kookboek dat hij net al had zien liggen, alsof het zijn laatste redding was. Rico zwaaide met zijn mes naar het kookboek, en Sam deed onwillekeurig een stapje achteruit. “Uhm.. oké dan.” mompelde hij als antwoord. Sam liep voorzichtig naar het kookboek, bang om iets om te stoten wat op de planken stond. Of Rico in de weg te lopen. Hij sloeg het ding open en zocht op spek. Natuurlijk. Het eerste wat erin stond was gewoon standaard. Het uitgebakken spek dat hij kende, dat waarschijnlijk de hele wereld kende. Sam bladerde verder. Er stonden foto’s in van verschillende soorten spekbloemen, met uitleg erbij hoe je ze moest vouwen. En verschillende marinades die je kon gebruiken om het spek op smaak te brengen. Hij keek echt zijn ogen uit. “Wat ik nu ga maken.” begon Rico opeens. “Is de Italiaanse variant van de roerei. Veel kruiden en de typische dingetjes erbij – erg lekker, beetje pittig.” De jongen was bezig met de ui. Sam merkte op dat hij af en toe in zijn ogen wreef en kon het niet laten om een beetje te glimlachen. “Weetje, als je de wortel er niet afsnijd, van de ui bedoel ik, dan heb je geen last van je ogen.” Het was eruit voor hij er erg in had. Misschien kwam hij zo wel betweterig over. Dat wilde hij niet! “Dat vertelde mijn moeder me een keer.” Zei hij er daarom achteraan. Hij draaide zich weer om naar het kookboek. Aangezien Rico bezig was met de eieren, en hij daaraan blijkbaar veel kruiden toevoegde, leek het Sam verstandig om het spek zo plain mogelijk te houden. Misschien wat peper en zout, verder niets. Hij opende de koelkast en vond een stuk spek. Een stuk. Probleem een: Hoe ging hij het voor elkaar krijgen dit stuk spek te verwerken tot plakken? Hoe!? Hij wierp snel een blik op Rico die het zo te zien druk genoeg had met zijn eigen werk. Wat nou als Rico zo meteen klaar was met de eieren, en hij nog moest beginnen met het spek? Een beetje paniekerig keek hij rond in de keuken, tot hij een snijmachine vond. Hij liep erheen met het stuk spek, knipte de verpakking open, legde het stuk even neer op de machine, toen hij bedacht dat hij zijn handen nog moest wassen. Voor hij het stuk weer beetpakte keek hij even of het ding wel ingesteld was op de goede dikte. De plakken moesten natuurlijk niet te dik worden, ook niet te dun want dan bleef er niks meer over! Hij had al eerder met zo’n ding gewerkt. Een keer, toen de grote broer van Emma bij de slager werkte, mochten ze allebei mee. Hij had toen uitgelegd hoe het werkte en ze mochten zelf hun plakken snijden toen. Sam kon het niet laten te glimlachen bij die gedachte. Hij liet het stuk vlees door het apparaat glijden en een voor een kwamen er plakken uit. Toen Sam dacht dat hij genoeg had, stopte hij het overige stuk spek weer terug in de koelkast en zocht hij een pan in een van de kasten. Na zo ongeveer de helft van alle kasten open getrokken te hebben had hij er eindelijk een. Gelukkig waren er twee kookpitten, anders zou hij Rico in de weg gelopen hebben. Hij draaide de kookpit aan en zette de pan met een beetje boter op het vuur. Toen de boter licht borrelde, legde hij de spekplakjes een voor een erin. Hij hield van het geluid dat er klonk als je vlees in een pan gooide. Het sissende, rustgevende geluid. “En, hoe gaat het bij jou?” hoorde hij opeens vanaf zijn linkerkant. Sam keek op en zag dat Rico naar hem keek. “Uhm.. ja. Goed, denk ik.” Hij lachte een beetje en keek terug naar zijn spek. Hij pakte een bord en legde er een stuk keukenrol op, dat had hij zijn moeder wel zien doen, dan werd het spek altijd lekker knapperig. De spekjes die klaar waren legde hij erop en daarna pakte hij de ongebakken spekplakken, om ze vervolgens in de pan te doen. Het was redelijk stil in de keuken. Op het geluid van sissend vlees, de afzuigkap en het geklop van eieren na dan. “Dus..” Sam probeerde iets te zeggen, niet dat hij een ster was met woorden, of met mensen, om het beter te zeggen. Hij kon er niets aan doen, maar sociaal was hij nooit een van de sterkste. Maar Rico leek aardig. Aardiger dan de meesten die hij gekend had. Vrolijk en open. Sam fronste zijn wenkbrauwen bij elkaar. Hij moest toch iets kunnen zeggen? “Kook je al lang?” zei hij, terwijl hij naar Rico’s handen staarde, die voor zijn gevoel al heel veel vaker eieren hadden geklopt. “Ik bedoel,” ging hij verder toen hij merkte dat hij staarde. “het ziet eruit alsof je er veel verstand van hebt.” Sam keek op naar de jongen en kreeg het voor elkaar te glimlachen. “Hoe je hier zo door de keuken loopt, en dan die eieren, ik heb nog nooit iemand gezien die zo eieren klaar maakt, met die groentes en alles, weetje.” Opeens begon het vuurtje van woorden door zijn keel te wandelen. De eerste woorden waren gezegd en de barrière was verdwenen. Daar had hij wel vaker last van. Als hij eenmaal iets had om over te praten, dan lukte het wel. Helaas was dat alleen niet zo vaak het geval. |
![]() |
|
| Rico Riina | Jul 17 2011, 09:49 PM Post #5 |
|
“Uhm, ja, goed,” zei de jongen, “Denk ik.” Rico schudde zijn hoofd, maar er was wel een kleine grijns op zijn gezicht. “Je denkt het?” reageerde Rico, “Ai, dat klinkt niet heel erg zelfverzekerd!” Hij grinnikte even. Hij klopte het ei vrolijk werden. Het geel werd mooi afgewisseld met het rood van de tomaat, het glazige van de ui (die overigens nog steeds in zijn ogen prikte) (en dan had hij het over de lucht, niet de ui zelf!) en de kruiden. “Volgende keer ga ik de wortel dus niet doorsnijden,” zei Rico grijnzend. Hij zag, hoe het ei steeds meer aan het stollen was. Dit maakte hem blij. Ook al had hij dit veel vaker gemaakt, hij bleef het leuk vinden om te zien, wanneer een gerecht gelukt was. En, natuurlijk was het gerecht nog niet helemaal klaar, met het zag er nu nog goed uit! Beetje lichtbruin, hier en daar… Perfect! “Dus…” Rico keek even op, maar al snel trok de eieren weer zijn aandacht. Gaat lekker! “Kook je al lang?” vroeg Sam toen, waarschijnlijk om de stilte te verbreken. Rico keek niet op, hij was nog steeds bezig om de eieren niet te bruin te laten worden. Rico wilde net antwoord gaan geven, toen Sam verder praatte. “Ik bedoel, het ziet eruit alsof je er veel verstand van hebt!” zei Sam toen, “Hoe je hier door de keuken loopt… En dan die eieren. Ik heb nog nooit iemand gezien die zo eieren klaar maakt, met die groenten en alles, weet je.” Rico grijnsde. “Italiaanse roerei,” zei Rico toen, “Had ik toch verteld?” Alles op z’n Italiaans, bij Rico. Nee, hoor, Rico wilde maar al te graag nieuwe dingen uit proberen, maar eerste dag in deze keuken…was handiger om naar het bekende te grijpen. “Nou ja, ik kook niet waanzinnig lang, twee of drie jaar of zoiets,” zei Rico, terwijl hij een grote schaal pakte. Hij wist precies waar hij het op hoorde te serveren, dus hij pakte dat maar. ’t Zag er wel mooi uit. Het roerei gleed op de schaal en Rico legde de schaal op de bar. Hey – wat was dat? Heat Surface. Rico fronste. Was dit… “Scherzando, vero?” mompelde Rico. Ja – nee, niet dus. Het was echt zo. Dit was een bar, dat verwarmd kon worden. En het was niet zomaar een bar, zoals dat op het eerste gezicht leek – het was om voedsel warm te houden. Natuurlijk! Rico lachte kort, spottend, om zichzelf. “Okay – stom van mezelf,” zei hij. Rico stond op en bekeek even dit ding. “Ik snap dit ding niet,” zei hij toen. Oh – wacht, waren dat vakjes? Rico ging met zijn vinger over de randjes heen – ja, de randjes, hij kon het voelen. En aan de zijkant van de ‘bar’, aan Rico’s kant zaten…knopjes! Rico drukte een knopje in en hij hoorde mechanica bewegen. Hij gluurde over het randje en zag het vlak, wat eerst omgeven was door randjes, wegschuiven. Rico zuchtte vol bewondering. Hij keek opzij, naar Sam. “Zag je dat?” vroeg hij. Hij keek toen weer naar de bar-gebeuren. “Nieuwste technologie – ik krijg er nog koppijn van, ook,” mompelde Rico. Toen pakte Rico een schaal vanonder de bar-gebeuren, deed daar het ei in en zette de schaal op het rek, dat blijkbaar onder dat vlak zat. “Hoe hard zullen we dit ding zetten?” vroeg Rico aan Sam, “Eén of twee, of zoiets?” Rico haalde zijn schouders op en zette het op twee. Drie leek iets te hoog, één te laag….dus nam Rico het midden maar. “Zo,” zei Rico, terwijl hij zich even uitrekte, “Nu maar even kijken hoe het met het brood gaat…” Rico draaide zich om en stond toen even stil. Het rook hier naar…naar…naar gebakken spek! “Ruikt goed, Sam!” complimenteerde Rico Sam toen nog even. |
![]() |
|
| Sam Tyler | Jul 17 2011, 11:01 PM Post #6 |
![]()
|
“Italiaanse roerei. Had ik toch verteld?” Zijn stem klonk half spottend. Sam keek even naar de grond. Weer niet goed opgelet. Dat gebeurde ook wel vaker. Gelukkig ging Rico er niet te veel op in en vervolgde zijn antwoord. “Nou ja, ik kook niet waanzinnig lang, twee of drie jaar of zoiets.” Sam bleef vol verbazing naar de jongen kijken. Hij had iets anders dan de meeste mensen. “Scherzando, vero?” mompelde hij opeens. Huh? Wat? “Okay – stom van mezelf,” Hij praatte duidelijk in zichzelf, toen hij vol aandacht het aanrecht voor hem bekeek. Het leek alleen niet echt op een aanrecht, meer een soort bar ofzo. “Ik snap dit ding niet.” mompelde hij weer in zichzelf. Sam focusste weer op zijn spek. De laatste plakjes gingen nu de pan in. Pas toen hij een vreemd soort geluid hoorde keek hij terug. Er was een soort vlak op de bar open gegaan. “Zag je dat?” vroeg Rico aan hem. Hij keek hem met verwonderde ogen aan. Toen draaide hij zijn hoofd weer terug naar de bar. “Nieuwste technologie – ik krijg er nog koppijn van, ook.” Sam kon het niet laten even te grijnzen. Zo’n ding hadden ze in de kantine op zijn oude school ook. Daar kon je altijd warme broodjes halen, en soep. Die stond daar altijd in, bleef ie lekker warm. “Hoe hard zullen we dit ding zetten?” De stem haalde hem weer uit de herinneringen. “Eén of twee, of zoiets?” “Zoiets zal vast wel goed zijn, ja” Sam draaide zich om en pakte het bord waar de spekjes op lagen. Vervolgens haalde hij ook een schaal onder de bar vandaan en legde de spekjes erop, zodat ze niet weer in hun eigen vet terecht zouden komen. “Nu maar even kijken hoe het met het brood gaat…” zei Rico terwijl hij zich omdraaide vanaf de bar vandaan. Terwijl hij zijn weg vervolgde naar het aanrecht waar het deeg op stond bleef hij opeens staan. Sam schrok er een beetje van. Met de schaal met spek in zijn handen bleef hij staan. Had hij iets fout gedaan? Nee, toch? Zijn angst werd weggenomen toen Rico zei, “Ruikt goed, Sam!” Sam voelde zijn wangen rood worden. Thuis had hij nooit complimenten gekregen. Zijn vader was eigenlijk constant ontevreden over hem. Hij had het altijd over de dingen die hij niet deed, niet kon. Benadrukte nooit zijn sterke punten. Zijn moeder had het te druk met haar werk, was te bang voor zijn vader, wat hij er wel niet van zou zeggen, als zij zijn zoon, die hij nooit wilde, goed zou keuren. Alleen zijn opa vertelde hem wat hij goed deed. Wat hij kon doen om die sterke punten te verbeteren. Ergens deed Rico hem aan zijn opa denken. Oké, dat klonk vreemd. Maar toch. Hij legde dingen uit, terwijl Sam er helemaal niet om vroeg. Maakte complimentjes, die anderen niet zouden geven. “Uhm.. Dankje.” mompelde hij zachtjes, terwijl hij de schaal in de bar zette. Zijn handen waren vet geworden van het spek en dat gaf hem iets om te doen. Gelukkig. Hij hield er niet van als er niks te doen viel, terwijl anderen bezig waren. Hij liet het water over zijn handen stromen en zeepte zijn handen in. Met zijn elleboog duwde hij de kraan weer dicht. Oude gewoonte. Zijn oma, van zijn vaders kant, was altijd strikt met hygiëne. Zo mochten handvaten van kranen nooit aangeraakt worden met de handen. Moesten de borden stuk voor stuk gepoetst worden, nadat ze de vaatwasser uit gingen, werden de lampen en kasten zo ongeveer twee keer per uur afgestoft. Oké, misschien overdreef hij nu, maar zijn oma zat echt op het randje van smetvrees. “Kan ik nog wat doen?” vroeg hij aan Rico, terwijl hij zich omdraaide en tegen het aanrecht aanleunde. Zijn oma had nu hoogstwaarschijnlijk gezegd: ‘Eheh! Weg daar! Daar moeten we ons eten op bereiden, daar ga je toch niet tegenaan leunen met je vieze kleren!” Daarna was ze ontdaan weggelopen, terwijl ze wat onverstaanbare dingen mompelde over hygiëne en de jeugd van tegenwoordig. |
![]() |
|
| Rico Riina | Jul 18 2011, 11:06 AM Post #7 |
|
Rico zette toch maar even de afzuigkap nog een standje hoger. Want ja, alhoewel het lekker rook, moest het niet overheersend worden. Het laatste wat Rico wilde, was dat de hele eetzaal ernaar zou gaan ruiken. Plus, Rico kreeg honger van die geur. Hij zag zichzelf er wel voor aan om te zeggen: ‘even voorproeven’ en dan de hele bak vervolgens leeg zou zijn. Ja – Rico was dan wel klein (zeg maar gerust heel klein), maar dat betekende niet dat er weinig voedsel in kon. Zijn maag was net een bodemloze put. Nou ja, helemaal waar was dat niet… Zijn maag was een bodemloze put, wanneer er wat lekkers te eten was. Als het iets at, wat Rico nog niet eens aan de hond zou geven, dan zat hij al snel ‘vol’. Maar ja, dooreten tot het op was, kon hij ook niet doen…tenzij hij zin had om dik te worden. Nee – dat had hij niet. Rico was niet van plan om een dikke chefkok te worden. Alhoewel…als hij elke maaltijd voor moest gaan proeven… Oh, ja, inderdaad! Hij moest gaan voorproeven! Whoops. “Uhm… Dank je.” Rico grijnsde even, toen pakte hij de bak, waar hij het deeg had laten rijzen. Deze zette hij op het aanrecht en fronste even. Nee – hij wist niet meer wat hij moest doen… Rico pakte het kookboek en las de bladzijde, waar het recept voor bolletjes op stond. Hij moest eerst… De oven voorverwarmen. Okay. Da’s niet moeilijk. Hoe warm? Tweehonderd graden Celsius. …dat was veel. Moesten de broodjes er vast niet lang in blijven. Nou ja – het zou ook wel. Rico pakte een mes en brak door de bovenkant van het deeg heen. Zo, nu het deeg in…muffinvormpjes doen? Rico fronste weer. Las hij dat nou goed? Ja – had hij dan wel het juiste recept? …ja. Het zou ook wel. Dus Rico pakte muffinvormpjes, smeerde ze in en deed deeg in elk van die vormpjes, tot elk vormpje halfvol was. En nu? Oh – nu moest hij de boel weer laten rijzen. Lekker dan. Ook niet veel vooruitgang… Gelukkig viel er meer te doen, dan alleen de broodjes. “Kan ik nog wat doen?” vroeg Sam. Rico wreef zijn handen af aan zijn broek en keek toen op. “Even denken, hoor,” zei Rico, meer tegen zichzelf dan tegen Sam, “We hebben spek, ei, broodjes… Vleeswaren en kaas!” Rico liep naar de afwasbak om zijn handen weer af te wassen. Tja, je handen konden nooit schoon genoeg zijn! “Dus als jij even het vlees wil doen, dan zorg ik ervoor dat de kaas klaar is,” stelde Rico voor, “Dan nog even de broodjes doen…waar we waarschijnlijk meer van moeten maken, want ik heb er nu twaalf.” Rico zuchtte. “Daar gaan we dus echt meer van moeten maken,” zei Rico toen, “Dat doe ik dan nu wel, want ze moeten twee keer rijzen en dan in de oven, dus dat duurt iets langer.” Rico ging even met zijn armen over elkaar staan, terwijl hij bedacht wat voor broodjes hij zou maken. Hij zou kunnen kijken of hij pretzels kon maken… Rico pakte het kookboek en bladerde er even door. Ja, hier stond het. Hm, dat zag er niet moeilijk uit. Ja, dat zou hij best kunnen maken. “Zal ik anders pretzels maken?” vroeg Rico aan Sam, “Of kan ik het best bij brood en bollen houden?” Natuurlijk was het goed om variatie te houden, maar dat was moeilijk met zo weinig mensen nog op Cherry Blossom High. Dus dan was het gokken… Wat vonden de meeste leerlingen lekker om te eten? Rico fronste even en keek naar het kookboek. What to do, what to do…? |
![]() |
|
| Sam Tyler | Jul 18 2011, 05:15 PM Post #8 |
![]()
|
“Even denken, hoor.” Je hoorde hem in zijn hoofd zijn lijstje afwerken. “We hebben spek, ei, broodjes… Vleeswaren en kaas!” Dat moest niet veel werk zijn toch? “Dus als jij even het vlees wil doen, dan zorg ik ervoor dat de kaas klaar is.” Meteen liep Sam weer naar de koelkast. Daar had hij de vorige keer ook het stuk spek gevonden, er zou vast wel meer in liggen. “Dan nog even de broodjes doen…waar we waarschijnlijk meer van moeten maken, want ik heb er nu twaalf.” Hij hoorde Rico zuchten. “Daar gaan we dus echt meer van moeten maken. Dat doe ik dan nu wel, want ze moeten twee keer rijzen en dan in de oven, dus dat duurt iets langer.” “Oké,” zei Sam toen hij twee stukken vlees, salami en ham, uit de koelkast pakte. “Kan ik de kaas ook wel doen, als je wilt, kan jij je bezig houden met die broodjes, goed?” Sam’s zelfvertrouwen begon te stijgen. Hij merkte het. Hij pakte een bord uit de rechter kast, ja hij wist nu waar de borden lagen. Hij zette het bord naast de snijmachine en begon met de salami. “Zal ik anders pretzels maken?” vroeg Rico opeens. Sam keek hem aan. “Of kan ik het best bij brood en bollen houden?” Hij leek zelf niet helemaal goed te kunnen beslissen. “Uhm.. Dunno, je hebt al twaalf broodjes.. Dan is het misschien leuk om de andere helft pretzels te maken, toch?” Sam gedachten dwaalden weer af. Hij was een keer op vakantie geweest in Oostenrijk. Naar een broer van zijn vader. Toen ze met zn allen gingen wandelen op een van de bergen daar, waren ze gestopt bij een hut, helemaal boven aan. Hij had bij de kassa aan zijn moeders jas getrokken. “Maam? Wat is dat?” Zijn moeder keek hem aan, om vervolgens langs zijn vinger naar het brood te kijken wat aan een rek hing. “Dat is een pretzel. Moet je er een proeven?” Ze had er een voor hem besteld en Sam at het ding helemaal op. Het was zo lekker. Net een beetje zoutig, maar ook niet te. Perfect gewoon. Onder zijn hand voelde hij het stuk salami steeds kleiner worden. Op het bord lagen nu wel genoeg plakken. Hij ordende de plakken in een mooie cirkel en pakte een tweede bord. Al snel genoeg lag die ook helemaal vol met vlees, ham om precies te zijn. Hij pakte folie en deed het strak om de borden heen. Vervolgens zette hij ze in de koelkast en keek hij om zich heen. Rico bladerde wat door het kookboek, en was nog steeds bezig met de broodjes. De oven piepte, die was warm. “Zijn deze broodjes klaar met rijzen?” Sam keek naar de gevulde muffinvormpjes en vervolgde. “Dan stop ik ze in de oven, goed?” Dit was best gezellig eigenlijk. Hij kende nu tenminste al iemand. Hoefde hij straks tijdens het ontbijt niet te zoeken naast wie hij zou gaan zitten. Waarschijnlijk belande hij dan toch wel weer alleen aan een tafeltje. |
![]() |
|
| Rico Riina | Jul 18 2011, 06:56 PM Post #9 |
|
“Uhm… Dunno, je hebt al twaalf broodjes,” zei Sam, “Dan is het misschien leuk om de andere helft pretzels te maken, toch?” Rico knikte. “Je hebt gelijk,” zei hij, “Pretzels, dus!” Rico pakte gist, warm water, suiker, zou, bloem en eieren. Tik-tik deed het ei, krak deed de schaal en elegant gleed het eiwit, met het eigeel in een klein kommetje. Vervolgens werd alles geklopt en ta-da: het ei was ook klaar. Rico stroopte even snel zijn mouwen weer op en las toen het recept twee, drie keer globaal door. Toen las hij de eerste drie stappen goed door. Dit was eigenlijk hoe Rico altijd werkte, het zorgde ervoor dat hij niet telkens hoefde te kijken. “Zijn deze broodjes klaar met rijzen?” vroeg Sam, “Dan stop ik ze in de oven, goed?” Rico keek snel naar de muffins: ze waren bijna twee keer zo groot als ze eerst waren. Goed genoeg! “’Tuurlijk,” zei Rico, “Tien tot twintig minuten erin doen, hebben we hier een timer?” De gist werd toegevoegd aan het water, dat hoorde hij tien minuten te laten staan. Oh – fijn, nog langer wachten. Rico ging zijn handen weer wassen (hij had toch niets te doen). Pff, had hij ook helemaal niets te doen. Rico leunde tegen het aanrecht aan, met zijn armen over elkaar. “Okay, dus jij hebt de vleeswaren gedaan en de spek, ik heb de eieren klaar, de broodjes zitten in de oven, de pretzels moeten even zo blijven… Wat kunnen we nog meer doen?” Rico keek even om zich heen. De keuken kon best alvast schoongemaakt worden? Op de plek waar Rico vooral had gewerkt, was veel bloem, gist, suiker en andere troep te vinden en er zaten vetspetters rond het fornuis, waar Sam het spek had klaargemaakt en…de snijmachine was ook vies door het snijden van vleeswaren. Kaas! Rico moest nog de kaas doen! Oh – en de kleine potjes jam en nutella moesten nog klaargezet worden – net zoals de pakjes…hagelslag-ding. “We moeten nog even de voorverpakte dingen klaarleggen,” zei Rico, “Als het goed is, zijn er dozen achterin te vinden. Misschien handig om niet meer dan tien van elk te doen. Als jij dat doet, dan ga ik de kaas wel snijden.” Oh, ja, de boter was ook nog in pakjes, als het goed was. “En van de pakjes boter waarschijn dertig,” zei Rico. Goed – de kaas. Verschillende kastjes en laatjes moesten na worden gegaan voordat hij eindelijk de juiste plank had gevonden – de ene plank dat een onderdeel is van de kaassnijder. En als het goed zou zijn, zou de snijder zelf ook nog… Oh, hier. En dan nu de kaas zelf, dat zou ook wel slim zijn! Rico liep naar achteren, naar het koelgedeelte, die overigens echt gigantisch was… Nope, geen kleine rotkoelkasten – het was écht een grote koel…cel? Wat dan ook. Maar goed – Rico pakte dus een kwart stuk kaas en liep toen terug naar de spullen, waarmee hij de kaas zou snijden. Lekker bezig! Rico moest er, de eerste plakken, even handigheid in krijgen – sommige plakken waren te dik, anderen te dun, andere plakken waren…snippers kaas en een enkele plak was afgrijselijk dik. Rico grinnikte. “Pak de kaas, maar, hoor, deze kunnen we zelf opeten,” zei hij tegen Sam. Zelf pakte hij ook een plak kaas (lettelijk: een plak) en at deze snel op. En toen begon het goed te gaan! Rico glimlachte even, toen ging hij weer geconcentreerd verder. |
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · Keuken · Next Topic » |
| Track Topic · E-mail Topic |
4:52 PM Jul 11
|







4:52 PM Jul 11