Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
Les 1 Tweedejaars
Topic Started: Nov 20 2007, 04:37 PM (243 Views)
Deleted User
Deleted User

Met een zachte zucht leviteerde Bibi de laatste kooitjes op hun plek en keek vervolgens naar het verrichtte werk. Op het veld stonden verschillende kooitjes met Jobberknoll’ s erin, op een kleine afstand stond een houten tafel met twee soorten eten erop en voor alle kooitjes stond een iets grotere kooi. Alles was klaar voor de eerste les van het jaar! De leerlingen konden zo bij de kooitjes gaan staan.

Met een trotse blik keek Bibi naar het statige kasteel en veegde haar handen af aan haar gewaad. Ze vond het echt geweldig om lerares te zijn, al hield ze er niet van om gewaden te dragen. Met een frons keek Bibi naar beneden en adopteerde een verwarde blik toen ze tot de ontdekking kwam dat ze wederom haar gewaad onder de veren had zitten smeren. “Oh verdorie!” mompelde ze op zachte toon.

Snel keek Bibi rond of toevallig niet één van de schoolhoofden rondhingen op het terrein, anders zag ze het eraan komen dat ze weer een bak commentaar over zich heen zou krijgen en daar had Bibi dus beslist geen zin in.

Met een zucht gooide ze de blonde franse vlecht over haar schouder en ging bij de tafel met eten staan terwijl in de verte de kleine figuurtjes van de tweedejaars aan zag komen. Ze hoopte dat iedereen zou komen, het zou zonde zijn om mensen zo vroeg in het jaar al puntenaftrek en onvoldoendes te geven,…
Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


Diertjes. Fabeldiertjes. Of dieren. Of monsters. Mattia was overal klaar voor. Hij had in de vakantie van zijn oude lappen stof nieuwe buideltjes gemaakt voor extra kruiden en hij kon nu elke verwonding, welke dan ook, onmiddelijk behandelen! Niet dat hij verwachtte verwond te raken tijdens deze les. Vorig jaar was niet zo'n ramp en zelfs de kappa bleek best aardig wanneer hij was ingekrompen en Mattia hem trucjes had geleerd. Helaas moest hij Chen achterlaten bij zijn vader, aangezien hij op Zweinstein voor een beetje veel opschudding zou zorgen. Mattia keek ernaar uit om zijn professor ALLES te vertellen over wat hij Chen al geleerd had tot nu toe. Waarschijnlijk zou ze het niet geloven als hij het haar eerst vertelde, maar hij zou aandringen totdat ze hem geloofde. Desnoods liet hij Chen alsnog hiernaartoe halen om als mascotte voor Zweinstein te dienen voortaan. Clear zou hem wel aankunnen. Waarschijnlijk. Hopelijk. Of hij hield Chen gewoon bij zich. Vrolijk stak hij alvast een hand op naar zijn professor, die er weer net zo rommelig uitzag als gewoonlijk. Er was iets vreemds met haar, maar Mattia was inmiddels wel gewend aan vreemd.



Bibi: +1 voor je aanwezigheid. Waarom heb ik niet de hippe Mattia?
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Het was een lekkere dag toch om Fabeldieren te hebben van een lerares die er elke weer aparter uit zag. Alice liep over het terrein naar de les van Verzorging van Fabeldieren en hoewel ze er niet echt veel zin in had, was ze gestemd over de omstandigheden waarin ze aan het werk moesten. Het was tenslotte geen slecht weer en dat zou zelfs Fabeldier moeilijk kunnen ontkennen. Het was gewoon heerlijk om hier nu buiten te zijn.

Met een glimlach op haar gezicht keek Alice toe hoe de lerares inderdaad vandaag weer vaag gekleed was. Nuja, haar kleren waren nog wel vrij normaal, maar dat wat zich op haar kleren bevond, was dan wel weer apart. Achja, het had op zich ook wel wat. Ze zou bijna een lichaamsbedekkende boa om hebben, alleen waren de veren nog niet dicht genoeg. Deze lerares was duidelijk de Tarzan van Zweinstein, ze had alleen nog geen vijgenblad voor. Dat zou het verhaal wel compleet maken. De Tarzan van Zweinstein, slingerend door de bomen van het verboden bos aan lianen die elk moment onder haar gewicht konden bezwijken, maar dat niet deden, omdat ze al tegen een boom was aangeknald.

Rare gedachtes voor een meisje van twaalf, maar soms had je gewoon van die rare gedachtes. Alice keek naar Mattia. “Haaay”, zei ze met een glimlach en bedacht zich nog goed hoe ze het afgelopen jaar met hem was omgegaan. Mattia was een alom veel gerespecteerde jongen en dat was ook logisch, want ondanks zijn uitstraling, zat er ook nog eens heel veel goeds in dat hartje van hem. Hij was dan ook iemand waarmee Alice goed kon opschieten. Of dat andersom ook zo was, dat wist Alice niet, maar daar was ze Alice voor. Beetje vaag, beetje raar verhaal, beetje Saint Alice, een compleet figuur, dat ergens op de derde plek van vage mensen op Zweinstein stond. En Alice zou nu les hebben. Gezellig met diertjes bezig zijn en vrolijk met Mattia praten. “Hoe is het”, vroeg Alice dan ook aan Mattia toen ze goed en wel naast hem stond.


+1 voor je aanwezigheid. Je bent altijd sociaal niet?
Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


Terwijl Mattia zijn handen in zijn zakken stak en een buiging maakte richting de kooitjes die bij professor Clear stonden om de stille vogeltjes die erin zaten eens van dichterbij te bekijken, hoorde hij hoe Alice ook besloten had om deze les te volgen. Erg fijn, want het leek hem, hoewel ze er niet gevaarlijk ofzo uitzag, toch niet erg behaaglijk om prive-les te krijgen van professor Clear. “Hoe is het” Mattia haalde zijn schouders op terwijl hij langzaam van kooitje naar kooitje liep. "Gaat wel. Beetje verkouden. Beetje een flinke achterstand op Zwadderich. Maar wel okay. Hoe is het met jou dan?" Misschien moest hij maar eens naar Verweer tegen de Zwarte Kunsten gaan... Het leek Mattia van levensbelang nu er geruchten uitgelekt waren die niet veel goeds voorspelden. En met die inspectrice in de buurt werd de sfeer op school er ook niet behaaglijker op. Misschien moest hij Chen ook maar gaan trainen om op commando aan te vallen. Moeilijk moest het niet zijn. Aanvallen deed hij al. Nu nog op commando.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Alice keek naar Mattia die haar natuurlijk antwoord gaf. Daar was het Mattia voor. Mattia was Mattia niet als hij niet gewoon met haar omging en dat bleek vandaag maar weer. Hij ging gewoon met haar om, want hij was gewoon Mattia en Mattia waardig. Ze glimlachte en gaf hem een knipoog die hij waarschijnlijk niet eens had gezien. Zijn uitleg over hoe het met hem ging, was dan wel iets minder rooskleurig, hij leek nu al last te hebben van een kleine depressie. Zolang het lage drukgebied maar niet de overhand nam, was het nog wel goed. Alice keek hem aan en hij vroeg haar dezelfde vraag. Alice glimlachte. Natuurlijk wilde ze wel vertellen hoe het met haar ging.

"Met mij gaat het eigenlijk best wel goed", zei Alice, "ik voel me fijn, weet wat ik wil, ga lekker door zoals ik denk dat ik door moet gaan en heb het gevoel dat het nog wel leuk kan worden met de lessen en dan vooral met de lessen waarin we samen met Zwadderich dingen moeten doen." Alice glimlachte en vond het jammer dat haar project er nog niet was. Dat zou vanzelf vast wel om de hoek zetten, als ze tenminste haar handen aan een dier vuil durfde te maken. Alice vroeg zich af of Mills daar wel toe in staat was. Dieren voelden het wanneer je niet klopte en Alice kon moeilijk zeggen dat Mills wel klopte. Niet dat zij klopte, maar nog altijd meer dan Millie.

Met een glimlach staarde Alice naar de lerares. Die zag er inderdaad interessant uit met haar veren, maar Alice kreeg niet meer de visioenen over Tarzan en was zich meer bewust van de situatie zoals die nu was. Ze nam de omgeving en het weer goed in zich op. Vandaar dat haar haren ook een klein beetje bewogen bij een licht briesje. Deze was heerlijk, want deze zorgde voor verkoeling in deze warme tijd van het jaar. Het was dan ook een beetje vaag hoe haar haar zat en er zou vast een plukje half naar boven zitten. Het boeide Alice niet. Ze kon er moeilijk raarder uit zien dan de lerares. En dus bleef de glimlach op het gezicht van de kleine tweedejaars uit Ravenklauw die alleen met Mattia een privéles ook wel zag zitten. "Dus, hebben we er wel zin in?", vroeg Alice om het gesprek maar een beetje op gang te houden, terwijl ze demonstratief in het gras ging zitten. 'Hippy-sit-in', dacht ze meteen en haar glimlach werd breder, terwijl ze Mattia aankeek.
Goto Top
 
Aristo Wardner
Member Avatar


Aristo streek door zijn haar. Ze zouden buiten les hebben, dus had hij er uit voorzorg extra veel gel in gedaan. Stel je voor dat het uit model zou waaien! De jongen fronste zorgelijk bij die gedachte, maar zijn gezicht klaarde op toen hij zag dat hij zijn bestemming bijna bereikt had. Aristo had Verzorging van Fabeldieren, hetgeen gegeven werd op het terrein. Het vak zelf viel wel mee – meestal was het gewoon een uurtje bijkomen van de vakken waar ze wél iets nuttigs deden – maar de lerares vond hij maar een raar mens. Kon zélf bijna tot fabeldier gerekend worden! Nee, normaal was ze niet, die professor Clear. Maar, toegegeven, dat waren de meeste leraren hier niet…

Aristo boog zich over een kooitje en bekeek de inhoud quasi-geïnteresseerd. Het was een klein blauw vogeltje dat verward in zijn gevangenis op en neer fladderde. Als hij zich niet vergiste, had Aristo een dergelijk beestje eerder gezien toen hij en zijn vader vorig jaar bij zijn grootouders op bezoek waren geweest. Dat exemplaar was al wat ouder geweest en ongelofelijk saai, maar zijn oma was er erg mee in haar nopjes geweest. Helaas was Aristo allang weer kwijt wat er zo bijzonder was aan deze vogel – misschien had het nog punten op kunnen leveren.

De Zwadderaar streek nogmaals door zijn haar en kwam weer overeind. Hij draaide het vogelkooitje de rug toe en wenste de lerares en zijn twee medeleerlingen verveeld een goedemorgen. Hopelijk zouden er ook nog wat interessante mensen naar deze les komen – al viel daar natuurlijk niet al te veel van verwachten bij een vak als Fabeldieren…


Bibi: +1 voor je aanwezigheid. Als ik posts van jou lees moet ik altijd aan een liedje uit grease 2 denken.... Cool Rider ;)
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Haar zwarte haren zaten niet! En dat was iets wat haar irriteerde, natuurlijk maakte zij zich niet druk over haar uiterlijk, maar vandaag was anders. Vandaag had ze fabeldieren en om toch nog een voldoende te kunnen halen moest ze er netjes en bijdehand uit zien! En als ze er netjes uit zag dan kwam alles goed. Dat moest gewoon! Waren rijke mensen niet de mensen die een geweldig uiterlijk hadden? Die de nieuwste mode konden kopen en daardoor gewoon té mooi waren? Eigenlijk best oneerlijk. Eigenlijkw as alles oneerlijk. Het was al raar dat Griffoendors niet met Zwadderichse mensen om konden gaan, nou het was haar nog niet echt opgevallen maar als je de geruchten moest geloven-...

''Stom rot plukje!''

Siste het tweedejaars Grifje tegen haar eigen spiegelbeeld. Haar linkerhand trilde toen ze hem naar het ''rot plukje'' toe bracht en het plukje achter haar oren schoof. Wat een gedoe! En dat allemaal voor een voldoende. Die leraren moesten is zien wat voor inzet het was om er netjes uit te zien! Maar nee de leraren vroegen niet alleen het zo vermoeiende nette uiterlijk nee ze vroegen ook nog is dat je oplette in de les! En als je dat niet deed, nou dan had je een probleem want dan pakte ze je héél hard terug op de toets. Het was gewoon gemeen! Leraren waren gemeen. Het tweedejaars grifje stak haar tong uit naar haar spiegelbeeld en streek vluchtig langs haar tanden. Wit genoeg? Gelukkig, als ze nu een glimlach op haar gezicht kon toveren was het tijd om naar fabeldieren te gaan.

Een glimlach kwam er op haar gezicht al was het moeizaam, het feit dat leraren gewóón te veel vroegen nam haar hele weg naar het terrein in beslag. Hoe konden leraren nou vragen dat ze én netjes er uit zag én netjes oplette? En als je niet uitkeek ook nog is huiswerk kreeg? Nee, het was duidelijk niet eerlijk! Amy keek zuchtend op naa rde kooitjes, er liepen nog drie andere leerlingen rond als zij tenminste goed kon tellen.

''Halloa Prof.'' Bracht ze uit haar mond, om toch een beetje respect te tonen, want zeg dat eiste ze er ook nog is bij! Haar ogen gleden naar een tweedejaars zwad, zou hij naar haar willen luisteren? Zou hij haar willen vertellen dat hij het helemaal met haar eens was? Ze zou het kunnen proberen! Dan kreeg ze gelijk duidelijkheid of Zwadjes echt niet met Grifjes op konden trekken. ''Hooi!'' Bracht ze uit haar mond tegen de zwadderaar, terwijl ze weer met haar linkerhand het o zo opstandige haarplukje achter haar oor probeerde te duwen.


Bibi: +1 voor je aanwezigheid. Probeerde je hem te overrompelen? Want ik denk dat hij nu van schrik dood zal gaan...
Goto Top
 
Aristo Wardner
Member Avatar


“Hooi!” Het duurde even voordat Aristo doorhad dat het tegen hem was, omdat hij het zwartharige meisje dat over het terrein aan was komen lopen om de les mee te volgen nog geen blik waardig had gekeurd. Oké, één hele kleine blik, om vast te stellen dat het niet toevallig een van zijn mede-Zwadderaars was die daar aan kwam lopen, en dus géén interessant persoon. Toch was dit meisje op hem af komen lopen en toen Aristo had vastgesteld dat het ‘hoi’ wel degelijk voor hem bedoeld was, nam hij haar dan ook wat bevreemd op. Een Griffoendor. Het was lang geleden dat de jongen een Griffoendor gezien had, laat staan dat er een tegen hem gepráát had. Nee, hij kon zich niet herinneren dat ooit een andere Griffoendor het lef had gehad om hem aan te spreken. Wat moest dit meisje van hem?

Nu begon Aristo het kind uitgebreider op te nemen. Van top tot teen bekeek hij haar, om uiteindelijk met een lichte frons op zijn gezicht bij haar ogen te belanden. “Hallo…” zei hij langzaam en een beetje vragend. Hij bracht zijn hand nog maar eens naar zijn hoofd, beseffend dat het niet lang zou duren voor er meer gel aan zijn vingers zat dan in zijn haar, en wendde uiteindelijk zijn blik van de Griffoendorster af om zich op iets boeienders te richten. En terwijl hij zo verveeld de andere kant op keek, vroeg hij, zonder al te veel behulpzaamheid in zijn stem, “Is er iets?”
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Het bewoog! HEt gaf antwoord! Ze kon nu nog gillend weg rennen van angst, ze kon nu nog zeggen dat er niks was ! Wat had haar bezielit? O Merlijn wat zou de jongen zeggen? Zijn mond bewoog, bewoog! Haar ogen werden groot haar rechterhand begon weer te trillen langzaam ging die naar haar toverstaf toe, maar het grifse meisje had blijkbaar zich voor niks zorgen gemaakt. Er kwam een hallo uit?! Haar adem stokte, haar hand verslapte en een beetje geschrokken heel veel keek ze twijfelend naar de jongen. Kon ze nog wel verder wat zeggen? Haar linkerhand ging weer naar haar ''haarplukje'' en weer werd het plukje achter haar oor geduwd. Net toen ze weer wilde gaan praten tegen de jongen,b egon de jongen zelf weer te bewegen! Hij moest haar niet zo laten schrikken! Ts. Hoe kon hij?

Voor de zekerheid zette het meisje zichzelf iets naar achteren toe, zodat ze niet zijn adem hoefde in te ademen en dat ze niet haar haren in zijn haren zag verwarren en zodat hij haar niet kon laten schrikken! Dat hij dat al had gedaan, was even naar Amy's achterhoofd gedaald. “Is er iets?” Dat had zijn mond gezegt! En nu moest zij antwoorden, dat waren de principes. Maar ze wist niks te zeggen! Hoe kon ze iets zeggen tegen de Zwad? Het was te wnahopig, maar kom op een Grif kon niet bang zijn! Ze moest dus praten. Praten, praten? Ja, praten! Amy je bent het toch niet verleerd? Haar rechterhand zette ze neer op haar rechter heup en twijfelend keek ze de jongen aan. Haar antwoorden konden verschillen. ''Nee, er is niks sorry ik dacht dat je iemand anders was.'' Zou ze kunnen antwoorden, maar het was niet het gene wat ze wilde! Dat was raar, ze moest gewoon een gesprek kunnen voeren.

''Nee, sorry maar er was niemand die ik echt interessant vind hier op het terrein en jij kwam er nog het dichts bij in de buurt van de iet wat interessante mensen. Vind je het erg?'' Nee! Dat was ook afschuwelijk. Merlijn hoe moest ze antwoorden? ''Ik wilde kijken of je kon bewegen.'' Haha, die was goed! De jongen zou met een mond vol tanden staan! Amy, iedereen heeft tanden. Merlijn wat moest ze zeggen? Een antwoord wat de jongen uit zijn evenwicht bracht, het moest iets zijn wat hij niet verwachtte.

''Nee, er was niks. Jij bent de enige met een beetje uiterlijk en wat ik de moeite vind om aan te spreken. Moeite mee?'' Kwam er uit haar mond gerolt, haar woorden waren toch wel scherp? O merlijn! Had ze de jongen maar nooit aangesproken. Máár als ze haar vraag wilde stellen moest ze zich eerst op haar gemak voelen, end e jongen ook! En natuurlijk ging haar dat lukken. Haar lukte alles!
Goto Top
 
Aristo Wardner
Member Avatar


Het duurde even voor de Griff antwoord gaf op zijn – toch niet al te moeilijke – vraag. Maar toen er uiteindelijk toch iets uitkwam, was dat niet bepaald het antwoord dat Aristo had verwacht. “Nee, er was niks. Jij bent de enige met een beetje uiterlijk en wat ik de moeite vind om aan te spreken. Moeite mee?” Verbaasd wendde hij zich weer tot het meisje. “Ehm..” Aristo zweeg wat overdonderd terwijl hij probeerde te bedenken wat hij hierop moest antwoorden. Uiteindelijk grijnsde hij wat opgelaten, schudde zijn hoofd, en zei: “Wel… Als je het zo brengt… Ik denk het niet nee.” Hij grinnikte en schudde opnieuw wat verbaasd met zijn hoofd. Toch verscheen er weer een frons op z’n gezicht. “Jij zit in Griffoendor, toch?” vroeg hij. “Of wacht, nee, domme vraag. Opnieuw. Jij zít in Griffoendor,” klonk het, ditmaal bevestigend. “Wel… Oké dan.” Hij zuchtte en keek opnieuw weg. Wat moest hij in godsnaam zeggen tegen deze… Grif?

“Wel… Jij ook zo’n zin in de les?” vroeg hij uiteindelijk maar, met een duidelijke ondertoon van sarcasme in zijn stem, en nog altijd stug de andere kant opkijkend. Bij nader inzien… misschien had hij er toch wél moeite mee.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Stilte!” riep Bibi hardop terwijl ze haar handen in de lucht stak om de aandacht van de leerlingen te krijgen. “He! Stilte!” riep ze weer toen het niet stil werd en automatisch greep ze naar haar toverstok, klaar om een kanonschot over de velden te laten schallen. De leerlingen herkenden dit gebaar van voorgaande jaren en vielen gelijk stil, anders zouden ze straks allemaal langs Madame Plijster moeten.

“Goed, nu ik eindelijk jullie aandacht heb,” begon Bibi op scherpe toon en keek de leerlingen stuk voor stuk aan voordat ze er ook maar aan leek te denken om verder te gaan. “Welkom bij jullie eerste les Fabeldieren van dit jaar. Aangezien Sarah Deveron besloten heeft dat ik geen leerlingen geen groot risico mag laten lopen tijdens hun eerste les krijgen jullie iets liefs, schattigs en weet ik veel wat nog meer vandaag,” zei Bibi op geïrriteerde toon en sommige leerlingen zuchten opgelucht terwijl anderen juist riepen dat het schoolhoofd overdreef. Op het laatste moment leken ze zich echter te herinneren dat Bibi niet graag onderbroken werd tijdens haar les en vielen ze collectief weer stil.

Een smalle glimlach verscheen op Bibi’s lippen en met grote passen liep ze naar een kooitje toe en haalde daar een blauw gespikkeld vogeltje uit, ter grote van een mus. “Dit mensen, is een Jobberknoll. De Jobberknoll komt over het algemeen voor in Noord-Europa en Amerika, hij heet kleine insecten, zoals maden, sprinkhanen en wormen. Natuurlijk zit de krekel ook in zijn dieet, eveneens als de mier, de bladluis en zo nu en dan ook een libelles. Dit is maar een klein onderdeel van wat de Jobberknoll allemaal eet, maar dat verschilt per dier ook weer, ze vinden niet alles allemaal even lekker.

Dit zijn handtamme Jobberknoll’s, ze zijn hier op het terrein van Zweinstein geboren en met de hand opgevoed. Ze vertonen verder alle normale instincten van een wilde Jobberknoll, alleen zijn dezen weer terug te fluiten. Dit is zeker een voordeel, ze kunnen namelijk gewoon vliegen.

Een Jobberknoll maakt geen geluid tot op het moment dat hij dood gaat, ik wil dan ook géén gefluit horen van een vogel tijdens deze les! Wanneer de Jobberknoll sterft komt al het geluid dat hij ooit gehoord heeft er achterstevoren uit in één langgerekte gil. Mensen die er te dichtbij staan zullen zeker een week praktisch doof zijn,” vertelde Bibi op kalme toon terwijl ze het kleine vogeltje omhoog hield op één vinger. De leerlingen keken verveeld naar het vogeltje, maar zeiden geen woord.

“De veren van de Jobberknoll worden gebruikt in verschillende toverdranken, twee voorbeelden hiervan zijn Waarheidsserums en Geheugendrankjes. De staarveren lijken het effect te stimuleren bij geheugenproblemen, wat niet zo gek is wanneer je bedenkt dat hij alle geluiden die hij ooit gehoord heeft kan onthouden om ze aan het einde van zijn leven achterwaarts te herhalen. Het eerste geluid wat hij dan ook gehoord zou hebben komt er dus het laatste uit en wanneer je weet dat een Jobberknoll meer dan dertig jaar kan leven zouden dit aardig wat woorden zijn.

Ik heb genoeg kooitjes neergezet voor alle leerlingen, wanneer je begint met de les kies dan een vogeltje uit die je het meeste aanspreekt. Bekijk hem, beschrijf zijn opvallende kenmerken, geef ze iets te eten, de bakjes staan op de tafeltjes, laat ze een rondje vliegen en kijk hoe ze met elkaar omgaan. Schrijf dit in een verslag die je aan het einde van de les bij mij inlevert. Vragen tussendoor mogen,” ging Bibi verder en maakte vervolgens een beweging met haar vrije hand dat de leerlingen konden beginnen. Bibi zelf keek nog even naar het vogeltje, die haar nieuwsgierig aan leek te kijken, maar stopte hem vervolgens toch weer terug in het kooitje en draaide zich om zodat ze een bonusopdracht op het bord kon schrijven.



Quote:
 
BONUSOPDRACHTEN FABELDIEREN TWEEDEJAARS!

!!!Zet in het onderwerp je afdeling, dat het voor de bonusvraag is en het jaar neer!!!

1.Waardoor word door het gebruik van Jobberknoll veren in geheugen stimulerende drankjes het effect versterkt?
2.Hoe zien de eieren van de Jobberknoll eruit, hoeveel eieren legt de Jobberknoll wat is de broedtijd, hoe zien de nesten eruit en wie let er op de eieren?
3.Hoe leven de Jobberknoll’s, met hoeveel leven ze gemiddeld bij elkaar, zijn ze monogaam en waar leven ze het liefst?


Veel succes! ANTWOORDEN UILEN!
[/color]
Goto Top
 
Isabella Mills
Member Avatar


Met frisse tegenzin sjokte Isabella naar het stuk terrein waar Verzorging van Fabeldieren werd gegeven. Isabella was gek op dieren, dat mocht duidelijk zijn aan het dier wat ze zelf had, maar van rare, vieze, glibberige, slijmerige, stekelige beestjes met of zonder poten, ogen op stokjes en meer poten dan zij kon ze niet echt warmlopen.
Om over de docente maar niet te spreken. Dat mens was een regelrechte ramp, en ze zag er uit alsof ze tussen de varkens sliep. Waarschijnlijk meurde ze ook nog behoorlijk de tent uit, maar Isabella had er een sport van gemaakt om zo ver mogelijk bij dat mens vandaan te blijven, dus dat wist ze niet.

Als een van de laatsten ging ze bij de leerlingen staan, om vervolgens met een verveeld gezicht aan te horen wat die voddenbaal te melden had. ...."uit die je het meeste aanspreekt. Bekijk hem, beschrijf zijn opvallende kenmerken, geef ze iets te eten, de bakjes staan op de tafeltjes, laat ze een rondje vliegen en kijk hoe ze met elkaar omgaan. Schrijf dit in een verslag die je aan het einde van de les bij mij inlevert. Vragen tussendoor mogen,” .... ' Tssss.. ' dacht Isabella, 'de enige vogel die het bekijken waard is, is niet hier aanwezig'.

Enigszins beledigd dat ze zulke truttige dieren te zien kregen, keek ze naar een klein flufferig blauwig verenbolletje. Het ding zat rustig met zijn koppie onder zijn vleugel..Hij had er waarschijnlijk net zo veel zin an als zij.. Dan moest die het maar worden. Ze stapte naar voren, zonder ook maar blik te werpen om de rest van de kneuzen, zoals die achterlijke Saint Alice en die ineens veel te popi Padrone. Ze griste een kooitje van de tafel en liep naar het achterste stuk vna de tafel, daar waar nog niemand stond. Ze zette het geheel neer en keek nog eens goed naar het vogeltje. Eigenlijk zag hij er best grappig uit. Een beetje verveeld haalde hij zijn kop onder zijn vleugel vandaan en bekeek Isabella eens goed. Ze grijnsde deze actie. Het had een Zwadvogeltje kunnen zijn.

"Nou... daar gaan we dan kleine blauwe vriend.." en met een snelle beweging opende ze het kooitje. "Heb jij zin om even op mijn hand te komen zitten? En als je me bijt draai ik je nekkie om, dan weet je het vast... ik hou niet van grappen" zei ze tegen het blauwe ding. De Jobberknoll hield zijn hoofd even naar links en naar rechts, alsof hij haar probeerde in te schatten. Na enige overweging besloot hij toch maar de stoute schoenen aan te trekken en hipte op haar hand. " 1-0 voor Mills" grijnsde ze.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Lillian liep door een donker bos. Waarom was ze hier? Het enige wat ze zich nog kon herinneren, is dat ze van achteren vast werd gegrepen en toen liep ze opeens hier rond. Het vreemde was ook dat er geen dieren waren, er was helemaal geen mens te bekennen. Wie had haar vastgepakt en hier naartoe gebracht? Lillian haalde haar schouders op, en besloot om maar uit te zoeken wat er nou precies aan de hand was. Opeens zag ze iets eetbaars, bessen namelijk. Ze rende er naar toe, en wilde er eentje afplukken. Maar, haar handen gingen door de bessen heen. " Wat is dit nou weer? " riep ze uit. Opeens begon de grond te trillen, en kwam er een vreselijk monster tevoorschijn....

Lillian werd wakker. " Het was maar een droom... " fluisterde ze in zichzelf, en liet zichzelf weer in haar kussen vallen. Ze wierp een blik op de klok, en sprong meteen uit haar bed. Ze moest over 2 minuten al voor de klas staan! Vliegensvlug trok ze een spijkerrokje, een zwarte panty en een rode blouse uit haar kast. Ze trok de kleren snel aan, en poetste haar tanden. Ze besloot om niet te gaan ontbijten, dat zou alleen maar nog langer duren. Snel pakte ze een elastiekje, en bond haar haar bij elkaar. Ook deed ze nog even wat rode lippenstift op, en haar rode pumps aan.

Lillian rende de trap af, nog één minuut. Ze zou zeker te laat komen. Eindelijk, ze was op de begane grond. " Kan je even doorlopen? " zei ze tegen een eerstejaars die nog al liep te leuteren op de trap. Geschrokken stapte de leerling achteruit, en liet haar door. Zo snel als ze kon rennen liep ze de trap af, naar de deur. Ze opende de deur, en snoof de lucht in. Snel sprak ze een vuilafstotende bezwering uit over haar schoenen, en rende door naar het lokaaltje waar ze les zou geven aan de tweede jaars.

Ze gooide de deur op, en zag dat Professor Clear al begonnen was met de les. " Sorry...dat...ik te...laat ben " kon ze moeilijk uitbrengen en begon een beetje op adem te komen. " Ik kan nu de les overnemen " zei ze. Gelukkig had ze haar spullen al van te voren naar het lokaal gebracht.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

(En ik maar denken dat we buiten les hadden, zoals professor Clear vermeldde (A))

Met een glimlach keek Alice toe hoe de lerares had besloten dat de les kon beginnen. Eigenlijk werd het ook wel tijd, want hoewel Mattia niet veel meer terug zei, waren er toch weer mensen bij gekomen. Ook haar project kwam aanlopen toen de lerares al begonnen was met praten. Project was een groot woord, maar Alice had een doel en een soort profjectding. Het was op zich wel leuk om zich daarmee bezig te houden en eigenlijk hoopte ze dat dit persoontje eens flink zou merken hoe het allemaal kon zijn.

Met een glimlach draaide Alice zich naar één van de kooitjes. Het waren mooi beestjes en ze had er nog nooit een gezien, dus voor haar was het extra spannend. Ze had een gewaagde blik op haar gezicht toen ze besloot om het kooitje naast haar project te nemen. Ze keek even opzij en hoorde Mills mompelen. ”…en als je me bijt draai ik je nekkie om, dan weet je het vast.” Alice keek even gefascineerd naar Mills en besloot toen om heel nonchalant met haar eigen vogel aan de gang te gaan. “Wil je mij even waarschuwen wanneer je dat van plan bent, Mills”, zei Alice met een vriendelijke glimlach en even liet ze haar blik op Mills vallen, alvorens ze zag hoe haar vogeltje gelijk op haar handje sprong.

Alice had er toch wel een goed gevoel bij. Ze had toch al gezegd dat fabeldieren het aanvoelden wanneer men niet te vertrouwen was. Dat leek bij Mills dus precies hetzelfde. Waar de Joberknoll bij Alice niet had getwijfeld, had de Joberknoll bij Mills dit duidelijk wel even gedaan. Alice moest zeggen dat het arme beestje vrij moedig was. “Hoewel ik wel eens zou willen zien hoe jij dat doet Millie.” Alice glimlachte tegen haar toen een ander persoon aan kwam lopen. Alice schatte haar zo rond een jaar of negentien, maar dat kon ook aan haar liggen en Alice vroeg zich natuurlijk af wat ze hier deed. Ze keek even op en besloot toen een aantekening te maken over hoe vrolijk haar Joberknoll op haar hand aan het hippen en hoppen was, alvorens ze hem eens heerlijk voedsel zou gaan geven.
Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Enjoy forums? Start your own community for free.
« Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic »
Locked Topic

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +