| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| Nachtelijke Avontuurtjes; Bijna-ongeluk | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Nov 25 2007, 04:12 PM (175 Views) | |
| Deleted User | Nov 25 2007, 04:12 PM Post #1 |
|
Deleted User
|
De nacht was gevallen over Zweinsten Hogeschool. De hemel was bezaaid met sterren die helderder schenen dan de lichtjes die nog branden achter sommige ramen. Ook de maan bescheen het terrein als een soort gigantische lamp, maar ondanks het witte licht was het behoorlijk donker buiten. Van de bomen was niets anders te zien dan een donkere vlek, met een scherpe lijn waar het bos stopte en de lichtere bergen begonnen. Het enige waar je aan kon zien dat er een meer was, was het feit dat een tweede maan terugscheen naar de hemel. Het was een koele zomeravond, maar het was zo laat dat vrijwel niemand zich daar aan zou storen. Een donkere schaduw flitste over het terrein. Hoog boven de bomen zoefde een man richting meer. Zijn donkerblauwe gewaad, zwart in het donker, fladderde achter hem aan. Zijn donkere haren die normaal deels over zijn oog hingen werden nu door zijn snelheid naar achteren getrokken. Het gezicht van de man stond enthousiast. Zijn brede mond vormde een grote grijns en een blos van opwinding was over zijn wangen gestreken. Hij liet zijn bezemsteel los en leunde naar achteren. Met zijn ogen gesloten liet hij de lucht over zijn gezicht strijken. Hij maakte zich lang en ging als het ware op zijn bezemsteel liggen. Zijn lippen krulden om tot een glimlach. Er was werkelijk niets dat Seabstian Graves liever deed dan vliegen, wat heel mooi uitkwam, daar hij de nieuwe docent vliegen was. Wat was het heerlijk weer zo opgewonden te zijn. Het hele kasteel sliep, maar hij was klaarwakker, hij was in actie. Na die ene dag had hij zich niet meer zo levend gevoeld als nu het geval was. Nu hij door de donkere lucht zoefde had hij dat gevoel van gevangenschap van zich af gegooid, hij voelde zich weer vrij. Misschien kwam het door het feit dat er niemand was die hem zag, niemand die getuige was van de stunten die hij uithaalde. Hij kon doen wat hij wou, niemand kon hem nu tegen houden. Natuurlijk was hij niet over Jules heen, maar het feit dat hij weer de adrenaline door zijn aderen voelde stromen was al een hele verbetering. Hij had zich de hele zomervakantie nutteloos gevoeld. Hij had moeite gehad zijn bed uit te komen, werd een vaste klant bij het Chinese afhaal restaurant en voerde werkelijk niets uit. Nu had hij een baan op een kasteel dat ver van de bewoonde wereld af lag. Waarschijnlijk had hij de goede keus gemaakt hier te komen, hij had een hekel aan getob. Godzijdank begon Sebastian weer op te krabbelen uit het dal waar hij lange tijd in had gezeten. Dat voelde onbeschrijfelijk goed. Met beide handen greep hij zijn bezemsteel beet en stuurde naar beneden. Hij maakte een adembenemende duikvlucht en streek nu zo laag over het meer dat hij het water aan kon raken als hij wou. Waarom zou hij dat dan ook niet doen? Nu was de tijd om zijn fantasie te leven. Zijn hand werd naar beneden gebracht, hij voelde het koude water en verrimpelde de spiegelmaan. Nog iets lager vloog hij, hoogstens een paar centimeter verschil, en zag het water aan weerszijde hem uiteenwijken nadat hij gepasseerd was. Alsof de Meester van het Meer was, Zweinsteins eigen Poseidon. Professor Graves trok op, cirkelde omhoog. Hij vloog op het kasteel af, schoot haast evenwijdig aan de muren omhoog en nam alles in zich op. Hij had geen tijd om de ruimtes te zien waar hij langs vloog, maar zo ontzettend interessant zouden die niet zijn. Het waren waarschijnlijk merendeels klaslokalen of WC’s. Die waren rond dit tijdstip toch verlaten. Hij dacht erover naar de toren van Griffoendor te vliegen om te kijken wie er nu in zijn bed sliep, om de knusse leerlingen kamer weer te zien. Maar zijn respect voor de privacy van leerlingen hield hem tegen. Plus het feit dat hij er niet veel voor voelde om vervloekt te worden door een Griffoendor die in paniek raakte, omdat er een vreemd figuur voor zijn raam hing –of een leerling met een zwaar ochtendhumeur, want Sebastian had geleerd dat die nergens voor terug deinsden. Hij besloot naar de Zuidertoren te vliegen, het domein van Caprice Zodiac. Die zou het vast niet erg vinden als hij even voor haar uitkijkpost bleef zweven om uitzicht te hebben over heel het terrein. Mocht ze toch iets op tegen hebben, dan maakte dat niet uit aangezien ze waarschijnlijk sliep. Hij begon te vliegen in zuidelijke richting met als einddoel het balkon van professor Zodiac. Hij minderde zijn snelheid een beetje, maar bleef recht op het balkon af vliegen. Aangezien het donker was op het balkon kon hij niet zien dat Professor Zodiac niet in haar bed lag. Als ze op dat moment niet door haar telescoop keek zou ze een tollende vliegdocent recht op haar af zien schieten. Hoe het ook gegaan was, feit bleef dat er op een gegeven moment een angstige kreet van het balkon kwam. Sebastian, die nog steeds zijn bezem rond liet tollen (waardoor hij ook steeds ondersteboven kwam te hangen) schrok zich een hoedje. Zijn benen verloren zijn grip en al snel hing de man met één hand aan zijn bezemsteel. Wel erg vroeg in het nieuwe schooljaar werden de vliegkunsten van professor Graves ernstig op de proef gesteld. |
|
|
| Lavina Alucard | Apr 6 2008, 07:52 PM Post #2 |
![]()
|
Lavina liep door het verlaten kasteel. Ze had helemaal geen zin om te slapen, ze was te gespannen en maakte zich veel zorgen. Niet om zichzelf maar over haar voogd, hij liep gevaar terwijl zij in een veilig kasteel liep waar weinig tot geen gevaar dreigde. Het engste waren sommige leraren die je zelfs op klaarlichte dag nog niet tegen het lijf wilde lopen laat staan in het holst van de nacht. Dan zou ze gelijk vijf maande straf krijgen en punten aftrek voor Griff, dan had ze ook nog eens haar eigen afdeling tegen zich als ze niet uitkeek. “Waar zit je toch”, mompelde Lavina zacht en keek over het terrein. Ze zag iemand rond vliegen ver het terrein en keek wat beter maar kon niet zien wie het was, de vreemdeling scheerde over het terrein en schoot omhoog net alsof het een vogel was. Lavina keek nog even of ze degene nog kon vinden op het donkere terrein maar zag niks mee op het verlaten terrein. Ze liep langzaam door naar de toren waar ze ook astronomie kreeg. Ze hoopte dat er niemand was, dan kon ze ten minsten naar de sterren kijken zonder zich over iets zorgen te maken. Ze zuchtte even en liep de trappen op, langzaam deed ze de deur open en liep zonder te kijken naar de balustrade. Lavina bleef even staan en keek naar beneden over het stille terrein en toen naar de lucht die was bezaait met sterren die helder glansde, met als achtergrond een donkere lucht en een mooie maan. Wat zou ze er niet voor geven om zo vrij te kunnen zijn, om door die eindeloze lucht te kunnen vliegen. Tot nu toe was ze nog geen vijf meter van de grond gekomen zonder te vallen of gewond te raken. Lavina dacht terug aan haar aanvaring met de doelpaal en kreeg een hol gevoel van binnen. De enige die ze op school een beetje vertrouwde, de enige die ze het durfde te vertellen wat haar dwars zat. Lavina keek weer over de rand heen naar het zwerkbalstadion die donker afstak tegen de hemel, “waarom Alexis, waarom deed je het”, zei Lavina zacht en ging zitten tegen de balustrade en trok haar benen op die tegen haar kin kwamen. Ze sloeg haar armen om haar knieën en staarde in het niks. Wat had ze anders te doen, ze was alleen, helemaal alleen. Ze had niet het lef om mensen om hulp te vragen of om over haar problemen te praten. Hoe konden ze haar helpen, door te praten ze kende ze niet eens. Waarom zou zij dan haar problemen met iemand anders delen. Ze had niet eens de moeite gedaan om het aan iemand te vertellen. Het enige dat ze wilde was dat Marius hier was om haat te trosten en haar gerust te stellen. Ze had geen zin om hem te verliezen, hij was het enige dat zij had, het enige waar zij waarde aan hechte. Waarom moesten mensen ze nou verachten en waarom willen ze ze allemaal doden. Vampiers doden alleen als zij het nodig hebben of in ieder geval Marius deed dat. Hij had Lavina nog nooit iets aangedaan, “mensen”, zei Lavina zachte en sloeg haar armen nog iets dichter om zich heen. “Ze zijn allemaal hetzelfde”, fluisterde Lavina zacht. |
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic » |






1:32 AM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners