Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
  • Pages:
  • 1
  • 3
Een Frisse Neus
Topic Started: Nov 29 2007, 07:17 PM (1,269 Views)
Eve Earwax
Member Avatar
Sticky business...

Yes! Weekend! Een blij meisje liep weg uit de leerlingenkamer van Zwadderich, zojuist had ze haar huiswerk afgemaakt (behoorlijk moeilijk!) en wilde nu een frisse neus gaan halen. Het Openingsfeest was erg leuk geweest, hoewel ze nog wel een bord met eten in haar gezicht had gekregen. Eve had nu al behoorlijk wat vijanden en zelfs in de les spaarden de andere Zwadderaars haar niet. Jammer genoeg had Eve nog geen echte vrienden. Behalve de Zwadderaars waren er alleen maar suffe Huffels geweest, waarvan er eentje blijkbaar een éénmans ijzerwinkel runde. Ze had gelachen toen een tweedejaars het vergeleek met een hooischuur. Hij had er volgens haar niet ver naast gezeten. Eve had het vermoeden dat de jongen uit het tweede jaar van Huffelpuf al behoorlijk wat gaatjes had, want zijn grootste passie was zo te horen snoep geweest. In ieder geval zag het er niet uit en hing er van alles tussen, waardoor Eve's eetlust behoorlijk was bedorven. Verder waren de lesssen ookal niet echt veel soeps. Bij Voorspellend Rekenen had er overduidelijk op het bord gestaan dat de eerste- en tweedejaars gescheiden moesten zitten. Toen Eve dat niet zag en expres per ongeluk voor een tweedejaars Zwad ging zitten (dezelfde die niet opkwam voor haar eigen afdeling) kreeg ze de volle lading. Ze werd plotseling een kleintje genoemd en was boos afgedropen naar een stoffig hoekje in het lokaal, waar die vervloekte Huffel ook al had gezeten. Babette heette ze. Kaknaam. Trouwens, Eve had al meerdere keren de neiging gekregen om het kind te wurgen of anders levend te villen. Dat kreng zat daar maar doodsbang en dat alleen al was een reden om haar zo ongeveer te kielhalen. Op z'n mínst.

Dus nu liep (of beter gezegd: paradeerde, want ze had een nogal jofele manier van lopen) over het Terrein om daar eens wat uit te rusten en al die informatie die haar mini-hoofdje binnen was gekomen te verwerken. Het was niet heel koud, maar toch fris. Ook was het Terrein behoorlijk leeg, wat haar stiekem niets verbaasde. Maar Eve wilde nu wel eens weg uit die stoffige leerlingenkamer in de Kerkers en een luchtje scheppen op het Terrein. Ze keek om zich heen. Voor haar lag het Verboden Bos en verder had je nog het Zwerkbalstadion en het Zwarte Meer. En natuurlijk de legendarische Beukwilg en het Krijsende Krot erbij. Het meisje bleef even staan om een goed plekje uit te zoeken. Uiteindelijk koos ze een boom bij het meertje en wilde gaan zitten. Helaas staken de grote wortels iets boven de grond uit, waardoor ze struikelde en nu languit op haar snoetje lag. Als ze die Huffel nou maar niet tegenkwam..

Off: Graag eerst Babette laten posten, daarna is iedereen welkom.

Joshua:+3 voor je klunkeligheid
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Babette had eindelijk weekend. Net zoals de rest van de school, wat eigenlijk best jammer was. Als nou alleen huffelpuf vrij zou krijgen dan was het leuk en fijn geweest. De tijd die al voorbij was, was eigenlijk niet te harden. Babette moest al die vernederingen en dergelijke van de zwabbers maar weerstaan. Zelf had ze besloten om mensen uit Zwadderich, Zwabbers te noemen. Ze moest toch iets? Maar van zich af bijten was nou niet bepaald haar sterkste punt.

Nu stond ze in de Huffel afdelingskamer, wat natuurlijk erg gezellig was. Ze had al vele mensen ontmoet en zou spoedig met de andere huffels een geraad plegen. De zwabbers zouden er misschien wel van langs krijgen. Maar dat was natuurlijk nog allemaal niet zeker. Eerder had ze Mattia 'gevonden' die in de boom zat waar zij onder lag. Al die leuke momenten overspoelden haar gedachten. 'Dag.' Zei ze, tegen wie wist ze niet, voor ze wegliep.

Huppelend kwam de blonde Huffel de afdelingskamer uit. Haar haren vlogen heen en weer bij elke keer dat ze huppelde. Ze ging naar het terrein. Daar had ze gewoon zin in, eventjes weer weg van de drukte. Van de herrie, van de andere mensen. Gewoon eventjes Babette en Babette alleen. Vrolijk huppelde ze steeds verder weg van de drukte. Richting de boom, de boom waar ze Mattia had ontmoet. Het was kennelijk zijn boom, of iets wat erop leek.

De blonde huffel stopte met huppelen naarmate ze steeds dichter bij de boom kwam. Nu was ze op loop afstand. Daar was de boos, terwijl ze eerst een zucht van opluchting liet horen kwamen er woorden uit haar mond. 'Eindelijk...' De woorden leken wel op de wind mee te drijven. Babette liep rustig door, ze wou namelijk eventjes uitkijken over de omgeving. Zoals ze eigenlijk altijd deed als ze hier kwam.

Ineens voelde ze een onevening in de bodem. Ze stopte met lopen en keek om zich heen. Natuurlijk zag ze alleen de omgeving, het was namelijk nog niet in haar opgekomen om naar beneden te kijken. Maar het duurde niet lang voordat ze dat ook deed. Op het moment dat ze haar hoofd naar beneden boog, schrok ze welliswaar. 'Jij Zwabber!' En met een sprongetje was ze van het lichaam van het meisje afgesprongen. Babette had het niet in zich haar daar te laten liggen. Dus haar angst overwinnend liep ze weer richting het meisje en hurkte. 'Hier, pak mijn hand. Dan trek ik je wel weer overeind. Sorry overigens nog van net, ik had je echt niet zien liggen.' Er klonk spijt door in de stem van Babette. Ze stak haar hand naar voren, richting Eve. Hopend dat deze hem zou aanpakken, misschien zou deze zwabber toch een hart bezitten en misschien wel een einde maken aan hun ruzie. Een einde aan hun ruzie was iets wat ze vurig hoopte. Dan was ze in één klap het grootste deel van de beledegingen die haar overrompelden, door Eve, kwijt. Ze glimlachtte terwijl ze haar arm nog steeds vooruit had gestoken.

Joshua:Wat kan jij lullen zeg :lol: wel ook drie punten voor jou, omdat je post nog altijd interessant was om te lezen.
Goto Top
 
Eve Earwax
Member Avatar
Sticky business...

Zwabber? ZIJ? Zag ze er soms uit als zo'n langwerpig ding om de vloer mee te vegen? Waar zag dat mens haar voor aan? Voor een sloofje? Iemand die de vloer veegde? Of beter gezegd: IETS wat de vloer veegde. Merlijn's Bakkebaard, het moest toch niet gekker worden. Eve kneep haar opgetutte ogen dicht en wachtte. De idioot die haar zo over het hoofd had gezien moest eerst maar eens een fatsoenlijke bril kopen. En dan ook nog eens bovenop haar gaan staan hé. Bóvenop. De brutaliteit! Eve voelde langzaam hoe ze geplet werd en zag al wat licht in de verte toen die oen van haar af sprong. Merlijn, vast een zevendejaars. O nee dat kon niet, want sinds die aanval liepen er alleen nog maar eerstejaars, tweedejaars en docenten op Zweinstein rond. Oké, vast een docent. Misschien wel haar ouwe lelijke afdelingshoofd. Wie wist. Ondanks haar nieuwsgierigheid bleef Gravin Oorsmeer toch liggen. Ten eerste deed haar rug zeer en ten tweede was het misschien wel de witte prins op het knappe paard die haar van de verstikkingsdood had gered. Het meisje besloot zich te laten verrassen en draaide zich met gesloten ogen om, totdat ze op haar kont zat. Hij zou haar zien en haar bewonderen. Hij zou figuurlijk op haar vallen, letterlijk had hij het al gedaan. Hoewel het twijfelachtig was of zo'n witte prins haar wel voor Zwabber zou uitmaken. Maar goed, niet geschoten was altijd mis en daarom deed Eve haar ogen op een kiertje open. Ze zag een vage vlek van zwart. Een gewaad. Geen witte prins. Geen knap paard. Dag dagdroom. Vaarwel geweldige herinnering.

De mysterieuze figuur was inmiddels gebukt, dat had ze vaag kunnen zien. Eigenlijk voelde Eve zich prima, alleen wat geplet maar niet duizelig. Maar toen bedacht Eve zich iets wat haar hart deed bonzen.

Misschien was die figuur wel een slechterik! Een enge vent die het op haar had gemunt!

Eve gilde zachtjes en kneep haar ogen stijf dicht. Nog steeds wist het meisje niet wie er voor haar zat. En ze wilde het ook eigenlijk niet weten. Meneer Slechterik/Witte Prins zei dat Eve zijn hand moest pakken (Die stem.. Kwam die haar vaag bekend voor?) en bood zijn (haar?) excuses aan. Hij beweerde dat hij (zij!) haar wel even overeind kon trekken. En dat hij haar niet had zien liggen. "Ben jij nou een heer?" vroeg Eve zonder naar de persoon te kijken. Toen besloot ze het er maar eens op te wagen.

Voila! Le moment suprême!

Ze sloeg haar blauwe ogen open. En kreeg de schrik van haar leven. Het was die Huffel! Het was.. BABETTE GARDENER! Eve slaakte een gil en stond uit eigen beweging op. "Ik.." stamelde ze, niet goed wetend wat te zeggen. "Het gaat al weer." mompelde ze en staarde met grote ogen van paniek in die van Babette.

Zo zie je maar weer: Juich nooit te vroeg!

Joshua: Geweldig. +4 punten.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Dat Zwabber persoon had haar voor..voor..voor Heer uitgemaakt! Eigenlijk wel komisch, gezien de reactie die erop volgde. Eve was namelijk nogal geschrokken van een huffel zo dicht bij zich. Eigenlijk was dat ook wel komisch. Babette kwam langzaam weer overeind en lachtte. 'Ik een heer..hihi..denk je dat ik een heer ben?..hihi..Kijk eens beter..hihi.' Babette kon het gewoon niet voor zich houden, dat Zwabbertje had een nogal grappige opmerking gemaakt, over Babette notabene.

'Trouwens, wees maar niet bang hoor. Als ik je wat aan had willen doen, dan was ik wel wezen springen of was ik blijven staan. Je had best wat beleefder mogen zijn hoor!' Babette had een glimlach op haar gezicht, ook al schudde ze ligt met haar hoofd. Ze bleef vrolijk en vriendelijk. 'Voor mij hoef je echt niet bang te zijn, geloof me.' Geruststellend klopte ze zacht op de linker schouder van Eve vanuit Babette haar oogpunt.

Rustig liep ze wat achteruit. Nam daarna rustig plaats onder de boom waar ze eerder die week werd aangevallen door een boek. 'Kom er gezellig bij, als je wilt.' Babette glimlachtte vriendelijk naar Eve, al had ze er niet zoveel mee. Iedereen verdiende een tweede kans.

Joshua:Hoezo, je begrijpt het niet :lol: +2 voor deze post.
Goto Top
 
Eve Earwax
Member Avatar
Sticky business...

Gegiechel. Wat moesten de andere Zwabbers wel niet van haar denken? En nu was haar mascara ook nog uitgelopen. Babette kwam overeind en giechelde als een auto die op het punt staat om zijn motor te starten. Wát een irritant geluid! En dan het verwijt dat ze 'best wat beleefder had mogen zijn'. Hmmm.. dat zou ze nog wel eens zien. In ieder geval zou ze een stuk beleefder doen tegen de witte prins op het knappe paard dan tegen een onbenullige Huffel die dacht leuk te zijn door voor de lol bovenop een Zwabber te gaan staan. Eve voelde zich net een vloerkleed. En wel een hele vieze.

Dat ze voor die Huffel niet bang hoefde te zijn, dat had onze geweldige slimme Eve natuurlijk al lang door. Bovendien kreeg ze meteen de neiging het meisje een klap te verkopen toen die haar op haar schouder klopte. Beetje vriendjes maken, m'n hoela! Ze trok een vies gezicht en probeerde haar walging te verbergen. Gelukkig duurde het niet lang, want snel daarna ging Babette onder een boom zitten. En nodigde Eve uit om er -kuch- gezellig bij te komen zitten. "Nee dank je." zei Eve verveeld. "Ik heb wel betere dingen te doen dan te slijmen bij Huffels." zei ze en stond op, waarna ze haar gewaad afklopte. Vervolgens draaide ze zich om. "O ja, en hou alsjeblieft je mond hierover. Ik zou me doodschamen als e erachter kwamen dat ik met een Huffel omging." snauwde ze en wachtte geamuseerd op antwoord.

Off: Inspiloos. En nou jij weer xD

Joshua: Vind je dit niet een beetje té Zwadachtig? Ik geef je er dan wel 1 punt voor, maar als je een leukere reactie had gegeven die niet vaak voorkomt, dan had je er meer voor gekregen.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Eefje was niet bepaald..vriendelijk. Babette vond het wel een beetje jammer, misschien was ze toch wel te zwad. 'Nahja, wat jij wilt hoor..ik blijf lekker hier zitten.' Glimlachend keek ze Eve aan. Wel zielig voor haar. Ze werd uitgekotst door zelfs Zwabbers. Babette dacht toch echt dat je, je eigen afdelingsgenoten ten alle tijden moet steunen. En helemaal in het openbaar! Maarja, het waren zwabbers, dus wat voor medeleven kon je daar nou van verwachten.

'Och Eefje toch!' Eve zat er kennelijk wel mee dat Babette op haar had gestaan. Bij die gedachtte moest Babette grinneken, het was dan wel perongeluk geweest maar dat maakte de situatie er niet anders op. 'Eefje was het toch?' Babette keek haar vragend aan. 'Wat zou het uitmaken of ik nou zeg tegen die zwabbergenoten van je dat ik hier was met jou?' Babette probeerde nog steeds beleeft en vriendelijk te blijven. 'Het zou toch veel erger wezen als ze toe zouden kijken en gezien hadden dat ik op je stond. Of dat iemand dat te horen zou krijgen.' Babette grinnekte bij het denken aan die gedachte.

'Volgens mij heb je met je make-up al genoeg bederft voor jezelf. Daar hoef ik echt niks meer aan te doen!' Medelevend wou ze haar hand op de schouder leggen, maar Eve had daar volgens Babette niet zoveel baat bij. 'Doe gewoon rustig en wees eens vriendelijk. Je zult zien, daar bereik je veel meer mee!' Babette bleef vriendelijk glimlachen. Ook al klonk soms de ernst in haar woorden door. Vriendelijkheid was iets wat menig persoon op prijs stelde. Hopenlijk Eve ook.

'Zoals ik al zei. Kom gewoon hier zitten in plaats van mij daaroh uit te kafferen alsof ik je hondje ben. Want je weet dat mensen dat niet op prijs stellen, toch?' Bij die eerste woorden klonk minachting door, iets wat Babette bijna niet liet doorschemerren als ze sprak. Maar nog steeds bleef ze glimlachend genieten en draaide haar hoofd wat meer richting de zon. Gewoon rustig, fijn in de zon zitten.

Joshua: +3 voor de duidelijke woorden.
Goto Top
 
Eve Earwax
Member Avatar
Sticky business...

Kotsbakjes. Eve zou al haar Galjoenen (niet dat ze die had) aan degene hebben gegeven die ze op dát moment voor haar zou hebben. De Huffel gedroeg zich namelijk behoorlijk Huffelig, en als een Huffel zich Huffelig gedroeg kon je ervan uitgaan dat hij ondergekotst werd - als hij gaan kotsbakje bij de hand had tenminste. Inmiddels had Eve erg veel zin om Babette onder te kotsen, want het kind kon slijmen als de beste en lullen kletsen als Brugman. Merlijn, wát een geluid kwam er uit dat kleine mondje van 'r. Als klap op de vuurpijl beweerde het mens óók nog eens (HIER met dat kotsbakje!) dat ze Eefje heette! EEFJE! Alsof haar ouders geen inspiratie hadden voor een naam of haar hadden verdoemd tot deze naam omdat ze best wel -ahem- klein was. Verder beweerde de Huffel dat het niets uitmaakte als andere Zwabbers wisten dat ze hier met een Huffel was geweest. "Dat maakt meer uit dan jij denkt." zei Eve koppig. "Als Zwadderich het weet ben ik een bloedverrader dat ik met Huffels omga - en ik dat ben ik ook, vooral omdat jij me nu zo irriteert." Zo, het hoge woord was eruit.

En toen: De Zwadachtige reactie. Eve zou met haar make/up alles al verpest hebben, bovendien was het vast een ramp als de Zwabbers dit hoorden, of nog erger: zagen. `Het ís ook een ramp. Denk jij echt dat het leuk is om uitgealchen te worden omdat ze letterlijk door een Huffel over je laat lopen?` vroeg ze. Medelevend wou ze haar hand op de schouder leggen, maar Eve had daar volgens Babette niet zoveel baat bij. 'Doe gewoon rustig en wees eens vriendelijk. Je zult zien, daar bereik je veel meer mee!' zei Babette en toonde een misselijkmakende (KOTSBAKJES alsjeblieft!) glimlach. Ze moest maar gewoon komen in plaats van Babette uit te kafferen ´alsof ze een hondje was´. Kuch. Of ze dat laatste wist? Natuurlijk, maar waarom zou ze het dan ook doen? Eve had geleerd dat je door iets te doen wat een ander niet wilde uiteindelijk toch je zin kon krijgen. Daar had de blonde Zwad zo haar methodes voor. Huffel waren gewoon te aardig. `Ik denk dat het ongewoon is voor een Zwad, zeker voor mij, om gewoon te gaan zitten en de lieve vrede te bwaren.´ zei Eve tegen Babette. Merlijn, die Huffel snapte er écht helemaal niks van! Zou ze soms een Modderbloedje, pardon kind van Dreuzelouders zijn? In de stem van Babete klonk duidelijk minachting, hoewel ze nog steeds lief in de zon zat. Eve bleef gewoon staan en twijfelde. Uiteindelijk ging ze naast Babette zitten (Dat wilde zeggen: Een flink eind van haar af zodat er makkelijk een hele polonaise mensen doorheen kon) en zweeg hardmekkig. Haar gezicht zag al lichtelijk groen. Als er nú geen kotsbakje was..

Joshua: +3 voor de kotsbakjes.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Tja, toen Babette in de zon staarde. Begon Eefje te raaskalken over die zwabbers en bloedverraad. Tjee...wat kon dat mens zeuren! In plaats van gewoon direct naast Babette te gaan zitten, moest er eerst een heel geraaskalk aan vooraf. 'Jeejh! Rustig Eefje. Rustig aan. Relaxxx..' Babette zat nog steeds lekker in de zon. Het was heerlijk warm. Toen ineens een soort van 'plof' weerklonk. Eefje was gaan zitten. Ze was verstandig geworden! Bel de politie! Toch bleef Babette in de verte staren.

'Hmmmm' Babette genoot echt van het landschap, van de zon in haar gezicht. Ze ging een beetje verzitten en liet haar blik over het water van het meer dwalen. Haar blik bleef hangen op een groep eendjes die op het meer zwommen. Zwarte en witte. Ouders en jonkies. Allemaal in een groep. Geen onderscheid tussen de kleur, leeftijd of wat dan ook! Zonder dat ze het doorhad legde ze haar hand op de schouder van Eefje. De andere arm stak ze vooruit, in de richting van de eentjes. 'Eefje! Moet je dat eens zien.' Ze durfde Eefje niet aan te kijken. 'Die eendjes daar hè. Die maken geen verschil over wie de ander is. Zijn niet bang voor elkaar. Gaan respectvol en vriendelijk met elkaar om. Als wij dat ook doen, zetten we een stap...een grote, fijne goede stap richting een verandering waar mensen nog veel plezier aan zullen beleven gaan.' Een lichtte blos gleed over haar wangen en snel trok ze haar armen terug. Had ze eefje nu gevraagt vriendinnen te worden?! Wat bezielde haar? Of was het misschien toch een juiste beslissing? De reactie en het antwoord van Eefje zouden het beslissinde antwoord geven.

Joshua: Wijze woorden uit de mond van een elfjarige :blink: 2 punten ervoor dan maar.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Met haar ogen op de grond gericht stapte Yelke naar buiten. In haar ene hand had ze een boek van Toverdranken en in de andere klemde ze een klein zakje met allemaal snoepjes. Nu het weekend was, moest ze druk gaan studeren en Yelke vond de leraar Toverdranken zo eng, dat zijn vak grondig geleerd zou worden. Yelke wilde er namelijk niet eens over nadenken wat er zou gebeuren wanneer je een foutje maakte in die man zijn lessen. Hij zag er namelijk uit alsof hij zo je hoofd eraf kon bijten en daar niet eens zijn hand voor om zou draaien.
Met een zucht ging ze aan de rand van het meer zitten en zette de zak snoep naast haar neer. Het boek sloeg ze op haar schoot open, maar voordat ze begon te lezen, stopte ze eerst een chocokikker in haar mond. Met suiker op kon ze namelijk veel beter leren en met een vak als Toverdranken kon ze dat ze zeker wel gebruiken.

Joshua: +1 voor je angst voor de leraar Toverdranken
Goto Top
 
Mirry Davis
Member Avatar


"Nene nenenenene nene nenenenene, nenenenene tududududud! Nene nenenenene nene nenenenene, nenenenene tududududu!" floot Mirry terwijl hij zijn handen stevig onder zijn oksels had geplant en een zeer energieke imitatie van de vogeltjesdans deed. De dans ging echter aanzienlijk langzamer toen hij iets aan de rand van het meer zag. Een gigantische grijns verspreidde zich over de jongen zijn gezicht en hij galmde: "SNOEPJES!"
Hij snelde op de zak af, maar toen hij er praktisch bovenop stond zag hij een klein, bruinharig meisje naast de zak zitten. Met een boek. Mirry gromde en plofte vervolgens met windkracht tien neer naast het meisje. Hij gluurde even naar het boek en zei toen: "Ah de veredelde kooklessen. Zeg, vind jij die docent ook zo vreemd?"

Joshua: +1 voor de vaagheid :lol:
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Er klonk een vreemd geluid en fronsend keek Yelke op van haar boek. Niet zover bij haar vandaan stond een blonde jongen een gek dansje te doen, terwijl hij blijkbaar in de veronderstelling was dat hij een koehoorn was. Het geluid dat hij produceerde was namelijk niet te negeren Nog geen moment later leek zijn aandacht echter van het dansje weg getrokken te worden, want langzaam maar zeker stopte de verzameling aan armen en benen te bewegen en riep hij: "SNOEPJES!"
Dat Yelke ernaast zat leek hem helemaal niet op te vallen en als ze niet net op tijd haar hand had weggetrokken, was de jongen vast en zeker op haar gaan staan. Op dat moment leek de jongen haar echter ook te zien, want hij deed een slechte imitatie van een hond en ging vervolgens naast haar zitten.
Yelke had durven zweren dat zij vijf centimeter de lucht in vloog op het moment dat de jongen zijn achterste in het gras plantte, maar besloot om daar maar niets over te zeggen. De jongen wierp namelijk een blik op haar boek en zei: "Ah de veredelde kooklessen. Zeg, vind jij die docent ook zo vreemd?"
Nu kon Yelke alleen maar knikken, hoewel 'vreemd' nog zacht uitgedrukt was, ze vond hem uitgesproken doodeng!
"Hij is best eng," fluisterde Yelke uiteindelijk en stak vervolgens haar snoepzakje uit naar de blonde jongen, misschien was hij ook suiker nodig dacht ze. "Wil je misschien een snoepje?"

Joshua: Mooie post :) 2 punten.
Goto Top
 
Mirry Davis
Member Avatar


Een brede grijns verscheen op Mirry zijn gezicht en hij haalde een ijsmuis uit het zakje. Zonder aarzelend stopte hij de muis in zijn geheel in zijn mond en begon erop te kauwen terwijl hij zei: "Dank je wel!"
Mirry kauwde nog even verder en zei vervolgens: "Die docent is niet eng! Hij heeft gewoon een suikertekort! Ik denk dat die man nog nooit in zijn gehele leven chocolade heeft gehad. Daar word je namelijk vrolijk van."
Hij slikte de muis door en ging met zijn tong over zijn beugel om de laaste stukjes er tussenuit te kunnen zuigen. Pas op dat moment leek hij zich iets te bedenken en met een vrolijke gebaar stak hij zijn hand uit naar het meisje: "Ik ben trouwens Mirry Davis!"

Joshua: Wat een briliante ingeving Mirry. Doe er wat mee. Krijg je van mij 1 punt voor die ingeving ;)
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

De jongen viste een ijsmuis uit het zakje en stak deze in zijn mond. Vervolgens begon hij te kauwen en bood Yelke een walgelijk gedetailleerd uitzicht op de vermalen muis terwijl hij zei: "Die docent is niet eng! Hij heeft gewoon een suikertekort! Ik denk dat die man nog nooit in zijn gehele leven chocolade heeft gehad. Daar word je namelijk vrolijk van."
Yelke veegde met het puntje van haar mouw wat ijsmuis van haar neus en knikte vervolgens naar de jongen. Een verlegen lachje kwam over haar lippen en ze mompelde: "Misschien moeten we met kerst een doos chocolade naar hem sturen?"
Op dat moment dat de jongen echter zijn mond leeg en wierp een glinsterende grijns op Yelke terwijl hij zwierig zijn hand uitstak: "Ik ben trouwens Mirry Davis!" Yelke grinnikte zacht en pakte de hand aan terwijl ze zei: "En ik ben Yelke Schipman."

Joshua: Kinderen toch. Jullie zijn de meest intelligente kinderen die er op Zweinstein rondlopen :unsure: 1 puntje dan maar?
Goto Top
 
Mirry Davis
Member Avatar


"Nou Yelke! Ik ben blij dat ik je tegen ben gekomen! Er is namelijk niemand die net zo denk over snoep en eten zoals ik! En we gaan Professor Morton zeker snoep sturen voor kerst! Ik weet zeker dat zelfs zijn humeur dan wat omhoog gekrikt kan worden! En als dat niet werkt, sluiten we hem gewoon op met professor Clear! Er is namelijk niemand die een blondje kan weerstaan."
Hij grijnsde breed naar het meisje met het rode logo op haar gewaad. Ze leek een beetje verlegen, maar dat zou de pret zeker niet drukken. Eindelijk had hij een meisje gevonden die het geen probleem vond om te eten. Tot nu toe leken alle meisjes op Zweinstein een hekel te hebben aan zowel eten als snoep. Mirry kon zo verliefd worden op Yelke! Zeker wanneer ze hem nu ook nog een chocokikker aanbood!

Joshua: Wat een ingevingen :o 1 puntje voor deze.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Babette had geen zin om te wachten op antwoord. Maar bleef eerst nog wel zitten. Toen ze stemmen hoorde van mensen niet zo ver weg. Werd de wil om weg te gaan bij Eefje groter. Toen ze een bekende stem hoorde. Wie het was, was ze uiteraard vergeten. 'Ik ga ervandoor, Eefje. Eens even kijken of er nog andere mensen zijn.' Ze stond op en liep rustig in de richting van waar er stemmen weerklonken. Hopenlijk zou ze een medehuffel tegenkomen.

Ze was totaal in gedachten verzonken. Toen ze dichter bij de personen kwam lette ze dus niet op waar ze liep. Pats! Ze knalde met haar hoofd tegen een boom, die niet ver van de mensen stond. 'Auw!' Met dat woord viel ze op de grond, achterover. Haar handen schoten richting haar hoofd. De pijnscheuten. 'Aaauuuww'

Joshua: +1 omdat die boom je zo zielig bent.
Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Free Forums with no limits on posts or members.
Learn More · Register Now
Go to Next Page
« Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic »
Locked Topic
  • Pages:
  • 1
  • 3

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +