| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| Het Plan: Gepaste Lectuur Zoeken; Enkel voor Ravenklauw en Huffelpuf | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Dec 6 2007, 03:13 PM (220 Views) | |
| Deleted User | Dec 6 2007, 03:13 PM Post #1 |
|
Deleted User
|
Vervolg op:
Ze zouden er wel uitkomen. Ravenklauw en Huffeluf konden samen een pact sluiten en zo iets geweldigs creëren wat zelfs de Zwadderaars versteld zou doen staan. Het was tenslotte ook wel wat, wat ze zouden gaan doen. Geheimzinnig was het wel. Daarom was het misschien ook wel zo leuk. Alice was met meerdere dingen tegelijk bezig, zodat ze ervoor kon zorgen dat ze iets speciaals konden doen in deze roerige wereld van de laatste tijd. Ze moesten toch ook het gevoel krijgen van veiligheid en geborgenheid. Eigenlijk zaten ze hier dus met twee redenen. Één was een reden dat ze iets nodig hadden om ervoor te zorgen dat mensen zich hier veilig of in ieder geval veiliger zouden voelen en de andere was het plan, het grote plan waarmee ze de school op z’n kop zouden zetten. Het was een rare avond waarin de Ravenklauwers naar de prijzenkast waren geslopen. Het was vrij asociaal wat ze deden, want in principe waren ze wat voorwerpen aan het stelen die aan de school toebehoorden. Dat was dan ook de reden dat Alice ze veilig op school had achtergelaten in de vakantie en met een gerust hart naar huis had kunnen reizen waar ze samen met Siobhan de leukste en raarste dingen had mogen beleven. Alice vond het een fijne gedachten om aan die fijne tijd met haar te denken en even wilde ze weer dat het die vakantie was, zodat ze weer in alle rust kon genieten van haar vrijheid en lol kon maken met Siobhan en Anja. Het zou vast wel weer terug komen, zo’n mooie tijd, maar alleen al de gedachten aan die mooie tijd waren mooi. Vandaag was er dus een andere reden om hier te zijn. Het voltooien van een nieuw onderdeel in haar zoektocht naar iets nieuws en iets moois. De Huffels zouden vast zo wel komen en haar vergezellen bij het zoeken naar de goede spreuken. Ze keek om zich heen en besloot alvast de bieb in te gaan. Ze zouden vanzelf wel naar binnen komen en Alice vergezellen. Alice liep naar een boekenkast en pakte lukraak een boek en ging zitten in het hoekje waar je boeken kon lezen. Daar zouden ze haar goed kunnen zien, want als je vanaf de deur naar links keek, dan zag je het hoekje, dat iets naar beneden lag ten opzichte van de vloer bij de deur. Alice zetelde zich in een gemakkelijke sofa en opende haar boek. Ze begon met het boek globaal door te lezen. Te kijken of het interessant was, en anders zette ze het wel weer terug. Ondertussen hield ze de deur in de gaten voor als de Huffels binnen zouden komen. Julia: 3+ Voor een mooie post |
|
|
| Deleted User | Dec 7 2007, 04:16 PM Post #2 |
|
Deleted User
|
Babette zat in de Huffel leerlingenkamer. Ze hadden vandaag afgesproken. Die ravenklauwer die Alice heette had een plan! Vandaag zouden ze de eerste stap ondernemen, althans dat hooptte Babette. Langzaam maar zeker kwam ze overeind en begon richting de uitgang te lopen. Na wat trappenlopen stond ze in de hal. Ze keek naar buiten door de ramen. Het was mooi weer! Veels te mooi weer! De volgende keer moesten ze toch echt eens buiten afspreken. Langzaam maar zeker moest ze het weer vaarwel zeggen en zich richting de Bieb begeven. Wie er al waren wist ze uiterraard niet. Maar er moesten toch verrassingen in het leven zijn en blijven. De eerste verdieping, daar stond ze nu op. Nog steeds oppassend en langzaam lopend liep ze richting de ingang van de Bieb. Ze zou uiterraard niet weer iets willen stoten of willen vallen over een traptrede. Bij de deur van de Bieb hadden ze afgesproken, althans daar moest ze heen gaan. Maar er was niemand! Niemand stond daar 'geheimzinnig' te wachten. Snel keek ze in het rond. Ze zouden toch niet zonder haar begonnen zijn hè! Babette hooptte vurig dat dit niet het geval was. Toen vielen haar ogen op het gestalte van Alice die al in de Bieb was. Niet netjes wachten. Nee! Ze zat al een boek te lezen in de Bieb. Langzaam kwam Babette weer in beweging en begon richting Alice te lopen. 'Haay!' Met een grote glimlach op haar gezicht stond ze voor Alice, of deze nou door plezier of uit geheimzinnigheid was ontstaan was een raadsel. 'Kan ik je ergens mee helpen?' Babette had de stoel al naar achteren geschoven en nam rustig plaats. 'Zijn er ook nog anderen? Of komen die nog?' Nu moest Babette geduldig wachten op antwoord. In de tussentijd zou ze eventjes de Bieb doorkijken vanaf de plek waar ze zat. Een grote Bieb! Groter dan Babette zich eigenlijk had durfen voorstellen. Ze draaide haar hoofd weer richting Alice. Julia: 2+ voor een mooie post |
|
|
| Deleted User | Mar 5 2008, 01:38 PM Post #3 |
|
Deleted User
|
En het was de eerste die het mooie stukje bibliotheek betrad. In haar boek verscholen zat de jonge Ravenlauwse heel rustig te wachten op zoek naar een mogelijk aanknopingspunt van leerlingen. Ze hoopte dat er toch minstens drie mensen zouden komen om haar te helpen, maar ze wist dat alle kleine beetjes zouden helpen. Ze zou dan ook alles doen om de mensen over te halen mee te doen met het plan wat hen flink veel punten zou moeten opleveren. Of hen ten gronde zou richten omdat ze wel minstens tien regels zouden overtreden. Alice wist het niet zeker, maar desondanks hoopte ze dat hun plan zou lukken, haar plan, want het had flink wat tijd gekost om het op te zetten. Het enige wat nog een beetje ontbrak was de positieve passie die zij erin legde. De anderen leken er maar met een schuin oog naar te kijken en dat vond Alice toch maar jammer. Hoe het ook was, de eerste na Alice was binnen gekomen en Alice zag meteen dat het een meisje uit Huffelpuf was en ook nog eens een eerstejaars. Dat begon meteen al goed. Als er een eerstejaars bij zou komen, en er meer eerstejaars zouden kunnen komen, zou dat de motivatie voor de afdeling vergroten om mee te doen. Ze moesten dit toch binnen drie schooljaren tot uitvoering kunnen helpen? Alice begon zich steeds meer af te vragen of dat wel ging lukken, maar ze was dan ook een paniekerig geval dat graag alles op de goede plek wilde hebben. Ze keek er dan ook niet vreemd van op wanneer mensen gek van haar werden. Dat was niet meer dan normaal en dat maakte Alice toch ook een beetje Alice. Ze glimlachte naar de jonge Huffelpuffer die zojuist in de richting van Alice was komen lopen. Ja, de jonge Huffel kende Alice, terwijl Alice haar eigenlijk niet zo heel goed kende. Ze wist dat het meisje Babette heette, maar meer eigenlijk ook niet en ze vroeg zich af hoe zo’n schattig meisje op het idee had kunnen komen om mee te gaan doen aan haar rebelse plan. Hoe het ook was. Ze zou wel zien hoe het zou gaan lopen. Ze hoopte eigenlijk minimaal op een Mattia die mee zou doen, want die was er de vorige keer ook geweest. Melanie en Hilde waren niet helemaal een sterk animo, maar misschien zouden er nog andere afdelingsgenootjes van haar komen. Dat zou het allemaal wel een stukje leuker maken. Alice keek naar Babette toen ze gelijk vragen begon te stellen. “Ik zit hier alleen maar in een boek te bladeren”, zei Alice, “dat is nog niet zo moeilijk. Ik hoop wel dat er anderen komen.” Ze glimlachte. Alice sprak niet meer dan de waarheid. Ze waren nog met een veel te klein stel. Ze zouden meer moeten doen dan alleen maar zoeken naar de mogelijke geheime punten. Ze zouden samen moeten werken en dat deden ze alleen door veel te doen met elkaar en elkaar bij de plannen te betrekken. Dat was voor Alice gewoon een heel belangrijk punt en dat was ook de reden waarom het jonge meisje zo graag wilde dat er meer mensen zouden komen. Naar gepaste lectuur zoeken zou een stuk sneller gaan met z’n vijven dan met z’n tweeën. Ze keek dan ook naar de deur. “Ze mogen nu wel eens komen”, zei Alice. Julia: 3+ voor je mooie post |
|
|
| Deleted User | Mar 5 2008, 07:56 PM Post #4 |
|
Deleted User
|
Lilian liep gehaast naar de bibliotheek op. Ze moest en zou er bij zijn. Ze passeerde verschillende schilderijen, die haar achterna riepen waarom ze zo snel liep. Al snel zag Lilian de bibliotheek. Ze deed de deur met een overdreven zwaai open en stapte naar binnen. Slechts twee leerlingen waren te zien. Alice Weedroph, een Ravenklauwster, die Lilian niet zo heel goed kende, en Babette Gardener, die Lilian al eens eerder ontmoet had. 'Hallo,' zei Lilian, terwijl ze de twee leerlingen beter in zich opnam. 'Ik hoorde van een of ander...plan.' Lilian probeerde het laatste woordje een beetje mysterieus te laten klinken, wat wel aardig lukte, vond ze zelf. 'Ik heb natuurlijk niet alles mee gekregen over dat plan, maar...ik zou graag mee willen helpen, als dat kan?' De eerstejaars Raaf keek haast smekend naar de twee andere leerlingen. Ze wilde echt dol graag meedoen, hoe weinig ze ook van het plan had gehoord. Lilian wilde dolgraag afdelingspunten halen om Ravenklauw naar de top te werken, en dit leek een perfecte kans. Ravenklauw zou nóóit laatste eindigen, zolang Lilian in de afdeling zat. Julia: 1+ |
|
|
| Mattia Padrone | Mar 6 2008, 09:55 AM Post #5 |
![]()
|
In het derde gangpad, in de linkerrij op de bovenste plank lag een groot stoffig boek met een groen-bruine kaft. Een meter daaronder stond Mattia Padrone, tweedejaars Huffelpuf. Zijn blik staarde verlangend naar het boek, getiteld: 'Duizend magische kruiden en schimmels'. De titel stond met gouden letters sierlijk gekruld op de omslag, daaronder stond 'Phyllida Spore', dat was de naam van de auteur van het boek. Als je goed keek kon je nog een stukje van haar foto zien op de achterkant, waar twee nieuwschierige oogjes naar Mattia omlaag keken. Onder zijn arm bevonden zich nog drie andere uitzonderlijk dikke boeken. 'De grote paddenstoelen Encyclopedie', 'Vleesetende bomen van de wereld' en 'Magische waterplanten van de mediterrinee'. Je zou dus kunnen zeggen dat Mattia zo'n moment had waarop hij helemaal in zijn element was. Het enige probleem was echter dat hij geen flauw idee had hoe hij in vredesnaam bij het bovenste boek moest komen. Peinzend keek hij naar boven, alle mogelijkheden afwegend. Sommeren kon hij nog niet zo goed en de boekenplank omgooien leek hem nog niet zo'n goed idee. Plots kreeg hij een ingeving. Hij pakte de boeken die hij al had en legde ze op een stapel, zodat hij erop kon gaan staan en het bovenste boek kon pakken. Een moment aarzelde Mattia. Hij vond het zonde om deze prachtige boeken te bevuilen door er met zijn voeten op te gaan staan. Nou kón hij natuurlijk zijn schoenen uittrekken, maar toch was hij er niet helemaal gerust op. Hij schoof zijn eigen boeken aan de kant en haalde uit dezelfde kast een paar boeken over waarzeggerij en een paar over dreuzelkunde. Mattia beschouwde deze vakken als de minst interessante en ook de minst belangrijkste. Hij trok zijn schoenen uit en ging op deze boeken staan, zodat hij bij 'Duizend magische kruiden en schimmels' kon komen. Hij haalde het boek van de plank, terwijl zijn hoofd net boven het boekenrek uitpiepte. Daar zag hij Babette, Alice en Lillian zitten. Ze praatten kalm met elkaar en Mattia zag hoe Lillian's lippen het woord 'plan' vormden. Dit ging toch niet nog steeds over Alice haar wilde plan om de kerkers op te leuken? Waarom liet ze dat niet varen, het was al een jaar geleden dat ze dat plan in werking had gezet en in de tussentijd was er niets anders gebeurd dan dat Mattia de kerkergangen opgemeten had terwijl Mirry en Kay met een kat aan het voetballen waren. Mattia haalde zijn schouders op, klom weer van de stapel boeken af en zette deze weer netjes terug op hun plek. Vervolgens nam hij de boeken die hij graag wilde lenen weer onder zijn arm en klemde zijn schoenen in zijn hand. Hij liep naar het groepje toe en liet zich zakken in een stoel, waarna hij zijn boeken op het tafeltje legde en zijn schoenen weer aan begon te trekken. "Zijn er ontwikkelingen dan?" Sprak hij, terwijl hij zijn linkerschoen aan het vastknopen was aan zijn rechtervoet. Julia: 3+ leuke post |
![]() |
|
| Deleted User | Mar 6 2008, 10:42 AM Post #6 |
|
Deleted User
|
En het was op dat moment dat er eindelijk mensen leken te gaan komen. Dat werd wel eens tijd, want er was in de tussentijd niet veel gebeurd en ze moesten nodig verder gaan met waar ze aan begonnen waren. Ze konden er nog heel wat mee doen en dat zouden ze dan ook maar moeten doen. Ja een heel intelligente gedachtegang van een jonge Ravenklauwse. Ze glimlachte dan ook even en keek toen naar Lilian die eraan kwam. Ze kenden elkaar niet goed, dat was precies wat Alice dacht, maar misschien kon dat wel veranderen door deze samenwerking. Ze voelde zich tenminste al gevleid door het feit dat Lilian zich gelijk erbovenop stortte. Dit kon het begin zijn van een goede nauwe samenwerking en Alice was er dan ook zeer en zeker blij om dat de jonge Ravenklauwse, die nog jonger was dan zijzelf, was gekomen om haar te vergezellen met haar plan. Er leek iets op gang te zijn gezet, want het was maar een paar seconde later, nu ja, een halve minuut of iet van gelijke strekking, toen Mattia plotseling om een kast heen kwam zetten. Eindelijk waren er mensen op haar af gekomen en eindelijk konden ze verder met haar plan. Haar plan had een beetje op een laag pitje gestaan, maar eigenlijk kwam dit voornamelijk doordat er nog wat voorbereidingen getroffen moesten worden die ze het beste gewoon in haar eentje kon doen. Hoewel Mattia er natuurlijk veel meer vanaf wist, was ze toch alleen met de plantjes in de weer geweest. De hele vakantie was ze er mee bezig geweest en na de vakantie had ze op haar slaapzaal nog een mooie voorraad mooie plantjes gekweekt, waardoor ze al bijna genoeg plantjes hadden om de hele kerker mee te versieren. Niemand wist dat eigenlijk en iedereen zou denken dat Alice het plan was vergeten, maar dat was ook omdat niemand er zin in had gehad om ‘s ochtendvroeg met haar bloemetjes te plukken. Ze voelde een steek van woede door haar heen gaan, maar besloot dat ze beter weer met hen kon samenwerken. “Er is vooruitgang, maar dat weet niemand”, zei Alice. Ze keek even met een sinistere blik naar Mattia en vervolgde. “Ik zal jullie heel binnenkort laten zien wat de vooruitgang is, maar ik kan er niet in de bieb mee strooien. Daar hebben we een veiligere plek voor nodig. Voor nu is het van belang dat we de juiste lectuur vinden. We moeten goede plakspreuken kunnen uitspreken, kunnen oefenen, bezig kunnen zijn met het verbouwen van een plek en nog veel meer.” Ze keek even in het rond. “Jullie weten wat het plan is, dus ik hoop dat jullie je hierin kunnen vinden .” Ze keek even in het rond en toen weer even naar de deur. Zouden er nog meer mensen meedoen? Ze hoopte van wel, want hoe meer zielen, hoe meer vreugde, en zonder het te beseffen had ze ook één griffoendor uitgenodigd die er nog niet was. Dat was natuurlijk de persoon die haar erop had gewezen hoe lekker het was om met blote voeten buiten te lopen. Dat was ook zo gebleken, maar Alice peinsde er niet over om dat nu te doen, want nu was het veels te koud buiten. Ze glimlachte naar de mensen om haar heen. “Echt waar Mattia, je zult in je element zijn”, zei ze en ze glimlachte, hopend dat hij de hint begreep. Ze stond op en besloot dat ze naar een boekenkast toe moest gaan. “En Lilian, als je wilt helpen, doe je gewoon leuk mee. Boekjes zijn wel ons ding.” Ze knipoogde even en hoopte dat ze actief mee zou doen. Julia: 3+ |
|
|
| Deleted User | Mar 6 2008, 06:40 PM Post #7 |
|
Deleted User
|
Lilian keek even aarzelend naar de lange rij boeken. Hoe moest ze daar nou iets in vinden? Tot haar eigen verbazing was ze het hele schooljaar nog niet in de bibliotheek geweest, en had dus ook niet verwacht dat het zo groot zou zijn. 'Een plakspreuk, hè?' vroeg Lilian voor de zekerheid nog even. Zonder op antwoord te wachten liep ze naar een boekenkast. Plakspreuk, plakspreuk, plakspreuk... ging er door Lilians hoofd, terwijl ze haar vinger over allerlei boeken liet gaan. Fabeldieren in alle soorten en maten las Lilian op een kaft. Dat was nou niet echt wat ze zocht. Ze keek even vluchtig naar de boeken die ernaast stonden. Fabeldieren, fantasywezens. Nee, ze moest ergens anders gaan zoeken. Lilian liep een eindje verder langs de kast. Geschiedenis van Toverkunst, Geschiedenis van Zweinstein...nee, dat moest ze ook niet hebben. Hoe kun je hier in godsnaam iets vinden? dacht Lilian, terwijl ze omhoog staarde, naar de boeken bovenin de boekenkast. Er stonden duizenden boeken, over honderden onderwerpen en dan moest zij er één simpel spreukje uit gaan zoeken. Oke, misschien was het spreukje niet zo heel simpel, maar het was waarschijnlijk maar één woord. Lilian streek haar bruine haar naar achter. Ik hoop dat de anderen beter in zoeken zijn dan ik, dacht ze ongelukkig, maar desondanks begon ze toch weer de titel af te zoeken naar een spreukenboek. Julia: 1+ voor je leuke post |
|
|
| Deleted User | Apr 3 2008, 10:55 AM Post #8 |
|
Deleted User
|
Met een gezicht dat vertrokken was van gedachten, stond Alice op. Lilian was de eerste geweest die was gaan zoeken naar boeken en om het goede voorbeeld te geven, besloot Alice dat ze maar mee zou zoeken. Het zou een beetje stom staan als bedenker van het plan, wanneer je zelf niks deed. Het voelde een beetje raar en Alice wist zeker dat er allerlei dingen zouden kunnen gebeuren die niet klopten en niets met het plan te maken hadden. Ze vroeg zich ook af waar de enige Grif was die ze had betrokken bij haar plan. Het meisje zou er perfect bij passen, aangezien ze goed met Raafjes en Huffels kon opschieten, ze veel wist van de natuur, of tenminste toch veel met de natuur bezig was, en ze was iemand die hen vast en zeker wel kon bijstaan. Boven die zou het misschien wel bevorderlijk werken voor Mattia en zijn plannetjes. Alice liep in de richting van een boekenkast. Spreuken en Bezweringen hadden ze veel aan, maar toch ook zeker het fenomeen planten. Mattia was goed met planten, samen met de Griff, dat moest dan toch goed komen? Alice vroeg het zichzelf een beetje af, terwijl ze langs een lading boeken liep die gingen over spreuken om jezelf wat mooier te krijgen, spreuken om je geitenwollen sokken beter in te stoppen en spreuken waardoor je kamer automatisch opgeruimd werd, wanneer je iets verkeerd neergooide. Allemaal spreuken waar ze dus echt helemaal niks aan had. Om maar eens verder te zoeken, had Alice besloten een paar schappen naar boven te kijken. Almanak der geheime magie en Poëtische spreuken, zonder schade en zonder breuken waren titels die ze las, maar ze had daar niet echt een goed gevoel bij. Toch besloot ze het poëtische spreukenboek maar te pakken. Toen ze het boek, dat zwaar in haar armen was gevallen, had geopend, voelde ze een zuchtje wind langs haar heen gaan en het leek wel even alsof het boek zuchtte. Alice vond het nu al eng worden en ze las wat er stond. Geheimen van het maken van poëtische spreuken. Dat zag er wel grappig uit, maar ze vroeg zich af of het hen kon helpen bij hun plan. Ze zouden het poëtisch kunnen maken, teksten kunnen ophangen, gezellig kunnen doen met teksten, maar of dat ‘m ging worden, was meer de vraag. Alice besloot dat ze het boek wel zou lenen, maar dat ze zou zien tot hoe ver ze zou gaan ermee, als het ging om het plannetje dat ze hebben. Ze legde het op de plank en liep verder langs de boekenkasten. 1001 spreuken voor een geweldige schoonheid, Met reuzensprongen dichterbij een brandschoon huis en Sporti Conferti waren de teksten die Alice op de kaften van de eerst volgende boeken las, alvorens haar blik op een wel heel opvallende kaft viel. Plakken en geplakt worden. Het klonk in eerste instantie als een liefdesboek, maar toen ze het open sloeg, viel het Alice op dat alle spreuken gingen over hoe je dingen aan elkaar vast kon plakken. Kortom, ze had de plakspreuken gevonden die ze nodig hadden. “Ik heb wat”, fluisterde Alice door de schappen naar de anderen toe, terwijl ze blij glimlachte. |
|
|
| Deleted User | Apr 3 2008, 02:32 PM Post #9 |
|
Deleted User
|
Het vogeltje was gevlogen. Sheela schrok op uit haar gedachten. Fluitend begon het zijn weg terug te zoeken naar zijn nest, nu de nootjes in zijn bekje lagen. Het was een mooi gezicht geweest, maar ze had dan ook al vanaf het dageraad daar gezeten, wachtend tot een vogeltje haar kwam vergezellen. Sheela was de rust zelve geworden en had veel over allerlei dingen na kunnen denken. Iets waar Sheela überhaupt best wel goed in was. Ze was iemand die veel in gedachten verzonken was en die duidelijk liet merken dat wanneer ze vrolijk was en wanneer ze een beetje in haar zen was gekomen. Sheela was gewoon Sheela en om de een of andere reden leek bijna niemand daar een probleem mee te hebben. Sheela zuchtte. Ze keek uit over het terrein. Een zacht briesje liet haar blonde haren een beetje bewegen en haar blauwe ogen gleden langs de bosrand. Daar was het rijk der natuur, de plek waar al het mooie op het terrein van Zweinstein te vinden was. Gevoel kon daar samen komen met passie en passie met de natuur. Passie voor de natuur. De natuur het gevoel geven dat je een was met hen. Sheela wist het zeker. Ze genoot ook van de rust. Wie was er nu nog in de slaapzaal. Niemand, zeker geen tweedejaars. Tweedejaars Griffoendors waren er tenslotte niet veel. Ze glimlachte nog een keer en draaide zich toen om. Ze wist dat ze laat was, maar de mooie momenten van het afgelopen half uur had ze bij lange na niet willen missen voor het zoeken naar spreuken. Voorzichtig gleed Sheela van de vensterbank af en schoot gelijk in haar slippers. Haar teen speelde even met het randje voor ze er goed tussen gleed en Sheela zich een weg kon banen door de school. Sheela had geen gewaad aan, maar een jurkje met mooie bloemetjes. Nuja, eigenlijk was het totaal wit en stond er maar één mooie bloem op. Het zag er bij de borst heel apart uit, maar verder was er weinig op aan te merken en was het voor haar gewoon een leuk jurkje. Ze had het met veel plezier aangetrokken en het gaf de contouren van haar lichaam heel mooi weer. Zo kon je zien dat Sheela eigenlijk een best wel mooi lichaam had. Geduldig liep Sheela op haar slippers in de richting van de bibliotheek. Waar de leerlingenkamer van Griffoendor een paar verdiepingen hoger lag, moest Sheela een paar trappen afdalen. Ze wist goed waar ze heen moest en dat was op zich ook wel handig. Door haar intuïtie en haar gevoel voor de juiste route, kon ze altijd makkelijk de weg vinden. Sheela was dan ook niet een normaal meisje, maar een meisje met richtingsgevoel en gevoel voor de natuur. Dat misschien nog belangrijker dan dat richtingsgevoel, maar voor Sheela, die natuurlijk haar gebruikelijke bloem achter haar oor had gestoken, was het iets dat haar gewoon compleet maakte. Ze werd de bomenknuffelaar genoemd, maar dat vond ze alleen maar leuk. Ze was het ook en ze vond het ook leuk. Het gevoel dat het bij haar opwekte, maakte het voor haar helemaal compleet. Ze zou gewoon Sheela zijn. En op die manier liep Sheela vrij vrolijk de bibliotheek binnen. Ze wist niet wat haar te wachten stond, want ze had enkel van Alice gehoord dat zij samen met wat mede-Raafjes en Huffels een plan had opgezet en daarmee bezig was. Sheela wist niet eens dat het vorig jaar al in gang was gezet en dat ze er dit jaar een vervolg aan, aan het geven was. Sheela wist eigenlijk vrij weinig. Zo wist ze ook niet wie er waren en toen haar blik gleed natuurlijk meteen over het gezicht van Mattia toen ze haar hoofd om de hoek had gestoken. Hij was er dus ook. Ze had het kunnen verwachten, maar dit maakte haar alleen maar minder zelfverzekerd. Ze wist zich totaal geen raad met hem en misschien moest ze dat Alice ook eens duidelijk maken, want het was gewoon iets raars dat zich in haar had voorgedaan. Voorzichtig opende Sheela de deur. Ze keek even achter zich en vroeg zich af of er nog meer van haar afdeling zouden komen. Ze wist het niet, maar iets in haar vertelde haar dat haar afdelingsgenoten altijd op de raarste momenten zouden opduiken en dat maakte haar afdeling wel leuk. Haar blik gleed opnieuw over de jongen en een blosje verscheen op haar wang op het moment dat ze de stem van Alice tussen de boekenkasten hoorde. Uiteraard was dit voor Sheela genoeg om zich een weg te banen uit deze toch wel aparte en misschien wel beschamende situatie. Ze keek even of haar jurkje nog wel goed zat en of haar tenen wel netjes in de slippers zaten en toen dat zo bleek te zijn schuifelde ze al zuchtend richting de boekenkast waar ze het geluid vandaan had horen komen. “Alice”, glimlachte Sheela verzuchtend en ze keek naar de Ravenklauwster die daar een boek in haar handen had. Dat duurde echter niet lang, want amper een seconde erna was het boek neergelegd en kreeg Sheela een knuffel van Alice. Ze glimlachte en knuffelde terug. Alice was een goede vriendin van Sheela. Ze zouden eens wat vaker moeten afspreken. Ze glimlachte alleen maar en liet haar zien wat ze had gevonden. Sheela keek alleen maar en glimlachte terug. “Wat een situatie”, zei Sheela opeens en ze gebaarde met haar hoofd naar Mattia. Ze keek een beetje uit haar doen en kreeg een schouderklopje. “Het komt goed”, zei Alice en ze glimlachte naar Sheela. Dit was het punt waarop Sheela wat rust begon te vinden. Alice zou wel gelijk hebben. Alles zou komen. Het had alleen wat tijd nodig. Godmodtoestemming |
|
|
| Mattia Padrone | Apr 4 2008, 11:18 AM Post #10 |
![]()
|
Mattia voelde plotseling de aanwezigheid van een grote zuivere ziel met een bloemetje in haar haar. Met andere woorden, Sheela kwam binnen. Vertwijfeld keek Mattia haar richting uit, twee prachtige stralende ogen keken terug. Onzeker sloeg Mattia zijn blik even neer. Een stemmetje in zijn hoofd vertelde hem echter dat hij een ongelofelijke lafaard was en dat het hoog tijd was dat hij daar eens iets aan ging doen. Mattia stond op, kuchte een paar maal en liep toen Sheela's richting op, een beetje naar de boekenplanken in de verte starend. Toen hij eindelijk voor haar stond zweeg ze. Dat betekende dat hij het gesprek zou moeten beginnen, niet iets waar hij uitzonderlijk veel naar uitkeek. "Dus eh.. eh...leuk eh.. leuk.." Mattia stamelde maar wat, de woorden kwamen niet lekker zijn mond uit. Sheela liep echter al verder richting Alice, die blijkbaar iets gevonden had. "Leuk haar.." stamelde Mattia, waarna hij zijn hoofd liet zakken. Nee, hij was nou niet bepaald de meest geweldige spreker, zeker niet wanneer hij in het gezelschap was van iemand die net zo goed moeder natuur zelf had kunnen zijn. Hij staarde wanhopig naar de boekenplank waar Sheela en Alice tussen verdwenen waren. "Verman je toch eens! Lapzwans.." Nijdig mompelde hij een beetje in zichzelf. Vervolgens raapte hij al zijn moed bij elkaar en liep richting dezelfde boekenplank waar de twee meiden zich achter verschuilden. "Euh.. Hi Sheela." Hij bloosde als een gek! Als een tomaat! Ging het nou maar weg! Hij moest zich heel erg concentreren, het zweet stond hem figuurlijk op de rug. "Zeg, ik heb even een vraagje.. aan jullie allebei eigenlijk. Het moet nog geheim blijven, zodat de docenten er niets aan kunnen doen als het zover is.. maareh.. ik wilde eigenlijk een feestje geven." Mattia glimlachte nerveus en keek even naar Sheela. Ze was wondermooi. Dit was hem echter veel te veel en dus draaide hij zijn hoofd terug naar Alice. "En daar heb ik eigenlijk jullie hulp bij nodig." Nu kwam het, hoog tijd dat het hoge woord er eindelijk eens uit kwam. "Alice, kan jij jouw project uitstellen tot.. eh.." Zeg het dan! Zeg het dan! Het stemmetje in zijn hoofd was op en neer aan het springen van enthousiasme. ".. noujah. eh. 14 februari?" Mattia haalde diep adem. "Want dan kan ik het feest, wat dus een soort van valentijnsfeest gaat worden, in de kerkers houden en dan is er gelijk versieren, snap je?" Hij sprak zo zacht mogelijk, zodat eventuele afluisteraars niet konden meeluisteren. "Enneh, Sheela? Wil jij dan .. eh." Mattia had het gevoel alsof hij rood werd over zijn hele lichaam en elk bloedvaatje in zijn lichaam wilde duidelijk maken dat hij aan het blozen was. "..eh.. wil jij dan mijn eh.. date ofzo zijn?" ((CLIFFHANGER!)) |
![]() |
|
| Deleted User | Apr 4 2008, 11:40 AM Post #11 |
|
Deleted User
|
Zei Alice net niet met een glimlach dat het allemaal wel goed zou komen? Eigenlijk wel en was dat niet het moment geweest waarop Mattia naar hen toe was gekomen. Iets waar hij vast heel veel moed voor nodig had. Alice was al een tijdje tussen die twee wezen kijken en ze wist al lang dat er wat tussen die twee speelden, maar dat ze allebei het lef niet hadden om elkaar daarin te overtuigen. Eigenlijk was dat wel het grappige. Alice kon zo heel mooi de boel in de gaten houden, terwijl zij hun ding deden en zo kon ze ervoor zorgen dat er niks fout kon gaan. Perfectie was vereist. Toen Mattia tussen de boekenkasten naar hen toe was gekomen, had Alice al meteen gezien hoe zenuwachtig hij wel niet was. Normaal gesproken was zijn houding tenslotte veel anders en omdat Alice nogal wat met Mattia om ging, kon zij daar natuurlijk maar al te makkelijk een goed beeld van krijgen. Ze keek de jongen bijna met medelijden aan, maar besloot dat medelijden hem niet zou helpen en daarom glimlachte ze bemoedigend. Iets wat vaak beter hielp dan alleen maar die domme medelijdenwekkende blik. Ze voelde iets komen. ’s Avonds bloeit de liefde op. Maar hij ging toch vooral met zijn blik naar haar. Alice kon alleen maar glimlachen. Hij begon over het project. Het project waar ze al zo lang mee bezig was. 14 februari had hij het over en Alice keek hem verschrikt aan. Veertien februari al. Daar had ze helemaal niet op gerekend. Dat ging voor haar haast veels te snel. Ze moesten nog veels te veel doen en hadden veels te weinig tijd. Ze keek hem even aan en voelde toen hoe ze het benauwd kreeg. Nou wilde hij het hartstikke leuk maken voor die lieve Sheela en dan moest zij dadelijk nog roet gaan gooien in het eten. Dat was niet bepaald datgene wat ze had verwacht en even keek ze dan ook benauwd naar Mattia. “Eigenlijk moet er nog vrij veel gebeuren”, zei Alice toen Mattia zojuist aan Sheela had gevraagd of zij zijn date wilde worden. Ze was weer eens een spelbreker. Een vloek op een mooi moment. Ze hoopte maar dat dit hun prille liefde niet kapot zou maken. Ze voelde dit keer zelf hoe het zweet zo ongeveer letterlijk, maar toch vooral figuurlijk, op haar rug stond. Wat een situatie als deze allemaal wel niet met zich mee kon brengen. “Maar we kunnen natuurlijk altijd kijken of we wat extra vaart achter het plan kunnen zetten”, probeerde Alice het nog met een flauwe glimlach goed te maken. “Morgenavond zeven uur, bij de ingang van de kerkers, of bij rond Vilders kantoor, wat jij het liefste ziet. Dan kunnen we meteen verder met het plan.” Dat laatste kwam er uiteraard fluisterend uit, want niet iedereen in de bieb hoefde het te weten. De rest zou er ook wel achter komen. “Kunnen we daarna gelijk door naar onze volgende obstakel.” |
|
|
| Deleted User | Apr 4 2008, 05:32 PM Post #12 |
|
Deleted User
|
Sheela voelde een steek van angst en tegelijkertijd een steek van opwinding door al haar lichaamsdelen heen gaan. Zojuist had ze hem in haar ooghoeken zien opstaan om richting hen toe te komen. Als er iets was waar ze bang voor was, was het wel voor dat wat er allemaal komen zou. Stel dat ze zich totaal zou verspreken en iets helemaal verkeerd zou doen. Dan zou alles heel snel veranderen en zou hij misschien helemaal uit het zicht verdwijnen. Zat haar bloemetje achter haar oor eigenlijk nog wel goed of was die ook al verbogen, dor en lelijk geworden? Sheela schrok van die gedachte. Had ze hier nu een stukje natuur voor vermoord? Nee toch? Nee, ze vond van niet. Het was namelijk een bloempje die niet echt was. Het was kunst, zodat het niet zou verdorren en ze niet met een verdord bloempje zou gaan rondlopen. Ze zuchtte even van opluchting, maar keek toen weer angstig in de richting van de Huffelpuffer die hun kant op kwam lopen. Haar glimlach verflauwde. De glimlach die ze had gekregen na de bemoedigende woorden van Alice. Niet wetend dat Mattia al eerder tegen haar had proberen te spreken, kon je nagaan hoe ver ze de draad al kwijt was door zijn aanwezigheid, kwam hij haar opnieuw bestoken met misschien wel een woordengolf die haast eng zou gaan klinken. Ze wist het niet zeker, maar ze zag het totaal niet zitten om met hem te spreken. De kans om af te gaan was veels te groot en dan waren al haar kansen misschien wel verkeken. De kansen op een mooie toekomst. Wat was de tijd toch snel gegaan. Met een pijnlijke glimlach van verwarring stond Sheela daar naast Alice en ze zou bijna de hand of pols van Alice uit angst voor wat ze zelf zou doen, vastpakken. Ze keek naar hem terwijl hij zijn mond opende. Wow. Een tinteling ging over haar lichaam terwijl ze zijn woorden goed in zich op nam. Een geheim was altijd leuk en daarmee begon hij. Misschien wilde hij daarmee wel de juiste hoeveelheid aandacht op zich vestigen, maar van Sheela had hij opeens alle aandacht gekregen. Ze staarde hem aan, terwijl hij sprak en toen hij haar kant op keek, voelde ze een blos opkomen. Ze zou bijna beginnen met plukken aan haar kunst…uhm…kunstbloem. Dat was het juiste woord. Dat de woorden haar ook al moeilijk vielen, was misschien een logisch gevolg van de zenuwachtigheid die haar had bekropen. Echter was alle zenuwachtigheid in één klap verdwenen toen hij haar mee vroeg naar zijn geheime valentijnsfeest. Als soort van date. Was hij niet om te zoenen? En dacht je nu echt dat Sheela dat meteen zou gaan doen? Nee Sheela was veel te verlegen. Ze begon alleen nog maar erger te blozen en dacht even dat er een engeltje over haar waakte. Echter werd het moment ruw verstoord door Alice. Nu was Alice een hartstikke lieve meid, maar dit toonde nou niet echt enig tactvol iets. Of iets wat daarop moest lijken. Ze kwam niet helemaal meer lekker uit haar zinnen. Hoewel, moest Sheela zeggen, probeerde Alice het snel goed te maken door te zeggen dat ze haar plan wel versneld zouden uitvoeren als dat ging lukken. Drie plekken kort achter elkaar bezoeken was dan wel een must. Ze had nu een spreuk gevonden waarmee ze dingen konden opplakken, maar na de vondst van deze spreuken, moesten ze alweer snel doorgaan naar het volgende. Sheela had begrepen dat Alice al met een plan klaar stond om zwabbers uit Vilders kantoor te jatten en bovendien begreep ze ook dat Alice zich bezig hield met het vergaren van informatie over het feit of ze de professor voor Fabeldieren konden ompraten om hen te helpen. Sheela dacht dat zij misschien wel handig zou zijn in combinatie met Mattia. Niet alleen omdat ze nu even heel graag veel bij hem wilde zijn, maar ook omdat zij het meeste met de natuur hadden. “Maar ik ga wel heel graag met je naar het feest”, verzuchtte Sheela opeens. Misschien een heel onverwachts moment dat ze dat zei, maar het was wel zo. Haar afwezigheid in gedachte zou nog lang niet verdwenen zijn. Na vandaag zou ze de hele wereld aankunnen. Ze was nota bene uitgevraagd door de leukste jongen van de hele school. Iemand met wie ze tenminste een echte band had en tenminste echt kon opschieten. Neet dit was het mooiste moment van haar leven geworden en dat was ook goed aan haar te zien. Ze glimlachte breed. Het kon haar even niet schelen wat de rest ervan dacht. En op dat moment knuffelde ze hem plotseling in een opwelling. Niet wetend wat hij daarvan moest denken. |
|
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic » |






1:33 AM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners