Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
Bieb Verkennen
Topic Started: Dec 21 2007, 08:22 PM (263 Views)
Deleted User
Deleted User

Julia keek naar de houten deuren. In haar linkerhand lag een sleutel. De sleutel om de bieb te openen. Ze had nu voortaan een baan als bieb vrouwtje op zweinstein. Eindelijk weer terug op haar vertrouwde plaats. Langzaam liep ze dichter naar de deur toe. Haar linkerhand bewoog richting het slot. Ze stopte de sleutel in de sleutelgat. Nu hoefde ze hem alleen nog maar om te draaien. En dan zou ze haar nieuwe werkplek zien. Een diepe zucht ontsnapte uit Julia’s mond. De sleutel werd omgedraaid en ze duwde de deuren open. Rustig keek ze de bibliotheek rond. Haar blauwe ogen namen alles zorgvuldig op. Ze wilde niks missen. Ze haalde de sleutel uit het slot en borg het op in haar rugzakje dat om haar rechter schouder hing. En balie stond aan de linkerkant van de ingang. Daar zou ze alles neer kunnen zetten.

De jonge vrouw liep richting de balie. Ze zette haar rugzakje neer en keek rond. Een karretje met boeken die nog neergezet moesten worden stond ietsjes verderop. Met haar lichtblauwe lange rok, liep ze richting het karratje. Verschillende boeken stonden of lagen in het karratje. Verschillende boeken pakte ze op en bekeek ze. Een mooi verhaal over de zee. Een kleine zonnestraal viel op haar wang. Rustig keek ze naar waas de straal vandaan kwam. Ver weg ergens achterin. De bibliotheek was een prachtig plaatje. Nu moest ze de weg nog vinden. En de boeken. Met haar linkerhand duwde ze het karratje voor zich uit.

Bij de letter A en schoolboeken bleef ze staan. Ze zakte door haar knieën, en ging daarna op haar knieën zitten. Ze zocht in het karretje naar schoolboeken die met de letter A begonnen. Haar donkerblauwe blouseje was fijn om in te werken. Allen haar haren vielen de hele tijd voor haar ogen. Vervelend duwde ze een plukje naar achteren. Daar had ze er een. Ze stond op en zette het boek neer op zijn plaats. Daarna bukte ze weer om nog meer boeken te zoeken. Julia had geen idee hoe laat het was. Ze was meer in haar gedachte verzonken dan dat ze bij haar werk was. En zo zat ze . ondertussen maar half te zoeken.
Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


Met een vrolijke blik op zijn gezicht banjerde Mattia door de eerste verdieping, hij struinde de gangen af, op zoek naar niets bijzonders. Hij had vandaag niet zo vreselijk veel te doen en hij had gehoord dat vandaag de bibliotheek voor het eerst open zou gaan, iets waar hij bij móest zijn. Hij werd al bijna duizelig bij de gedachte een hele ruimte vol met boeken voor zich te kunnen zien. Na enige tijd was hij aangekomen bij de ruimte die volgens de geruchten sinds enkele tijd ingericht was als bibliotheek. Elke dag was hij er even gaan kijken, gewoon om te zien of er al iemand aanwezig was en vandaag had hij geluk.

Voorzichtig probeerde hij de klink van de deur. Deze ging moeiteloos naar beneden. Vol verbazing keek Mattia enkele seconden naar zijn hand. Hij ging de bieb zien! Met een lichte duw opende hij de deur naar binnen. In gedachten verzonken stond daar een vrouw, gebukt over een karretje vol met boeken. Mattia schrok, het was niet tot hem doorgedrongen dat als de deur open was, dat er dan iemand aanwezig zou zijn. Uit beleefdheid besloot hij alsnog zachtjes op de deur te kloppen, terwijl hij behoedzaam een miniscuul stapje over de drempel deed. Met een bedeesd stemmetje schraapte hij zijn keel en terwijl zijn blik verlangend over de vele boeken ging piepte hij zachtjes een begroeting. "Goedemiddag... is de bibliotheek al open?"

Julia: 1+ voor je post
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Caitlín had een slechte nacht achter de rug. Ze was nog niet zolang op school en moest al snel lesgeven. Dreuzelkunde had ze uiterraard veel zin in. Ze kon dingen vertellen die leerlingen hier niet wisten, ze had er dus veel zin in. Eerst zou ze naar de bibliotheek gaan om na te gaan of er toevallig nog exemplaren lagen van de boeken die ze zocht voor haar les. Extra informatie was natuurlijk altijd handig, hè. Daarnaast wist ze dan ook meteen dat de leerlingen de juiste boeken konden vinden in de bibliotheek voor hun huiswerk. Opgetogen liep Cait dan ook richting de Bibliotheek. Deze zou namelijk vandaag voor het eerst opengaan. Met een ferme glimlach op haar gezicht liep de blonde vrouw richting de deur.

Er stond al een jongen bij de deur. 'En ik dacht nog wel dat ik de eerste zou zijn, maar kennelijk ben je me voor.' Cait lachtte vriendelijk. 'Zou ik er misschien even langs mogen, ik moet de bibliothekaresse spreken. Als je het niet erg vind.' Cait deed een stap dichter naar de deur toe en stond nu dichtbij de jongen die half in de deur opening stond.

(Hai, daar ben ik dan eindelijk)
Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


Een indrukwekkende vrouw met lang blond haar kwam vanuit de gang op de bibliotheek toegelopen. "Zou ik er misschien even langs mogen, ik moet de bibliothekaresse spreken. Als je het niet erg vind." Mattia stapte gelijk naar achter, iets verder de bibliotheek in en bleef daar staan, terwijl hij een beetje voor zich uit bleef stamelen. "Ja, natuurlijk. Nee, niet dat ik het erg vind.. het is natuurlijk dat u naar binnen mag.. ik vind het helemaal niet erg. Niet dat het belangrijk is wat ik ervan vind.. want u mag sowieso naar binnen, daar heeft u mijn toestemming niet voor nodig..." Een tikkeltje zenuwachtig ging Mattia met zijn hand door zijn haar en zette zijn bril nog iets rechter op zijn neus. Het was maar beter dat hij zich nu uit de voeten maakte. Maar aan de andere kant, dan zou hij wel een vreselijke indruk achterlaten. Mattia besloot een tussenvorm te kiezen. Hij liep zo snel als zijn benen hem dragen konden naar de eerste de beste boekenplank en zorgde ervoor dat hij uit het zicht van de twee dames kwam te staan. Dan hadden ze sowieso geen last van hem. Terwijl hij daar zo stond gingen zijn ogen over de titels; 'Alles voor uw Alf', 'Het houden van een Crup', 'Passie voor de Feniks' en 'Kwistel en Co' pronkten hem tegemoet. Dit was duidelijk de huisdierensektie van het fabeldierengedeelte.

Julia: 1+ Voor je post
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Haar rode haar zwiepte achter haar aan, zo snel rende Andromiel naar de Bibliotheek. Waarom was ze daar nog niet geweest!? Ze vertraagde haar pas, en huppelde nu naar de Bibliotheek. Die was namelijk op de eerste verdieping en zij kwam van de Ravenklauwleerlingenkamer.

Daar was de eerste verdieping, het was niet zo erg lang lopen. Ze opende de deur, en keek om zich heen. Andromiel vond het er lekker rustig, en er waren ook nog niet zo heel veel personen. Ze sloeg haar haren uit haar ogen, en hield haar tas wat steviger beet. Ze liep met een snelle pas naar een van de boekenkasten en trok er voorzichtig een boek uit. " Nee, dit is hem niet " mompelde Andromiel en ging op zoek naar het boek dat ze nodig had.

Julia: 1+ Voor je post
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

De jonge stapte al gauw naar achteren. Kennelijk nogal geschrokken van Cait haar stem. Glimlachend keek Cait toe hoe de jongen aan het praten was. Grappige knul. Caitlín wou haar mond opendoen om te zeggen dat het niks uitmaakte, maar de jongen had zich al uit de benen gemaakt richting de boeken plank. Cait volgde rustig de bewegingen van de jongen, haast had ze immers niet. Langzaam stapte ze zelf ook naar binnen en sloot de deur achter zich. Ze liet haar ogen even door de bibliotheek gaan en ontwaarde een gestalte bij één van de boekenplanken. Een vrouw wel te verstaan. Langzaam zette Caitlín zich in beweging. Toen ze nog een stukje van de vrouw vandaan was hoorde ze de deur van de bibliotheek opnieuw opengaan. Ze keek even naar de deur en zag een meisje met rood haar naar binnen lopen en zich naar een boekenkast begeven.

Ze keerde zich weer terug om de aandacht op de bibliothekaresse te richting. 'Haai' Klonk het uit de mond van Cait. Caitlín keek de vrouw vriendelijk aan. 'De nieuwe bibliothekaresse, neem ik aan.' Ze glimlachtte naar de vrouw. 'We zijn tegelijk aangekomen volgens mij, want ik kan me herrineren u eerder te hebben gezien.' Langzaam bracht ze haar hand naar voren. 'Caitlín Sybil, aangenaam.' Ze bekeek de vrouw goed en bracht haar hoofd wat dichterbij. 'Zou u me misschien even kunnen helpen, ik zoek een aantal boeken. In verband met mijn les, ziet u. Ik wil namelijk graag weten of mijn leerlingen de benodigde informatie hier ook in boeken kunnen tegenkomen, of niet uiterraard.' Fluisterde Cait.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Een gedempte kreun kwam onder de dekens vandaan. De figuur in het bed trok de dekens van zich af en een man met donkere, warrige haren werd zichtbaar. Het patroon van zijn kussensloop was afgedrukt in zijn linkerwang en zijn ogen stonden afwezig. Met een zucht stapte hij uit zijn bed en sjokte naar zijn kledingkast. Met zijn rechterhand veegde hij verstrooid langs zijn ogen. De man opende de deuren van de kast, om daar een paar tellen versuft in te staren. Met een robuust gebaar pakte hij wat hij nodig had en vertrok naar de badkamer. Twintig minuten later kwam Sebastian Graves de badkamer uit. Op zijn norse uitdrukking, natte haren en doffe ogen na was hij weer toonbaar.

God, wat had hij een hoofdpijn. Wat had hij het koud, wat gloeide zijn gezicht en wat voelde hij zich miserabel. Seb had koorts, iets wat hem over het algemeen bijzonder weinig gebeurde. Toch was het niet zo verwonderlijk dat hij nu in deze staat was; ’s avonds in kou rondvliegen zonder warme kleren aan, was niet aan te raden. Graves hield er echter geen rekening mee dat ook hij ziek kon worden, vergiste zich wel eens in het gegeven dat hij niet ontastbaar was. Maar nu voelde hij het resultaat van die domme gedachte en in plaats van zichzelf deze toestand te verwijten, zwolg hij in zelfmedelijden. Het was natuurlijk ook vervelend voor zo’n vitale man om aan zijn bed gekluisterd te moeten zijn. Gelukkig had hij geen lessen vandaag en kon hij met een gerust hart op zijn kamer blijven, al zou hij eerst wel naar zijn minst favoriete plek in het kasteel toe moeten. Nu ja, hij hoefde in ieder geval geen hordes stuiterende studenten in toom te houden, wat een hele opluchting was.

Op weg naar de bibliotheek – je moest toch iets, als je van plan was de dag als een kluizenaar door te brengen? – passeerde hij een spiegel. Vluchtig wierp hij daar een blik in en werd hoog teleurgesteld. Niet alleen was zijn uitstraling weg, zijn wangen waren ook hoogrood. Snel wende hij zijn gezicht af en liep door.

Bij de bibliotheek aangekomen zag hij twee leerlingen druk tussen de boeken zoeken. Ze droegen beide een bril, maar de jongen zag er een stuk achterlijker uit dan het meisje. Het gezicht van de vliegdocent betrok. Dát was de reden waarom hij hier niet graag kwam; de mensen die er altijd rond hingen waren afschuwelijk. Hij had een hekel aan de types die hun leven via de boeken leefden en in het echt niets uit durfden te voeren. Waarom boeken lezen over prachtige reizen naar verre landen, als je zelf niet van plan was te gaan? Waarom boeken lezen over een gepassioneerde liefde tussen twee mensen, als je zelf te bang was om op je ware liefde af te stappen? Hoewel voor de twee voorgaande situaties mogelijk nog begrip op te brengen was – geldgebrek of de vrouw van je dromen die helaas al bezet was, waren blokkades die een mens nou eenmaal tegen kon komen – maar hij had aan één soort lezer echt een hekel: de mensen die actieboeken lazen, maar zelf hun stoel niet uitkwamen. Als ervaren avonturier lachte hij om deze mensen, bespotte ze. Het zou verboden moeten worden om andermans avonturen te lezen, als je zelf te bang was om het leven te leiden waar je van droomde.

Toevallig waren er ook twee vrouwen van zijn leeftijd, waarschijnlijk nieuwe collega’s, daar hij ze niet herkende. Hij voorzag het gevaar op tijd, twee vrouwen hysterisch, omdat er eindelijk een knappe man in hun territorium gesignaleerd was, dus probeerde hij ongemerkt langs ze heen te glippen. Snel liep hij door naar de sectie die er het minst stoffig uit zag.

Hm, schoolboeken. Niet wat hij zocht. Na even dwalen in het labyrint van boekenkasten met daarin een mix van ongeopende, stoffige pillen en kapot gelezen romans, vond hij wat hij zocht: de actieafdeling. Het was altijd pijnlijk hier te komen, omdat hij niet kon ontsnappen aan een korte zelfevaluatie. Voordat hij een boek mee naar huis nam, of naar zijn kantoor, in dit geval, moest hij eerst bij zichzelf nagaan of hij de laatste tijd avonturen beleefd had. Hij moest zichzelf waardig achten een dergelijk boek te lezen, om te voorkomen dat hij een bankzitter zou worden.

Kon een vlucht naar een afgezonderd kasteel om verlost te worden van de buitenwereld als avontuur gelden? Het was bar tegengevallen, dat moest hij toegeven, maar soms bracht een avontuur niet de verwachtte glorie. Hij had in ieder geval iets ondernomen en ook hier had hij niet stilgezeten, al was het alleen al om zijn pogingen om die snotapen zonder enige herseninhoud iets proberen bij te brengen. Ja, hij kon zichzelf nog steeds tot die selecte groep gelukkige, ondernemende mensen rekenen. Glimlachend pakte hij een boek over een man die de wereld in trok met enkel zijn bezem. Heel herkenbaar, al hoopte hij dat dit boek een betere afloop had dan zijn eigen verhaal. Hij gunde het de hoofdpersoon niet om vast te komen zitten op Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hokus Pokus.

‘Goedendag, ik ben onbekend met het reglement van deze bibliotheek. Is het goed dat ik dit boek meeneem naar mijn kantoor, of moet het eerst geregistreerd worden?’
Het was onvermijdelijk geweest, hij had hoe dan ook contact moeten zoeken met deze dames. Hij vermoedde dat één van hen de bibliothecaresse was en hij kon moeilijk zo met het boek de bibliotheek uitlopen.

Sebastian voelde een kriebel in zijn neus en zijn ogen voelden waterig. Een moment later vouwde hij zijn handen voor zijn mond, daar hij altijd al een groot voorstander van hygiëne was geweest. Zijn nies was ofwel het gevolg van de hoeveelheid stof in deze ruimte, een spontaan ontwikkelde bibliothecaresseallergie of een opkomende verkoudheid. Hij hoopte vurig dat het aan het bibliotheekvolk lag, want hij voelde er weinig voor om de komende week met een batterij zakdoeken rond te lopen.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Julia zat er nog steeds. Een jongens stem vroeg of de bibliotheek al open was. Stom, van haar. Ze had daarin duidelijker moeten zijn. Maar goed. “Ja hoor hij is open.” Zei ze zo rustig mogelijk. Ondertussen kwamen er meer mensen binnen. Een lerares, waarschijnlijk nieuw kwam op haar af gelopen. “Ja ik ben de nieuwe bibliothecaresse.” Antwoorden Julia op haar eerste vraag. Ze stelde zich voor als Caitlín Sybil. De jonge vrouw stak haar hand uit. Julia nam de hand aan, “Joanna Baloucé. Maar iedereen noemt me Julia. Dus uhh… je mag me dan wel Julia noemen.” Julia lachte. Wat was ze verlegen zeg. Een nieuw iemand en ja hoor weer verlegen. Caitlín vroeg wat, of eigenlijk fluisterde wat. “Het licht eraan welke les u geeft ziet u, en natuurlijk waarover het gaat. We hebben hier bijna alles. Dus volgens mij kunt u gerust zoeken wat u nodig hebt.”

Julia pakte weer een boek met de letter A. een andere, mannelijke leraar kwam erbij. Hij vroeg wat hij met het boek moest doen dat hij wilde lenen. Julia, die al stond om het boek weg te zetten, liet het boek vallen. Een rode blos kwam op haar wangen. “Sorry.”mompelde ze. Julia raapte het boek op en zette het in de kast. De mannelijke leraar hoestte heftig. Julia pakte snel een zakdoekje i]uit haar zak. “Hier, voor u.” Ze stak hem de zakdoek toe. Wat moest ze ook weer doen ja juist. Hij wild een boek lenen. “Loopt u maar even mee.”Julia ging de meneer voor naar de balie. Ze zocht even snel in haar tas, en haalde er een kladboek uit.

“Als u hier u naam, het boek wat u leent en welke dag het is even neer wilt zetten. U mag het boek namelijk 4 weken lenen. En u mag het mee nemen. Als u het maar wel terugbent, anders kom ik u opzoeken om het terug te halen. En natuurlijk heeft u dan een boete. Ik hoop dat het duidelijk is?” Julia zei het met een zachte stem. Niet echt iets waarschuwend. “En als u nog iets anders wilt lenen er gewoon bij zetten.” Julia glimlachte, ook al had ze nog steeds een beetje ene rode kleur. “En prettige dag verder, en voor vragen kunt u altijd nog lachskomen.” Zo de eerste klant geholpen?
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Wat!? Waarom kon ze het niet vinden?! Andromiel keek haastig om zich heen. Inmiddels waren er al 2 leraren, en een andere leerling binnen gekomen. Snel liep Andromiel naar een andere boekenkast. Waarom kon ze het boek niet vinden? Ze wou het graag lezen, om bepaalde dingen op te zoeken. Andromiel zuchtte, er zat niets anders op dan het te gaan vragen. Dat haatte ze een beetje en keek naar de balie van Julia. Nonchalant liep ze er naar toe..

Eenmaal daar aangekomen ging ze achter een leraar staan. Leraren mochten immers eerst. De leraar hoestte heftig en Andromiel schrok. Hij hoestte nogal hard.

Julia: 1+ voor je post
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Lillian rekte zich uit. Gisteren was ze laat naar bed gegaan. Ze wierp vliegensvlug een blik op haar magische wekker. Deze wees 11:30 aan. " Jemig! " riep Lillian en vliegensvlug veerde ze overeind. Waarom was het al zo laat? Ze moest nog van alles doen. Vliegensvlug sprong Lillian uit bed, en snelde zich naar haar wastafeltje. Hard en ruw poetstte ze haar tanden en trok ze haar kleding aan.

Lillian liep over de gangen. Het was nogal stil in het kasteel, logisch want de leerlingen waren natuurlijk al naar de lessen of waren op het Terrein of gewoon ergens anders in het kasteel. Lillian zelf moest snel naar de Bibliotheek, want ze had een boek nodig die ze nodig had bij Verzorging van Fabeldieren. Helaas was ze vergeten om deze op de Weg Is Weg te kopen en in Zweinsveld hadden ze het boek niet.

Eindelijk aangekomen op de eerste verdieping, bleef Lillian even staan om uit te hijgen. Ze had heel erg snel gelopen omdat ze graag het boek wou en anders was het boek al uitgeleend. Gelukkig was de Bibliotheek niet zo heel erg ver in de gang dus hoefte Lillian niet erg ver te lopen. Na ongeveer 2 minuten zo te hebben gestaan, kwam er weer beweging in haar benen en liep ze naar de Bibliotheek.

Lillian liep over de gang, en daar was het alweer! De Bibliotheek...Rustig opende Lillian de deur en keek om zich heen. Er was niets aan de Bibliotheek veranderd, toen zij nog op Zweinstein zat. Ze sloot de deur en liep nog heel even rond, terwijl Julia nog even bezig was met Sebastian. Voorlopig was ze nog niet aan de beurt want er stond nog een roodharig Ravenklauwmeisje in de rij.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Er werd hem een zakdoek in zijn hand gedrukt, door de bibliothecaresse, waarna hij het huidcontact met dat vod zo snel mogelijk verminderde. God wist of ze dit ding wel gewassen had na gebruik. Hij wilde het risico niet lopen haar vieze bacillen op zijn hand te krijgen.

Professor Graves was een van die personen die er niet tegen kon als iemand met zijn of haar vingers aan zijn eten zat, aan hetzelfde rietje slurpte of in zijn richting nieste, zonder de handen voor de neus en mond gevouwen te hebben. Smetvrees was het niet te noemen, maar een zekere afkeer voor andermans bacillen was het zeker.

Dit hield in dat het alleen bepaalde personen toegestaan was om uit hetzelfde glas te drinken. Mocht het voorkomen dat iemand die niet tot die kleine selectie gelukkigen behoorde, uit zijn glas dronk, dan vermeed Sebastian zorgvuldig de plek waar diegene het glas aan de lippen had gezet. Of hij gooide de inhoud weg, maar dat gebeurde zelden. Afgelikte lolly’s en ijsjes gingen daarentegen meteen de prullenbak in. Het kon mensen kwetsen, dat wist hij heel goed. Maar hij was van mening dat je ook niet de bril van een openbaar toilet ging aanraken, omdat het degene voor je mogelijkerwijs kon kwetsen als je die optilde, met een heleboel wc-papier om je handen gewikkeld.

‘Juist, ehm, bedankt,’ zei hij snel, terwijl de doek snel weg propte in een van zijn broekzakken. Hij hoopte dat ze het niet gezien had, want om de een of andere reden kon hij het nooit over zijn hart verkrijgen om een bibliothecaresse duidelijk te maken hoe niet-interessant ze was. Ze waren duidelijk al sneu genoeg zonder dat hij ze daarop attendeerde – wat natuurlijk niet inhield dat hij niet dacht dat ze triest waren. Ja, zelfs in deze Zwarte Periode in zijn leven bleef hij vriendelijk voor zijn medemensen, zoals het ook hoorde. Nobel als hij was, bleef hij respectvol naar zijn minderen toe.

Er werden hem de regels van het boeken lenen uitgelegd, die onder andere inhielden dat men een boete kreeg, als de boeken niet op tijd ingeleverd werden. Betekende dit dat er wel eens boeken gestolen waren van de bibliotheek, dat mensen ze simpelweg weigerden in te leveren? Oho, was dat even het toppunt van triestheid! Een grote lach verspreidde zich op het gezicht van de docent, toen het beeld van een dik, bebrild jochie in de leerlingenkamer van Ravenklauw, gniffelend om zijn spannende actie die inhield dat hij een paar stoffige boeken niet had ingeleverd, op zijn netvlies verscheen. Wauw, dat er zulke types bestonden.

Nog steeds lachend, stelde hij de biebjuffrouw gerust dat de regels duidelijk waren. Zonder vragen te stellen over de boeken die mogelijkerwijs gestolen waren en hoe de gewetensloze dief gepakt was, vulde hij het formulier in. De vrouw tegenover hem had al een rode kleur in het gezicht, het was ronduit onaardig om haar nu nog meer op stang te drijven. Ze zag er naar uit, alsof ze er net achter was gekomen dat deze baan inhield dat ze enkele zinnen uit moest wisselen met de bezoekers, iets waar ze vast en zeker heel slecht in was. Het vergde veel van zijn zelfbeheersing, waarvan hij eigenlijk niet veel bezat, maar hij kon zich inhouden haar niet uit te dagen.

‘U ook een prettige dag nog,’ zei hij en deed een stap opzij, om de volgende klant door te laten. Hij maakte aanstalten om weg te gaan, maar de woorden van de vrouw hielden hem tegen. De man draaide zich om, duidelijk genietend. Hij opende zijn mond weer, met een geniepig trekje bij zijn mondhoek, om zich niet te houden aan het goede voornemen van hiervoor. Ze had gezegd dat hij terug kon komen voor verdere vragen. Het lag niet aan zijn gebrek aan zelfbeheersing, ze had er gewoon om gevraagd. Nou, daar ging hij graag op in.

‘Oh, ja, toevallig heb ik nog een vraag. Uit het reglement van deze bibliotheek leid ik af dat er wel eens boeken zijn gestolen – of had U al rekening gehouden met de mogelijkheid dat iemand zijn boeken helemaal niet meer in wil leveren? In het eerste geval, moet ik zeggen erg nieuwsgierig te zijn naar wat voor een persoon dit betrof en hoe de misdaad is opgelost. Ik weet dat U hier nieuw bent, maar wellicht zou U mij toch nog van wat informatie kunnen voorzien.’

Een boosaardige grijns verscheen op zijn gezicht. Het was dan misschien nobel geweest als hij deze vrouw met rust had gelaten, maar dit was zoveel verleidelijker. Hij besloot hier en nu dat nobelheid niet een van zijn karaktereigenschappen was en dat speet hem allerminst.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

De meneer knikte rustig dat hij het had begrepen. Tevreden glimlachte ze. Dit was dus duidelijk. “Hier ligt nog een keer precies wat je moet doen, je kan vanaf nu jezelf dus bedienen.” De jonge vrouw liep een eindje weg. Maar de meneer van ent wilde niet dat ze weg ging. Vrolijk begon hij weer te praten. O nee. Nu zou ze dus toch echt een heel groot antwoord moeten geven aan iemand die ze helemaal nog niet kende. Ze luisterde dus aandachtig naar zijn verhaal over de dief. Ze was hier inderdaad nieuw. Maar voor dat ze begon had ze een verslag gekregen van wat er hier zo allemaal al was gebeurd. Natuurlijk waren er hier wel eens boeken gestolen. Maar waarom wilde hij dat allemaal weten. Wat maakte het uit dat er boeken waren gestolen? Soms kwamen ze wel terug en soms ook weer niet.

“Er zijn inderdaad in het verleden boeken gestolen. Als mensen de boeken niet terug willen geven moeten zij hier een goede rede voor hebben. Zo niet , dan doorzoeken we meestal zijn of haar kamer of afdelingskamer geheel en nemen de boeken in beslag. Zo dat hij de komende tijd geen vrijheid boeken meer mag lenen en alleen voor de lessen.” Ze stopte even en keek de man aan. wat was hier zo interessant aan. “Dus uhh Professor…wat was u naam ook alweer?” verward schudde ze haar zwarte haren. “Als deze persoon een reden heeft zoals, ik had hem nog wat langer nodig en ben hem vergeten te verlengen, of de leraar had hem de helft van de tijd bij zich dus kon ik het niet lezen. Dan vragen wij hem hoeveel hij denkt nodig te hebben en geven wij hem verlening, mar wel met een kleine boete, voor het ons niet op te hoogte te stellen van de situatie van het boek. Dus hopelijk heb ik hierbij u vraag voldoende beantwoord, anders vertel ik het wel nog een keer.”

Met een glimlach keek ze de meneer aan. Hij was best wel knap, eigenlijk als ze hem zo bekeek. Weer kwam de rode blos o haar wangen. Alleen nu was ze niet verlegen door het praten. Alles verliep goed ik de bibliotheek. Dus zij stond hier nu alleen met de man die zo graag wat wilde weten over het stelen van een boek. “Meestal zijn de mensen die boeken stelen verwende nesten, en zwadderaars. Maar heel af en toe ook een ravenklauwer die nog extra door wilt studeren. Verder nog iets meneer?” Vriendelijk vroeg ze het hem. Ze wilde niet dat ze vijanden maakte op haar allereerste dag hier.
Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Join the millions that use us for their forum communities. Create your own forum today.
Learn More · Register for Free
« Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic »
Locked Topic

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +