Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
Les 1 Tweedejaars
Topic Started: Dec 22 2007, 01:15 AM (269 Views)
Deleted User
Deleted User

Vandaag was haar les aan de tweedejaars. Cait wreef moeizaam het slaap uit haar ogen. Langzaam richtte ze haar ogen richting de ouderwetse wekker die ze mee had genomen. Zonder wekker kon ze echt niet! Ze knipperde met haar ogen. En nog een keer knipperde ze met haar ogen. Was het werkelijk waar wat ze zag? Of was het één vorm van bedrog dat ze voor ogen had. Een effect van Zweinstein? Nogmaals wreef ze in haar ogen. Langzaam haalde ze haar handen weg en staarde naar de klok.

Ze had zich verslapen! Nee! Op haar eerste les had ze zich verslapen! Dit zou een slecht idee over haar teweeg brengen bij de leerlingen. Ze sprong als het ware haar bed uit en rende naar de wasbak om zichzelf met water wakker te maken. Nee...nee...neee! Dit was gewoon een droom! Het moest een droom zijn! Echt waar het moest gewoon een droom zijn! Splatsh..het koude water kwam met een splatsh in haar gezicht. 'Koud! Brrrrr...' Cait rilde. Nee..nee..nee! Ze had zich werkelijk verslapen. Dit kon ook echt alleen haar overkomen. Ze pakte snel een handdoek en maakte haar hoofd droog. Snel trok ze de pyama uit en trok gewone kleren aan en daaroverheen een gewaad. Dit kon niet waar zijn, hč. Haar eerste les en ze verslaapt zich! Nee!

Ze snelde naar haar lokaal. Er stonden al leerlingen te wachten. 'Sorry sorry..' Ze pakte haar toverstok en maakte de deur open. Waardoor ze door kon lopen het lokaal in. 'Kom maar, sorry van net.' Cait bloosde, maar gelukkig liep ze voor de leerlingen uit en konden ze het niet zien. Toen ze bij het bureau was aangekomen draaide ze zich om en keek het lokaal in terwijl deze langzaam vol stroomde. Leerlingen! Zou ze die grappige jongen van de bibliotheek weer tegenkomen? Als tweedejaars? Ze bekeek de mensen massa aandachtig

(Kom maar binnen)
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Het was nog vroeg en Alice was dan ook nog een beetje slaperig. Ze keek wat duf om zich heen, terwijl ze haar kleren bij elkaar zocht en besloot dat ze toch wel een beetje moest opschieten, omdat ze ook nog moest eten voor ze het lokaal zou bereiken. Ze voelde zich opgelaten en wist dat dit hun eerste les Dreuzelkunde in het nieuwe jaar zou zijn. Het was spannend, want er kwam een nieuwe leraar en de vorige leraar had Alice wel gemogen, maar of deze lerares ook zo was als professor Adler die ze vorig jaar hadden, dat zou nog maar moeten blijken.

Met een opgewekte grijns was Alice uit de badkamer gekomen en had ze zich in staat weten te zetten om richting de Grote Zaal te lopen voor een ontbijtje. Dat was dan ook zo gebeurd en na een half uurtje was het tijd om door te gaan naar het lokaal. Ze kon weer een paar trappen op, want dit keer moest ze op de tweede verdieping zijn en met haar zwarte haren die leken mee te dansen bij elke stap die ze maakte, was Alice in gedachten verzonken toe aan het lopen in de richting van het treuzelkunde lokaal. Ze had er zin in en dat was waarschijnlijk wel aan haar gezicht te zien.

Toen Alice op de gang kwam, was er echter geen teken van leven in de buurt van het lokaal. Het zou eens niet de eerste keer zijn dat Alice te vroeg was voor een les, maar ze had nu toch echt het gevoel dat de deur normaal al open moest zijn. Het was dan ook dat niet veel later de dame die hen les zou gaan geven, verontschuldigend de gang op kwam lopen en de deur voor hen open maakte. Leuke entree, vond Alice en ze glimlachte, terwijl ze het lokaal betrede. Ze keek naar de muren en toen naar de stoelen en tafels en ging toen maar ergens in het midden zitten. Dat vond ze tenslotte wel een geschikte plaats en terwijl het zonlicht door de ramen in haar gezicht scheen, keek Alice toe hoe de lerares zich zou gaan wenden in deze klas. Het was tenslotte toch eng om te beginnen met les geven en al helemaal tegenover leerlingen die al langer op deze school gestationeerd waren dan jijzelf. Desondanks geloofde Alice er heilig in dat het wel een leuke les zou zijn en dat de lerares capabel genoeg zou zijn om deze les tot een goed einde te brengen. Het was alleen afwachten wat ze nu precies zouden gaan doen bij dit lesje leren over Dreuzels. Alice had er zin in en dat kwam natuurlijk mede doordat ze zelf in een treuzelgezin was opgegroeid en waarschijnlijk dus vrij veel zou weten. Het was al een wonder dat hun huis magisch was, want Alice had niet geweten dat haar ouders een nieuw huis hadden betreden die ze via vrienden die tovenaars waren, hadden weten te bemachtigen. Maar Alice dwaalde af met haar gedachten en richtte zich weer op de lerares. Zij was degene die hen les zou geven.

Cait: +3 voor je aanwezigheid en je goede, leuke post
Goto Top
 
Hannah Felagund
Member Avatar


Het was vroeg en hannah stapte uit haar bed. Ze had echt helemaal geen zin in vandaag. Ze had het gevoel alsof ze vannacht was aan gevallen door een stelletje muizen en haar favorite barret was ook al zoek. Ze trok iets uit haar koffer en trok het aan, nadat ze zich had gewast. En nogsteeds voelde ze zich niet helemaal wakker. Of helemaal niet zou je beter kunnen zeggen.
Ondertussen liep Hannah door de grote zaal en plofde neer aan de tafel en greep wat eten. Ze schokte het naar binnen en liep deze keer naar boven. Richting haar les.

Het kleine meisje sjokte door de gangen. Ze was de weg niet kwijt, zoals vorig jaar. Maar ze was ongelovelijk moe. Ze sjokte langzaam de trappen op, tegen haar zin in. Het liefst wou ze terug naar de leerlingenkamer, om te slapen. Of de grote zaal was nog beter. Daar was en eten, en er was een lange bank waar je op kon zitten, of in Hannah's geval: slapen. Natuurlijk kon ze op die manier Vilder op haar dak krijgen, maar dat was haar nog nooit gebeurd. En als ze terug zou gaan naar de leerlingenkamer, zou haar hetzelfde gebeuren waarschijnlijk. 'Het lot brengt me dan toch niet me bed in. Ik zal hem wel missen dse komende paar uur. Dan maar de tafel's gebruiken in de les.' Zuchtte Hannah en sjokte verder.
De tijd ging langzaam voorbij, al dacht Hannah toen ze half sliep dat ze te laat was voor de les Dreuzelkunde. Ze schoot wakker en raakte een beetjein paniek. 'Stel dat ik te laat ben en die engerd op me dak krijg?! Onee, snel naar de les dan!' Dacht ze en rende richting het lokaal waar ze dreuzelkunde zou krijgen.

Ze stak haar hoofd door de deur en schrok wel. Ze dacht dat ze te laat was, maar de enige andere in het lokaal was Alice. En natuurlijk de leraar zelf. Het was wel raar dat alleen Alice er was. Zou ze dan toch niet zo laat zijn? Zou ze juist te vroeg zijn? Ze wist het niet en liep maar naar binnen. 'Goedemorgen proffesor, goedemorgen Alice. ' Ze ging ergens aan een tafeltje zitten en pakte haar boeken die ze op de tafel legde. Op een stapeltje en haar hoofd legde ze bovenop. Ze was moe. Ze wou gaan slapen. Hannah dommelde steeds weg, maar hield het vol om niet in slaap te vallen. Waarom kon de dag nou niet gewoon snel voorbij zijn?

Cait: 3 Punten, voor je post en je aanwezigheid
Offline Profile Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


Dreuzels.. dreuzels... dreuzels... Met een moeilijk gezicht liep Mattia door de gang waaraan het lokaal Dreuzelkunde lag. Hij probeerde te bedenken waar dreuzels tot nu toe nuttig voor waren geweest. Ze waren goed in het vinden van nieuwe dingen. En met electriciteit kwamen ze ook een heel eind. Ze hadden een paar geinige sporten uitgevonden.. maar dat was het dan ook. Zonder de bescherming van magie waren dreuzels allang uitgestorven. Mattia's gezicht klaarde op. Hij had eindelijk bedacht wat het nut was van deze les. Immers, het móest een nuttige les zijn, anders werd hij niet gegeven. Mattia dacht zo, dat als ze met uitsterven werden bedreigd, dan waren ze dus een bedreigde mensensoort. En als ze dát zijn, dan is het eigenlijk net als kijken naar tijgers of walvissen. Mattia glimlachte. Misschien was de les dan nog leuk ook. Terwijl hij het lokaal binnenkwam en zorgvuldig een plaatsje in de op twee na achterste rij in het midden koos bedacht hij zich dat dreuzels misschien nog wel schattig waren ook. Tenminste.. als je op het uiterlijk van degene die over ze vertelde lette, dan was er best een grote kans op. "Goedemorgen iedereen..." De opmerking had misschien iets minder effect nu de term 'iedereen' maar op drie mensen sloeg, maar je moest toch op één of andere manier beleefd doen wanneer je een lokaal in liep waar een onbekende lerares, Alice en Hannah zich hadden verschanst.

((Over mijn Isabella-opmerking. Mijn excuses. Aangepast. Ik moet naar een verkeerd topic hebben gekeken..))

Cait: 3 Punten voor je post en aanwezigheid
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Was Isabelle Mills er dan? :blink:

Met een geveinsde glimlach liep Sheela door de gangen van het kasteel. Ze vond eigenlijk dat Dreuzelkunde buiten gegeven moest worden, maar schijnbaar was dat niet het idee van de lerares geweest. Je kon vanaf de tweede verdieping natuurlijk wel heel mooi over het terrein uit kijken, maar je had geen frisse lucht, geen bomen die je wilden steunen of ondersteunen wanneer je er tegenaan wilde zitten en ze hadden geen planten die ze konden bestuderen, omdat die toch allemaal al vreselijk interessant waren. Eigenlijk was er haast niets positiefs aan het feit op te noemen dat ze het vak dreuzelkunde noemden en toch ging Sheela naar de les. Ze was gestoord. Ze had daar niks te zoeken en als ze niet bij het binnenlopen van het lokaal, hem had zien zitten, was ze bijna direct weer omgedraaid. Voorzichtig paradeerde Sheela door het lokaal, keurde de lerares niet eens een blik waardig en owee als ze er wat van zou zeggen, glimlachte even tegen Alice, wat toch een redelijke vriendin van haar was en gleed toen met haar blik over de jongen, de enige jongen in dit lokaal.

Ze glimlachte. Ze kwamen elkaar de laatste tijd steeds vaker tegen en elke keer was het weer een bevredigend resultaat geweest. Nu vond Sheela zelf wel dat je deze opmerking misschien een beetje fout zou kunnen opvatten, maar zo bedoelde ze het dus helemaal niet. Ze had het altijd fijn gevonden om bij hem in de buurt te zijn en iets in haar, zei dat dit dus door de hormonen kwam die in haar oplaaiden. Ze was vast niet verliefd, maar voelde wel een zekere aantrekkingskracht naar de jongen met wie ze goed kon opschieten en met wie ze tenminste over de natuur kon praten. Ze wist niets echt zeker omtrent hem. Hij was een beetje de wazige plek in haar gedachten, de persoon die haar een raar gevoel gaf en toch ervoor zorgde dat het prettig was om bij hem te zijn. Zo ervaarde Sheela dat tenminste.

Het was dan waarschijnlijk ook niet zo vreemd, dat Sheela nog amper het lokaal had betreden of ze zat al naast die jongen. Ze voelde een zekere aantrekkingskracht die haar bijna dichter naar hem toe trok, maar ze weerhield zich er dapper van om dat ook echt te doen. Misschien zat ze liever wel tegen hem aan, maar voor nu was het belangrijk dat ze gewoon naast hem zat en het vak volgde wat dus voor haar absoluut geen nuttig vak was. Ze wist zelf ook wel dat de dreuzels de natuur kapot maakten en dachten dat ze alles zomaar konden, terwijl ze niet denken aan de andere wezens die er op aarde leven. Als er een soort meedogenloos was, dan was het wel het dreuzelgepeupel. Sheela had er niks mee en zou er ook niks mee hebben, zolang zij er alles aan deden om de natuur dwars te zitten en het beetje leven dat er leefde niet te gunnen. Ze kenden de natuur niet zoals zij, dat wilden ze niet kennen, ze waren tenslotte kortzichtig en dachten enkel aan zichzelf. Dat waren dreuzels en daarom vond Sheela dat deze les volkomen onzin was. Als het over niks zou gaan, zou ze hem wel mee trekken naar de rand van het meer om daar gezellig een potje planten en waterdieren te bestuderen. Dat was veel interessanter.

Cait: 4 Punten, voor een zeer goede post en natuurlijk je aanwezigheid.
Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


Met een grote rode blos op zijn wangen keek Mattia toe hoe Sheela Minderton vlak na het binnenkomen van het lokaal naast hem plaats had genomen. Dit was nog een vreemdere situatie dan oog in oog staan met een uit de kluiten gewassen getande geranium. Niet dat Sheela ook maar íets overeenkwam met een getande geranium. Die waren namelijk gevaarlijk en Sheela niet. Sheela was juist lief en aardig en.. en.. een meisje. Met een zenuwachtig giecheltje keek Mattia opzij. "Euh. Uhm. Hoi." Fout! Fout! Error. Oh, erger kon het werkelijk niet worden. Mattia had niet echt ervaring met 'de dames', zoals zijn vader de meisjes bij hem op school in de vakantie had genoemd. Niet dat Mattia zijn vader in de vakantie had gezegd wat hij werkelijk voelde voor Sheela, want dat was nou niet bepaald één van de dingen waar zijn vader extreem veel verstand van had.

Elena kon er misschien nog mee uit de voeten, maar die was in de vakantie vooral te vinden in de tuin, aangezien ze vastbesloten was om eigenhandig een zwembad aan te leggen. En wanneer Elena aan het werk was, dan werd ze liever niet gestoord. Veel had hij er met haar dus ook niet over gesproken, dus op dit moment had hij niet erg veel achter de hand aan vet lijpe moves en dergelijke. Hij besloot het eerst nog maar over de veilige boeg te gooien. "Beetje goed geslapen?" Ze zag er vast heel schattig uit in een pyama... Onmiddelijk begon Mattia intensief naar het bord te staren. Die gedachte MOEST uit zijn hoofd. Na enkele seconden had hij de moed weer hervonden om naar Sheela te kijken. Dit werd nog een lang en pijnlijk gesprek...

Cait: 2 Punten voor je post
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Caitín keek de klas in en ontwaarde als eerste een meisje. Ze had haar nog niet eerder gezien, maar zij was toch de eerste die plaats had genomen in de les. Niet veel later kwam een andere leerling de les binnen en ze begroette haar en het meisje dat er al zat. Het meisje heette kennelijk Alice, althans zo noemde de andere leerling haar. Het meisje die na Alice binnen was gekomen liep naar één van de tafeltjes toe. Caitlín volgde haar beweging aandachten en merktte dat ze een stapel boeken op tafel legde en daar haar hoofd op deed. Dacht het meisje nu werkelijk te kunnen slapen? Onder haar les? Hoofd schuddend keek Caitlín toe. Een derde persoon kwam de klas in. Het was de jongen die ze eerder die dag in de bibliotheek was tegengekomen. Caitlín glimlachte vriendelijk naar hem en op zijn beurt groette hij iedereen in de klas. Ook al waren ze nu maar met z'n vieren. Caitlín dacht nog wel dat ze telaat was, maar aan de leerlingen te oordelen was alleen Alice één van de vroege leerlingen geweest. 'Het is geen tijd om te slapen hč, niet in mijn les in ieder geval.' Zei Caitlín lachend in de richting van Hannah. Niet veel later kwam er nog een leerling het lokaal binnen, maar deze was kennelijk niet zoals de andere, want ze groette haar niet eens. Iets wat Caitlín best vreemd vond, omdat ze zelf geleerd had altijd beleefd te zijn tegen ouderen.

Ze wachtte even tot er nog een aantal leerlingen de les in waren gekomen. 'Oké.' Zei ze, terwijl ze naar de deur liep en deze dicht trok. 'Ik ben jullie nieuwe docent dreuzelkunde.' Vertelde ze, terwijl ze weer richting haar bureau liep. 'Mijn naam is Caitlín Sybil.' Ze pakte een krijtje van het bord en schreef haar naar erop. 'Maar zeggen jullie nou maar gewoon Caitlín, des te minder namen hoeven jullie te onthouden.' Zei ze lachend, terwijl ze de klas rondkeek. 'Ik zou graag hebben dat jullie je vinger opsteken en je naam noemen, als je antwoord wil geven op mijn vraag.' Ze glimlachte. 'Vul elkaar gerust aan, wat antwoorden betreft. Des te meer kun je leren.' Ze liep weer tot voor haar bureau en ging erop zitten. 'Kunnen jullie me vertellen wat jullie zoal vorig jaar hebben gedaan? Ik wil namelijk liever niets twee keer behandelen.' Ze wachtte even met nog meer vertellen, omdat ze niet wist wat de tweedejaars al hadden gehad vorig jaar.

(De les is begonnen, dus je doet of je er al was. Of je komt telaat en hebt een goede reden.)
(vanaf nu krijg je trouwens geen aanwezigheids punten meer.)
Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


De vrouw voor de klas maakte gelijk duidelijk dat ze bij haar voornaam aangesproken wilde worden. Mattia vond dit vreemd.. zeer vreemd. Het was over het algemeen een apart figuur, maar dat moest je waarschijnlijk ook wel zijn, wilde je je plezier halen in het leerlingen lesgeven over dreuzels. Mattia luisterde met een half oor naar de vrouw, terwijl de rest van zijn aandacht nog steeds ongeveer bij Sheela was.

De vrouw lachte ongewoon veel en eng terwijl ze sprak. "Ik zou graag hebben dat jullie je vinger opsteken en je naam noemen, als je antwoord wil geven op mijn vraag." Ja, dat zouden alle leraren wel willen, maar helaas was dat nou eenmaal erg veel gevraagd. De vrouw wilde liever niets twee keer behandelen, dus moesten haar lieve kleine leerlingetjes haar maar eens gaan uitleggen hoe alles in elkaar had gezeten voordat zij kwam. Nou was Mattia de kwaaiste niet en hij was vastbesloten deze les tot een redelijk goed einde te brengen.

"Mattia Padrone, Huffelpuf," sprak Mattia, terwijl hij zijn hand de lucht in stuurde. "Ik betwijfel het dat u de onderwerpen van vorig jaar bij langs zult gaan mevrouw. Vorig jaar hebben we namelijk op het terrein over voetbal geleerd van professor Troy Adler." Mattia sprak met een blik van lichte walging en afgunst in zijn stem. Troy Adler was geen capabele leraar geweest en de voetballes was ronduit saai. Nou was Serena Wenlock nog binnengekomen met zijn ondergoed in haar armen... dat was best entertainend geweest.. maar erg veel hadden ze niet van de man geleerd. Mattia was dan ook blij dat hij vervangen was.. zelfs al was het door dit mens...

+1
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Alice moest bij de vraag van de lerares meteen terugdenken aan die les Dreuzelkunde van vorig jaar. Die was op zich best grappig. Ze had tenminste lol gehad door die gekke Julia, of was het toch Isabella. Volgens haar waren ze het allebei, maar één van de twee had een inktpotje over haar hoofd heen leeggegoten en om hen te stangen had Alice vol lof in de spiegel gekeken en gezegd dat die blauwe kleur geweldig stond bij haar afdeling. Ze had hen vriendelijk bedankt en geglimlacht alsof ze wilde zeggen, heb ik me jou daar even mooi beetgenomen. Ze had er veel lol in gehad, hoewel ze van de voetballes buiten niet al te veel had meegekregen. Ze was tenslotte naar boven gegaan, naar haar slaapzaal en had daar haar haren uitgewassen en tegen de tijd dat ze terug was gekomen, was de les al afgelopen. Haar haren waren toen nog blond, dat wist ze nog wel. Dat was toch eens een aparte tijd. Haar ouders waren dan ook geschokt geweest toen ze hadden gezien dat Alice haar haren zwart had gekleurd.

Echter Alice was vandaag in een blije bui en om de een of andere reden was haar, haar vanaf het begin van de les gaan verkleuren. Haar haren waren niet bepaald donker zwart meer, maar ze kleurden zich langzaam om in wat op donkerpaars leek. Nuja, iets tussen paars en rood. Het zag er heel apart uit en ze glimlachte er ook vrolijk om toen ze een verkleurde pluk haar zag. Nee, haar haren zouden niet weer blauw worden, dat zouden te veel goede herinneringen worden en dat zou niet bevorderlijk zijn voor haar beeld van de lerares. Ze zou haar haren wel een beetje roodachtig maken. Dat paste wel bij haar, hoewel het meer bij een Griffoendortje zou passen. Haar rood werd gelukkig wat meer duisterrood en dat gaf haar wat meer glans.

Ze glimlachte toen Mattia het antwoord gaf waarom de lerares vroeg. Mattia wilde altijd de les in goede banen leiden en dat bleek ook nu weer en Alice was er trots op dat ze Mattia toch als een soort hele goede vriend zag. Het was haar een eer. Alice stak toen ook haar vinger maar op. “Alice Weedroph uit Ravenklauw”, zei Alice met een glimlach en ze keek naar de lerares, “het was een heel aparte les mevrouw en de leraar was niet capabel genoeg om de leerlingen in bedwang te houden. Destijds was mijn haar nog blond en had is er een inktpotje leeggegoten over mijn haar, waardoor ik het praktijkgedeelte, op het terrein niet heb kunnen meemaken. Nu is echter de delegatie Zwadderaars ook niet zo groot, dus ik denk niet dat het dit keer zo ver gaat komen.” Met een glimlach staarde ze naar de lerares.

+1 voor deze leuke post.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

De les begon dus zwakjes. Jammer dat de lerares zich totaal niet had verdiept in het vak, of toch tenminste in wat er al met dit vak was gegeven. Het was dat de lichte aanraking met Mattia haar goed deed toen hij zijn hand in de lucht stak, maar anders was ze bijna in huilen uitgebarsten van het idiote gedoe dat deze les inhield. Dreuzels waren dus geen aandacht van haar waard. Ze deden te veel verkeerd. Te veel verkeerd met de natuur. Nee, Sheela zat het liefste ergens anders. Ze keek dan ook smachtend naar Mattia die haar de tintelingen en rillingen bezorgde door zijn aanwezigheid.

Ze keek hem even aan toen hij sprak. Zo mooi. Dat mondje dat zo hemels heen en weer bewoog. Die ogen die erbij knipperden. De neusvleugels die bewogen bij de woorden die hij uitsprak. Het was alsof hij het gewoon gemaakt had. Hij was hier degene die de les zou moeten overnemen en Sheela zou aan zijn lippen hangen. Was dat letterlijk zo? Ze staarde voor zich uit. Langzaam droomde ze weg en haar dromen brachten haar naar een land vol vreugde. Een land waar ze met hem tegen een boom hing en een plantje aan het bestuderen was. Een droom uit duizend dromen. Een droom die voor haar wel uit mocht komen. Ze kon twentyfourseven genieten van zijn aanwezigheid, de plantjes, de natuur, alles om haar heen. Waren dromen maar geen bedrog.

Langzaam ontwaakte het jonge blondje weer. Nee, niet het domme blondje. Sheela was dan misschien wel blont, maar niet dom. Dat bedoelde ze. Ze streepte de t door en maakte er een d van waardoor ze weer blond in haar gedachten schreef. Ze keek naar Mattia en kreeg kippenvel. Misschien kon ze inderdaad beter uit deze les verdwijnen voor ze ziek zou worden. Als Alice haar blik niet had gegrepen, had ze waarschijnlijk de halve tafel onder gekwijld. Ze voelde hoe haar speekselklieren haar gewillig begonnen te maken om hem te zoenen. Nee, misschien was ze toch wel op slag verliefd geworden op die jongen. Ze keek hem aan, maar deed niks.

+1 voor deze post.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

off: oké, eerste post. Hij is niet echt geweldig, maar ik post toch maar. Had een 40 min. geleden al moeten gebeuren.

on:

Een zevenentwintig jaar jonge vrouw sloeg haar ogen open. Terwijl ze een gaap onderdrukte gooide ze haar benen van haar bed en rekte ze zich uit. Haar blik reikte naar haar magische horloge, die zes uur aangaf. ZES UUR! Grote ogen werden opgezet en bijna in paniek –Rustig, het komt wel goed, het komt wel goed – Je uiterlijk lijdt er niet onder! – liep de vrouw naar een wasbak. In haar gezicht plonsde ze wat water en verfriste zich voor deze nieuwe dag. Een bijzondere dag. Zweinstein – Alweer Zweinstein.

Met een lichte grijns op haar gezicht opende Angie Autumn haar kledingkast. Terwijl ze al haar kleren één voor één bij langs ging bedacht ze zich hoe het zou zijn om voor de klas te staan, want ja, dat zou ze gaan doen hier: lesgeven. Hoewel het nog maar een aantal jaren geleden was dat ze zelf in de schoolbanken van deze school had gezeten, mocht ze nu haar eigen docenten nadoen. Kindertjes pesten. Angie grijnsde even. Haar doel was om kennis over te brengen, en tja, dit ging nou eenmaal gepaard met wat saaie en vervelende ontmoetingen in een klaslokaal. Kon zij het helpen?
Broeken, truien en rokken werden aan de kant gegooid. Ze had iets spannenders nodig, zeker vandaag. Ze moest een goede indruk bij al die kleine jonge wezentjes achterlaten.
Angies ogen begonnen na een kwartier zoeken te fonkelen. Ze had het. Dit was dé jurk. Of zeg maar gerust hét jurkje. En nog bijpassende laarzen ook! Wauw! Uit haar kast haalde de vrouw een goudkleurig jurkje met een diep décolleté, wat haar borsten zeker mooi zou laten uitkomen. En daarbij… het zou zeker aandacht trekken, en dat kon Angie wel gebruiken! De mensen moesten haar zien staan! Net zoals tijdens de meeste jaren van haar schooltijd.
Nadat Angie zich had omgekleed en zichzelf als “Perfect!” had beschouwd liep ze naar een spiegel. Met een borstel in haar rechterhand ging ze door haar ietwat klittende haar. Het duurde niet lang voor alle knopen eruit waren en haar haar er weer uitzag zoals het hoorde: Glanzend en perfect golvend. Met haar handen woelde ze even door haar haren zodat het in model werd gebracht en tevreden ging ze verder met haar make-up. Ze besloot vandaag naturel te blijven en bracht wat donkere oogschaduw aan en haalde een aantal keer het mascaraborsteltje langs haar wimpers, waarna ze de rest van het gebruikelijke deed: wimpers krullen, lijntje onder d`r ogen en met bruinige lipglos maakte ze het plaatje af.
Met een tevreden blik in haar ogen ging Angie op weg naar de Grote Zaal…

Om iets na half acht bereikte Angie de Grote Zaal van Zweinstein. Met grote sierlijke passen betrad ze de voor haar nog zeer bekende ruimte. Haar blik vloog vrijwel automatisch naar de tafel waar ze jarenlang aan had gegeten. De Ravenklauwtafel. Ze had bíjna de neiging om bij de nu jonge Raafjes te gaan zitten, maar ze weerhield zichzelf ervan. Hallo! Ze was een docente nu, ze hoorde daar niet meer! Dat was de plek voor die wezentjes en die doorzichtige gevallen, die ook nog wel eens een bezoekje wilden brengen. En zij was dus een docente! Professor dus – Ha! Professor Autumn. Angie grijnsde. Aan die benaming zou ze zeker even moeten wennen, hoewel dat moest gaan lukken. Het was toch heerlijk als mensen met respect tegen je praatten?
Plots besefte Angie zich dat ze een beetje liep te treuzelen. Met zekere passen vervolgde ze haar reis naar de lerarentafel waar ze opvallend naar de andere aanwezigen zwaaide. ‘Hallo mensen!’ riep ze er nog eens extra achteraan. Nu wist ze tenminste zeker dat ze haar niet hebben kúnnen missen. Toch? Of zou ze nog eens moeten zwaaien? Ze besloot maar van niet – Straks vonden ze haar nog irritant - En dat moest ze niet hebben, natuurlijk! De docente Spreuken en Bezweringen nam plaats aan de lerarentafel en bekeek het eten voor haar. Er stonden veel lekkere dingen en Angie had moeite iets uit te kiezen. Gulzig stak ze haar hand uit, zeker wetende dat ze de beste keus had gemaakt. Ze bracht haar hand naar haar mond en nam een ferme hap van haar appel. Het beste ontbijt ever! Terwijl ze at zorgde ze ervoor dat een glas pompoensap tot haar beschikken had. Even keek Angie naar de leerlingen. Allemaal schattige kleine heksjes in opleiding. Ze kon wel kotsen, zo schattig deden sommigen. Alsof ze leuker waren dan zij! Forget it!

Angie at haar appel op en maakte haar glas leeg toen ze de bel hoorde gaan. Sierlijk slenterde Angie de Zaal uit. Haar gedachten gingen naar de leerlingen, en vormden de vraag wat ze van haar zouden vinden. Ze verwachtte niet dat ze haar leuk zouden vinden als docente. En waarom zouden ze ook? Alsof Angie die muffige oude docenten – niet dat zíj oud en muf was! – ooit leuk had gevonden. Nee, maar ja. Ze waren er nou eenmaal, én nodig. Zíj was gewoon hartstikke nodig – onmisbaar gewoon!
Angie grijnsde even, waarna ze de trap opging. De tweede verdieping, daar moest ze heen. Jarenlang had ze er les gehad, dus dat was ze niet vergeten. Dat zou ze zichzelf echt kwalijk nemen, als voormalig Raaf. Je niet eens meer een verdieping herinneren.
Aah, eindelijk. dacht de vrouw, toen ze de eerste verdieping bereikte. Transfiguratie, Geschiedenis, bieb en de toiletten. somde ze in gedachten op, waarna ze zelfverzekerd doorflaneerde.

De Tweede Verdieping.
Angie grijnsde voor de zoveelste keer deze dag, opmerkend dat de lessen blijkbaar al begonnen waren. Liep ze zo sloom? Het leek erop.
Zonder haar pas ook maar een beetje te versnellen liep ze naar het Spreuken & Bezweringen lokaal en stapte ze haar klas binnen.
Verbaasd staarde de docente naar de personen voor haar. Één of andere blonde vrouw van ongeveer haar eigen leeftijd stond voor de klas, hoogstwaarschijnlijk les te geven aan de weinig aanwezige leerlingen. Het leek eerder een bijlesklasje, maar dat zó vroeg in het jaar? En waarom in háár lokaal?!
‘Wat doe je in míjn lokaal?’ begon Angie nijdig tegen de vrouw, terwijl ze de studentjes bekeek. Tweedejaars, gokte ze. Kleine lieve verse tweedejaars. Vooral dat kind dat bijna in slaap leek te sukkelen, zag eruit als één of ander snoepje thuishorend in een snoepwinkel, zo klein en zoet. Blegh!
Even overdacht Angie de mogelijkheden waarom deze groep hier zat:
1.) Zij zaten in het verkeerde lokaal.
2.) Ze hallucineerde en er waren eigenlijk geen mensen.
3.) Zíj zat in het verkeerde lokaal.
Nee, zíj zat goed. Toch? Sheesh, Angs! Je gaat nog aan jezelf twij…
In een razend tempo ging ze wel drie keer de weg langs tot aan dit lokaal.
Dit. Was. Niet. Haar. Lokaal!
Angie keek – heel eerlijk: geschrokken – naar de blonde docente - What the hell, is dat uitgroei op d`r kop?! Heel ernstig! - en ze deed iets wat ze normaal gesproken nooit deed. Terwijl ze nog altijd in de deuropening stond kleurde haar gezicht rood. Snel zorgde Angie voor een zwak grijnsje op haar gezicht. God, wat is dit stóm! Binnensmonds schold ze op zichzelf en ietwat onzeker vloog haar blik naar de neus van haar laarzen.
‘Verkeerd verbonden?’

Goto Top
 
Hannah Felagund
Member Avatar


Ze lette niet erg op. Maar waarom zou dat? Ze wist echt alles over dreuzels. Ze is zelf zo opgevoed. Dus waarom iemand zoals zij nou Dreuzelkunde moest volgen, het was een raadsel voor Hannah.

Haar onoplettendheid werd pas verbroken toen er een andere leraar het lokaal binnenliep. De leraar dacht dat ze in het verkeerde lokaal waren. Maar Hannah (en waarschijnlijk ook de rest) wisten dat juist zij degene was in het verkeerde lokaal. Ja toch? Niet dan? Of was ze nu gek geworden? Was het misschien een droom? Een nachtmerrie? Iemand moest het haar gewoon vertellen. Ze snapte er nu echt niks meer van!

Eigenlijk vond Hannah het erg lachwekkend. En moest deels moeite doen om niet te lachen. ‘U bent vast een van de nieuwe leraren?’ Vroeg ze. Eens kijken hoe de leraar zou reageren. Zou ze gaan schreeuwen? Zou ze misschien rood worden? Zou ze zichzelf zo erg schamen dat ze het lokaal zou uitrennen? Of misschien nam ze het juist goed op. Dat was waarschijnlijk het beste voor Hannah. Ze kreeg zo’n hoofdpijn van ‘oudere’ mensen dat ze soms niet meer kon aanhoren.

Ze wachtte geduldig vol huivering. Ze kon niet wachten tot ze reageerde. Straks zou Hannah het uitbarsten van het lachen. Nee. Dat moest ze echt tegengaan. Straks moest ze naar de congiërge. Brr. Ze kreeg al rillingen bij de gedachte alleen al.
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
« Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic »
Locked Topic

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +