| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| Les 1: Theebladeren; Alle Eerstejaars | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Dec 23 2007, 04:03 PM (453 Views) | |
| Deleted User | Dec 23 2007, 04:03 PM Post #1 |
|
Deleted User
|
Een jonge vrouw met rood haar stond voor haar kledingkast. Vandaag moest ze voor het eerst les geven aan een groep eerstejaars op Zweinstein. De vrouw, Jane Mayfield genaamd, had gemengde gevoelens over deze vrijwillige opdracht. Ze vond het leuk en had er zin in, maar ergens was het ook spannend en nieuw voor haar. Ze had les gegeven aan kleine tovenaars en heksjes, maar dat waren er hooguit vier en die kinderen waren jong. Deze kinderen kregen een eigen wil, of waren al jong volwassenen. Jane zuchtte en trok een donkerblauwe rok uit de kast. Rood was allang verbannen uit haar kledingkast, het vloekte zo met haar rode haren. Ze trok de rok aan en pakte een van haar witte blouses. Haar voeten schoof ze in een paar van haar typerende zwarte schoenen met kleine hak. Een mantel werd van een haakje gehaald en omgeslagen. Haar rode haren blies ze droog met een simpele droog spreuk en na een vluchtige blik in de spiegel was ze klaar om te gaan. Met kleine stappen snelde de dame door de gangen. Jane wilde vlug ontbijten en daarna zo snel mogelijk aan de slag om haar lessen voor te bereiden. Hier en daar groette ze wat leerlingen en liep de Grote Zaal in. Wat onwennig nam ze plaats aan de leraren tafel en keek de zaal door. Nog niet zo lang geleden zat zij zelf aan die lange tafels. Afwezig at ze een broodje en een appel. Veel leraren zaten nog niet aan de tafel, het was dan ook nog vroeg. Na een kopje thee stond de dame weer op. In haar kamer poetste ze snel haar tanden en pakte haar spullen. Ook nam ze een dikke mantel mee, het kon koud worden. De wandeling naar haar leslokaal was niet lang en al snel stond ze voor de trap naar haar lokaal. Het waarzeggerij lokaal bevond zich in een toren en was alleen bereikbaar door een ladder, die uitkwam in het lokaal. Ze had het lokaal al naar haar eigen smaak ingericht. Huishoudelijke spreuken waren altijd haar specialiteit geweest en die kwamen nu zeer van pas. Het schilderen van de muren was zo gedaan en waren nu lichtblauw geschilderd. Overal in het lokaal verspreid stonden lila-kleurige zitzakken en kleine tafeltjes van mahoniehout. Langs de wanden stonden wat kasten, met daarin de standaard spullen als kristallen bollen en theekopjes. Ze had geen bureau in het lokaal geplaatst, daar zou ze toch nooit aan zitten. Vooral de eerste lessen zou ze rondlopen om aanwijzingen te geven en hier en daar te helpen. Over de ramen had ze een bezwering uitgesproken, zodat er niets doorheen kon. Deze spreuk gaf haar al veel meer zekerheid, aangezien ze hoogtevrees had. Zo was ze in ieder geval zeker dat ze er niet uit zou vallen of, nog erger, er een leerling uit het raam zou vallen. Jane glimlachte even. Zelf had ze het de eerste lessen Waarzeggerij het maar een raar vak gevonden, maar later was ze ervan gaan houden. En nu zou ze het zelf gaan geven! De jonge vrouw was vastbesloten om er iets leuks van te maken. En dat kon alleen maar gebeuren als ze nu stopte met nadenken en alle spullen ging klaarzetten. Vlug ging ze aan de slag en had algauw de theekopjes over de tafeltjes verspreid. Zelf vond ze dit het leukste onderdeel, want in elk theekopje zou weer wat anders te zien zijn. Enorm interessant en de jonge lerares was ervan overtuigd dat de leerlingen dat ook zouden vinden. Tevreden keek ze het, nee, háár lokaal rond en glimlachte. Het zou vast weer fantastisch worden op Zweinstein, zoals het altijd was. De bel rinkelde en Jane ging vast bij het bord staan, dat door verschillende spreuken de ronde vorm van het lokaal volgde. Nu was het wachten op de leerlingen. |
|
|
| Deleted User | Dec 23 2007, 04:58 PM Post #2 |
|
Deleted User
|
Andromiel had net haar broodje op, toen de bel ging. Meteen greep Andromiel naar haar tas, en vistte daar een lesrooster uit en keek op het papier. " Ah-ha " mompelde ze, en deed het rooster weer terug in haar tas. Vandaag zou haar eerste les Waarzeggerij zijn, en dat wilde ze niet missen. Snel dronk ze haar pompoensap, en holde de Grote Zaal uit. Waar zou Waarzeggerij zijn? Helaas had ze dat niet op haar rooster opgezocht, en toen ze net de eerste verdieping was gepasseerd, zette ze haar tas neer en pakte het rooster erbij. " De Zuidertoren.. " mompelde Andromiel en stopte het rooster weer in haar tas. De Zuidertoren was op de zevende verdieping, en dan moest je een bepaalde gang door om daar te komen. Ze haalde haar schouders op, en holde de trap verder op. Puffend kwam ze aan op de zevende verdieping, het Trappenhuis was erg groot. Té groot eigenlijk, maar dat terzijde. Ze holde vliegensvlug door het gangenstelsel heen en kwam uit bij de Zuidertoren. Meteen holde ze de trap op, en zag een deur. Die rukte ze open, en zag dat er nog geen enkele leerling in het lokaal zat. Alleen de lerares was er... " Hallo " mompelde ze en ging op een stoeltje helemaal voorin de klas zitten. Edit Jane: Het lokaal is alleen te bereiken via een ladder, dat naar een luik in het plafond loopt. Toch 1 puntje voor de aanwezigheid! |
|
|
| Lavina Alucard | Dec 23 2007, 06:16 PM Post #3 |
![]()
|
Lavina was al een tijdje klaar met eten en keek op haar rooster. Hmm... waarzeggerij mompelde Lavina en deed haar rooster terug in haar zak. Ze liep naar boven ze moest nog was pakken uit haar slaapzaal. Ze liep verder naar de zevende verdieping, ging de slaapzaal binnen pakte haar boeken die ze nodig had en liep naar beneden. Ze was nog maar net naar buiten gelopen en op weg naar de zuidtoren toen de bel ging. Op een drafje rende Lavina door de gangen een trap op en kwam bij een deur ze duwde er tegen. Ze liep naar binnen er was nog maar één leerling, zo te zien van ravenklauw die ze al kende van het nablijven bij toverdranken. Ze liep verder naar voren en zag de leraares staan. "Hoi, ik ben Lavina, ik ben toch niet te vroeg, zei Lavina vrolijk. Ze liep naar het meisje van ravenklauw. "Hoi mag ik naast je komen zitten, Vroeg Lavine met een glimlach. Edit Jane: ook voor jou 1 punt! |
![]() |
|
| Deleted User | Dec 23 2007, 08:26 PM Post #4 |
|
Deleted User
|
Tessa was snelwandelend op weg naar de les. Ze was vandaag begonnen met haar nieuwe ochtend-ritueel: laat opstaan, wat boeken in haar tas proppen, gauw een broodje pakken en die eten terwijl je naar de les rent. Voor Tessa was het uitslapen leuk, maar voor de rest mislukte het helemaal. Nu was ze waarschijnlijk véél te laat. Niet dat dat zo erg was, maar op puntenaftrek zat ze nou ook weer niet te wachten. Toen ging de bel. Verschrikt bleef Tessa even staan. Maar toen besefte ze dat dit pas de éérste bel was. Ze was dus te vroeg! Woedend stampte ze op de grond. De volgende keer stond ze nog later op! Tessa smeet de resten van het broodje over haar schouder. Het kwam tegen een iemandje aan. Dat iemandje zag eruit alsof hij het broodje nog ging eten. "Gatver!" riep Tessa hem of haar walgend toe en ze ging gauw weer weg. Ja, ze had al op haar rooster gekeken. Ook dat was een verandering. Ze had Waarzeggerij. Tessa vond het een beetje belachelijk. Hoe kon je de toekomst nou weten als het nog niet gebeurd was? Tssss. En het was ook nog eens in een toren. Dus het lokaal was rond én ze moest een trap op. Raar toch? Nee, niet, maar voor Tessa wel. Die sleepte zichzelf diep in gedachten de trap op. Ah, eindelijk zeg, daar was, eehm, het lokaal. Aarzelend stapte ze naar binnen. Het lokaal was ontzettend vrolijk ingericht, met lichte kleurtjes en haast normale meubelen. Er zaten al twee meisjes, een raaf en een grif, dus die waren stom. Toen zag ze dat er kopjes in het lokaal stonden. Ze gingen dus te toekomst voorspellen aan de hand van theebladeren. Belachelijk! De lerares was het dus niet waard om 'hoi' tegen te zeggen. Maar gelukkig was er geen Eve Earwax of Babette Gardener. Toch nog iets blijer door dit idee ging Tessa zitten en kwakte haar tas naast zich neer. Maar Waarzeggerij bleef stom, natuurlijk. Edit Jane: 1 punt voor de aanwezigheid en 1 punt omdat ik de post grappig vind. |
|
|
| Deleted User | Jan 1 2008, 01:15 PM Post #5 |
|
Deleted User
|
Esme keek op haar lesrooster. Ze had eindelijk iemand gevonden die de spreuk wist om hem weer heel te maken. De spreuk was reparo, toen ze het hoorde wist ze het wel weer. Het stukje papier zag er weer als nieuw uit, dus ze hoefde niet te raden wat voor les ze nu had! De eerstejaars zat nu aan de afdelingstafel van Ravenklauw, maar ze had haar ontbijt al bijna op. Ze keek op haar horloge, chips, de eerste les zou zo gaan beginnen! Snel stopte ze het laatste stukje van haar broodje in haar mond en ze vertrok naar Waarzeggerij, dat was helemaal bovenin het kasteel, wist ze, dus ze moest opschieten! Esme was er nu bijna, en de les begon nu echt bijna!! Ze klom de ladder op, opende het luik en liep een stukje het klaslokaal in. Er zaten nog maar drie mensen! Ze keek nogmaals op haar horloge, volgens dat ding was de les al begonnen! Haar horloge liep dus voor! Als ze dat geweten had... Nou ja, ze zou hem straks wel gelijk zetten. 'Goedemorgen professor," zei ze en liep naar Lavina en Andromiel, en ze ging bij hun aan een tafeltje zitten. "Goedemorgen," zei ze. "Zin in de les?" Edit Jane: 1 punt voor deze post. |
|
|
| Lavina Alucard | Jan 1 2008, 01:58 PM Post #6 |
![]()
|
Lavina die ondertussen al zat, keek rond het de eerst keer dat ze hier was. Het lokaal stonden lila-kleurige zitzakken en kleine tafeltjes van mahoniehout. In kasten langs de wand stonden kristallen bollen en theekopjes. Het was wel jammer dat je niet door de ramen heen kon kijken. Lavina hield er van om naar buiten te kijken, naar de eindeloze lucht die geen regels of verplichtingen had. Lavina pakte een boekje uit haar tas met het opschrift "eigenschappen van de vampier". Ze had al een aardig deel van het boek uit. Lavina was er erg blij mee, zo kon ze meer te weten komen over de ongelofelijke kracht die Marius bezat. Lavina deed het boekje open en begon verder te lezen. Na een paar minuten leek het kwam er iemand binnen, Lavina die nog steest zat te lezen keek niet op. Ze vond het boek toch iets intersanter. "Goedemorgen," zei het meisje die net binnen was gekomen, "Zin in de les?". Lavina keek op toen ze dat hoorde en zag dat het Esme was. "Hoi, gezellig dat je hier ook bent", zei Lavina vrolijk. "Ik heb best zin in deze les, ook al heb ik soms veel kitiek op dit vak gehoord", zei Lavina en legde haar boek weg op tafel. 'Jij zin in de les", vroeg Lavina aan Esme. Edit Jane: Je kunt wel door de ramen heen kijken hoor! Er is alleen een spreuk gebruikt zodat een soort 'krachtveld' is, waar niets doorheen kan ;). 1 punt voor de post. |
![]() |
|
| Deleted User | Jan 1 2008, 04:36 PM Post #7 |
|
Deleted User
|
Pfft. Wáárom bestond er überhaupt zoiets als waarzeggerij? Joepie, laten we in theebladeren gaan kijken. Joepie, laat ik in een glazen bol gaan kijken. Alsof er ook maar íets ging gebeuren. Zelfs in de dreuzelwereld waren er naïevelingen die geloofden dat je echt voorspellingen kon doen. Geloof het toch zelf. Alsof er ook maar één voorspelling was die ooit uitgekomen was. Bijna even chagrijnig als tijdens het Halloweenfeest, was Sienna op weg naar de les van waarzeggerij. Misschien was het omdat een moeder van een speelvriendinnetje altijd geobsedeerd was door dingen zoals glazen bollen, dat Sienna er totaal niets van geloofde. Ja, joepie, misschien zien we iets. Pfft. En dan ál die trappen. Alsof je al niet genoeg heen en weer liep wanneer je op weg was naar de lessen. Zweinstein was groot, dus gebrek aan lichaamsbeweging had echt helemaal niemand. Nóg een trap. Waarom moest waarzeggerij nu op de bovenste verdieping zitten? Waarom moest je nu zó’n ongelooflijk eind lopen, voor zó’n nutteloos vak. Pfft. Gelukkig, eindelijk was het lokaal in zicht. Of beter gezegd, de ládder was in zicht. Haar blik was een mengeling van verveeldheid, maar vooral van een soort van ironische blik. Ze geloofde niet in voorspellingen, of beter gezegd, ze vréésde voorspellingen. Ze was bang dat niet zulke goede voorspellingen uit zouden komen, en dat ze haar lot zelf niet meer in de handen had. Dát was de reden dat ze het niet op waarzeggerij had. Terwijl ze haar schooltas wat beter over haar schouder sloeg, klom ze de ladder op. Na teveel trappen was ze er dan bijna. Het eerste wat ze zag toen haar hoofd boven het laddergat kwam, waren een Griffoendor en twee Ravenklauwers, die ze bij het meer al eens had ontmoet. Ook was er een Zwadderaar, die ze herkende uit de les Dreuzelkunde. Helemaal voorin de klas zag ze de lerares. O jee. Het was de engel van het Halloweenfeest. Ze herinnerde zich hoe erg ze – in gedachten – het kostuum van de lerares had afgekraakt. Voordat ze het besefte had ze zonder het door te hebben de sporten los gelaten. Met een luide ‘Baf!’ belandde ze op de grond. Pfft. Ja, joepie, waarzeggerij. Edit Jane: 3 punten! |
|
|
| Jessica Forenst | Feb 4 2008, 11:24 AM Post #8 |
![]()
|
Jessica zag op haar rooster dat ze waarzeggerij had helemaal op de zuidertoren. Ze had er wel zin in. Het was nog vroeg en ging eerst maar even wat eten want ze had honger. Tijdens het eten zat Jessica te denken hoe de lerares was. Toen ze klaar was met eten ging ze haar boek pakken. Ze deed dat in haar tas en liep verder naar de zuidertoren. Ze zag een trappetje en liep zo het lokaal binnen. Ze zag in ieder geval dat ze niet de enige griffondor binnen was. Ze zag een leeg plekje en ging snel zitten. Ze pakte haar boek en wachtte tot de les zou beginnen. Edit jane: 1 punt. |
![]() |
|
| Deleted User | Feb 4 2008, 06:24 PM Post #9 |
|
Deleted User
|
De nieuweling scheert tussen de spelers door, woow! Hij ontwijkt een van de beukers, maar pasop, de andere beuker wil hem ook aanvallen van de andere kant... Hij ontwijkt zonder enige moeite mensen! Een prachtvlieger, en hij schiet... hij scoort!!! Hevige discussies en gesprekken wellen op uit het publiek, de beste speler van Griffoendor ooit mensen!!! De naam Alexis Whombeltuit zal de geschiedenis ingaan! Trrrrt! "Verdomde wekker!" morde Alexis chagerijnig. De eersejaars draaide zich een keer lui om en liet zijn oogleden nog even rusten, maar wat even werd, werd al snel een kwartier... Dzindringdring! Een gong verstoord de harmonieuze stilde in de chinese tuin. Op de grond zit een zwartharige knappe jongen aan een vijver, kikkers te vangen. Een gelukkige lach komt uit de jongen, recht vanuit zijn hart... "Hmmm... moet... op - staan...," Mompelde Alexis. Morrend kruipt de jongen op handen en voeten over de oude houten vloer naar de klerenkast, graait de eerste de beste -de mooiste- T-shirt eruit en trekt die haast over zijn pyjama aan. "Waarom arme ik?" vraagt Alexis zich af. Met slaperige mollenoogjes neemt hij een grote schaar en lijkt die onder zijn mooie T-shirt te verstoppen. Even later trekt hij een half doorgeknipt pyjamahemd en gooit die op zijn bed. Uiteindelijk lag een opengeknipte pyjama op Alexis' bed en hij greep naar zijn schooltas, graaide een paar willekeurige boeken vast en propte deze in de lelijke bruinledere tas. Een nog altijd suffe Alexis kwam tevoorschijn in de hal voor de jongesslaapzalen van Griffoendor. Raar genoeg wist de jongen precies waar hij moest zijn... Hij ging trappen op, trappen die hij teveel had gelopen weer af, stootte zijn hoofd tegen een ladder... "Aauw! Dat doet pijn!" riep hij verbaasd uit. Bovenaan de ladder was een luik dat uitnodigend openstond, -Alexis wist écht wel waar hij moest zijn hoor!- hij kroop de ladder op, de boekentas achter zich meesleepend. "Eindelijk, boven!" Pufte Alexis opgelucht. Hij had geen energie, hij had het ontbijt immers overgeslagen. Hij ging op een van de lila zitzakken zitten, aan een eenzaam tafeltje. De lerares had hij nog niet begroet, maar die zou zelf wel kunnen zien dat hij nog half sliep toch? Vriendelijk glimlachte hij naar de roodharige jonge vrouw, ze leek heel opgetogen en ze had er blijkbaar veel werk van gemaakt. Waarschijnlijk was dit haar eerste les ooit ofzo. Handig! Die leraren waren vaak makkelijk beïnvloedbaar, juichte Alexis in zichzelf. Maar de vrouw zag er zo lief en zenuwachtig uit dat hij dat toch maar niet zou gaan riskeren... Zijn ogen opende zich geschokeerd en hij slikte zwaar. Voor hem zag hij een tas thee staan die waarschijnlijk was om... op te drinken? Hoopte hij, hij had gierende honger, maar wist niets van waarzeggerij af, daarom was hij hier natuurlijk les komen volgen. Maar... wacht eens! Hij had de juiste boeken niet bij! Merkte de zwartharige Grif op toen hij gretig in zijn boekentas zocht. Zenuwachtig stak hij zijn hand op om vriendelijk te zeggen tegen de leraares: "Pardon mevrouw, maar ik heb mijn boeken niet bij...," hij was ze natuurlijk niet met opzet, of om haar te treiteren vergeten, wat hij duidelijk probeerde te maken van zijn onschuldige pruillip. Edit Jane: 4 punten, maar probeer op je spelling te letten. Zo schrijf je werd zonder t en lerares met maar één e. Verder een leuke post! |
|
|
| Deleted User | Mar 9 2008, 09:27 PM Post #10 |
|
Deleted User
|
Vriendelijk glimlachend begroette Jane de leerlingen die een voor een binnen kwamen druppelen. Een paar schenen elkaar al te kennen, groepjes werden dan ook al snel gevormd. Een meisje viel voorover op de grond en geschrokken haastte Jane zich naar voren. Na het gevallen meisje kwam een meisje uit Griffoendor binnen en een jongen, ook afkomstig uit Griffoendor. Zo over het algemeen waren de meeste leerlingen Griffen, een paar Huffels en Raven en welgeteld één Zwad. Jane besloot dat ze nu wel met de les kon beginnen. Leerlingen die nu nog binnenkwamen moesten wel een heel goed excuus hebben en anders dan zou ze nog wel iets verzinnen. Bij Jane mocht je veel, maar van laatkomers hield ze helemaal niet. Je hoorde gewoon op tijd te zijn, alleen al om beleefd te zijn. De vrouw opende net haar mond toen een jonge zijn hand opstak en haar vertelde dat hij zijn boeken niet bij had. Gelukkig had ze altijd een extra exemplaar in een van de kasten liggen, dus die kon hij krijgen. Ze pakte de ietwat verouderde boeken en legde ze bij de jongen op tafel. ‘Alsjeblieft, hier kun je je deze les mee behelpen. Zorg er wel voor dat je de volgende keer je boeken wel bij je hebt,’ zei ze hem waarschuwend. Jane ging voorin de klas staan en klapte in haar handen. Ze wist dat het er vast een beetje dommig uit zou zien, maar ze moest toch op de een of andere manier hun aandacht trekken. ‘Welkom bij Waarzeggerij. Ik ben Jane Mayfield, jullie lerares. Zoals jullie zien staan er kopjes thee voor jullie op de tafel. Zoals jullie vast wel begrijpen gaan we bezig met de theebladeren. Vorm allemaal groepjes van twee. Dus,’ vlug bekeek Jane de leerlingenfoto’s die op haar bureau lagen, ‘Miss Evalange en miss Alucard, jullie vormen een groepje. Miss Septerance en miss Neve, vorm alsjeblieft een groepje. Miss Forenst en meneer Whombeltuit vormen ons laatste groepje. Miss Haleigh kan bij miss Evalange en miss Alucard gaan zitten. Sla allemaal jullie boek open op bladzijde 34. Hier staat de informatie over de figuren die je kunt zien. Komen jullie er niet uit, dan kunnen jullie mij om hulp vragen. Steek rustig je hand op en ik kom naar je toe. Als je niets ziet in je theebladeren in het natuurlijk geen schande, dat kan altijd nog komen. Sterker nog, ik zou erg verbaast zijn als een van jullie wel een duidelijk vorm kan waarnemen. Ga je gang,’ zei de roodharige vrouw glimlachend. |
|
|
| Deleted User | Mar 10 2008, 07:28 PM Post #11 |
|
Deleted User
|
Een hoop oude boeken werden op zijn bureautje gegooid. "En... wat moet ik daarmee?" wilde Alexis sarcastisch vragen, maar de lerares was hem voor: "Alsjeblieft, hier kun je je deze les mee behelpen. Zorg er wel voor dat je de volgende keer je boeken wel bij je hebt," zei ze. "Danku mevrouw...," Alexis kon niet op haar naam komen, dus verbeeldde hij zich daar maar een punt achter. Daarna ging ze verder met haar les en vertelde ze haar naam, Jane Mayfield, waar dat dan ook op moest trekken. Ze vertelde wat de leerlingen natuurlijk al lang wisten: er stonden kopjes met theebladeren, daah! Alexis rolde even kort met zijn ogen, "Ja! Dat hadden we nog niet door hoor, we zijn toch zo dom omdat we eerstejaars zij he!" dacht Alexis geïrriteerd. Om te weten wat dat mens vooraan vertelde moest je zelfs niet voor naar zweinstein te komen... Alexis verstond wel dat het een moeilijke opdracht zou zijn, aangezien dat de leerkrachte hen in groepjes van twee begon te splitsen, nadat ze eerst had voorgesteld zelf groepjes te mogen kiezen, nu kon Alexis er niet meer goed aan uit. Het enige wat hij verder hoorde was: Miss Forenst en meneer Whombeltuit. En verder ook nog het getal vierendertig, wat daar in hemelsnaam het doel van zou moeten zijn. Hij moest dus met... moest hij met Andromiel? Dat kon toch niet! Hij had haar een kus op de wang gegeven, zonder dat hij haar uberhoud kende, waardoor Lavina kwaad was geworden en dan... nee, dat was toch... iets zoals Evelange of zoiets? Was die zekere Forenst misschien... Jessica? Hij kende haar niet zo goed, maar Alexis had zijn vooroordeel al getrokken. Hij vond haar een rare kwiet... En waarom moest híj daar nou mee samenwerken?! Waarom?! Hij was alleen maar zijn boeken vergeten hoor! Moest hij daarom zo gestraft worden?! Alexis gebaarde wild met zijn handen dat Jessica naast hem mocht komen zitten. Hij liet het lijken alsof hij het graag wilde, om dat arme kind niet meteen af te wimpelen. Hij wierp een blik op Lavina, waar hij het liefst bij zou gaan zitten, maar dan zou hij te hard op een hondje lijken. En dat was hij niet. Hij draaide zich terug om en als Jessica al naast hem zou zitten, zou het kunnen lijken alsof hij haar dik negeren, maar hij zou haar toch gewoon niet opmerken. Hij sloeg zijn boek open op bladzijde 43, maar dat leek over alles behalve theebladeren te gaan, dus Alexis probeerde bladzijde 34 eens. Wat stond er eigelijk op die pagina? Alexis begon het nauwkeurig te bestuderen, af en toe in het kopje turend alsof er iets heel interressants in zat. "Waarom moeten we eigelijk op die planten blijven staren? Als we er niks van kennen kunnen we hier toch ook niks uit leren?" vroeg Alexis uiteindelijk nadat hij zijn arm een paar tellen de lucht in had laten wapperren. Hij keek mss Mayfield ontschuldig aan nadat hij die vraag had gesteld. Maar het is toch waar? Wat moest hij nu met die vreemde tekens in dat boek? Daar kon hij toch geen wegwijs mee? Wat Alexis niet wist was dat hij op pagina 34 zat, maar omdat het zo'n oud boek was was de linkerhelft van de "8" weggevaagd, zodat het een drie werd. |
|
|
| Jessica Forenst | Mar 10 2008, 08:03 PM Post #12 |
![]()
|
Jessica zag dat er theekopjes op tafel stonden. "we gaan dus iets met theekopjes doen"dacht Jessica."Welkom bij Waarzeggerij. Ik ben Jane Mayfield, jullie lerares." hoorde ze de lerares zeggen. en ze keek even naar de lerares die verder begin te praten. Toen Jessica op een gegeven moment hoorde dat ze een groepje moest vormen. Ze dacht even na bij wie ze zou gaan zitten maar hoorde dat de lerares zelf een groep uitkoos. "Miss Forenst en meneer Whombeltuit" hoorde ze ineens de lerares zeggen. "Whombeltuit wie is dat nou weer" dacht Jessica. Ze keek rond en zag iemand naar haar gebaarde. Ze zuchte diep ze had hem wel eens eerder gezien maar nog nooit mee gepraat. Ze deed haar boek in haar tas en liep naar Alexis toe. Ze ging naast hem zitten en pakte haar boek uit haar tas. Ze zag dat hij zijn hand opstak en een vraag stelde maar Jessica deed haar boek open en bladerde tot ze bij bladzijde 34 was. Ze zag dat Alexis niet de goede bladzijde had maar zei maar niks en wachtte op het antwoord van de lerares. |
![]() |
|
| Deleted User | Apr 13 2008, 07:57 AM Post #13 |
|
Deleted User
|
Waarzeggerij. Maria zat aan een tafeltje en keek met grote ogen naar het theekopje dat voor haar op tefeltje stond. Wat moest ze daar nu mee? leegdrinken? Ze keek vragend haar lerares aan. 'Welkom bij Waarzeggerij. Ik ben Jane Mayfield, jullie lerares. Zoals jullie zien staan er kopjes thee voor jullie op de tafel. Zoals jullie vast wel begrijpen gaan we bezig met de theebladeren. Vorm allemaal groepjes van twee. Dus,’ Had de lerares gezeGroepjes van twee, allemaal goed en wel, maar met wie zou zij samen moeten? Dat was niet gezegd. En nee, ik begrijp er eerrlijkgezegd niks van Maria deed of ze het wel wist. Met wie zou zij nusamen moeten. Volgens haar waren de stelltjes compleet. Ach, ze merkte het wel. Als professor Mayfield haar zou zien zitten verzintd ze weliets. Hee, wacht eens Esmee, moest bij een groepjke van twee zitten. Nu ik er ben kan zij wel samen met mij. Maria dronk het kopje maar leeg. Anders werd het maar koud en dat was natuurlijk zonde van de thee. Wat er daarna moest gebeuren merkte ze wel. |
|
|
| Lavina Alucard | Apr 13 2008, 07:57 PM Post #14 |
![]()
|
Lavina keek vragend naar Esme die nogal stil was, iets dat Lavina nog niet eerder had opgemerkt bij haar. Ze grijnsde even naar Andromiel en keek even naar de lerares die nog niet was begonnen met haar les. Lavina hoorde voetstappen dichterbij komen en keek op, het was Alexis een mede griff die Lavina stiekem leuk vond maar als de dood was om te zeggen wat ze echt van hem vond. Waarom zou ze zichzelf voor schud zetten, als Alexis haar niet leuk zou vinden zou het een grote afgang zijn. “Waarom was liefde nou zo lastig en irritant”, dacht Lavina die uit haar ooghoeken keek naar Alexis. Hij was ook nog eens stom geweest om zijn boek te vergeten, Lavina glimlachte even naar hem en wende haar blik af. Ze keek hoe de lerares naar hem toe liep en een boek gaf, ‘Alsjeblieft, hier kun je je deze les mee behelpen. Zorg er wel voor dat je de volgende keer je boeken wel bij je hebt,’ zei ze waarschuwend tegen Alexis. Lavina moet even lachen ze kon het gewoon niet laten. Lavina luisterde met een half oor naar de lerares en keek naar het kopje voor zich. Ze moeten dus zien wat die natte drek onderin hun kopje verteld. Lavina trok een beetje een vies gezicht bij het ruiken van die thee. Ze was nooit echt een theedrinker geweest en helemaal een ramp kwa voorspellingen. Wie was Miss Evalange eigenlijk ze kende niemands achternaam. Lavina keek om zich heen om te zien of er nog niemand rondkeek. Ze trok even aar wenkbrauw op en stak haar hand op, “Professor wie is Evaladinges”, zei Lavina die nog een keer rond keek. Ze was de achternaam van de persoon vergeten, wat ze niet wist was dat het de achternaam was van Andromiel. Ze keek weer vragend naar de lerares en toen naar Esme, “weet jij wie die gene is met die achtenaam”, zei Lavina zacht tegen haar. (OOC: inspiedood) |
![]() |
|
| Deleted User | Apr 14 2008, 11:47 AM Post #15 |
|
Deleted User
|
Lavina zei dat ze wel zin had in de les. Esme wou zeggen dat zij er ook zin in had, maar de lerares begon te praten. Ze werden in groepjes verdeelt. Laat me alsjeblieft met Lavina samen werken, dat is tenminste een vriendin, dacht ze. "Miss Evalange en miss Alucard, jullie vormen een groepje," hoorde Esme de lerares zeggen. Nee! Misschien kwam ze nu wel met Alexis ofzo. Daarna hoorde ze de namen van twee leerlingen, dus bleven Alexis, Jessica en zij over. Jessica, Jessica, laat me alsjeblieft samen met Jessica samen werken. "Miss Forenst en meneer Whombeltuit vormen ons laatste groepje." WAT? En Esme dan? Bestond ze niet meer? Was ze doorzichtig geworden? Ze had toch niet toevallig de onzichtbaarheidsmantel aan? Of moest ze soms alleen werken? Dat kon toch niet? "Miss Haleigh kan bij miss Evalange en miss Alucard gaan zitten." Gelukkig! Ze was niet onzichtbaar ofzo! En, nog beter, ze mocht met Lavina samen werken! "Weet jij wie die gene is met die achtenaam?" vroeg Lavina. Wist Lavina niet wie Evalange van haar achternaam heette? Esme ook niet. "Ehh..." zei Esme. "Even denken.. Is dat neit Andromiel?" Ja, dat was het! "Ja, het is Andromiel," zei ze. Gelukkig, twee vriendinnen! |
|
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic » |








1:32 AM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners