| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| Les 1: Rook; Alle Tweedejaars | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Dec 29 2007, 06:22 PM (121 Views) | |
| Deleted User | Dec 29 2007, 06:22 PM Post #1 |
|
Deleted User
|
Een jonge vrouw met rood haar stond voor haar kledingkast. Vandaag moest ze voor het eerst les geven aan een groep tweedejaars op Zweinstein. De vrouw, Jane Mayfield genaamd, had gemengde gevoelens over deze vrijwillige opdracht. Ze vond het leuk en had er zin in, maar ergens was het ook spannend en nieuw voor haar. Ze had les gegeven aan kleine tovenaars en heksjes, maar dat waren er hooguit vier en die kinderen waren jong. Deze kinderen kwamen net in de pubertijd, of waren al jong volwassenen. Jane zuchtte en trok een donkerblauwe rok uit de kast. Rood was allang verbannen uit haar kledingkast, het vloekte zo met haar rode haren. Ze trok de rok aan en pakte een van haar witte blouses. Haar voeten schoof ze in een paar van haar typerende zwarte schoenen met kleine hak. Een mantel werd van een haakje gehaald en omgeslagen. Haar rode haren blies ze droog met een simpele droog spreuk en na een vluchtige blik in de spiegel was ze klaar om te gaan. Met kleine stappen snelde de jonge vrouw door de gangen. Jane wilde vlug ontbijten en daarna zo snel mogelijk aan de slag om haar lessen voor te bereiden. Hier en daar groette ze wat leerlingen en liep de Grote Zaal in. Wat onwennig nam ze plaats aan de leraren tafel en keek de zaal door. Nog niet zo lang geleden zat zij zelf aan die lange tafels. Afwezig at ze een broodje en een appel. Veel leraren zaten nog niet aan de tafel, het was dan ook nog vroeg. Na een kopje thee stond Jane weer op. In haar kamer poetste ze snel haar tanden en pakte haar spullen. Ook nam ze een dikke mantel mee, het kon koud worden. De wandeling naar haar leslokaal was niet lang en al snel stond ze voor de trap naar haar lokaal. Het waarzeggerij lokaal bevond zich in een toren en was alleen bereikbaar door een ladder, die uitkwam in het lokaal. Ze had het lokaal al naar haar eigen smaak ingericht. Huishoudelijke spreuken waren altijd haar specialiteit geweest en die kwamen nu zeer van pas. Het schilderen van de muren was zo gedaan en waren nu lichtblauw geschilderd. Overal in het lokaal verspreid stonden lila-kleurige zitzakken en kleine tafeltjes van mahoniehout. Langs de wanden stonden wat kasten, met daarin de standaard spullen als kristallen bollen en theekopjes. Ze had geen bureau in het lokaal geplaatst, daar zou ze toch nooit aan zitten. Vooral de eerste lessen zou ze rondlopen om aanwijzingen te geven en hier en daar te helpen. Over de ramen had ze een bezwering uitgesproken, zodat er niets doorheen kon. Deze spreuk gaf haar al veel meer zekerheid, aangezien ze hoogtevrees had. Zo was ze in ieder geval zeker dat ze er niet uit zou vallen of, nog erger, er een leerling uit het raam zou vallen. Jane glimlachte even. Zelf had ze het de eerste lessen Waarzeggerij het maar een raar vak gevonden, maar later was ze ervan gaan houden. En nu zou ze het zelf gaan geven! De jonge vrouw was vastbesloten om er iets leuks van te maken. En dat kon alleen maar gebeuren als ze nu stopte met nadenken en alle spullen ging klaarzetten. Vlug ging ze aan de slag en had algauw de wierookhouders over de tafeltjes verspreid. Het was een leuk, maar moeilijk onderdeel. Omdat ze hier geen plaats had voor echt vuur voor ieder tafeltje, moest ze wierook gebruiken. Helaas kwam daar natuurlijk ook minder rook vanaf. Het was dus ook moeilijker om iets te zien. Het was interessant en de jonge lerares was ervan overtuigd dat de leerlingen dat ook zouden vinden. Tevreden keek ze het, nee, háár lokaal rond en glimlachte. Het zou vast weer fantastisch worden op Zweinstein, zoals het altijd was. De bel rinkelde en Jane ging vast bij het bord staan, dat door verschillende spreuken de ronde vorm van het lokaal volgde. Nu was het wachten op de leerlingen. |
|
|
| Deleted User | Dec 29 2007, 09:03 PM Post #2 |
|
Deleted User
|
Waarzeggerij was misschien wel het saaiste, meest nutteloze vak dat er bestond en Veronica liep dan ook met een zuur gezicht de trappen op. Alsof het nog niet erg genoeg was bevond het waarzeggerij-lokaal zich ook nog eens in een van de hoogste torens. Het kon niet veel erger worden... Eenmaal bij de ingang van het lokaal aangekomen merkte Veronica dat het geen normaal lokaal was, in ieder geval niet een met een normale ingang. Natuurlijk ging de schoolinspectrice niet dat gammele laddertje opklimmen. Ze klemde haar notitieblok stevig onder haar arm en veranderde met een nog chagrijniger gezicht in zwarte rook. Eenmaal in het lokaal aangekomen merkte Veronica dat het misschien toch een interessante les kon worden. Deze les ging over rook, en dat intereseerde Veronica wel. Breed grijnzend zette ze zichzelf dan ook weer in elkaar vlak voor de lerares. "Goedendag, mevrouw Mayfield? Ik kom vandaag eens uw les inspecteren. Doe gewoon alsof ik er niet ben en maak er een mooie eerste les van." Nadat ze dit gezegd had, toverde ze zoals gewoonlijk een extra stoel tevoorschijn en ging er op zitten. Ze scande het lokaal met haar zwarte oog, terwijl haar blauwe oog de lijst op haar notitieblok inspecteerde. Er zaten nog geen leerlingen in het lokaal, de les was dus net begonnen. Eindelijk was Veronica eens op tijd in de les. |
|
|
| Deleted User | Apr 3 2008, 01:23 PM Post #3 |
|
Deleted User
|
Met een glimlach klauterde Alice Weedroph, tweedejaars Ravenklauw, de gammele trap op die leidde naar het lokaal Waarzeggerij. Ze had al veel gehoord over de lerares die het vak gaf, maar ze had haar nooit met eigen ogen mogen ontmoeten. Dit keer zou dat dus voor het eerst wel gaan gebeuren en Alice was benieuwd hoe de nieuweling les zou gaan geven. Zou het net zo goed zijn als haar voorganger, of zou de lesstof toch wat achteruit gaan? Alice vroeg het zichzelf al een beetje moeilijk af, maar ze wist zeker dat er een moment zou komen waarop ze dat zou gaan ontdekken. Waarschijnlijk zou het niet veel slechter worden. Dat kon wel, maar dat leek haar sterk op Zweinstein. Met een glimlach kwam het jonge meisje boven aan. Ze zag meteen dat het niet een normaal lokaal was. Aan een kant waren veel ramen te zien en in het lokaal stonden geen gewone stoelen en tafels. Er waren zitzakken en kleine tafeltjes, waar ze schijnbaar aan mochten gaan zitten. Alice glimlachte. Ze vond het er in ieder geval cool uitzien en dat beloofde misschien nog wel wat voor de les. Zitzakken en een kleine tafel zorgden er alleen wel voor dat het niet goed kon zijn voor je rug en dat zou dan weer wat minder zijn. Ze keek even naar de lerares en zag toen het enge mens van een schoolinspectrice ook zitten. Dat beloofde niet veel goeds. “Goedendag professor”, zei Alice met een bemoedigende glimlach naar de lerares en vervolgens besloot ze een heerlijk tafeltje te nemen. Ze plofte neer in een zitzak en keek naar de wierrook die er stond. Zouden ze vandaag met praktijkoefeningen bezig gaan? Het leek er wel op en dat maakte het idee van deze les alleen maar spannender. Alice grijnsde en pakte haar boek uit haar tas, alvorens ze besloot om nog eens goed rond te kijken en de kristallen bollen te ontdekken. Fascinerend. Dat was deze plek zeker. |
|
|
| Aristo Wardner | Apr 4 2008, 07:01 PM Post #4 |
![]() ![]()
|
“Goedemorgen!” Een tweede hoofd verscheen door het luik van het Waarzeggerijlokaal en al gauw klauterde er een lichaam achteraan. Aristo knikte even richting de lerares en liep door het lokaal naar voren. Het was een nieuwe. Een niet al te lange, slanke vrouw in een rok en een blouse. Mantel, gehakte schoenen. Rood haar. Aristo nam de tijd om haar van top tot teen op te nemen. Ruim de tijd. Alsof hij een koe op waarde schatte. Maar vervolgens glimlachte hij. Rood haar zei niks over haar capaciteit om hen les te geven, nietwaar? Maar hij mocht lijden dat ze volbloed was. Nu keek Aristo het lokaal rond. Ook dat had een metamorfose ondergaan. De nieuwe had besloten de muren babyblauw te maken – walgelijk gewoon – en had overal in het lokaal lelijke, vormeloze dingen neergegooid waarvan het blijkbaar de bedoeling was dat ze erop zouden gaan zitten. Nou, mooi niet! Aristo bleef liever staan. Dacht die rooie nu echt dat ze haar creatieve uitspattingen zomaar op een schoollokaal los kon laten? Ze moest hier wel leerlingen lesgeven, hoor! Daar kreeg ze voor betaald. Maar goed, uiteindelijk sloeg het vak zelf, waarzeggerij, ook nergens op. Die zieners die je altijd maar naar je hoofd gooiden dat het een talent was. Waarom moest hij het dan leren? En bovendien, Aristo’s vader had gezegd dat die voorspellingen de helft van de tijd ook nergens op sloegen. Puh, een talent, en hij zou het niet hebben? De Zwadderaar vond het niks betrouwbaar. Aristo pakte een van de vreselijk gekleurde zitapparaten en liet zich neerploffen naast zijn enige andere aanwezige medeleerling, Alice Weedroph. “Jij ook hier?” vroeg hij niet al te enthousiast. |
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic » |









1:33 AM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners