Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
  • Pages:
  • 1
Een Vroeg Ontbijt
Topic Started: Dec 30 2007, 07:54 PM (478 Views)
Jovey
Member Avatar


Wat ineen gedoken zat Mattia Padrone aan zijn afdelingstafel. Verstrooid goot hij wat Alruinwortel in zijn thee en roerde dit erdoor. Als het goed was zou het poeder hem iets kalmer maken, want op dit moment schoot het alleen maar door hem heen dat mensen elk moment tot de ontdekking konden komen dat hij toch niet Mattia was. Dat was dan ook één van de redenen waarom hij op dit abnormaal vroege tijdstil al aan het ontbijten was, hij wilde de andere Mattia niet tegen het lijf lopen.
De andere reden was dat hij op dit moment een afspraak had met Kay von Bournemouth. Natuurlijk zouden Alice en Cornelius er ook bij zijn, maar dat was slechts een kleine detail. Hij zou tijd door kunnen brengen met Kay, iets waar hij al op gehoopt had sinds het moment dat ze aan deze missie begonnen waren. Wie wilde er nu niet alleen zijn met Kay? Iedereen toch?


Sarah: Eens kruidenkunde nerd, altijd kruidenkunde nerd :P +1
Offline Profile Goto Top
 
Lady Lunair
Member Avatar


Het was vroeg, veel te vroeg, maar als ze later zouden gaan zou dit plan nooit lukken. Daarom liep Kay von Bournemouth, de enige zoon van Ferwin von Bournemouth en het uitermate aantrekkelijke familiefortuin richting de grote zaal om te ontbijten. Of om net te doen alsof hij ontbeet, hij hield namelijk helemaal niet van ontbijten. In zijn mening was het slechts één groot gezeur, eten was slechts een manier waarop mensen bij elkaar in de gratie probeerden te komen. En er was niemand, maar dan ook echt niemand die zonder een duidelijke reden bij hem in de gratie kon komen.

Hij zat alleen bij mensen wanneer hij niet anders kon, of wanneer hij ze voor het één of ander nodig was. Er waren maar een paar personen die bij hem in de buurt mochten komen zonder dat hij een poging zou ondernemen om ze onderuit te schoffelen, maar dat kwam slechts door de simpele redenen dat ze in staat waren om zijn leven tot een hel te maken. En hoewel Kay veel dingen was, was hij zeker niet dom. Met een zucht ging hij dan ook aan de tafel van Huffelpuf zitten en schoof zijn bord iets vooruit terwijl hij mompelde: “Padrone.”


Sarah: :o Een zwad aan de huffeltafel? +1!
Offline Profile Goto Top
 
Dodger
Member Avatar


Met een grijns plantte ook Cornelius zijn elegante achterste tussen Mattia en Kay in. Hij nam een grote hap uit zijn appel en keek breed grijnzend rond terwijl hij de appel in stukjes maalde tussen zijn kiezen. Met een tevreden zucht leunde hij iets achterover terwijl hij weer een hap appel nam. Hij kauwde ook rustig verder en slikte zijn appel door, voordat hij zei: “Zo! Wat hebben we voor ontbijt?”
Hij trok zijn bord dichter naar zich toe en keek speurend over de tafel, alsof hij in de verwachting was dat alles wat zijn maag begeerde ogenblikkelijk zou verschijnen.

Sarah: +1 voor je 'elegante achterste' pas maar op dat je geen ruzie krijgt met Mirry ;)
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Babette had liggen dromen. Over dat onvergetelijke moment van de dag ervoor. De dag waarop ze 'bijna' verdronk. Het was een zeer realistische droom, nouja droom? Meer nachtmerrie. Ze beleefde alles opnieuw! Het was een helse nachtmerrie, tot op het moment waarop ze weer tijd mocht doorbrengen in de 'tussenwereld' zoals ze hem had genoemt. Ja, ze moest toch een naam geven voor die plek, een naam die ze zou onthouden tenminste. Babette schrok wakker en gilde het uit. Gelukkig werd er niemand wakker. Jee! Wat had ze voor nachtmerrie gehad, dacht ze bij zichzelf. Langzaam kwam ze wat omhoog en trok haar kussen iets op. Slapen kon ze niet meer. Maar, wat moest ze wel doen. Ze keek op de klok. Het zou nog even duren voordat het ontbijt zou plaatsvinden. Maar! De grote zaal zou toch wel open zijn? Want hier blijven is ook zo'n zinloze gebeurtenis.

Langzaam kwam ze overeind, helaas sliep ze nog wel half en het duurde daarom ook een tijdje voordat ze zich had aangekleed. Wat voel ik me belabberd, dacht Babette. Langzaam liep ze de naar de leerlingenkamer, ook deze was doodstil. Iedereen slaap vast nog, dacht ze bij zichzelf. 'Hallo' Fluisterde ze, maar er kwam geen antwoord terug. Oké, niemand hier dus, dacht ze. Langzaam begon ze richting de uitgang te lopen en liep ze al gauw de trap naar de hal op. Het is hier echt een uitgestorven bende, dacht ze. Met een grijnz op haar gezicht bij de gedachte dat ze alleen in de grote zaal zou zijn liep ze deze dan ook in. Ze draaide haar hoofd naar de huffelpuf tafel. Wat is dat, dacht ze. Zwabber bij huffel aan de huffeltafel! Wat is dit, dacht ze nogmaals. Langzaam, een beetje voorzichtig liep ze dichterbij. Ze herkende de huffel, het was Mattia! 'Haaay, Mattia' Ze deed haar hand omhoog om een zwaai gebaar te maken terwijl ze dichterbij kwam. Wat deed Mattia bij die zwabber genaamd Kay, Dacht ze bij zichzelf. Langzaam liep ze naar de vrije kant van Mattia, aangezien de andere kant al was ingenomen door een griffoendor die ze nog niet had gezien dit jaar, vast een nieuweling dacht ze dan ook.

'Wat moet je met die zwabber?' Fluisterde ze tegen Mattia terwijl ze een bord pakte, waar op mystieke wijze een broodje op verscheen.
Goto Top
 
Casimir von Bournemouth
Member Avatar


Casimir was duf wakker geworden en had de slaap niet meer kunnen vatten die nacht. In het donker van de leerlingenkamer had hij naar het plafond gestaart en uiteindelijk besloten maar vroeg te gaan ontbijten.
Langzaam slofte hij de leerlingenkamer uit en naar de Grote Zaal, hopend dat hij daar misschien rustig wat wakkerder kon worden.
Een geeuw ontsnapte aan hem toen hij de drempel van de Grote Zaal overstapte en hij rekte zich nog maar een keer uit. Toen pas viel het hem op dat het er wel erg druk was voor dit vroege tijdstip. Waarom moest iedereen opeens zo vroeg ontbijten en nog belangrijker, wat deed zijn halfbroer Kay aan de Huffelpuf tafel?
Hij zakte neer naast Babette Gardener, een wat hem betreft, veels te drukke eerstejaars en bleef zijn halfbroer strak aankijken.
Toen viel zijn oog op Mattia. Iedereen in de slaapzaal was toch in diepe slaap geweest toen hij vertrok? Hij had toch niemand de kamer zien verlaten in zijn pogingen de slaap weer te vatten.
Maar ach, misschien was hij toch even weggedommeld en had Mattia toen stilletjes de kamer verlaten. Hij haalde zijn schouders op en pakte een broodje.
“Waarom zitten jullie niet gewoon aan jullie eigen tafel?” vroeg hij argwanend aan Kay. Zat hij hem hier op te wachten ofzo? Hij had hem tot nu toe perfect ontlopen, dus was niet zo blij nu toch oog in oog met hem te staan. Gelukkig had hij dit keer geen boek bij hem, maar hij wist dat hij Kay niet moest onderschatten. Deze had nu eenmaal een pesthekel aan hem en dat was eigenlijk nog maar zachtzinnig uitgedrukt.


Sarah: +2 voor een goede post!
Offline Profile Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


Het was vroeg. Té vroeg. Nee, het was zelfs véél te vroeg. Met een blik vol wanhoop staarde een jongeman Mattia aan vanuit de spiegel en de badkamer. Zijn haar zat vreselijk in de war en op zijn gezicht prijkten een paar flinke rode vlekken. Zo kon hij de deur toch niet uit? Als hij de hele dag in bed bleef liggen, zou iemand dat dan merken? Met een beetje hoop zag Mattia zijn spiegelbeeld 'nee' schudden. Waarschijnlijk niet. Het was echt een drukke week geweest en gisteren had hij gewoon geen curry over zijn schnitzel moeten doen, daar krijgt hij nou eenmaal uitslag van. Voor de vijfde keer die ochtend waste hij zijn gezicht met water. Hij liet de kraan stromen, deed zijn shirt uit en spatte zo veel mogelijk ervan in zijn gezicht. Eigenlijk had hij de hoop dat het met wassen zou overgaan al opgegeven, maar als je geen ander alternatief hebt..

Die ochtend had Mattia uitzonderlijk vroeg nog door zijn kruiden gerommeld. Ganoderma lucidum werkte alleen bij pollenallergie en dan nog alleen op lange termijn. Voor dit soort uitslag was niet zo snel iets te vinden.
Maar hij kon toch onmogelijk de hele dag in bed blijven? Het was nog vroeg en hij kon zich niet voorstellen dat er om zeven uur 's ochtends al mensen aan het ontbijt zatten wanneer ze pas les hadden om een uur of half negen. Zachtjes sloop hij de badkamer weer uit, richting zijn bed. Hij lette niet op de rest van de bedden, maar als hij gezien had dat er al leerlingen uit bed waren, dan was hij nooit naar beneden gegaan. Vlug schoot hij zijn kleren aan en trok voor de zekerheid de kap van zijn mantel over zijn hoofd, zodat hij op het eerste gezicht niet herkenbaar was.

Watervlug sloop Mattia door de gangen van het kasteel richting het ontbijt. Als er een professor in de buurt was kon hij die misschien om hulp vragen. Nu hij al een jaartje op zweinstein zat kende hij vijf geheime gangen uit zijn hoofd, twee ervan gebruikte hij om richting de grote zaal te komen. Daar aangekomen schoof hij zijn kap nog iets verder over zijn hoofd en stapte de grote zaal binnen. Met een vlugge blik door de zaal zag hij dat er nog geen leraren aanwezig waren. Wél waren er belachelijk veel leerlingen aanwezig voor deze tijd van de dag. Van twee van hen zag hij slechts schouders en voeten, omdat de rest in de weg stond. Het waren er vijf in totaal. Twee Huffelpufs, tenzij één van de twee die niet te zien was ook een huffel was. Mattia schudde opnieuw zijn hoofd. Hij had geen zin om voor gek te worden gezet voor zijn eigen afdelingsgenoten. Onmiddelijk draaide hij zich weer om. Hij zou wel naar de ziekenzaal gaan of zoiets. Met een vlug tempo liep hij richting de toegangsdeur, struikelde, stond met een kreun weer op en liep verder de zaal uit. Misschien hadden ze in de ziekenzaal iets tegen dit soort allergische reacties...

Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Alice keek een beetje opgefokt voor zich uit. Ze had het druk en toch wilde ze het rustig aan doen. Het schoot maar niet op. Ze keek verdwaasd voor zich uit, terwijl ze het boek dat ze net nog in haar handen had gehad, in een boog het raam had uit geslingerd. Dat was misschien niet helemaal de juiste manier om de ochtend in te luiden en wellicht moest ze dadelijk maar even op zoek gaan naar haar genadeloze slachtoffer. Desondanks stuiterde Alice heen en weer en toen ze op haar horloge keek, besloot ze dat het eigenlijk wel eens tijd werd om de grote zaal op te zoeken. Tenslotte moest zelfs Alice weel eens wat eten en daarop volgde een gigantische uitbreiding van haar maaginhoud.

Alice wandelde al stuiterend door de gangen op weg naar die ene plek waar ze samen het voedsel zouden gaan verorberen. Het was nog heerlijk vroeg en dus zou ze vast nog niet veel levende zielen zien, maar alle mensen die er al wel zaten, zou ze nu kunnen aanvliegen met haar opgefokte hyperheid. Was dat serieus een term? Alice vroeg het zich af. En anders had ze zojuist een hele nieuwe term ontdekt. Wat was Alice toch geweldig. Ze gaf zichzelf een schouderklopje en stuiterde met drie treden tegelijk de grote marmeren trap af, die hen leidde naar de hal die weer leidde naar de Grote Zaal. Snap je het nog? Alice wel. Daar is het Saint Alice voor.

Alice glimlachte toen ze in de Grote Zaal kwam en hoewel ze even vaag had gekeken naar de groepering aan de tafel van Huffelpuf, besloot Alice daar maar eens bij te gaan zitten. Er zaten een paar totaal uiteenlopende gedaantes. Eentje dacht ze net nog in de richting van de ziekenzaal te hebben zien lopen, maar schijnbaar had ze zich verkeken, want Mattia zat toch echt hier. Daar zat ook een Kay von Bournemouth, god mocht weten wat er door hem heen was geschoten om aan de tafel van Huffelpuf plaats te nemen, en zelfs een Griffoendor die ze vaag herkende als Conelius Cottage. Ze sprak alleen nooit met hem. Babette zat er ook nog bij. Een eerstejaars tussen allemaal tweedejaars en nu Alice erbij plaats nam, was het zelfs zo erg dat alle afdelingen aan één tafel vertegenwoordigd waren. “Heeey”, zei Alice met haar brede grijns. Haar opgefoktheid was een beetje overgeslagen in blijheid waardoor ze er nu veel te vrolijk uit zag. Ze keek van Kay naar Mattia en toen naar Cornelius. Gezellig, zo’n groepje was wat er in haar opkwam.


Sarah: +2 voor de wisselende stemmingen!
Goto Top
 
Jovey
Member Avatar


Mattia dook bijna met zijn neus tegen het tafelblad op het moment dat hij Kay von Bournemouth aan zag komen. Deze groette hem echter koel en slechts seconden later ging ook Cornelius Cottage naast hem zitten. Hij at al een appel, maar alsnog leek het hem blijkbaar een goed idee om te vragen wat hij eigenlijk voor het ontbijt zou krijgen. Nou, als het aan Mattia lag helemaal niets. De man was niet te vertrouwen in zijn ogen en het feit dat hij zo dicht naast Kay mocht zitten stond de Huffel ook helemaal niets aan.
Voordat hij echter de kans kreeg om iets tegen de bruinharige jongen te zeggen, ging er iets blonds naast hem zitten. Dat niet alleen, blijkbaar vond dat ding het ook nodig om tegen hem te praten, zag hij er soms uit alsof hij aangesproken wenste te worden door iets wat eruit zag alsof het van de onderkant van een laars geschraapt was?
“Wat moet je met die zwabber?”
“Let op je toon, nietig insect! Ik zit waar ik wil en met wie ik wil!” snauwde Mattia dan ook op ruwe toon, voordat hij zijn hoofd in zijn armen begroef en voor een moment naar het tafelblad staarde. Op het moment dat hij zijn hoofd echter weer optilde keek hij recht in het gezicht van iemand die schrikbarend veel op Kay von Bournemouth leek. Verbaasd staarde hij dan ook naar de jongen en zag dat er toch verschillen tussen de twee waren. En gelukkig werd het bevestigd dat de jongen aan de andere kant van de tafel Kay niet kon zijn toen hij zei: “Waarom zitten jullie niet gewoon aan jullie eigen tafel?”
Op het moment dat hij echter iets zou zeggen ging Alice aan de tafel zitten en mede daardoor sloot hij zijn mond maar weer. De bitch zou namelijk met een als een feeks over hem heen gaan wanneer hij iets tegen de Kay look-a-like zou zeggen. Hij kon het echter niet weerstaan en mompelde zacht: “Bitch.”


Sarah: +2 Mattia kan schelden! :o
Offline Profile Goto Top
 
Lady Lunair
Member Avatar


Met een milde interesse keek Kay von Bournemouth naar de jongen tegenover hem. Hij leek wel wat op hem, gelukkig klonk hij niet zo… “Waarom zitten jullie niet gewoon aan jullie eigen tafel?” klonk het argwanend en nu trok Kay langzaam een wenkbrauw op. De snauwende Mattia besloot hij tijdelijk maar te negeren en haalde losjes zijn schouders op. Een langzame, uitdagende glimlach gleed over zijn gezicht en hij zei: “Het is een vrije wereld, probeer me maar eens tegen te houden.”

Het was een uitspraak die veel meer vertelde dan dat de kleine jongen zou beseffen, maar dat deed er niet toe. Hij was lang niet slim genoeg om tot de ontdekking te komen dat er eigenlijk veel meer speelde dan zijn beperkte brein ooit zou kunnen verwerken. Er was namelijk altijd een reden dat kinderen in Huffelpuf kwamen, wie zou er in godsnaam met trots in een dergelijke afdeling kunnen zitten. De jongen zijn bovenlip krulde omhoog in een snerende lach.

Op hetzelfde moment kreeg hij echter Alice in het oog en zijn ogen vernauwden zich. Hij keek hij voor een moment naar het wicht en zei toen kortaf: “Je bent te laat. Is het zelfs te moeilijk voor je om je aan dergelijke afspraken te houden? Ik vraag helemaal niet veel van je en alsnog lijk je het begrip niet te hebben dat op tijd komen toch echt een vereiste is! Mensen die te laat komen, of afspraken vergeten kun je namelijk gewoonweg niet vertrouwen!”

Plotseling viel hem echter iets op en Kay plantte zijn beide handen op de tafel terwijl hij zich dicht naar het meisje toe boog. Blijkbaar viel hem iets op, want hij stond langzaam op en zei rustig: “Cor, Matt, we gaan. NU!” En met die woorden begon hij richting de uitgang van de grote zaal te lopen.

Sarah: Oeps, foutje :lol: +2
Offline Profile Goto Top
 
Kay von Bournemouth
Member Avatar


Op zijn gemak liep Kay von Bournemouth de grote zaal in. Het zou vast nog niet zo druk zijn in de grote zaal, want het was eigenlijk best wel vroeg. Dit was echter de enige manier waarop hij in alle rust zijn brood naar binnen kon wurgen en niet lastig gevallen zou worden door leerlingen uit zijn afdeling. Of een andere, voor wat het uitmaakte. Niet dat hij van het ontbijt hield, maar hij was nu eenmaal wakker en zijn ogen hadden betere dingen te doen dan eindeloos naar het grijze plafond boven zijn bed te staren.

Met een zucht liep hij dan ook langs een persoon heen, zonder eigenlijk echt op te merken wie het was en ging aan zijn afdelingstafel zitten. Langzaam trok hij een kan water naar zich toe, maar op hetzelfde moment bevroor de bruinharige jongen in zijn bewegingen. De kan al half opgetild om water in te schenken. Was hij nu net langs zichzelf gelopen? Met een doffe 'klonk' belandde de waterkan weer op tafel en de inhoud golfde over het houten oppervlakte.

Had Mills hem vannacht vergiftigd ofzo dat hij dat soort vreemde dingen zag? Verward draaide de tweedejaars Zwadderaar zich om in zijn stoel om weer naar de ingang van de grote zaal te kunnen kijken. Toegegeven, hij zag er geweldig uit, maar dat verklaarde niet waarom er ineens twee van hem waren?


Sarah: Spiegeltje spiegeltje aan de want :P Oh ijdelheid :P +1
Offline Profile Goto Top
 
Dodger
Member Avatar


Cornelius haalde losjes zijn schouders op, greep een appel en nam hier een hap uit, voordat hij ging staan en achter Kay aan begon te lopen. Zijn humeur was tot onder het vriespunt gezakt en sikkeneurig zei hij: “Je beseft toch wel dat ik op deze manier mijn ontbijt mis he? Al dat lekkere eten en jij besluit dat het tijd is om voor het ontbijt alweer uit de Grote Zaal weg te gaan!” Hij bleef echter wel achter de bruinharige jongen aan lopen en mikte bij de deuren nog snel zijn klokhuis in een prullenbak. De prullenbak slikte het klokhuis door, boerde luid en liet vervolgens een onduidelijk: “Dank u wel,” weerklinken. De prullenbakken van tegenwoordig hadden tenminste manieren!
Offline Profile Goto Top
 
Jovey
Member Avatar


Gingen ze weg? Ze gingen weg! Ze gingen weg!
Met een lichtelijk paniekerige blik in zijn ogen sprong Mattia Padrone overeind en snelde achter het tweetal aan. De een liep hooghartig verder terwijl de ander mopperde over het missen van zijn ontbijt. Kon het nog onbelangrijker worden?! Ze zouden vast ontdekt worden! Het kon niet anders! Op een bepaald moment zouden ze zeker gezien worden voor wat ze waren.
Oh nee!!
Daar kwam de echte Kay von Bournemouth de grote zaal binnen. En hij leek opgemerkt te hebben dat hij langs iemand was gelopen die eigenlijk wel erg op zichzelf leek! Oh bij Heer Voldemorts harige neusgaten! Hij zou ervoor zorgen dat ZIJN Lady niet ontdekt zou worden. De echte Kay zou namelijk geschorst worden wegens het gebruik van een verboden spreuk!
Hij rende dan ook de grote zaal uit terwijl hij zijn toverstok trok en richting de tafel van Zwadderich fluisterde: “Morsmordre!”
Een gigantisch duister teken verscheen boven de tafel van Zwadderich en met een voldane glimlach rende Mattia de grote zaal helemaal uit.


Sarah: +1, zeer gewaagd en zeer illegaal eigenlijk...
Offline Profile Goto Top
 
Mirry Davis
Member Avatar


Met een vrolijke grijns op zijn gezicht liep Mirry Davis de grote zaal in en zag nog net in een waas hoe een klein groepje de grote zaal weer uit leek te vluchten. Hij haalde dan ook losjes zijn schouders op, hees zijn tas omhoog en stak een hand in de zak van zijn gewaad. Daar ging hij op zoek naar de pot jam die hij vanochtend mee had genomen uit de keukens, maar ergens halverwege bleef zijn blik op iets gigantisch groens boven de tafel der groenen hangen. De pot jam werd helemaal vergeten en de grijns op Mirry zijn gezicht werd nog groter dan even ervoor.
Met een vrolijke huppel rende hij naar zijn eigen tafel en greep de arm van Casimir von Bournemouth. Met een lach wees hij naar het bizarre kroonluchter en riep: “To the batmobile Robin!”
Hij ondernam een poging om de jongen mee te trekken, maar uiteindelijk liet hij hem weer los en trok zijn gewaad over zijn oren terwijl hij met wapperende gewaden naar de tafel van Zwadderich begon te lopen. Natuurlijk deed hij dat niet zachtjes, want hij schetterde: “NANANANANANANANA BATMAAAAANN! TUDUDUDUDUDUDUDUDU! BAAAAAAAAAAAAAAAAAAATTTTMAAAAAAAAN!”
Hij maakte een wild gebaar en poogde er een kungfu trap erachteraan te sturen. Helaas voor hem raakte hij een fruitschaal, die op de rand van de Zwadderich tafel stond. Deze kwam omhoog en raakte Mirry zijn gezicht met een dof ‘klank.’ De Huffelpuffer belandde dan ook met een doffe plof op zijn achterste en keek versuft uit zijn ogen terwijl hij bord kletterend op de grond belandde.

Sarah: Misschien toch maar op les Meneer Davis? +2
Offline Profile Goto Top
 
Casimir von Bournemouth
Member Avatar


Casimir keek vol verbazing toe hoe zijn halfbroer hem negeerde en Mattia en Cornelius sommeerde hem te volgen. Wat moest Mattia met die engerd en waarom had Kay de mogelijkheid laten liggen om hem te kleineren?
Hij draaide zich om en keek toe hoe het drietal de zaal verliet en viel toen bijna van zijn stoel van verbazing. Zojuist was er nog een Kay de Grote Zaal binnengelopen en deze schuifelde nu naar de Zwadderich afdelingstafel. Waren er tegenwoordig twee Kay’s? Hij had de Kay aan zijn afdelingstafel wel heel vreemd gevonden.
Toen gebeurde er opeens heel veel tegelijk. Mattia rende de Grote Zaal uit en tergelijkertijd verscheen er een groen teken boven de Kay die aan de Zwadderich tafel zat.
Tergelijkertijd was er een hevig hypere Mirry de zaal binnengelopen en stond nu aan zijn mouw te trekken en iets te bazelen over een Batmobiel.
Casimir wist dan niet veel van deze magische wereld af, maar wel dat ze Batman hier niet konden en al zeker geen Batmobiel.
Het groene teken had de vorm van een doodshoofd met een slang erin en zag er heel onheilspellend uit. Hij voelde zich niet prettig bij het zien van dit teken, maar wist niet precies wat het betekende.
“Mirry, ik denk niet dat het teken een teken van Batman is,” zei Casimir twijfelend. Hij wist nu even niet meer wat hij moest denken. Twee Kay’s, een Mattia die achter één van deze Kays. Cornelius was dan nog wel het gewoonste. Die had hij eerder in de buurt van Kay gezien.
Wat was er hier aan de hand?

Sarah: +1 voor alles is een eerste keer Meneer von Bournemouth :)
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Soms had je van die momenten waarop alles anders loopt dan dat je het verwacht. Je hoopt iets rooskleurigs te zien en je ziet iets heel deprimerend. Je hoopt iets heel moois voor je verjaardag te krijgen en dan krijg je iets waarvan je eigenlijk meer zoiets hebt van mwa. Het is allemaal een samenloop van omstandigheden, maar toch was het uiteindelijk wel iets waar je zelf samen met de anderen aan zou kunnen werken. Alice vroeg zich af of dat met deze mensen allemaal zou kunnen. De kans achtte ze zelf zelfs redelijk klein, omdat het toch een stel types waren die niet helemaal sociaal gedreven waren op alle momenten. Cornelius kende ze maar een beetje, Mattie, Casimir en Kay wat beter. Het maakte niet uit. Babette negeeerde Alice nu maar even, want die was even niet interessant genoeg.

Ze keek naar Kay die tegen haar begon te bazelen over een afspraak en over waarom ze die niet nakwam. Alice vertrok haar gezicht niet. Eigenlijk vond ze de uitspatting van Kay wel interessant. Het zou ook typisch hem zijn om gewoon eens iemand te willen hebben om tegen te smeren en de anti-feministische houding van hem, bracht natuurlijk snel een gevolg toe dat leek op, ik moet de dame in het midden even flink de wind van voren geven. Alice keek hem aan, maar ze zei niks. Ze zou hem straks wel leren.

Echter leek er opeens geen straks meer aan te komen. Het was weer zo’n moment, waarop het dus niet ging zoals je in eerste instantie eigenlijk had gedacht. Het was weer zo’n moment waarop het weer eens anders moest lopen, en de dingen niet zo rooskleurig waren als je zou denken. Het was weer zo’n moment waarop Kay van Bornemouth impulsief aan het doen was en zowaar een Grif commandeerde om hem te volgen. Dat hij een Huff commandeerde, vond Alice niet eens zo vaag, maar waarom ze haar nu weer in de steek wilden laten, terwijl hij net nog zo tegen hem was uitgevaren over afspraken, vond ze niet leuk. Ze liep hem dan ook chagrijnig achterna, toen hij naar het einde van de tafel liep.

“Ik heb geen bevelen van jou aan te nemen”, zei ze toen ze naast hem was, “maar ik kan je wel gewoon volgen. Wees eens wat vriendelijker, daar bereik je een heel stuk meer mee.” Ze keek hem aan en haar ogen vernauwden zich. Op hetzelfde moment kwam Kay van Bornemouth de grote zaal binnen stappen en Alice liet haar blik even over hem vallen voor ze haar blik weer richtte op Kay van Bornemouth. Hij zou het wel…wat was dat nou? De een was nog sprekender Kay dan de andere. Haar hart zakte een kilometer naar beneden. Misschien wel meer. Hiervoor zou ze het schoolhoofd moeten inlichten. Echter gebeurde er nog veel meer vreemde gebeurtenissen. Uit de richting van Mattia, zag ze een flits en een seconde later verscheen boven Kay het duistere teken. Nu werd het heel verdacht. Mattia rende bijna de grote zaal uit en Alice stond verbijsterd toe te kijken. Al haar emotionele spanningen schoten weg en ze was een en al verbazing. Misschien dat het daarom wel kwam dat ze zich weer probeerde in te leven en niet te doen alsof ze dit allemaal raar vond.

Haar blik, die bijna onveranderd was geweest tijdens de gebeurtenis, stond weer op gevoelloos en ze keek naar Kay. De Kay die voor haar stond tenminste, ze zou net doen alsof ze die andere en het duistere teken niet had gezien of gewoon niet erg vond. Ze keek hem aan. “Dus, wat is je plan?”


Sarah: +3, als je de één niet kunt pakken, neem je de andere maar :P
Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Fully Featured & Customizable Free Forums
Learn More · Register Now
Go to Next Page
« Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic »
Locked Topic
  • Pages:
  • 1

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +