| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| Posters Verspreiden; LET OP! BELANGRIJK! | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Jan 9 2008, 12:08 PM (223 Views) | |
| Serena Wenlock | Jan 9 2008, 12:08 PM Post #1 |
![]()
|
Met een rol papieren onder haar arm beklom Serena Wenlock de grote marmeren trap die de eerste verdieping van de Hal scheidde. Ze was net klaar met de posters in de hal en bij de deur van de grote zaal, en nu was de eerste verdieping aan de beurt. Het was niet bijster druk op de gangen, maar hier en daar kwam er een leerling langs. Serena was weer opgezadeld met een rottig klusje. Nijdig mompelde ze voor zich uit. "Jahoor. Organiseer een feestelijkheid en laat de lerares Voorspellend Rekenen de posters maar verspreiden, die kan dat makkelijk inplannen in haar schema, want die heeft immers tijd zat. Van je collega's moet je het hebben zeg maar..." Ze onderbrak haar continue gemopper een moment, bleef bij een kaal stuk muur stilstaan en haalde één van haar posters uit een grote rol. Terwijl ze deze met één hand tegen de muur drukte pakte ze met haar andere hand haar staf en drukte stuk voor stuk op de hoeken van het perkament. Vevolgens liep ze verder, tewijl ze doormopperde. Achter haar pronkte een felgroene poster met de tekst: Leerlingen van Zweinstein! Binnen enkeen periode van twee weken zal er een theaterweek gehouden worden in Zweinstein. In deze week zullen de leraren, leerlingen en andere aanwezigen in het kasteel zich richten op de kunst van het theaterspelen. De week zal feestelijk worden afgesloten met een groots optreden in de grote zaal, waar een deel van het lerarenteam een kort toneelstuk op zal voeren en waar elke leerling mag demonstreren wat hij/zij die week heeft geleerd. Bij de lerarenkamer is tijdelijk een inschrijvingsformulier aan de muur bevestigd, waarop je je aan kan melden. Het lerarenteam wenst jullie alvast veel plezier. Zweinstein rekent op jullie! Stilletjes wenste Serena dat er had gestaan: "Het lerarenteam, behalve Serena Wenlock, want zij heeft wel betere dingen te doen." Maargoed. Het was nu eenmaal zo. Vijf meter verder stopte ze opnieuw en graaide tussen haar posters. Nog maar 194 te gaan... |
![]() |
|
| Mirry Davis | Jan 9 2008, 12:36 PM Post #2 |
![]()
|
Op zijn gemak kwam Mirry Davis de hoek om van de eerste verdieping. Voor de verandering was zowel zijn mond als zijn handen leeg, maar alsnog leek de blonde Huffel in een buitengewoon goed humeur te zijn. Hij floot een vrolijk, hoewel te schel, deuntje en bleef met een geïntresseerde blik in zijn ogen voor een poster op de muur staan. Een theaterweek? Met zijn lippen nog steeds in 'fluitstand' las Mirry het stuk papier door en langzaam maar zeker verscheen er een grote grijns op de jongen zijn gezicht. Even later galmde er dan ook door de gang: "Wat leuk!" In een opwelling trok Mirry de poster van de muur en prikt er met één vinger een gat in. Vervolgens trok hij het papier zo over zijn hoofd dat hij voor het gat heen kon kijken. De bovenkant van het papier stopt hij achter bij zijn gewaad in en de onderkant bond hij zijn das overheen. breed grijnzend schraapte hij zijn keel en vervolgens galmde hij: "Theeeeeeeeeeee Panthoooooooooom of the Opera is here!!!!!!" Mirry maakte een dramatisch gebaar en stuiterde door de gang terwijl hij verder ging: "Mhuahahahahaha je bent van mij! Je hoort van mij!" Het was duidelijk dat hij professor Wenlock helemaal niet opgemerkt had, of dat het hem gewoon niets kon schelen. Want hij bleef plots staan en zei tegen zichzelf: "Had dat spook niet altijd een roos bij zich?" Even bleef hij nadenkend staan, maar vervolgens haalde hij zijn schouders op en zei: "Och tja, ik doe wel zonder. Het spook had namelijk ook de vervelende gewoonte om kroonluchters op nietsvermoedende mensen te laten vallen." Joshua: 2 punten voor je blije gedrag. |
![]() |
|
| Serena Wenlock | Jan 9 2008, 11:21 PM Post #3 |
![]()
|
Plotseling werd Serena's vredige mopperbui verstoord door het schelle geluid van een opgewekte tweedejaars Huffelpuf met een ongezonde hoeveelheid energie. Het was overduidelijk dat hij één van de door haar zojuist bevestigde posters van de muur had gerukt en had omgehangen. Compleet onbewust van zijn omgeving was de jongen zich aan het vermaken met behulp van één van de zes posters die Serena daarnet had opgehangen. Ze herkende hem onmiddelijk. Hij was dat joch dat hyper werd als hij teveel suiker ophad. Eigenlijk dus gewoon continu. Het ergste eraan vond ze niet eens dat hij één van haar posters van de muur had gerukt, nee, het ergste was dat hij zich absoluut NIETS leek aan te trekken van wie of wat dan ook en absoluut geen auroriteit respecteerde. Serena wilde hem eerst gewoon naar haar toe roepen, hem uitfoeteren, punten aftrekken en hem misschien met wat hersendodend huiswerk opzadelen, maar toen ze zijn meest recente geschal hoorde bedacht ze zich. "...vervelende gewoonte om kroonluchters op nietsvermoedende mensen te laten vallen." Een onaangename grijns gleed over het gezicht van Serena Wenlock. Ze had een keer een harnasonderdeel van zijn hoofd getrokken en ze had hem eens op zijn kont laten vallen voor een stupide opmerking, maar het idee dat ze op dit moment had oversteeg alles wat ze enig leerling óóit had aangedaan. Met een korte handbeweging had ze een schild met daaraan twee gekruisde zwaarden in de lucht. Kandelaars waren niet in de buurt en fakkels zouden alleen maar brand veroorzaken. Met een tweede handbeweging begon het al te zware schild richting het hoofd van de jongeman te zweven, totdat het op een gegeven moment een meter daarboven stilhield. "Davis! Doe dat ding van uw nek, anders dan zie ik mezelf genoodzaakt om u een duidelijke impressie te geven van hoe een vallende kroonluchter aanvoelt." Ooc: Somebody stop that woman! Gone Gaga! |
![]() |
|
| Deleted User | Jan 9 2008, 11:57 PM Post #4 |
|
Deleted User
|
Sebastian Alexander Graves was bezig met een van de meest simpele klusjes die er bestonden. Hij plakte posters op. Dat was, naar zijn mening, het werk van een vijftienjarige die wat extra zakcenten wilde verdienen. Niet een geschikte taak voor een docent Vliegen, die een goede opleiding had genoten. Hij was dan ook alles behalve content over deze opdracht. Met een nors gezicht plakte hij overal posters op. Hij had de torens beplakt, dicht bij de leerlingenkamers van Griffoendor en Ravenklauw, om daarna bij de leerlingenkamer van Zwadderich te gaan plakken. Nu stond hij dicht bij de verscholen leerlingen kamer van Huffelpuf. Dan zou iedereen ze zien en hij wilde natuurlijk geen kostbare seconden verspillen, waarin zijn pupillen niet hysterisch rond gingen rennen, dol enthousiast over dit aankomende project. Hij had alleen zijn twijfels bij de reacties van de Zwadderaars. Die zouden niet blij zijn met de felgroene aanplakbiljetten, op hun voorheen grauwe muren. Hij liep naar de grote zaal en kwam op de deur een paar posters tegen, die hij niet opgeplakt had. Hm. Hij was dus blijkbaar niet de enige die de eer had met deze gewichtige taak vertrouwd te worden. Hij besloot het posterspoor te volgen, om zo hopelijk zijn lotgenoot tegen het lijf te lopen. Hij kon wel wat gezelschap gebruiken bij deze uiterst slaapwekkende taak. Hij hoopte alleen niet dat hij die afschuwelijk bekrompen Mayfield tegen het lijf zou lopen. Aan die vrouw had hij werkelijk een hekel. Verder kon het hem weinig schelen wie zijn compagnon zou zijn – zelfs een praatje met Leefling, die hij als uiterst hersenloos beschouwde, vond hij een prettig vooruitzicht. Hij liep de trap op naar de eerste verdieping en deed zijn best de tekst op de posters te negeren. Het was nu officieel. Hij zou mee moeten doen aan een toneelstuk. Een vrolijk toneelstuk naar alle waarschijnlijkheid. Grappig dat Deveron hem dit niet verteld had bij het sollicitatiegesprek. Hij gruwelde al bij de gedachte voor de leerlingen van Zweinstein een duet te zingen met een van zijn collega’s. Hij wist gewoon dat Brave Mayfield dit bedacht had en haatte het plan daardoor des te meer. Hij zou de rol claimen van chagrijnig, verkeerd begrepen intellect. Dan hoefde hij immers helemaal niet te acteren, wat een verademing zou zijn. De eerste persoon die hij zag was Davis, de Alles Consumerende Huffel. Daar was ook moeilijk om heen te komen. Professor Graves nam de jongen met een spottende blik op. Hij had al vermoed dat deze jongen een klap teveel van de molenwiek had gekregen, maar hier was dan toch echt het bewijs. Ach, het kon misschien nog amusant worden om te kijken wat deze jongen als toneelstuk bedacht. Naar de mening van deze bescheiden docent was Davis 24/7 komiek. Of clown, dat was een betere benaming. Zijn lichte ogen vielen daarna op zijn collega Serena Wenlock. Ze was een beetje… excentriek, maar in tegenstelling tot Leefling geen losgeslagen krankzinnige, wat zeker voor haar pleitte. Sebastian kwam tot de conclusie dat hij haar gezelschap wel op prijs zou stellen – en als hij zat van haar zou worden kon hij altijd nog een uitvlucht verzinnen, vrouwen waren zo makkelijk – dus hij benaderde haar. Hij fronste zijn wenkbrauwen. Probeerde Wenlock een leerling nu te verwonden? Hij moest zeggen dat hij het haar niet kwalijk kon nemen. Alle studenten, maar met name Mirry Davis, waren echt zwaar irritant. Hoewel hij het schouwspel graag aan had willen zien, was het misschien wel zo attent om haar van zijn aanwezigheid bekend te maken. ‘Zo, ook al vereerd met de nobele taak het nieuws van onze ‘voorstelling’ zo snel mogelijk te verspreiden?’ Misschien niet de beste openingszin naar een collega toe, die net zo goed verrukt kon zijn met de aankomende voorstelling. Toch had hij de indruk dat ze misschien wel minder enthousiast kon zijn dan, laten we zeggen, Davis hier. Niet alleen omdat hij haar er nu op betrapt had een pupil opzettelijk te verwonden, hij verdacht haar er ook van enige herseninhoud te hebben. Hij liep het risico, in de hoop dat er iemand in dit fort was die zijn frustraties deelde. Anders kon hij altijd nog dreigen dat hij uit de school klapte bij Wandon en Deveron. OOC: Hij schiet Mirry te hulp, min of meer onbedoeld. |
|
|
| Serena Wenlock | Jan 10 2008, 01:17 AM Post #5 |
![]()
|
"Zo, ook al vereerd met de nobele taak het nieuws van onze ‘voorstelling’ zo snel mogelijk te verspreiden?" Terwijl Serena voor het eerst in haar leven echt eens probeerde te genieten van haar loopbaan hier op school hoorde ze een kalme stem over haar schouder komen aanwaaien. Uit haar ooghoeken zag ze dat het Graves was, de professor Vliegen. Met een verongelijkt gezicht maakte ze een kleine polsbeweging naar rechts en met een luid gekletter kwakte het schild inclusief de twee zwaarden een paar meter van zijn doel af op de grond neer. Zonde. "Inderdaad, hoewel dit ettertje het zich nog duidelijk niet beseft dat hij een twaalfjarige koter in de problemen is." Met een beetje moeite lukte het Serena een glimlach om haar lippen te toveren terwijl ze zich licht naar Sebastian Graves draaide. "Jij ook al? Serieus, soms vraag ik me wel eens af of wij niet af en toe een beetje onderschat worden op deze school. Ik bedoel, alleen omdat onze vakken talént vereisen betekent het nog niet dat we geen werk hebben aan leerlingen bij wie dit talent ontbreekt..." Bij haar laatste woorden knikte ze kort in de richting van Davis. Toen ze haar blik weer op Graves richtte, was dat met een ogen vol van puur vermaak. Met enkele passen liep ze weer naar de muur en begon onverstoord weer verder aan de rest van de posters in deze gang. Ondertussen sprak ze luid en verstaanbaar tegen het joch dat verderop stond, hoewel ze het kijken naar hem zorgvuldig vermeed. "Davis, jij hield toch zo van geboende gangen? Ik denk dat ik voor jou wel een weekje corvee kan regelen. Tenzij je liever op aankomende woensdag én zaterdag in mijn kantoor na wilt blijven.." Op haar gezicht verscheen een lugubere grijns. Vluchtig keek ze richting Graves, haar ogen spraken boekdelen: 'geniet jij hier ook zo van?' Leedvermaak was nog altijd het beste. |
![]() |
|
| Mirry Davis | Feb 4 2008, 05:05 PM Post #6 |
![]()
|
"Davis! Doe dat ding van uw nek, anders dan zie ik mezelf genoodzaakt om u een duidelijke impressie te geven van hoe een vallende kroonluchter aanvoelt." De stem bereikte Mirry zijn oren en hij bleef midden in een beweging staan. Het volgende moment rok hij echter het papier van zijn hoofd en verborg dit achter zijn rug, alsof de lerares het nog niet gezien kon hebben. Hij grijnsde naar de lerares, alsof het een verontschuldiging was, maar zei geen woord. Hij wist namelijk al hoe het voelde om een kroonluchter op zijn hoofd te krijgen. Ergens in zijn achterhoofd nam Mirry namelijk aan dat het ongeveer vergelijkbaar was als een klap met een honkbalknuppel krijgen en dat had één van zijn neefjes in het verleden al een keer gedaan. Professor Graf kwam uit de muur zetten en begon een gesprek met de enge lerares. Wat Mirry eigenlijk helemaal niet zo erg vond, want dan hoefde hij niets te zeggen en had hij toch even de kans om de poster in zijn tas te drukken, voordat Professor Wenlock het kon zien. Een schild kwam een paar meter bij Mirry vandaan op de grond terecht en Mirry maakte een luchtsprong van schrik. Het echte spook van de Opera was vast ook in Zweinstein! "Davis, jij hield toch zo van geboende gangen? Ik denk dat ik voor jou wel een weekje corvee kan regelen. Tenzij je liever op aankomende woensdag én zaterdag in mijn kantoor na wilt blijven.." riep de stem van de Professor weer en Mirry keek nu met een lichte frons naar haar. Het volgende moment verscheen er echter weer een lach op zijn gezicht en zei hij: “Als u zich eenzaam voelt Professor, dan houd ik u natuurlijk graag gezelschap.” Hij zweeg even, maar toen vroeg hij alsnog: “Professor Graf? Zou het niet makkelijker zijn om die posters op te hangen met uw toverstokje?” Joshua: 2 punten om die poster nog eens goed in je tas te duwen zodat ze het niet ziet. |
![]() |
|
| Deleted User | Feb 5 2008, 04:55 PM Post #7 |
|
Deleted User
|
Een grijns verspreidde zich over het gezicht van professor Graves. Zijn collega leek hem inderdaad wel capabel tot het uitdelen van fikse straffen. Precies wat de leerlingen op Zweinstein nodig hadden, natuurlijk. Die bende schoffies mochten wel leren respect te hebben voor hun meerderen, want dat was het grootste probleem van dit instituut: het ontbrak de leerlingen aan eerbied. Hij had tot nu toe twee lessen gegeven en in beide uren was er een leerling geweest die zijn eigen regels opstelde en gewoon begon te vliegen. Eentje had zelfs bijna een medeleerling van zijn sokken gevlogen. Dat was toch niet te geloven? Al met al was zijn aanstelling op zweinstein tot nu toe uitermate slecht voor zijn bloeddruk geweest. Oh, dat schreeuwen was ook zo slecht voor hem. Sebastian werd erg snel schor. Maar hij had het er voor over, want hij moest toegeven dat het fijn was zijn frustratie kwijt te kunnen. Zij het in de vorm van het straffen van brutale leerlingen. Het begon er op te lijken dat hij een metgezel had gevonden, al was hij niet het type dat mensen strafte voor zijn eigen leedvermaak. Maar dat was nauwelijks iets wat hij Wenlock kon verwijten. Hoe lang ze hier precies werkte wist hij niet, maar hij vermoedde wel dat als hij deze baan zo lang vol zou houden, ook zijn principes vergeten zouden worden. Kinderen waren vermoeiend. God behoede hem er van ooit de fout te maken zich voort te planten. Hij kende de valkuil maar al te goed. Als je andere ouders met hun hummeltje zag, dan raakte je toch even vertedert door de dikke knuistjes, de ronde gezichtjes en de over aanwezige geur van talkpoeder. De verleiding om met een mooie, aantrekkelijke vrouw eenzelfde liefdesproduct ter wereld te zetten werd dan groot, maar als je dan een ruziënd stel met een jengelend kind langs zag lopen, was de betovering verbroken. Want dan kwam de werkelijkheid langs. Baby’s zijn misschien leuk om te zien, ze poepen en huilen ’s nachts en verpesten je nachtrust. Nee, Sebastian was wijs genoeg om niet toe te geven aan dit natuurinstinct. Misschien moest hij meneer Davis wel bedanken. De herinnering aan deze jongen zou er in ieder geval voor zorgen dat hij nooit op dit besluit terug zou komen. Een schuine grijns verscheen op het gezicht van onze knappe docent. Hoewel de straf ongefundeerd was, een detail dat hij probeerde te negeren, moest hij toegeven dat deze wandelende snackzuiger een fikse straf wel verdiend had. Al was het alleen voor de irritatie die hij bij de docente opwekte door dat blikwerk in zijn mond. Blijkbaar leek de heer Davis de ernst van de situatie niet in te schatten. De pretlichtjes verdwenen uit de ogen van Sebastian. De hoeken van de mond, die zonet nog een grijns gevormd had, wezen nu strak naar beneden. Was hij nou graf genoemd? Was deze jongen dan werkelijk niets van respect bijgebracht? Blijkbaar niet. Hij had de eerste paar seconden niet eens door dat hij beledigd moest zijn, hij had enkel verbijstering bij deze uitspraak gevoeld. Nu drong de situatie echter bij hem door. Deze leerling had hem zojuist een neerbuigend koosnaampje gegeven. Dat was allerminst verstandig geweest, daar de trots van professor Graves al snel gekrenkt was, zeker nu zijn ego zo’n deuk opgelopen had. Het lef van deze jongen, onvoorstelbaar. Het was toch ongehoord je lerares zo aan te spreken, zeker niet nadat ze heel duidelijk had gemaakt dat je kans liep om straf te krijgen. Als hij professor Wenlock was zou hij dit jong flink straffen, brutale vlegel dat het was. Het bloed steeg naar zijn hoofd, terwijl hij naar deze jongen keek. Nee, het was zeer onverstandig geweest zijn docent zo te noemen. Het was pijnlijk dat er zo aan zijn intellect getwijfeld werd door een jongen, die waarschijnlijk nog steeds heilig geloofde dat als een zieke een gat in zijn aderen prikte, de ziekte uit zijn lichaam zou stromen. ‘Voor jouw informatie, het is professor Graves. Ik wens dus niet met een variant daarvan aangesproken te worden, daar ik jouw docent ben. Als andere docenten het goed vinden dat je ze bijnamen geeft, dan is dat hun zaak. Mij dien je met mijn achternaam aan te spreken, of als ‘professor’. Wat je vraag betreft: ik geloof niet dat je mij posters op hebt zien plakken. Dan zou ik denken dat je vrij weinig weet van mijn aanpak.’ Zijn wenkbrauwen waren omhoog geschoten en zijn ogen keken koud. Moest elke ontmoeting met een leerling nou echt zo eindigen? Hij keek naar Wenlock, hopend dat zij hem kon vertellen dat er heus ook sociale, intelligente en beleefde studenten waren. Hij was bang van niet. Was hij vroeger werkelijk zo brutaal tegen docenten? Hij was misschien niet de allerbraafste geweest, verre van, maar dit soort dingen had hij toch nooit gedaan? Had hij zijn commentaar niet altijd voor zich gehouden, om het te bewaren voor geroddel op de gangen? Voor zover hij zich kon herinneren had hij zijn beledigingen alleen gebruikt tegen de brave studiebollen en de verwaande leerlingen die dachten dat ze beter waren dan hij – zonder enige reden, natuurlijk. Sebastian had nooit verwacht dat hem dit ooit zou gebeuren, maar hij verlangde naar de stille studenten. De buitenbeentjes en sociaal geïsoleerde studiebollen waren nu van harte welkom in zijn les. OOC: Ja, leedvermaak is het beste vermaak! Hm, ik lijk op Sebastian. Een beetje. |
|
|
| Mirry Davis | Feb 5 2008, 05:10 PM Post #8 |
![]()
|
De professor begon een gevaarlijke vergelijking te vertonen met een overrijpe biet en veiligheidshalve deed Mirry een stapje naar achteren. Hij hield namelijk niet zo van bieten en wanneer de leraar zou besluiten om te ontploffen kon zijn gewaad nog wel eens vies worden. Mirry keek naar beneden en zag toen dat het eigenlijk ook niet uitmaakte of de leraar besloot te ontploffen over zijn gewaad, er zat namelijk iets wat op ijsmuizen leek aan zijn gewaad gekleefd. Zo schoon waren die dus toch al niet meer. Maar alsnog! Ontploffende leraren gaven zoveel rommel. "Voor jouw informatie, het is professor Graves. Ik wens dus niet met een variant daarvan aangesproken te worden, daar ik jouw docent ben. Als andere docenten het goed vinden dat je ze bijnamen geeft, dan is dat hun zaak. Mij dien je met mijn achternaam aan te spreken, of als ‘professor’." "Ow? U heet niet Graf? Dat dacht ik. Ach tja, dat bewijst alleen maar weer wat mijn oudste thuiswonende broer zegt, dat ik niet behoor te denken." Mirry grijnsde naar de leraar. "Sommige mensen zijn gemaakt om te denken, anderen om te doen. Volgens Bert ben ik een doener en geen denker." "Wat je vraag betreft: ik geloof niet dat je mij posters op hebt zien plakken. Dan zou ik denken dat je vrij weinig weet van mijn aanpak." Mirry haalde zijn schouders op en zei grijnzend: "Ik vroeg Professor, thuis zouden we namelijk gewoon een rol tape grijpen en Laren eerst vasttapen in zijn stoel, voordat we begonnen. Wij moeten namelijk vaak zoekacties houden, want een paar van mijn jongere nichtjes en neefjes hebben nogal de neiging om zoek te raken. Laren is bij het zoeken altijd vervelend, plus dat hij ook gevaarlijk is, dus we laten hem meestal thuis. Alleen mogen we hem van mam niet meer aan de stoel vasttapen. Volgens haar gaat de stoel ervan stuk. Daarom vroeg ik ook of het niet makkelijker was om posters op te hangen met een toverstokje, want dan wil ik het leren namelijk. Dat zou thuis heel erg van pas komen, snapt u?" Joshua: 5 punten voor elke minuut die ik nodig had om bij te komen. Je bent echt geschift :P |
![]() |
|
| Serena Wenlock | Feb 5 2008, 10:37 PM Post #9 |
![]()
|
Serena keek toe hoe Sebastian langzaam steeds geërgerder begon te raken dankzij dit mormel van een leerling. "Dubbel straf.." mompelde ze er af en toe tussendoor, met opeengeklemde kaken van woede. Misschien dat het hoog tijd werd dat Zweinstein een intelligentiegrens zou instellen voor hun leerlingen, zodat exemplaren zoals deze met een IQ lager dan een aap het kasteel in elk geval niet meer binnen zouden dringen. Onvoorstelbaar waar zo'n kind tot in staat was, zelfs al werd hij bedreigd met de meest gruwelijke straffen. Als Serena niet wist dat het joch volkomen gestoord was, had ze zijn volhoudendheid zelfs bewonderd, maar nu dacht ze minder van hem dan van de kiezelstenen begraven onder de modder op het terrein. "Sommige mensen zijn gemaakt om te denken, anderen om te doen. Volgens Bert ben ik een doener en geen denker." Nee, een denker was dit joch sowieso niet. Absoluut onvoorstelbaar dat deze jongen zichzelf nog niet per ongeluk om zeep had geholpen. Ach, voor die taak kon Serena zich dan ooit nog eens kandidaat stellen, het zou haar een genoegen zijn de hersenlozen te straffen voor hun stupiditeit. De zwakkeren maken namelijk de verkeerde keuzes en beslissingen, ze kijken niet naar de lange termijn, maar op wat hen op dat moment goed zal doen. Daarom belandden dit soort mensen dan ook aan de verkeerde kant van de samenleving. Serena vervloekte de dwazen van deze wereld waar ze stond. "Davis! Wij hoeven uw familiegeschiedenis niet aan te horen. Ik denk dat ik dit echter nog wel kan verwerken in een passende straf. Woensdagavond en de volledige zaterdag verwacht ik u in mijn kantoor, daarna kijken we wel of verdere straf nodig is. Tot die tijd..." Een onaangename glimlach gleed over Serena's gezicht, ".. geen toetjes!" Met een driehoekige stafbeweging sprak Serena een afketsbezwering uit op de jongen, zodat de laatste gang van het avondeten voortaan aan de jongen voorbij zou gaan en van zijn bord zou verdwijnen wanneer hij het probeerde te bereiken. "Woensdag en zaterdag kunt u mij gezelschap komen houden. Neem niets mee behalve uzelf in uw schooluniform en favoriete vrijetijdskleding in uw tas." |
![]() |
|
| Deleted User | Apr 4 2008, 10:55 AM Post #10 |
|
Deleted User
|
“Protego”, klonk het door de gang vlak voor het moment dat Joshua Leefling, leraar in de Geschiedenis van de Toverkunst, de hoek om kwam zetten. Hij gebaarde met zijn toverstok en zag hoe de vloek, spreuk, hoe je het ook wilde noemen, van Wenlock afketste en een brandplek maakte in de muur. Hij keek even met een vervaarlijke blik in de richting van Wenlock alvorens hij zich richtte naar de jonge Huffelpuffer. Het was maar goed dat Joshua zojuist zijn lokaal had verlaten om een rondje te maken door het kasteel, anders had hij dit voorval misschien niet kunnen voorkomen. Hij keek vrij chagrijnig en voelde een zekere steek van woede door hem heen gaan. Echter was hij een docent en dus zou hij dat niet, net zoals zijn collega’s hier in de gang, laten merken. Hij keek van Wenlock naar Graves en weer terug en het viel hem op hoe Wenlock posters in haar hand hield. Altijd een genoegen, dat mens, en hoewel Joshua nu graag de opmerking wilde maken of Wenlock was gepromoveerd tot conciërge, besloot Joshua dat hij gewoon moest zeggen wat hij als afdelingshoofd van de arme jongen hoorde te zeggen. “Mag ik u erop wijzen mijn waarde collega, dat lijstraffen op deze school nog altijd verboden zijn en dat dit volgens artikel 4c van de onderwijswet, zo’n spreuk ook onder een lijfstraf valt.” Hij keek haar doordringend aan. “Wanneer meneer Davis iets doet wat niet door de beugel kan, is het uw eigen taak om hem te straffen op een degelijke manier, maar in het vervolg zie ik liever niet dat u lijfstraffen gebruikt op een leerling van mijn afdeling.” Hij glimlachte nog een keer en stond paraat toen hij zich omdraaide. “Het is verstandig wanneer u met mij mee komt, meneer Davis. Mevrouw Wenlock zal spoedig genoeg van uw aandacht mogen genieten.” En met die woorden draaide de leraar Geschiedenis zich alweer om, niet wachtend op een sneer van een van zijn collega’s. Daar had hij tenslotte totaal geen zin in. |
|
|
| Serena Wenlock | Apr 4 2008, 08:28 PM Post #11 |
![]()
|
Josh zijn lippen bewogen, maar Serena kon er geen zinnig woord uit halen. Ongelofelijk, hoe erg die man kon zaniken zonder ooit iets te zeggen. “Wanneer meneer Davis iets doet wat niet door de beugel kan, is het uw eigen taak om hem te straffen op een degelijke manier, maar in het vervolg zie ik liever niet dat u lijfstraffen gebruikt op een leerling van mijn afdeling.” Met andere woorden; 'Ik weet dat de leerlingen in mijn afdeling knettergek zijn en dan mag u absoluut wel proberen daar iets aan te doen, maar dat gaat niet lukken want elke drastische maatregel, daar verzin ik wel een excuusje voor.' Serena zuchtte uit de grond van haar hart. De man was alleen maar ondragelijker geworden nu hij een vader was. Afgrijselijk onding van een vent was het, die Joshua. Terwijl hij zich omdraaide en zijn leerling onder zijn hoede nam draaide Serena zich naar Graves. "Ik weet niet zeker of toetjesverbod valt onder lijfstraf. Het zou het lijf van dat rotjoch meer goed dan slecht doen als je het mij vraagt." Vervolgens draaide ook zij zich om en liep verder de gang in, om posters op te hangen. |
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic » |







1:33 AM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners