Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
Hi-ha-hyper Aan Een Tafel
Topic Started: Jan 23 2008, 08:43 PM (298 Views)
Deleted User
Deleted User

“Whaaa!” Een schreeuw klonk er uit de slaapzaal van Ravenklauw, eerstejaars meisjes. Christelle Von Buckèns was weer eens uit haar bed gevallen, en lag nu, met deken en al, in haar pyjama op de grond. Slaperig wreef ze met haar hand in haar bruine ogen, en ontwarde ze zichzelf uit de dekens. Deze legde ze keurig netjes weer terug, waarna ze luid zingend en huppelend zich naar de badkamer begaf. Luid gemompel van de andere meiden klonk, maar Chris trok zich er niets van aan. Ook deze moesten wakker worden, vond ze. En misschien had ze wel gelijk. Maar toen Christelle uit het raam keek, zag ze dat ze het helaas deze keer nìet had. Het was nog erg vroeg. Maar nu was Christelle wakker, en als zij eenmaal wakker was, of beter, uit haar bed gevallen was, kon niets haar meer in slaap brengen.

Christelle kleedde zich aan, en borstelde haar haren. Ze pakte haar tas, gooide de boeken er van een eind in en sprong nog eventjes op bed. Toen ging ze voor het raam staan en drukte haar wang tegen het glas, zodat het koele glas een poging deed haar wang te pletten. Het zag er misschien vreemd uit, maar ach, haar ouders zaten al véél langer met haar opgescheept! Christelle greep haar tas, pakte een boek eruit, gooide deze tijdelijk op haar bed, deed de tas om en greep haar boek weer, waarna ze hem opensloeg. Ze was niets voor niets ingedeeld in Ravenklauw! Hmm, had ze tóch iets van haar moeder!

Vrolijk huppelde het Raafse meisje naar beneden, met haar neus in het boek. Waar het boek over ging deed haar niet veel, belangrijker was dat ze dan met haar gedachte even ergens anders was. Ze had door dat haar maagje rommelde. Niet dat ze veel door haar keel kon krijgen. Dat kon ze nooit. Ze was altijd al vrij licht geweest, dus waarom nu niet? Al was ze wel wat lang. En had ze een hekel aan rokken, jurken, en alle andere dingen die omhoog konden waaien als je op een rooster stond of tijdens een storm. En roze. Bah, alleen bij het woord al ging ze nog net niet over haar nek. Maar dat laten we maar eventjes doen.

’t Raafje huppelde de Grote Zaal binnen. Ze keek eventjes rond, alweer. Telkens als ze daar kwam, keek ze rond. Haar moeder had haar verteld hoe het eruit zag toen zij op Zweinstein zat, niet anders dan nu, niet veel, maar toch, ondanks alle details, was het… Anders… Dan haar moeder had verteld. Christelle klapte haar boek dicht, en liep zo rustig mogelijk naar de tafel van Ravenklauw. Ze plofte neer op een lege plek, veel mensen waren er nog niet. Was ze toch zo vroeg? Maar het maakte Chris niet zoveel uit. Ze zette zich aan het einde van de tafel, waar ze de deur goed in de gaten kon houden, mensen kon zien binnenkomen. Interessant was dat eigenlijk. Chris neuriede een liedje. ’n Grieks liedje, dat wel. Terwijl ze at, trommelde ze met haar vingers op de tafel, en zoeken keek ze rond. Zouden er nog aardige mensjes in de buurt zijn? Huffels? Raven?


Sarah: +3 zeer nette post!
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Wat Babette had de laatste tijd wist ze niet, maar het kwam op haar over als een soort ziekte. Het was nu al een tijdje zo dat ze niet normaal wakker kon worden. Ze werd er gek van! Nu lag Babette helemaal bezweet in haar bed. Omhoog komen lukte bijna niet, maar ze probeerde het toch. Één, twee, drie en daar ging ze. Hijgend kwam ze overeind. Nachtmerries, zweten in bed en deze ochtend dingen kon ze gewoon niet hebben. Moeizaam kwam Babette haar bed uit. 'Eindelijk!' Wilde ze uitschreeuwen toen ze overeind stond, maar dan zou ze de andere leerlingen wakker maken en dat kon natuurlijk niet. Ze liep naar de wastafels in de hoop daar fris water in haar gezicht te kunnen gooien.

Splatsh! Het koude water knalde tegen haar gezicht aan en Babette was opslag wakker. Het was een goed gevoel om wakker te zijn, naar Babette haar mening. In de spiegel glimlachtte ze vrolijk. Vrolijkheid maakte haar stemming er alleen maar beter op. Daardoor werd haar lach nu meer een soort grijns, terwijl ze zichzelf bewonderde in de spiegel. Het was een tijd geleden dat ze zichzelf had bewonderd. Iets wat best normaal "was" voor Babette, maar sinds ze op Zweinstein zat, had ze daar steeds minder aandacht voor. Ze had nieuwe vrienden gemaakt en al haar tijd ging daaraan op.

Ze zuchte terwijl ze haar handen nat maakte en ermee door haar haren heenstreek, de kam die ze had meegenomen haalde ze erdoorheen. Het voordeel was dat babette heel dun haar had, dus veel werk was het nooit. Last van klitten had ze ook nooit, maar dat kon ook aan de verzorging liggen. Ze streek door haar haren heen en stopte de kam weer weg. Langzaam begaf ze zich terug naar de slaapzaal, iedereen sliep klaarblijkelijk nog dus ze had even het rijk alleen.

Snel kleedde ze zich om, niet erop lettend of er iemand zou kijken wat ze deed. Gewoon snel haar gewaad aantrekken en voila. Nu ging dat allemaal nog makkelijker dan Babette had verwacht en in no-time was ze klaar. Langzaam sloop ze weer naar de wastafels. Ze wilde nog één keer zichzelf bewonderen. Met een verme glimlach liep ze daarna door en begaf zich naar de uitgang van de leerlingenkamer.

Huppelend kwam Babette vanuit de kerkers omhoog en begaf zich richting de grote zaal. Als je dan eenmaal wakker was, moest je er ook maar iets van maken, was haar motto altijd. Grijnzend huppelde ze de grote zaal in en had in eerste instantie niet door dat er al iemand was. Ze huppelde langs de ravenklauw tafel en in haar ooghoek ontwaarde ze een gedaante. Misschien was het Alice wel! Of Esme! Meer raafjes kende ze helaas niet.

Met een ruk draaide ze zich om en keek naar het meisje dat aan de ravenklauw tafel zat. Zij en Babette waren de enige twee in de grote zaal op dit vroege uur. 'Euh, hallo?' Het was een nieuw meisje, voor Babette dan. Nieuwschierig kwam ze dichterbij en nam voorzichtig plaats tegenover het meisje. 'Het is toch niet erg als ik hier ga zitten. We kunnen elkaar ja beter gezelschap houden, we zijn ja met zijn tweeën. En het is altijd beter dan alleen zitten, niet waar?' Ze keek het meisje aan en wachtte op antwoord, voordat ze ook maar iets anders zou ondernemen.

Sarah: +2 goede post.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Hap, kauw, kauw, slik. Hap, kauw, kauw, slik. Hap, kauw, kauw sl… “UCHE, UCHE” Ja, het zat er aan te komen! Waarom, dunno, maar goed. Chris’ handen grepen naar haar keel terwijl ze lichtelijk rood aanliep. Ze probeerde diep adem te halen, en godzijdank lukte dat. Haar rode kleur vervaagde, terwijl ze een slok van haar drinken nam. Nu iets rustiger eten, muts, spookte er door haar hoofd. ’t Raafje nam weer een hap, en keek toen wéér rond. Rondkijken was een hobby van haar. Echt licht was het nog niet, maar het was vast niet erg koud buiten. Toch? TOCH?

Anyway, de Raafse Griekse muts nam enkele happen. Ze droomde weg, dat ze nog in haar bed lag. Daardoor had ze niet door dat een ander meisje naar binnen liep. ’n Meisje met blond haar, een Huffel. Hmm, Huffel. Huffel. Hoe spel je dat? Geen idee. Huffelpuf, niet bepaald de favoriete afdeling van Christelle, maar goed. ’t Was een eerstejaars, welke deze kant opkwam. De kant van Chris. Oh Hell, NOOOO! Niet naar de kan van Christelle! NIET naar haar kant! Niet, stomme Huffel dat je bent! Moet ze wéér rood aanlopen? Moet ze wéér zo erg schikken en zich verslikken? Nou? NOU?

Jammer. Niet geholpen. Het meisje kwam dus aanlopen, en plofte voor Christelle neer, aan de andere kant, dat wel. Zij en het meisje waren de enige in de Grote Zaal, dus ze kon keihard gillen en rondrennen mocht ze schrikken. Jammer dat ze binnen geen bomen hadden. Erg jammer.
Goed, het meisje plofte dus neer. Chris schrok op uit haar gedachte, en moest de drang onderdrukken om niet erg te gaan gillen of vijf meter vederop te belanden. Stom kind, dat ze was. De heilige, geweldige, Raafse, Chris laten schrikken. DAT DOE JE TOCH NIET? Nou? ’t Huffellige ding dus wel, en begon tegen haar te praten. Ze leek nu iets minder eng dan eerst, maar Chris keek toch wel… Wantrouwig, naar het meisje, terwijl ze een slok nam. “Euh, hallo?” Vroeg het andere meisje voorzichtig. Chris richtte haar bruine ogen op de Huffel, zette haar beker weg en besloot beleefd te doen. “Hoi!” Christelle draaide verlegen haar haren om haar vinger. Oii, verlegen. Rustig Buck, ’t is maar een meisje. Een onschuldig meisje uit Huffelpuf. Ze bijt niet, ze spuugt niet, ze jat je eten niet, ze klimt hooguit niet in bomen. 'Het is toch niet erg als ik hier ga zitten. We kunnen elkaar ja beter gezelschap houden, we zijn ja met zijn tweeën. En het is altijd beter dan alleen zitten, niet waar?” Hmm, het meisje had gelijk! Voorzichtig knikte Chris, terwijl ze het meisje bestudeerde. “Ik ben Christelle Von Buckèns, wie ben jij?” CLICHÉ!! Maar ja, hoe konden ze anders ooit vrienden worden zonder elkaars naam te weten? Niet toch? Nou, dan was het dus gewoon gewéldig belangrijk dat ze dat wisten. Anders kwam het zo wannabe-achtig over. Of niet soms? Nou?


Sarah: Kauwen en ademen gaat niet tegelijk ;) Keep up the good work +3
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Het meisje uit Ravenklauw heette Christelle Von Buckèns. Babette vond het een mooie naam. Voor ze zichzelf zou voorstellen nam ze plaats aan de Ravenklauw tafel. Ze moest ook nog even ontbijten en het was dus heel belangrijk dat ze daar de tijd ook voor nam. Ze streek wat haar uit haar gezicht, wat helemaal door de war geraakt was en voor haar ogen verscheen eten. Brood om precies te zijn, met Jam. Wat wilde je op de vroege morgen nog meer hebben? Glimlachend keek ze naar haar broodje en toen even naar Christelle. Rustig nam ze een hat brood en kauwde erop terwijl ze Christelle bestudeerde. Na een tijdje kauwen slikte ze het door en keek toen naar Christelle.

'Nou, Christelle. Ik ben Babette. Babette Gardener.' Ze keek Christelle aan. Zou zij haar misschien niet mogen? Deed ze dit gewoon puur uit medeleiden? Of wilde zij misschien ook kijken of er een vriendschap uit kon komen. Ze stak haar hand naar voren en bleef Christelle aankijken. 'euhm, ik had een vraag. Vind je het erg als ik jou voortaan Chris noem, want..Christelle is zó lang.' Ze verzonk heel even in haar eigen gedachten. 'Babette...Babbe?..Babbel?...' Mompelde ze, even vergeten dat ze met Christelle aan de tafel zat. Ze was haar even vergeten en keek geobseddeerd naar haar broodje. Hmmm...Broodje! Het was alsof hij haar riep. "Eet mij!" En..tja, Babette had nog een tweede hand! Dus pakte ze het broodje en nam een hap. Opnieuw.

Na die ook te hebben doorgeslikt keek ze Chris weer aan. 'Ohhja...sorry..was even ergens anders met mijn gedachten.' Ze begon te blozen. Waarom was ze nou niet gewoon met haar gedachten bij Chris gebleven. Dit zou weer gaan resulteren in een slechte beurt. Ze wist het gewoon zeker! 'Kan je wat over jezelf vertellen? Misschien wel zo leuk..' Kon ze nog iets anders vragen om het gesprek op gang te houden. 'Euhm..ben je blij dat je in Ravenklauw zit?' Vroeg ze snel erachteraan. Nogmaals nam ze een hap en wachtte tot Chris zou antwoordden.

Joshua: Gezelligheid! :D altijd gezond. 3 punten daar dan maar voor.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Boos narrig pissig en kwaad liep Marijn door de Gangen van Het kasteel, dit was voor hem de tweede keer in het eerste jaar en hij vond dat er alleen maar kleine opdonders in zijn klas zitten.
Hij kon er helemaal niks mee, het was net of het prencipe Zwadderich aan het uitsterven was.
Met een hoofd als vuur liep hij verder door de gangen heen niet uitkijkend waar hij liep.
Even verder op stond een groep Huffels vrolijk en blij met elkaar te praten, en zonder ook maar enig pardon ramt hij dwars door de groep heen.
Met zo,n goed gehoor als hem hoorde hij de Huffels nog klagen over zijn gedrag.
Kwaad draaide hij zich om en stapte terug op de groep.
''Nou had iemand nog wat, zeg het dan in mijn gezicht....kom ik sta hier nu toch en ik heb niet de hele dag'', De groep Huffels deinsden met angst terug.
''Mooi dat dacht ik ook...!'' zei Marijn met een pissige stem.
Hij draaide zich om en liep stampend verder.

Hij was nu bij de grote zaal aangekomen, en de lege maag die hij had maakte zijn humeur niet beter.
De deur stond op een kier, maar in plaats van de deur normaal open te doen gaf hij er keihard een trap tegen aan.
Het geluid van de knal galmde door de hele zaal, en boos stampte hij naar binnen.
Niet kijkend waar hij zou gaan zitten plofte hij gewoon ergens neer, het kon hem echt niks meer schelen waar hij zat als hij maar wat eten naar binnen kreeg.
Met een rot humeur nam hij een brood en begon hem i neen treinvaart op te eten/
Niet wetend dat hij aan tafel zat met een Raaf en een Huffel.
Het kon hem ook echt geen bal schelen hij moest en zal eerst wat eten.

Toen hij klaar was hief hij zijn hoofd op en keek richting de twee meisjes, daarna wierp hij snel een blik door de grote zaal.
Ook dat nog dacht hij, alleen mat een Raaf en een Huffel en moest ik ook nog eens bij deze tafel belanden.
Zijn humeur werd er niet beter op, en hij wierp zijn blik weer op de meisjes.
Ook eerste jaars zo te zien.
''Dus....'', zei hij met een geïrriteerde stem, ''Stelletje vroege vogels hier, en ik maar denken dat ik even lekker de zaal voor mij alleen kon hebben....en dan ook nog eens een Raaf en een Huffel....geweldig''.
Met zijn gif groene ogen keek hij hun dreigend aan.

Joshua: Ik moet Alice gelijk geven met haar opmerking. Desondanks begrijp ik dat het moeilijk is om je daar soms aan te houden. Let ook op je spelling, dan komt het vast goed. Je krijgt van mij wel 2 puntjes.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Andromiel kwam de Grote Zaal binnen, en nam met een blik de zaal op. " O nee! " riep ze uit. Verscheidene leerlingen keken op, en keken haar vragend aan. " Wat? Ik had gewoon zin om dat te zeggen... " zei ze met een schijnheilig gezicht en knipperde met haar ogen. Wat was ze toch...gestoord? Gek? Slim? Ze snapte nog steeds niet waarom ze in Ravenklauw was ingedeeld. Zelf vond ze zichzelf niet al te intelligent...nou ja, misschien ook door haar voorkeur? Ze vond Ravenklauw namelijk wel gaaf door die mooie kleurtjes, en dat mooie logoding.

Opeens zag ze een tafel met een aantal bekende, genaamd Babette Gardener. Ook zag ze een meisje van haar eigen afdeling zitten, Christelle Huppeldepup heette ze volgens haar. " Hoihoihoihoihoi " zei ze heel erg hyperig, toen ze de sfeer al in haar hoofd had. Dit was dus een hypere tafel, en zij hield echt zo enorm veel van hyperigheid. Ze liep half stuiterend naar de tafel toe, en ging naast Christelle zitten. Ze pakte een broodje, en een plakje ham. Omdat ze nu al heel erg hyper was geworden, legte ze met moeite het plakje op haar broodje. Andromiel klapte het dicht, maar nam nog geen hap. Ze had het ook niet gemaakt om dat ze honger, maar stel dat ze honger kreeg had ze toch een broodje voor haar neus.

Joshua: Gek? Dat valt toch wel mee? :P 1 punt voor je gekheid.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

(Mensjes, mensjes, mensjes toch…er zijn geen andere leerlingen op school dan de leerlingen die zich hebben geregistreerd. Voorlopig tenminste. Denk daaraan als je post. )

Stuiter Stuiter Stuiter weerklonk het door de donkere gangen heen.
Waar zou je toch belandden als je net als Alice hinkelde op één been.
Geef je, je zomaar over aan je gevoel,
Of leef je met meer dan enkel één doel.
Alice was op weg naar de Grote Zaal,
Nee, ze was niet op weg naar het winnen van een mooie bokaal.
Die leek namelijk al lang verloren te zijn gegaan in de tijd,
En daarvoor had haar afdeling ook vrij veel spijt.
Toch om het tij een beetje te kunnen keren,
Zou ze misschien wel broodjes kunnen smeren.
Eens als je zo blij kon zijn in je leven,
En je net als Alice wel alles zou willen geven,
Dan zou je inzien mijn beste vrind,
Een wonderschoon verlangen mijn beste kind.
Winnen was dan ook voor haar niet de prijs die deed gelden,
En dat zou ze alle onverschillige koppies zeker ook melden.
Het was het komen en gaan van een goed gevoel op een mooie dag,
Waardoor de jonge Raaf in de Grote Zaal verscheen met een brede lach.
Zou je denken dat ze dit allemaal verzonnen zou?
Of was het gewoon dat je niet zoals zij denken wou?
Nee, Alice was een pientere meid die zeker wist wat ze wilde,
En er natuurlijk ook geen tijd aan verspilde,
Maar zeg nou zelf op zo’n mooie dag,
Nu alles nog open voor haar voeten lag,
Kon ze toch beter hyper de grote zaal in komen,
En niet voor een negatieve opmerking schromen,
Want wanneer de toekomst je mooi toe lacht,
Ben jij niet meer degene die hier wacht.
Want Alice zal ook heden ochtend proberen te laten zien,
Ze is niet zo’n hele gestoorde trien,
Ze geniet gewoon heerlijk van het leven,
En zou op dit moment gewoon alles voor een hyper ontbijtje geven.
Vandaar dat deze jonge dame ook kwam,
En zichzelf een heerlijk broodje met kaas voor nam.
Ze opende haar mond en begon te eten,
Maar zou vooral haar begroeting naar de anderen niet vergeten,
Met een ferm handgebaar en een ‘goedemorgen’
Begon haar dagje weer heerlijk zonder zorgen.

Hakuna Matata.

(En ik weet dat het gestoord is, maar ik had zin in een post in dichtstijl :P)

+5 voor je geniale rijmkunst en natuurlijk omdat dit een leuke en unieke manier van posten is! xD
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

"Natúúrlijk mag je me Chris noemen! Christelle is veel te lang en zo kakkerig en meisjesachtig en ik ben geem meisje." Chris krabbelde even door haar haren, en keek even naar beneden. Niet dat daar nou zo très veel te zien was. Ze glimlachte," Sorry, ik ben wél een meisje. Bewijs krijg je niet te zien." En het overige deel van het broodje propte ze in haar mond. Natúúrlijk kreeg zij geen bewijs te zien, dôh. Dat was wel háár private-part-thing, zo niet, dan niet! Chris begon toch wel een beetje te twijfelen, was ze nou echt wel een meisje? Ze ging altijd om met jongen, had een gruwelijke hekel aan jurken, klom in bomen, voetbalde, Zwerkbalde, boerde.. Nee, dat deed ze niet. Dan had ze gelijk levenslang kamerzitten. Ofzo. Daar had ze niet veel zin in!

'Kan je wat over jezelf vertellen? Misschien wel zo leuk..' Chris knikte, nam enkele slokken pompoensap 'Bah wat was dat vies' en glimlachte. "Nou, ik ben dus Christelle, ookwel Chris, ik ben een méísje," ze legde daar even de nadruk op. "Ik klim graag in bomen, val er niet uit, ik kan goed voetballen, Zwerkbal wanneer het donker is, ik woon in een groot huis, waar is verstoppertje kan doen zonder ooit gevonden te worden, vroeger werd ik altijd in jurkjes gepropt maar ik heb toch liever broeken." Ze haalde even adem, "Ik ben blij dat ik in Ravenklauw zit, ik kan best goed leren, gemeen ben ik niet, alleen met sport, maar ik ben fanatiek. Ik heb soms een grote mond, hou veel van praten zoals je ongetwijfeld hebt gemerkt en ik ben niet zo blij dat er nu een vervelende Zwadderaar naast ons is komen zitten." Weer even adem. "Ik heb niets tegen Zwadderaars maar dan moeten ze geen vervelende opmerkingen maken."

Want, de gezellige Zwad, die was neergeploft, had namelijk zijn mond open getrokken: ''Dus....'', zei hij met een geïrriteerde stem, ''Stelletje vroege vogels hier, en ik maar denken dat ik even lekker de zaal voor mij alleen kon hebben....en dan ook nog eens een Raaf en een Huffel....geweldig''
"Dan had je ten eerste maar wat eerder moeten komen, en ten tweede aan de GOEDE tafel moeten gaan zitten. Dít is, zoals je ongetwijfeld wel weet, de tafel van Ravenklauw, en jíj bent níét van Ravenklauw." En het liefst had ze nog een hele scala aan feiten en meningen erbij gegooid, maar ze wilde hem sparen. Geen ruzie 's ochtends vroeg.

Hé, kijk daar nou! Wie was dat? Een Raaf! Andro... Egm.. Dinges. Dat meisje met een moeilijke naam. Hee, zij leek ook stuiterig! "Haay!" Begroette Christelle haar met een geniaal grote grijns geniaalgrotegrijnsgeniaalgrotegrijnsgeniaalgrotegrijnsgeniaal xDD. Ze bracht het broodje naar haar mond, en hapte. Hé, wat was dat nou? Chris keek naar haar hand. Haar broodje was weg! HIJ WAS GEBROODJESNAPT! AAHH! Christelle sprong op. Ze keek onder de stoel, tafel, bord, zelfs onder haar mes, maar haar broodje was nergens te vinden. Haar broodje... Ze maakte een snik geluid. Ze zag de kruimels op haar bord. Ze zag wat kruimeltjes op haar shirt. Wacht eens. Ze had haar broodje opgegeten! Gerustgesteld plofte ze weer aan tafel, en pakte ze een nieuw broodje. Ze nam een slok, en hapte toen weer in haar broodje, terwijl ze 'hoi' probeerde te mompelen naar Alice.
"Hmpfoifls" wat het enige wat je eruit op kon maken. Ze slikte het door, veegde netjes haar mond af met haar servet, nam weer een slok en zei toen: "Hoi! Ik zal me dan ook gelijk even voorstellen: Christelle Von Buckèns, noem me maar Chris als je wilt. Zo niet, doe het dan ook maar." En ze nam hyper weer een hap. Ohwatwashetgezellig! Ze kauwde, en slikte het door. "Ik heb je zo goed als mijn hele geschiedenis verteld," zei ze vrolijk. "Jij nu?" Ze keek naar Babette. Had ze misschien iets teveel over zichzelf verteld? Och, beter teveel dan te weinig!

+3 voor een mooie post waarin je karakter goed naar voren komt.
Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Create a free forum in seconds.
Learn More · Register Now
« Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic »
Locked Topic

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +