Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
Bontgekleurde Neuzen En Een Beetje Geluk
Topic Started: Feb 10 2008, 09:23 PM (398 Views)
Eve Earwax
Member Avatar
Sticky business...

Steun.
Kreun.
Gaap.
Goh.
Wauw

Dat waren de woorden die uit de mond van Eve Earwax kwamen toen ze, op weg naar de Uilenvleugel, voor een fascinerend schilderij stond, met een jonkvrouw en een knappe jonkheer op een wit paard erop. Dat wilde zeggen: Ze was er -na geklaagd te hebben over hoe moe ze wel niet was- met haar duffe hoofd bovenop geknald, waardoor ze nu met haar neus vol ver voor het schilderij stond. Vlak bij de jonkheer, die er onmiddellijk vandoor vluchtte na het lelijke hoofd van Eve vlakbij zijn witte paard te hebben gezien. De jonkvrouw slaakte een gil en wilde achterop springen bij de heer, maar die was al verdwenen. Eve keek toe. "Zeg meisje, heb jij mijn grote liefde gezien?" vroeg de vrouw, die probeerde niet al te walgend naar het opgemaakte gezicht van de kleine erstejaars te kijken. "Die op dat witte paard? Die galoppeerde net weg, die kant op." wees Eve, maar ze wees expres de verkeerde kant uit. "Bedankt, kleine meid. God zegene je." zei de vrouw en begon te rennen in de aangewezen richting, intussen luid en knettervals toonladders zingend. Eve bleef achter, haar neusje vol verf. Ze draaide zich om en begon richting de Uilenvleugel te lopen, zich afvragend wat ze met die verf op haar neus aanmoest. Als ze het aan haar gewaad afveegde, zou het vies worden. Deed ze dat niet, dan kon ze rekenen op een flinke treiterpartij van mevrouw Mills. Dus deed Eve Oorsmeer haar hand omhoog, totdat hij voor haar was, alsof ze die wilde afvegen. En ze begon te lopen.

Na een korte tocht -waarin ze gelukkig geen levende ziel tegenkwam- kwam Eve aan bij de Uilenvleugel. Ze smeet haar knalroze tas op de grond en greep er een veer, wat perkament en een potje met inkt uit. Een wonder dat het ding nog heel was, want Eve smeet die knalroze tas maar al te vaak op de grond. Met een zucht ging ze zitten en begon te schrijven...

Hoi papa en mama,

Het openingsfeest was... niet heel geslaagd. Ik had me opgemaakt totdat ik er prachtig uitzag. Nadat ik was ingedeeld in het geweldige Zwadderich, besloot één of andere mede-Zwad me met eten te bekogelen, zodat ik binnen de kortste keren mijn make-up bijna kwijt was. En tja, toen heb ik het maar schoongemaakt. Zwadderich lijkt me niet echt aardig te vinden, ze vonden mijn make-up zelf belachelijk! Er zit één meisje dat me een vreselijk kind lijkt. NERGENS een spoor van verzorging te zien, en ze is nog arrogant ook! Bij Voorspellend Rekenen schold ze me uit, verder is ze tweedejaars, wat betekent dat ze een stuk groter is dan ik. Maar ik ben gewoon het geweldigst, toch?

En nu de leraren. Het is af en toe gewoon echt een drama. Eerst was Alexx Wandon mijn Afdelingshoofd. Hij is oud en lelijk. Maar nu is het Wenlock, en dat is pas écht een heks! Ze viel uit tegen die vervelende Zwad (ze heeft Mills geloof ik), omdat ze een keigoede grap maakte over Huffels en Zwaderaars en de Huffels die het niet overleefden. Dan heb je nog Sybíl van Dreuzelkunde. Sloom en saai, maar ze houdt wel van roze. Je hebt Wellington, noeder van een tweeling en AH Ravenklauw (vreselijke afdeling, alleen maar betweters!). Bah, ik heb geen zin om al die stomme leraren te beschrijven. In elk geval is met mij alles goed. Behalve dan dat ik dacht de Witte Prins op het Knappe Paard te zijn tegengekomen. Helaas was het een stomme Huffel genaamd Babette Gardener, die ik op één op andere manier overal tegenkom.

Ik heb geen zin meer om verder te schrijven, jullie horen het later nog wel.

Jullie prinsesje, Eve


Ze legde haar veer neer en borg haar spullen op. Vervolgens bond ze het stuk perkament vast aan de poot van een uil. Toen liet Eve hem los. En keek hem na door het raam. Gelukkig, ze was niet ondergescheten door het beest. Had ze toch nog een beetje geluk na een hoop pech!
Offline Profile Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


Met een brief in zijn rechterhand liep Mattia Padrone, tweedejaars Huffelpuf, de trap op richting de uilenvleugel. Zijn linkerhand friemelde ongemakkelijk en licht zenuwachtig aan zijn gewaad. Hij stond op het punt om iets te doen wat absoluut niet mocht en waarvoor hij nog eens flink in de problemen zou kunnen komen. De gedachte hieraan deed hem een moment stilstaan op de trap. Toch dwong hij zichzelf om verder te lopen, als hij het goed deed, dan was er niets aan de hand en kwam alles helemaal goed en leefde hij voor altijd en eeuwig gelukkig samen met zijn geliefde... of zoiets toch.

In zijn hand hield Mattia een brief geaddresseerd aan de meest bekende kroeg in zweinsveld. Het was een bestelling met bijgeleverd geld uit naam van Ivah Morris, de vrouw van hun professor Geschiedenis en zelf leerkracht kruidenkunde. Ze zou het vast niet erg vinden en Mattia had geruchten gehoord dat Ivah af en toe flink wat achteroversloeg, dus ze was de beste dekmantel. Hij ging een paar kratten boterbier bestellen en hij zou erbij zeggen dat de bezorguilen de kisten moesten droppen aan de rand van het meer, zodat Ivah, eigenlijk dus hijzelf, ze makkelijker naar haar kassen kon vervoeren.

Mattia had echter heel andere plannen met de kisten boterbier. Hij had het idee om een geheim feestje te geven.. dan kon hij zichzelf moed indrinken en dan misschien Sheela ten dans vragen. Dus dan moest hij punt 1; drank hebben, punt 2: zich inleven in het meisje-zijn, punt 3; een meisje durven aanspreken en punt 4: leren dansen. Punt twee was gewoon voor het geval dat ze tijdens het dansen met hem begon te praten of iets dergelijks. Maar nu eerst moest hij drank hebben.. en op deze manier kon hij eraan komen.

Hij opende de deur naar het uilenverblijf, onmiddelijk kwam de doordringende stank van uilenpoep op hem af. Hij wilde snel zijn brief aan een uil binden en ervanaf zijn, maar zijn weg werd een beetje versperd door een eerstejaars Zwadderich. Mattia wist zo ongeveer dat haar naam Eve was en dat best in aanmerking zou kunnen komen voor de titel 'zwad van het jaar'. "Oh, sorry.. stoor ik?" Mattia bleef staan waar hij stond en vond zich op één of andere manier niet meer in staat om haar blik te vermijden en verder te gaan met waar hij voor gekomen was.
Offline Profile Goto Top
 
Jessica Forenst
Member Avatar


Jessica was op haar kamer en bedacht om een brief naar haar ouders te sturen. Ze zocht in haar kamer naar papier en inkt. Na 5 minuten gezocht te hebben had ze uiteindelijk een stuk papier en wat inkt gevonden, nou nog een veer om te gaan schrijven. Ze zocht in haar tas en vond een veer. Ze ging weer op haar bed zitten en begon te schrijvern.

Lieve pappa en mamma

Het gaat heel goed met mij en met jullie?
Ik ben in griffondor ingedeeld en heb er naar mijn zin.
Ik heb ook al een meisje ontmoet van griffondor.
De lessen zij n wel aardig alleen bij toverdranken is de leraar nogal snel boos.
Maar voor de rest zijn de leraaren en leraressen wel aardig.

groetjes Jessica


Ze las het briefje nog eens en was er wel tevreden mee. Ze liep haar kamer uit en bedacht hoe Lestat het had tussen de andere uilen. Ze liep naar beneden de trapen af maar deed dat iets te vrolijk. Ze gleed uit en viel naar beneden en liet haar briefje vallen. Toen ze daar lag vloekte ze zacht en krabbelde overeind. Ze zocht naar haar briefje en zag dacht die naar beneden dwarrelde. Ze liep snel maar voorzichtig de trappen af en pakte snel haar briefje. Ze liep richting de deur en liep naar buiten.

Ze zag de uilenvleugel en liep er naartoe. Toen liep ze de treden op en liep naar binnen. Ze zag dat ze niet alleen was. Ze zag een eerstjaars zwadje en een tweede jaars huffelpuffer. Ze kon ze allebei niet en neggerde ze. Ze liep aar Lestat"Lestat kan je deze brief voor mij bezorgen het moet naar mijn ouders" zei Jessica tegen Lestat. Ze bond het briefje om zijn poot en liep naar het raam. Ze zag Lestat wegvliegen en keek tot ze hem niet meer zag
Offline Profile Goto Top
 
Eve Earwax
Member Avatar
Sticky business...

Vlak nadat Eve haar geweldige brief in haar prachtige hanepoten had geschreven, kwam er een tweede persoon binnen. Het was een Huffel uit het tweede jaar, met een nogal vreemde en buitenaards-achtige naam: Mattia Padrione. Zo wílde je gewoon niet heten, aldus Eve. Ze had ook van horen zeggen dat hij ooit een boom had omhelsd. Daar kon Babette Gardener nog wat van opsteken, die knalde er alleen maar tegenaan. Misschien moest hij Babette eens vertellen dat ze wat liever moest zijn voor bomen. Dat bomen óók levende wezens waren, met een ziel uiteraard. Maar Eve betwijfelde of dat soort boodschappen zouden aankomen bij Babette, die volgens Eve niet heel veel hersens had. Als Mattia hoorde dat Babette een boom (onherstelbaar?) had beschadigd, zou hij vast en zeker in actie komen en één of ander Actie Comité Voor Het Behoud Van De Boom ofzoiets gaan oprichten. Natuuurlijk zou binnen de kortste keren de halve school respect krijgen voor bomen, met als resultaat dat de Boom heilig werd verklaard, net zoals de koe in India. Dan zou ze voortaan drie keer (of erger nog: vijf keer!) moeten knielen voor dat grootse wezen genaamd Heilige Boom en haar gebed moeten opzeggen. Dat konden haar tere knietjes natuurlijk niet aan, en haar al even tere ego eigeniljk ook niet.

Mattia was eigenlijk niet binnen gekomen, hij stond in de deuropening. "Oh, sorry.. stoor ik?" vroeg de jongen. Eve keek op. Hij had een brief in zijn hand. Zou hij liefdesbrieven schrijven? "Natuurlijk stoor je niet!" snauwde Eve zo onvriendelijk mogelijk. Intussen staarde ze met begerige oogjes naar de brief. Ze besefte plotseling dat haar neus nog vol verf zat, wat er vreemd uit moest zien. Vlug veegde ze dit eraf met de mouw van haar gewaad, zodat ze nu een mouw vol verf had. Niet merkend dat er nog een Griffoendor binnen was gekomen. Het meisje schreef een brief en verstuurde die. Minachtend keek Eve naar haar. "Maar ZIJ daar soort wél!" zei Eve tegen Mattia, doelend op Jessica. "Trouwens, klopt het dat je ooit een boom hebt geknuffeld?" vroeg ze aan Mattia. "Babette Gardener is er ooit tegen op gelopen, vind je dat niet vréselijk?" Zucht. Als er íemand goed uit haar nek kon lullen, was Eve het wel. Arme Mattia. En arme bomen. En natuurlijk: arm perkament. Dat was tenslotte ook van bomen gemaakt. Want als HIJ niet zo extreem was geweest in het omhelzen en aanbidden van bomen (dat dacht ze althans), dan zou ze nu méér perkament hebben om op te schrijven.

O ja, en voor ik het vergeet: Arme Eve!
Offline Profile Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


Een haast onstopbare woordenstroom kwam uit het mondje van de jonge Zwadderich. "Natuurlijk stoor je niet!" Met een vlugge mouwbeweging ging het meisje langs haar neus, blijkbaar wilde ze er iets vanaf vegen. Mattia keek even naar de mouw, waar inderdaad een bruingroenige substantie aan kleefde. "Maar ZIJ daar stoort wél!" De ogen van de jongedame dwaalden even af naar een ander persoon in de ruimte die zich volstrekt onopvallend had gedragen. "Trouwens, klopt het dat je ooit een boom hebt geknuffeld?" Mattia's wangen kregen de kleur van appeltjesrood. Haar opmerking deed hem weer denken aan Sheela. Niet dat hij niet om de minuut al aan Sheela dacht, maar met dit soort opmerkingen huppelde ze nóg vaker in zijn hoofd rond.

Plotseling begon het meisje over Babette Gardener, die tegen een boom was opgelopen. Mattia verkeerde even in een staat van algemene verwarring. Zijn gesprekspartner was blijkbaar een meester in het van de hak op de tak springen. "Vind je dat niet vréselijk?" Mattia knikte een beetje afwezig. Jammer voor Babette dat ze haar toch al niet zo knappe snoetje ook nog tegen een boom gekwakt had, dat zeker. "Hm, ja. Best jammer voor dr."

Mattia trok een ik-doe-alsof-ik-je-begrijp-blik, terwijl hij er steeds minder van begon te snappen. Waarom zou het Eve iets boeien hoe het met een Huffelpuf gesteld was? De laatste die dat gedaan had was Christina geweest.. en om eerlijk te zijn had dat meisje ze niet helemaal op een rijtje. "Nee, bomen heb ik niet geknuffeld. Ik bestudeer planten liever, snap je? En dan gebruik ik ze voor medische redenen..." Mattia hoopte dat hij geen overbodige informatie aan het uitkramen was, want hij wist één ding zeker: elke zwad had een hekel aan overbodige informatie. "Brief naar huis gestuurd?" Vroeg Mattia, uit pure interesse. Hij kon zich daarna wel voor zijn hoofd slaan, dat was zijn zaak helemaal niet en nu wilde zij vast ook weten wat er in zijn brief stond. Mooi werk Nerdrone...
Offline Profile Goto Top
 
Jessica Forenst
Member Avatar


"Maar ZIJ daar stoort wél!" hoorde ze achter haar en keek wie dat zei. Ze zag dat het zwadje dat zei en zag dat ze minachtend naar haar keek. "war heb ik nou weer gedaan"dacht Jessica. "Sorry hoor ik wist niet dat ik je stoorde" zei Jessica boos. Ze wist dan wel niet wie ze was maar keek haar boos aan.

Ze begon een gesprek met de huffel over bomen knuffelen. Jessica keek rond naar de andere uilen en hoorde hun praten erover."Brief naar huis gestuurd?" hoorde ze de huffel vragen. Ze keek naar de huffel maar zag dat het niet voor haar bedoeld was en keek verder naar de uilen.

Ze had eigenlijk niet zon zn om er te blijven hangen om naar hun gesprek te luisteren. Ze had zin om weer naar buiten te gaan. Ze liep ng even wat rond en liep richting de deur de treden weer naar beneden.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Lilian Zamara liep een beetje haastig de trap naar de uilenvleugel op. In haar hand had ze een brief geklemd. Had ik nou maar een uil als huisdier, dacht Lilian, toen ze de geur van de uilen al rook. Nou moet ik vast een of andere vreemde uil sturen, die misschien helemaal niet te vertrouwen is. Lilian keek naar de brief in haar hand. Het was een brief naar haar ouders, over dat ze in Ravenklauw ingedeeld was en dat ze het erg naar haar zin had. Dat is immers wat ouders altijd willen horen, had Lilian gedacht.

Eindelijk was Lilian bovenaan de trap. Ze hoorde stemmen uit de Uilenvleugel, iets over bomen en planten. Lilian opende de deur en zag een Zwadderaar en een Huffelpuf staan praten. Ze trok haar wenkbrauwen verbaasd omhoog. Zwadderaars hadden toch een hekel aan Huffelpuf? Lilian haalde haar schouders even op en liep toen naar een uiltje toe. Ze gaf haar brief aan de uil en zij streng: 'Breng braaf naar mijn ouders, anders verbrand ik je levend.' Daarna draaide Lilian zich om naar de twee mede-leerlingen.
'Ik dacht dat Zwadderaars een hekel hadden aan Huffelpuffers?' vroeg Lilian, op een beetje arrogante toon. Ze snapte niet dat de twee daar zo vrolijk konden staan praten, zonder dat er echte scheldwoorden vielen. Lilian keek afwachtend naar wat de leerlingen zouden zeggen. Ze was vooral benieuwd wat de Zwadderaar ervan zou vinden dat ze dat zei. De Zwad wilde vast niet pratend met een Huffel gezien worden.
Goto Top
 
Eve Earwax
Member Avatar
Sticky business...

Off: Zaterdag vroeg vertrek ik naar Oostenrijk, dus in de vakantie zal ik niet kunnen posten. Dit is dus waarschijnlijk mijn laatse post voor de vakantie.

Eve grijnsde toen de arme Huffel rode wangen kreeg. Hij bloosde. Vreemd, ze had eigenlijk nog nooit een jongen zien blozen. Blijkbaar schaamde hij zich voor het boomincident. Misschien had hij wel berouw en wilde hij dat hij die boom nooit had beschadigd. Of misschien zat er wel meer achter. Een beschamende ontmoeting bijvoorbeeld. Wie weet had hij ook wel ontdekt hoe irritant en lomp
Babette Gardener kon zijn. In ieder geval kon Eve hem bést nog eventjes uithoren, ze had toch alle tijd. Helaas had ze wel moeten merken dat hij had gezien dat ze verf op haar neus had gehad. Ook best lomp, als ze het zo bekeek. Even later grijnsde ze toen Mattia even knikte bij het onderwerp Babette Gardener. 'Best jammer' was niet echt wat je zou verwachten van een afdelingsgenoot van de Onhandigheid zelve, genaamd Gardener. Eigenlijk zou het kind haar achternaam eer moeten aandoen. Een cursus tuinieren zou helemaal niet gek zijn. Wie weet kon ze wel leuk wat boompjes planten, om ze vervolgens weer niet te kunnen ontwijken. Arme Babette. Misschien kon die Paddenhoofd daar ook nog wat van leren. Ze geloofde eigenlijk niet dat hij planten gebruikte 'om medische redenen'. Dat klonk véél te Raaf-achtig. Dat was meer iets voor die Wiel d'r Op ofzoiets, die bij Voorspellend Rekenen een uitgebreid en ingewikkeld antwoord had gegeven. Had het kind er nog 5 punten mee binnengehaald ook. De horror!

Little Cute Eve (een bepaald iemand krijgt hier nu een hele grote hoestbui) keek verbaasd naar Paddenhoofd toen hij vroeg of ze een brief aan het schrijven was. Was hij dan écht zo'n stomkop als hij eruit zag? Eve schatte hem meer in als een halve Einstein, iemand die de hele dag suffe en nutteloze expreimenten deed, in de hoop het buskruit opnieuw te kunnen uitvinden. Blijkbaar was hij dat niet. "Nee, ik maak me op, nou goed?" snauwde ze, iets wat best waar had kunnen zijn. Intussen had de Griffoendor boos gereageerd op haar opmerking dat ze stoorde. "Nou, doe je dát toch?!" riep Eve haar na toen het meisje de Uilenvleugel uitliep. Met sommige mensen viel gewoon echt niet te praten. Toen kwam er een nieuw meisje binnen, zo te zien een Ravenklauwse. Ze snauwde tegen de uil dat ze hem levend zou verbranden als hij niet héél snel die brief bezorgde. O ja, brieven. Eve liep naar de uilen toe, greep een kleintje bij zijn lurken (geen idee waar die zitten, maar blijkbaar is dat mogelijk) en propte een dikke brief in zijn mond. "Vlieg kreng, of ik vil je levend" siste ze tegen het arme zieltje en smeet hem letterlijk het raam uit. Het arme beestje zwalkte even doelloos rond in de lucht, om vervolgens zichzelf te hervinden en weg te vliegen. Zo. Dat was dat. 'Ik dacht dat Zwadderaars een hekel hadden aan Huffelpuffers?' vroeg de Raaf. "Ja, dat hebben ze ook." antwoordde ze Zwad. "Maar is het soms verboden om elkaar uit te horen over zaken die niet voor jouw oren bestemd zijn? Nou?" Boos keek ze de Raaf aan. Toen wendde ze zich weer tot Mister Halve Einstein. "Nou, Einstein. Wat is daarop je wetenschappellijke antwoord?"
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Lilian keek geamuseerd naar de kwade Zwadderaar. Ze hield niet zo van Zwadderich. Misschien was het een vooroordeel, maar Lilian had er gewoon nog nooit iets goeds over gehoord.
Lilian keek nu naar de Huffelpuf. Ze kon nog net een lach inhouden. Ze snapte wel waarom de Huffel daar terecht was gekomen, al had ze hem waarschijnlijk ook best in Ravenklauw tegen kunnen komen.
'Nou, als jullie mijn gezelschap hier niet op prijs stellen...' zei Lilian, 'Dan ga ik wel weer weg. Het stink hier toch te erg.' Lilian keek nog even toe hoe de Zwad iets aan de Huffel vroeg en liep toen naar de deur toe, ze had geen zin in ruzie maken met een "kwaadaardige Zwad" en een "wetenschappelijke Huffel" zoals de Zwad de Huffel had genoemd. Lilian kon zich af en toe erg gemeen gedragen, maar ze hield niet erg van ruzie, zeker niet als het nergens om ging.
Lilian opende de deur van de Uilenvleugel met een zwierig gebaar en liep toen de trap af. Weg van die stinkende ruimte.
Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


"Nee, ik maak me op, nou goed?" Dat was nou typisch Zwadderich. Je stelt een compleet normale vraag en je wordt afgebekt waar je bijstaat. Bovendien, de mogelijkheid dat Eve zich aan het opmaken was leek niet eens zo onwaarschijnlijk, aangezien Eve zich elke keer weer durfde te vertonen met zo'n dikke laag plamuur op haar gezicht dat je je soms afvroeg of haar gezicht zou barsten als je er een tiktje tegenaan zou geven.

Eve had haar aandacht alweer ergens anders op gevestigd. Ze was nu bezig alle andere aanwezigen in het vertrek af te katten, die arme eerstejaars wisten niet wat ze overkwam. De jonge ravenklauwster liet het er echter niet bij zitten en snibde vrolijk terug. "Dan ga ik wel weer weg. Het stink hier toch te erg." Mattia grijnsde, het zou Eve's ego in combinatie met verschillende schoonheidsproducten zijn dat die geur verspreidde, want die geur was overduidelijk veel doordringender dan welk soort uilenpoep dan ook.

Blijkbaar was Eve hem dus aan het uithoren. Maar Mattia liet zich zomaar niet gebruiken. Tenminste, niet door een klein piepend hoopje make-up. "Nou, Einstein. Wat is daarop je wetenschappellijke antwoord?" Mattia fronste zijn wenkbrauwen en zette zijn bril iets rechter op zijn neus. Hij was nu niet bepaald van plan om dit mormeltje onmiddelijk haar zin te geven, hij had zwaardere dingen doorstaan. Zij was niets vergeleken met het toverschool toernooi dat hij had doorlopen. "Ik weet niet waar je mij precies over wilt uithoren, maar waarschijnlijk is de helft ervan jouw zaak helemaal niet."

Mattia leunde tegen de muur van het uilenvertrek, terwijl zijn ogen de uilen afspeurden. Hij wilde Ganymedes niet gebruiken, niet dat iemand er ooit achter zou komen dat hij die brief verzonden had, zelfs al zou hij Ganymedes gebruiken, maar hij wilde het beestje er gewoon buiten houden. Bovendien was Ganymedes diep in slaap, waarschijnlijk had hij weer de hele nacht op kleine wezens gejaagd. Mattia strekte zijn arm uit naar een grote, ietwat dikkige, bruine kerkuil, die langzaam overeind kwam en naar hem toe vloog. Rustig bleef het beest op de vensterbank zitten, zodat hij zijn, of dus Ivah's, brief aan vogel kon geven. Deze klemde de envelop stevig vast en voordat Eve hem daarover kon gaan uithoren vloog de vogel met brief en al het raam uit. Dat was ook weer achter de rug.

Mattia richtte zijn aandacht weer op Eve, die blijkbaar toch echt iets van hem wilde, anders was ze wel niet in de uilenvleugel gebleven. Ze leek Mattia namelijk niet het typ dat vrijwillig tussen de beesten ging rondhangen. "Wat wil je nou eigenlijk dan?" Mattia keek het meisje schattend aan, alsof hij zich bedacht op welk punt hij het beste kon richtten als hij het meisje op een afstand wilde houden. Hij had echter geen zin om serieus zijn staf te pakken voor iets kleins als dit.
Offline Profile Goto Top
 
Eve Earwax
Member Avatar
Sticky business...

Eve moest onwillekeurig lachen toen de Raaf Lilian Zamara zei dat ze wegging. Want: 'Het stonk hier toch te erg'. "O ja?" riep Eve haar na. "Kon je het dan soms niet laten om de walgelijke geur van je uitlaatgasjes met ons te delen?" Na deze typische Earwax-opmerking schoot Eve in de lach. Typisch Eve, lachen om de vreemdste dingen, die vaak niet eens grappig waren. Ze vond haar eigen opmerking natuurlijk gewéldig, maar dat viel in werkelijkheid wel mee. Want zeggen dat Zweinstein op 1 september was gebouwd, was natuurlijk erg dom. Zelfs God had er nog zeven dagen over gedaan om de wereld te schapen! Joshua Leefling had moeite gedaan om haar niet keihard in haar gezicht uit te lachen. En terecht, want dit was wel ongeveer het domste wat je kon zeggen. Vervolgens had een Raaf heel serieus het goede antword gegeven, zoals Raven wel vaker het goede antwoord gaven. Eve stoorde zich niet alleen aan Raven omdat ze volgens haar een stel betweters waren, maar ook omdat ze zich vaak nogal serieus gedroegen. Wat haar betrof kon deze Einstein zonder een greintje humor dan ook direct overstappen naar Ravenklauw. Eve hield zelf wel van een grapje. Helaas was het enige waar anderen om konden lachen bij haar de stomme opmerkingen die ze af en toe maakte. Kijk, Babette Gardener kon je nog wel amuseren door met 'r domme snufferd tegen een prachtige boom aan te lopen. Kay von Bournemouth was geweldig hilarisch met zijn sarcastiche opmerkingen en Isabella Mills kon ook zo lekker venijnig zijn. Zwadderich-humor. Alleen een Zwad die het zou begrijpen.

"Ik weet niet waar je mij precies over wilt uithoren, maar waarschijnlijk is de helft ervan jouw zaak helemaal niet." antwoordde Mattia. Typisch een wetenschapper. Waarschijnlijk had hij in zijn slaapzaal een heel labroatorium gebouwd, met daarin allerlei scheikundige borrelende (gif?)drankjes. Het zou Eve niets verbazen als hij beter was in Toverdranken dan Morton zelf. "Wat een simpel antwoord, ik had meer iets verwacht van 'E-MC²' of zoiets." Ze rolde expres met haar ogen. De jongen pakte een uil en verzond snel zijn brief. Jammer, geen gelegenheid om nog meer vragen te stellen, of wellicht de brief te openen. Mattia vroeg wat ze nu eigenlijk wilde. "Er achter komen wat er is gebeurd toen je die boom knuffelde. Hoe is het eigenlijk om een boom te knuffelen? Leuk? Saai? Hard?" Ze keek hem vragend aan, weer eens bloedserieus ervan overtuigd dat ze intelligente vragen stelde. Helaas, dat deed ze natuurlijk weer eens niet...
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Create a free forum in seconds.
« Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic »
Locked Topic

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +