| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| Help, Mijn Vriendin Is Tegen Een Paal Gevlogen | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Feb 19 2008, 01:00 PM (266 Views) | |
| Deleted User | Feb 19 2008, 01:00 PM Post #1 |
|
Deleted User
|
Off: Dit is een vervolg op dit topic. On: Eindelijk werd Lavina dan toch verstandig. Eindelijk wou ze naar de ziekenzaal! "Kom, dan help ik je met lopen," zei Esme en liep naar Lavina en ondersteunde haar. "Op naar de ziekenzaal," zei ze en glimlachte. Toch was Esme wel benieuwd waar Alexis nou heen was gegaan, nadat hij door het raam naar buiten was gesprongen. Jongens, ze vielen gewoon niet te begrijpen. Wie sprong nou weer door een raam dat dicht zat? Dat is gevaarlijk! Nou ja, het was algemeen bekend dat jongens raar waren Na een paar trappen opgelopen te hebben en door gangen gelopen te hebben kwamen ze dan toch op de tweede verdieping, en belangrijker: bij de ziekenzaal. "Gaat het nog wel, Lavina?" vroeg Esme. Gelukkig wou Lavina nu wel naar de ziekenzaal, stel je eens voor dat er iets ernstigs aan de hand was. "Hallo, is er iemand?" zei ze iets harder dan normaal, zodat de verpleegster het vast wel had gehoord. Off 2: Godmode met toestemming. |
|
|
| Mattia Padrone | Feb 19 2008, 04:36 PM Post #2 |
![]()
|
"Hallo, is er iemand?" Met een blik van pure schrik keek een jonge tweedejaars Huffelpuf op. Toen hij zag dat er net mensen de ziekenzaal binnen waren gekomen trok hij zijn voeten op, ging wat verder op zijn bed zitten en trok het gordijn eromheen stevig dicht. Zijn hart klopte in zijn keel en hij deed zijn best om rustig te blijven ademhalen, zodat zijn aanwezigheid op geen enkele manier zou kunnen worden opgemerkt. Plots realiseerde hij zich dat zijn bril nog op het kastje naast het bed stond en griste deze er vlug vanaf, hopend dat geen van de nieuwelingen nét zijn kant op keek. Hij trok zijn benen op in een hurkzit en bleef zo stil mogelijk zitten, het laatste dat hij wilde was de aandacht trekken. Hij was namelijk op het moment niet echt in een wat je noemde 'toonbare staat' sterker nog, hij zag er waarschijnlijk nog erger uit dan normaal. Waarom? Hij kon alleen maar hopen dat niemand er achter kwam. +1 Edited by Alexx Wandon, Nov 22 2008, 11:48 PM.
|
![]() |
|
| Lavina Alucard | Feb 19 2008, 06:42 PM Post #3 |
![]()
|
Lavina leunde bijna met haar volle gewicht op de schouders van Esme. Lavina was nog steeds woedend en in haar gedachten kwamen steeds ergere beelde langs van hoe ze Alexis terug kon pakken. Lavina was zo bezig met wraakplannen bedenken dat ze niet eens door had dat ze al bijna de ziekenzaal waren. "Gaat het nog wel, Lavina?", hoorde ze Esme zeggen het leek uit de verte te komen. Lavina gaf geen antwoord en stropende met Esme mee. Lavina's woede was iest minder geworden toen ze bij de deur aan kwamen die naar de ziekenzaal liedde. "Hallo, is er iemand?" zei Esme iets harder dan normaal. Lavina keek op en zag dat een van de gordijnen dicht was. "Bedankt Esme wat zou ik toch zonder je moeten", zei Lavina met een flauwe glimlach. "Zelfs de doelpalen vinden me te lief, dan is het niet de grond dan is het wel een doelpaal. Ik kan echt niet vliegen, alles wat je kan raken op een bezem raak ik", zei Lavina nu met een iets grotere grijns. Lavina keek weer naar het dichte gordijn, ze zag iets bewegen. "Is daar iemand", zei Lavina die nog een pijnscheut door zich heen voelde snijden. "Esme", zei Lavina zacht en ze wees op het gordijn. "Leven", zei Lavina op een normale toon. Ze vroeg zich af wie het was, hopelijk geen zwadderraar als dat zo was zou ze gelijk gillend weg sprinten wonden of geen wonden. |
![]() |
|
| Deleted User | Feb 19 2008, 08:21 PM Post #4 |
|
Deleted User
|
Babette had zichzelf net zover gekregen om eens een wandeling te maken en richting het zwerkbalveld te wandelen. Misschien zou daar iets interessants te doen zijn. Maar toen ze uit de afdelingskamer van Huffelpuf kwam zag ze nog net twee meisjes om de hoek verdwijnen. Het waren Lavina en Esme. Wat zouden die doen? Met snelle passen liep ze erachteraan en was weer net te laat, al kon ze wel zien in hoeverre Lavina op Esme leunde. Wat was er aan de hand!? Lavina en Esme waren goede vriendinnen, misschien kon ze die twee zelfs hele goede vriendinnen noemen. Met snelle passen liep ze door en probeerde de twee in te halen. Helaas was haar poging tevergeefs. Ze zag ze nog net dat de twee de ziekenzaal in gingen. Er was dus wel iets gebeurd! Babette begon heel erg te zweten. Straks..straks zou ze één van haar vriendinnen misschien voor een tijd in de ziekenzaal moeten opzoeken, dacht ze. Dat kon gewoon niet. Toch? Snel rende Babette ook richting de ingang van de ziekenzaal, maar begon net ietsje te laat met afremmen. Ohhnee! Ze deed snel haar armen voor haar gezicht en niet veel later klonk er een knal en lag Babette languit op de grond. Dat..dat kon er ook nog eens bij. Moeizaam stond ze op en keek naar haar armen. Er zat een flinke schaafplek op. 'Er...er is niks hoor!' Zei ze snel terwijl ze in de richting van de meisjes keek. 'Waaat, is er aan de hand!' Ze probeerde een stap te verzetten, maar zakte door haar linkerbeen. Een beetje boos keek ze naar haar been en probeerde de tranen te verdringen, maar het deed zo'n pijn! |
|
|
| Lavina Alucard | Feb 19 2008, 09:31 PM Post #5 |
![]()
|
Lavina hing nog bij Esme om haar nek toen ze voetstappen in de verte hoorde die snel dichter bij kwamen. Lavina keek voorzichtig om, ze had last van haar nek na de val. Het was Babette die kwam aan rennen. Lavina zag hoe ze te snel aan kwam en dat ze haar armen voor haar gezicht deed. "Kijk.....", lavina hoefde de zin niet af te maken. Babette was tegen de deurpost geknald en lag gestrekt op de grond. Lavina keek hoe ze langzaam overeind kwam en naar haar armen keek die met flinke schaafplekken bedekt waren. 'Er...er is niks hoor!' Zei Babette snel terwijl ze in de richting van de meisjes keek. 'Waaat, is er aan de hand!'. "Ik had ruzie met de doelpaal van het zwerkbalstadion, de paal heeft gewonnen", zei Lavina die zwakjes glimlachte. "Jij hebt zeker een menings verschil met de deurpost", zei Lavina die voorzichtig knikte naar Babette. Op dat moment had Babette een stap gezet en door haar been gezakt. "Gaat het een beetje", vroeg Lavina bezorgt. Ze kon jammer genoeg zelf niet lopen zonder de hulp van Esme, anders had ze nu al naast Babette gestaan."Laat mijn maar even Esme, help Babette maar even ik kan nog wel even wachten", vervolgde Lavina die naar Esme keek en zwakjes glimlachte. |
![]() |
|
| Mattia Padrone | Feb 20 2008, 12:42 PM Post #6 |
![]()
|
Mattia haalde opgelucht adem. Voor zover hij het kon horen aan de stemmen en voetstappen waren drie mensen de ziekenzaal binnengestapt. Twee van hen waren eerstejaars, als Mattia zich niet vergiste heette de één Esme en de ander Lavina. Hij had Lavina al eens eerder gezien op het zwerkbalveld met een andere jonge griffoendor. Toen had ze het niet gewaagd om op een bezem te stappen, maar van wat Mattia uit dit gesprek kon opmaken had ze het dit keer wel geprobeerd en was ze tegen een doelpaal aangevlogen. Arme meid. De derde persoon kwam wat later, het was de tweedejaars Huffelpuf genaamd Babette. Een tikkeltje aparte verschijning.. had eigenlijk altijd wel wat. Ook dit keer stond haar stem een tikkeltje benepen, alsof ze net een enkel gekneusd had of iets dergelijks. Mattia zuchtte. Zolang het niet die éne persoon was die hij niet tegen het lijf wilde lopen in deze staat vond hij het best. Zijn lichaam ontspande zich en zo voorzichtig mogelijk ging hij op zijn rug liggen, goed oplettend dat niets zijn gezicht raakte. Vervolgens staarde hij naar het plafond, wachtend totdat iemand kwam om de drie te helpen, zodat hun aandacht weer afgeleid zou zijn. |
![]() |
|
| Deleted User | Feb 23 2008, 07:48 PM Post #7 |
|
Deleted User
|
Leven. Inderdaad, het leek net alsof er iemand achter dat gordijn voor dat bed zat. Maar goed, dat was niet verboden, of wel soms? De ziekenzaal was voor iedereen, niet alleen voor drie meisjes waaronder eentje die gewond was. Drie meisjes? Lavina en Esme waren toch met z'n tweeen? Of je moest Esme of Lavina voor twee tellen. Iets of iemand viel op de grond. Esme draaide zich om en zag Babette languit op de grond liggen. Die had ze trouwens al een hele tijd niet meer gezien. "Lavina is dus tegen een paal opgevlogen nadat ze jaloers was geworden om dat haar liefje, Alexis, Andromiel gekust had, wat ik had gezegd dat hij dat moest doen om haar jaloers te maken. Toen kregen Alexis en ik ruzie omdat hij haar niet naar de ziekenzaal wou brengen. Maar uiteindelijk zijn we toch gegaan, zoals je ziet," legde Esme uit. "Ehh, gaat het wel, Babette?" Lavina zei dat Esme Babette moest helpen, maar ze kon Lavina toch moeilijk los laten? Drama! Lavina helpen of Babette helpen? Goed, andere oplossing: Esme pakte Lavina anders vast, zodat haar rechterhand vrij kwam en stak die uit naar Babette. Nu kon ze twee vriendinnen naar de Ziekenzaal brengen. |
|
|
| Lavina Alucard | Mar 19 2008, 08:42 PM Post #8 |
![]()
|
Lavina steunde nog steeds op Esme en keek even naar het scherm die ze had zien bewegen of in ieder geval dacht dat ze die had zien bewegen. Lavina voelde dat Esme haar anders vast pakte en keek om, ze zag dat Esme haar hand uitstak naar Babette en haar ook probeerde te helpen. Lavina steunde ongemerkt op haar gewonde been die wel pijn begon te doen maar het negeerde. Ze liet Esme los en liep half hinkelend half strompelend naar een bed dat naast degene stond met een gordijn eromheen. De pijn werd bijna ondragelijk maar Lavina liet zich niet kennen en bleef zichzelf toe spreken, “nog een klein stukje, nog heel even en dan rusten”. Lavina was bijna bij het bed, de pijn sneed door haar heen net als daarvoor. Ze zakte door haar been heen en vloekte had. Ze greep het enige dat in de buurt stond en dat was het gordijn dat kletteren op haar viel. Hard grondig gevloek klonk er onder het gordijn vandaan. Ze was er bijna geweest en ze had op een zacht bed kunnen uit rusten maar nee hor zij moest weer zo nodig op de grond belanden met een gordijn op haar kop. Lavina kroop voorzichtig onder het gordijn uit en keek om. Ze zag een jongen van Huffelpuf die ze herkende als Mattia. Ze voelde zich nog stommer dan een paar minuten geleden en begon langzaam verder te kruipen naar het lege bed. Haar hele lichaam protesteerde nu, zelfs plekken waar je van dacht dat je ze niet pijn kon doen deden gezellig mee met de rest. Het leek wel besmettelijk. Ze kwam bij het bed aan waar ze eigenlijk heen wilde gaan maar niet echt lukte. Ze tilde zichzelf met moeite op het bed en bleef met haar gezicht naar beneden liggen. Ze was kapot en niet alleen van de wonden die ze had opgelopen tijdens de val tegen de doelpaal maar ook geestelijk was het alsof ze dood was. +1 Edited by Alexx Wandon, Nov 22 2008, 11:51 PM.
|
![]() |
|
| Mattia Padrone | Mar 27 2008, 04:53 PM Post #9 |
![]()
|
Mattia hoorde het verhaal over Alexis aan, die van Esme te horen had gekregen dat hij Andromiel moest kussen om Lavina jaloers te maken. Mattia snapte het niet, als je toch dol op elkaar was, dan hoefde iemands jaloezie dat nog niet extra te bewijzen, of wel dan? Hij begreep er allemaal niet zoveel meer van. Hij had toch ook gewoon tegen Lavina kunnen zeggen dat hij haar graag zag? Mattia kon zich echter Alexis zijn punt ook wel inzien. Iemand vertellen dat je dol op haar bent is erg lastig en eng.. en wanneer iemand anders je dan een alternatief biedt.. En misschien is het zoenen van een meisje waar je niet verliefd op bent wel niet zo eng als een meisje waar je wel verliefd op bent. Mattia bedacht zich hoe het zou zijn om in plaats van Sheela bijvoorbeeld met Alice te zoenen, om te zien of hij het minder eng zou vinden. Onmiddelijk trok hij echter een moeilijk gezicht, hij wilde Alice helemaal niet zoenen. Alice was een vriendin, maar absoluut niets meer dan dat. Haar zoenen zou erg gemeen zijn tegenover Sheela en het zou Alice ook niet echt blij maken. Geen wonder dat Lavina tegen een paal was aangevlogen, ze moest wel heel erg verdrietig en in de war zijn geweest... Plots hoorde Mattia van dichtbij een stem. “nog een klein stukje, nog heel even en dan rusten” Het was de stem van Lavina, die hij herkende omdat hij nog eens een avond met haar in een boom had gezeten. Dat meisje overkwam ook altijd wel wat zeg. Met een luid gekletter kwam plotseling echter het scherm naar beneden, Lavina volledig bedelvend. Het meisje sleepte zichzelf weer overeind, keek een moment naar Mattia en liet zich vervolgens met haar gezicht in een kussen op een bed vallen. Mattia trok van schrik zijn laken hoog op om de dikke laag zalf op zijn gezicht te bedekken. Het laken gleed echter stukje bij beetje van het bed af door zijn plotselinge beweging en belandde op de vloer. Vlug grabbelde Mattia de laken van de grond af, waarbij zijn gezicht voor een moment toch duidelijk zichtbaar was. Daarna trok hij het laken over zich heen en bleef eronder liggen, hopend dat hij binnen enkele seconden door de grond zakken zou. |
![]() |
|
| Poppy Plijster | Apr 23 2008, 08:51 AM Post #10 |
![]()
|
Poppy Plijster was net de hele voorraad medicijnpotjes op orde aan het zetten toen ze plotseling opgeschrokken werd door een flink tumult in de ziekenzaal. Dat gebeurde nou altijd, ze was met iets bezig en dan maakten ze in de ziekenzaal lawaai en dan mocht zij er weer naartoe om de boel te sussen. Ze zetten het laatste potje Skelegrow op een torenhoge plank en klom van haar stoeltje af. Vervolgens schoof ze haar voeten in haar eigen moie warme roze sloffen en slofte ze naar de deur, waarna ze zich de zaal in haastte. Waarom konden die koters nooit gewoon kalmpjes kloppen? “Goed kinders, wat is er nu weer aan de hand?” Poppy haastte zich naar het stel leerlingen, waarvan één er in ieder geval uitzonderlijk slecht uitzag. Ze had zichzelf al op een bed geworpen en lag daar levenloos, alsof ze haar laatste adem aan het uitblazen was in het kussen. “Wat is er gebeurd, wie heeft er klachten en waarom moet jongeheer Padrone hierbij betrokken worden?" Ze schuifelde naar het duidelijk zenuwachtige jongetje die de dikke lagen zalf op zijn gezicht probeerde te bedekken met zijn laken, duidelijk beschaamd. Poppy trok het scherm weer degelijk omhoog en zette hem neer zoals hij hiervoor stond. Vervolgens draaide ze zich naar de dames. “Ga eerst maar eens degelijk op dat bed liggen, dan kun je me daarna vertellen wat er aan de hand is..” |
![]() |
|
| Lavina Alucard | Apr 28 2008, 04:36 PM Post #11 |
![]()
|
Lavina lag nog steeds dood te spelen op bed toen ze schuifelende voetstappen hoorden in de ziekenzaal. Ze was te moe om op te kijken en bleef maar liggen, “Goed kinders, wat is er nu weer aan de hand?” hoorde ze iemand zeggen en bedacht het madam pleister moest zijn. Lavina probeerde niet eens om zich te bewegen, ze had haar tol bereikt . Na even stil te hebben gelegen deed ze een poging om een beetje te bewegen maar het leek of haar ledematen van een zwaar iets waren gemaakt, uit narigheid staakte ze de poging en bleef weer voor dood liggen. Ze was echt doodop en wilde alleen maar slapen, zelfs als ze zo lag deed het pijn maar negeerde het meeste ervan. Langzaam maar zeker dreef ze verder en verder weg in een diepe slaap. Het leek of ze op een wolk lag en verweg van de pijn en problemen zweefde. Het was een fijn en een beetje raar gevoel. De ziekenzaal leek te vervagen en het bed waar ze op lag voelde niet meer als een bed, een ander beeld doemde op uit de duisternis en de pijn was weg. Ze vloog door de eindeloze lucht, die was bezaait met heldere sterren die uitnodigend schitterde. Ze voelde hoe iemand haar vasthield en keek op. Het was Marius die even naar haar glimlachte. Lavina glimlachte vaag terug en hield hem nog steviger vast. Ze voelde een intense gelukkigheid door zich heen gaan. Ze was weer thuis en niet op school, eindelijk kon ze weer bij Marius zijn. Lavina voelde dat ze op de grond kwamen, maar liet nog niet los. Ze had hem te lang moeten missen, na een tijdje keek ze weer op, maar zag plots dat het Marius niet meer was. Het was een gezicht die haar nog maar al te goed angst aan jaagde. Het was een man die rond de vijftig was hier en daar een pluk grijs haar had en gele tanden die griezelig afstaken in het licht van een lamp. Lavina keek om zich heen en zag dat ze niet buiten was maar weer in het weeshuis, in een kantoor waar ze heel vaak heen moest as ze haar klusjes niet af had en gestraft werd. “Zo jij denkt dat je je klusjes niet hoeft te doen, klein wicht. Ik zal je leren, je plek leren kennen heet dat”, zei de man met een stem die door je heen sneed als een mes door boter. De haren in Lavina’s nek gingen recht overeind staan bij het horen van die stem. Ze zag dat de man onder tussen een oude wandelstok had gepakt en weer naar haar toe liep met een eigenaardige grijns op zijn gezicht. Gelukkig duurde die droom niet lang omdat iemand het gordijn bij Mattia omhoog zetten, die zij een tijdje geleden had omgegooid. Lavina schok weer wakker en voelde de pijn nu nog meer dan eerst. Zacht vloekend van de pijn draaide ze haar hoofd iets zodat ze iets makkelijker kon ademen. Zon kussen was wel lekker maar nu lag hij in de weg. Ze voelde hoe een druppel zweet over haar gezicht naar beneden gleed en zuchtte zacht. “Het was maar een droom”, dacht Lavina die de pijn probeerde te verdrijven. “Ga eerst maar eens degelijk op dat bed liggen, dan kun je me daarna vertellen wat er aan de hand is..”, hoorde ze madam pleister zeggen en bedacht dat ze het tegen haar had. Lavina probeerde niet eens om te gehoorzamen, alles deed pijn en om dan nog te gaan bewegen, “nee dank je de koekoek”, dacht Lavina die een beetje gromde. Niet omdat ze boos was maar van een pijnscheut, waarom moet haar nou dit soort dingen overkomen. Ze had altijd we een schram of twee maar niet dat ze tegen een tien meter hoge paal vloog en ook niet dat ze iemand leuk vond. “Liefde is gewoon dodelijk en irritant”, dacht Lavina die dacht aan Alexis die door het raam was gesprongen om weg te komen. Waarom begreep hij het niet, ze had verwacht dat hij het zou begrijpen hoe of wat. Lavina kon Esme nog net zien uit haar ooghoeken en keek naar haar. Zij had het vast veel makkelijker een echt gezin en niet zo veel dingen om bang voor te zijn. Het was waar dat Lavina vroeger als de dood was voor mensen en altijd probeerde om daar te zijn waar geen mensen waren. Pas nadat Marius haar in huis had genomen, begon ze iets meer vertrouwen te krijgen in personen, ook al kon je niet echt zeggen dat Marius een mens was hij had wel menselijke trekjes. Lavina probeerde voor de tweede keer te bewegen maar het eindigde in een grom en veel pijn. Ze keek weer naar Esme, als of ze haar net om hulp had gevraagt. +2 Edited by Alexx Wandon, Nov 22 2008, 11:55 PM.
|
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic » |










1:32 AM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners