Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
Boterbier, Hier!; smokkelwaar.. (geen leraren graag...)
Topic Started: Feb 29 2008, 12:57 PM (213 Views)
Mattia Padrone
Member Avatar


Het was ontiegelijk vroeg in de ochtend, de eerste vogels waren nog maar nauwelijks wakker en de maan was nog te zien aan de steeds lichter wordende hemel. Een week geleden had Mattia uitgevonden dat er een deurtje zat in de zuidertoren die recht naar het meer leidde en buiten zicht was van de meeste ramen in het kasteel. Deze ochtend opende Mattia die deur voorzichtig en keek onderzoekend naar buiten.

De wallen onder zijn ogen waren duidelijk te zien. Ze waren echter niets bij de blik van opgewonden enthousiasme die Mattia op zijn gezicht had liggen. Als men goed keek kon men ook een tikkeltje angst zien op het gezicht van de jonge Huffelpuffer, want hij ging iets doen wat niet mocht. Het was zaterdagochtend vroeg, alleen een gek was zo vroeg al uit bed. Mattia sloot de deur zorgvuldig achter zich en nam een sluiproute langs en door een serie bosjes, waardoor hij helemaal onder de ochtenddauw ging zitten. Zijn kleding werd vochtiger en de kou kreeg een beetje vat op zijn klamme botten.

Mattia had echter een erg duidelijk doel voor ogen en bijna was hij daar. Het meer was al in zicht en als hij goed keek kon hij de kistvormige objecten al zien staan aan de rand van de bosjes bij het wateroppervlak. Als hij nu werd gesnapt was hij de pineut. Een koude natte bibberende pineut. De gedachte aan de persoon waar hij het allemaal voor deed warmde hem echter onmiddelijk op vanbinnen. En het waren haar prachtige dromerige ogen die hij voor zich had toen hij zijn staf tevoorschijn haalde en zachtjes de zweefbezweringen over de kisten uitsprak.

Hij had 'Wingardium Leviosa', 'Locomotor' en 'Mobili-nogwat' geleerd. Die laatste was het lastigst, aangezien je het latijnse woord moest weten voor het object dat je moest verplaatsen. En nu wist Mattia zo één, twee, drie niet het latijnse woord voor 'kist met boterbier'. Deze viel dus af. Wingardium Leviosa was meer voor lichtere objecten en je moest het voorwerp zelf erg veel bijsturen, dus leek Locomotor hem nog het meest geschikt. Hij richtte zijn staf op de eerste blankhouten kist. "Locomotor kist" Met een licht gerinkel van de flessen binnenin begon de kist langzaam te zweven. Op kniehoogte bleef hij hangen. "Locomotor kist!" Een tweede kist voegde zich bij de eerste, nog twee te gaan.

Joshua: +4 voor het starten van een topic met een heel mooi plannetje.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Een jong meisje van een jaar of twaalf, dertien, was vanochtend erg vroeg op gestaan. Ze had geen idee waarom ze het had gedaan, maar iets in haar had haar verteld dat er vanochtend misschien wel iets stond te gebeuren. Haar ogen, nog steeds slaperig, hadden haar naar haar kleding geleid en haar voeten deden de passen. Gedreven door haar gevoel, had het jonge meisje zich aangekleed en gekeken of er al iemand met haar wakker was. Toen dit niet het geval was gebleken, had ze besloten om de gangen te gaan verkennen. Ze hield er wel van om rond te lopen terwijl het rustig was en zo vroeg in de ochtend had je dan natuurlijk een ideaal tijdstip. Dat ze een bekend persoon door de torens zag lopen, was iets wat haar pas doordrong toen hij alweer was verdwenen. Grote ogen hadden haar gezicht gekenmerkt, maar die ogen waren in de tijd alweer wat vernauwd.

Haar blonde haren zwierden vrolijk over haar rug toen ze besloot om naar het terrein te gaan. Daar was het altijd fijn, hoewel het vrij koud was om hedenmorgen buiten te zijn. Ze had er echter niet zo veel rekening mee gehouden. Terwijl ze nog één keer door de hal had gekeken om een levende ziel te herkennen, was ze naar buiten gegaan. Op deze mooie Zaterdagochtend was de maan nog steeds te zien. Zo midden in de winter, maakte dit echter een groot verschil. Doordat het vannacht helder was geweest, was de nacht koud geweest en hoewel het amper had gevroren, had de temperatuur toch rond het vriespunt gelegen. In haar shirtje buiten komen was dan ook niet verstandig, maar toch deed het jonge meisje dat.

Meteen liep ze richting een van haar favoriete bomen op het terrein. Hij stond wat alleen en een beetje zo tussen het meer, het bos en het kasteel, maar in de zomer bloeide hij als geen andere. Hij was haar beste maatje geworden, wanneer ze het moeilijk had. Ze kon met hem praten, tegen hem aan hangen en hem zelfs knuffelen wanneer ze dat nodig had. Een zucht van verlichting ging over het terrein toen ze plaats nam en dat zette de haren op haar armen recht overeind. Kippenvel overnam haar en ze begon een beetje te rillen. De grond was vochtig en koud en zou dus kunnen leiden tot het feit dat de kou via haar rug, haar lichaam in beslag zou nemen. Het jonge blonde meisje was niet zo slim bezig, maar ach, ze had wel haar maatje, waartegen ze nu aan mocht leunen.

Met een glimlach keek ze over het terrein. Even dacht ze opnieuw een glimp van iemand op te vangen. Wat deed iemand anders dan zij tenslotte zo vroeg op het terrein. De lucht kleurde oranjegeel en de maan dreigde over niet al te lange tijd onder te gaan. Het donkere blauw begon plaats te maken voor lichter blauw. Het donkere gras werd wat lichter groen, het meer werd een mooi glanzend oppervlak en de bomen kregen weer vat op de dag, maar dit keer ging de interesse van het jonge meisje meer uit naar de jongen die over het terrein liep. Nuja, ze wist niet dat het een jongen was, maar ze dacht dat het een jongen was. Hij was te ver weg om goed te kunnen onderscheiden, maar iets in haar zei haar dat hij het was die ze eerder deze ochtend ook heel even had gezien.

Maar op het moment dat ze op wilde staan, voelde ze pas hoe koud ze het eigenlijk had. Gelijk begon ze te klappertanden en de kippenvel op haar armen werd alleen maar erger. Haar lichaam begon systematisch te rillen, zodat ze in beweging kwam en het minder koud zou krijgen, maar het meisje was even al haar controle kwijt. Ze wilde langs het meer lopen om te vragen of ze even zijn mantel mocht lenen, maar toen ze de bosjes in zicht kreeg, waarachter hij was verdwenen, werd het zwart voor haar ogen. Ze plofte op de grond neer. Niet wetend wat er gebeurde. Een wazige schip overnam haar en het water leek ineens erg angstaanjagend bij het morgenoranje en geel. Angst overnam haar op het moment dat alles weer zwart werd. Misschien had ze toch beter een mantel aan kunnen doen.

+2 voor een mooie post!
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Het was vreselijk vroeg toen Julie de kerkers uitliep. Ze had niet kunnen slapen en had haar jeans en haar zwarte coltrui aangetrokken. Een dikke mantel en haar sjaal van Zwadderich zouden ervoor zorgen dat ze geen kou kreeg. De houten poorten doemden voor haar op en Julie stapte de vroege ochtend in.

Bij haar eerste ademhaling voelde ze de koude lucht tot in de kleinste hoeken van haar longen. Tevreden begon ze te wandelen. Ze merkte dat het gras nat was van het dauw en keek even geïrriteerd. Ze haatte natte voeten, dus hopelijk waren haar schoenen waterdicht. Ze wandelde rustig verder en genoot van het gevoel dat haar gedachten de vrije loop konden gaan. Julie had veel vrienden op Zweinstein, en ze was er best gelukkig maar soms knaagden er dingen aan haar. Al heel haar leven werd ze afgesloten in een luchtbel, een luchtbel waar de regels heel eenvoudig van waren. Je gaat alleen om met diegenen die even 'hoog' op de 'sociale ladder' als jij staan. De rest haat je. Maar Julie kreeg een beetje moeite met mensen te haten en heel de tijd af te blaffen die ze niet eens kende. Mensen die haar niet eens ooit iets misdaan hadden moest ze behandelen als het vuil van de straat.

Even dacht ze het geluid van rinkelend glas te horen, maar toen ze rond haar keek zag ze niemand. Het was nog vroeg, en het was zo stil op het terrein dat je je makkelijk geluiden kon inbeelden. Plots zag Julie een meisje een honderdtal meter van haar staan. Het was een eerstejaars van Griffoendor maar ze kon even niet op haar naam komen. Voor Julie verder kon wandelen viel het meisje neer. Geschrokken liept ze op haar af, zou ze flauwgevallen zijn? Een paar meter voor het meisje aarzelde Julie even, ze mocht er niet aan denken wat haar vader ervan zou zeggen dat ze een Griffoendor geholpen had. Boos fronste ze haar wenkbrauwen en liep de laatste meters.

Bij het meisje aangekomen zag Julie dat het meisje inderdaad flauwgevallen was. Toen ze merkte dat het meisje geen mantel droeg, fronsten Julie haar wenkrauwen zich nog meer. Het vriesde net niet, wie liep er dan zonder mantel zo vroeg op de ochtend buiten? Ze legde haar hand tegen de wang van het meisje en merkte dat het kind ijskoud had. Ze was onderkoeld! "Verdomme," mompelde Julie en ze keek even rond haar maar op het eerste gezicht zag ze niemand. "Ik moet haar warm zien te krijgen," praatte ze verder tegen haarzelf. Het meisje naar binnen dragen terwijl ze bewusteloos was, was uitgesloten. Ze moest dus vuur maken.

Binnen de paar seconden had Julie een stapel droog hout te pakken. "Incendio!" fluisterde ze en het hout vloog in brand. Eerst smeulend maar al vlug ontstond er een klein vuurtje naast het meisje. "Wordt wakker," zei Julie zacht. "Wordt dan wakker..." Even wenste ze dat ze gewoon doorgelopen was. Wie weet welke moeilijkheden ze zichzelf nu weer op de hals had gehaald.

Joshua: Ook 4 punten voor jou omdat het een wonder te noemen is dat een Zwadderaar een Griffoendor te hulp schiet.
Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


Pas toen een vuur in de verte de duisternis van de zaterdagochtend verlichtte merkte Mattia de andere personen op die zich over het terrein bewogen. Eerst dacht hij nog dat de vlammen het passievolle liefdesvuur was dat hij voor Sheela brandend hield, maar toen hij het figuur van een jonge leerling rond zag bewegen bedacht hij zich dat het iets anders moest zijn. Er waren nog twee figuren op het terrein aanwezig en één van hen zag eruit als Julie Redhair, de Zwadderaar die hem vorig jaar nog frontaal had aangevallen stond nu over de tweede figuur gebogen. De bleke vlammen van het heldere vuur onthulden de ietwat bezorgde uitdrukking op haar gezicht. De figuur aan haar voeten was dan misschien bleek en levenloos, maar toch herkende Mattia de elegante gelaatstrekken van Sheela.

Deze aanblik deed het zweet op zijn voorhoofd uitbreken en zijn handen werden ongemakkelijk klam. Sheela lag daar aan de voeten van een bezorgd kijkende Redhair in de kou. Wat deden zij nou weer zo vroeg buiten? Dit betekende voor Mattia duidelijk het begin van nog meer problemen. Hij had gehoopt gewoon rustig de kisten te kunnen verplaatsen. Natuurlijk had hij wel enige storing verwacht, van wie dan ook… maar dit ging zelfs hem flink boven het hoofd.

Zijn gezicht weerspiegelde nu dezelfde bezorgde blik als die van Redhair. De twee kisten die al zweefden stuurde hij richting de zijdeur in de zuidertoren. Hoe de andere twee waren buitengekomen wist hij niet, maar hij wist wel dat Sheela er in elk geval niet lang meer moest blijven. Nadat hij ervoor gezorgd had dat twee van de vier kisten in elk geval op hun bestemming waren aangekomen, veegde hij het zweet van zijn voorhoofd en begon hij te rennen. Zo hard hij kon rende hij richting het steeds bleker wordende gelaat van Sheela. “Wat is er gebeurd?” Toen hij uiteindelijk bij Sheela aankwam bleef hij enkele seconden staan hijgen. Vervolgens haalde hij zijn mantel van zijn schouders en sloeg deze om Sheela een. Bezorgd hurkte Mattia bij Sheela neer. “Sheela! Wordt wakker!”

((Drama, drama! :P ))

Joshua: +2 voor je drama.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Theoretisch heb ik niet gezegd dat ik flauw viel (A) (en ik ben tweedejaars)

Het was de ochtend van de koude die het jonge blonde grietje overviel. Een glimlach had zich op haar gezicht gespreid op het moment dat ze flauw viel. Toch verloor ze uiteindelijk haar bewustzijn en haar gezichtsuitdrukking zou wel veranderen in de loop van de seconden.

Een hele mooie wereld. Bomen, gras, een huisje en alles wat je maar kon dromen. Een hert stond voor het open raam. Een gloed van goud zonlicht scheen op het gezicht van een jonge blonde vrouw die keek met een glimlach van oor tot oor. Ze had geluk gehad gisteren, maar ze wist dat het haar en haar kleine niet van de natuur zou weerhouden. Hoewel de oorlog voorbij was, leefde deze nog steeds in de harten van velen mensen. Ze wist het en vroeg of laat zou het opnieuw zo zijn zoals het ooit was. De duisternis zou zijn intrede doen en reuzen zouden het mooie bos komen vernielen. Die gedachte maakte de jonge dame misselijk. Ze glimlachte toch, toen ze zich weer naar binnen keerde. Een jonge man met een brilletje zat daar aan een ronde tafel. Op die ronde tafel stond een lege kom en in zijn handen had hij een aktetas. Dat kon maar één ding betekenen. Hij was klaar om naar zijn werk te verschijnselen. Ze gaf hem nog snel even een kus en voor ze het wist, was hij verdwenen. Het zou nog maar een korte tijd duren voor ze zich moesten opmaken voor hun nieuwe avontuur. Haar leven zou wel mooi worden. Ze zou er alles aan doen.

Ze glimlachte toen ze zich opeens heel erg koud begon te voelen, maar niks kon haar, haar glimlach onthouden. Ze opende langzaam haar ogen weer. Het zwarte maakte plaats voor een blauwe lucht en twee gedaantes die plots wel heel erg raar in haar beeld kwamen. Ze merkte meteen dat ze lag, maar ze zag aan de ene kant wat rood en aan de andere kant een heel herkenbaar brilletje. Die had ze net ook nog gezien. Ze glimlachte even en vroeg zich af wat deze twee personen zo vroeg op het terrein deden. Echter maakte dat eigenlijk niet zo heel veel uit, want het leek er wel op alsof ze haar wilden helpen. Sheela keek even goed. Die rooie was groen. Keek er nu serieus iemand van Zwadderich zo bezorgd naar haar, Sheela die er bekend om stond dat ze vaag was, bomen knuffelde en een echte Griffoendormentaliteit had? Dat was wel het laatste dat ze had verwacht.

Met een glimlach wilde ze overeind komen, maar ze had iets, dat niet van haar was. Ze keek even naar de mantel die om haar heen geslagen lag en toen naar Mattia, die zijn mantel schijnbaar kwijt was. Zijzelf was zonder gekomen, dat wist ze gewoon. Ze keek dan ook even naar Mattia en deed de mantel af. “Sorry”, zei ze, “dank je wel.” Ze keek even van de rode in het groen, naar de Huffel die Mattia voor moest stellen en waardoor ze zich nu opeens weer helemaal goed voelde en toen weer terug.

+2 voor een mooie post
Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


Nadat Sheela opgewarmd en bijgekomen was sprak ze eerst haar excuses en dank uit. Mattia schudde zijn hoofd. Ze had niets om zich voor te excuseren. "Oh nee. Die hou je om totdat je weer in de warmte bent. Je had wel een longontsteking kunnen krijgen!" Mattia begreep af en toe niet waarom Sheela zomaar het terrein op wandelde zonder te denken aan de mogelijke gevolgen. Immers, alles in het leven was een aaneenschakeling van oorzaak en gevolg. Dat Julie en hij net op het terrein waren terwijl Sheela zowat doodvroor was in deze theorie een positieve bijkomstigheid. Mattia wist echter ook wat de gevolgen voor hen zouden zijn als ze die kisten boterbier niet snel het kasteel in kregen. Hij omhelste Sheela en pakte haar vervolgens bij beide schouders vast. "Wil je me nooit meer zo laten schrikken?"

Vervolgens stond Mattia op en holde vijf meter verder, waar twee kisten nog steeds stonden te wachten om naar binnen vervoerd te worden. "Locomotor kist!" Na een moment waarop de kisten even leken te twijfelen of ze aan Mattia zouden gehoorzamen stegen ze geruisloos op en zweefden voor hem uit naar het kasteel toe. Mattia keek achterom, waar Sheela nog steeds ietwat versufd op de grond zat. "Kom Sheela, dan kan je naar binnen toe. Er is geen tijd om de bomen nog even gedag te zeggen. Je moet nu echt de warmte in." Ze vond het nu misschien niet leuk, maar misschien hielp dit haar om hem tijdens het feest een beetje meer aanzien te geven. Mattia bleef naar Sheela kijken en zo liep hij achteruit richting het deurtje in de zuidertoren.

Joshua: +2 voor je liefdevolle gedrag jegens Sheela.
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Fully Featured & Customizable Free Forums
Learn More · Sign-up Now
« Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic »
Locked Topic

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +