Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
  • Pages:
  • 1
Oefenen Met Muziek Maken
Topic Started: Mar 2 2008, 07:02 PM (382 Views)
Deleted User
Deleted User

Caitlín keek haar lokaal rond. Een paar dagen terug had ze hier lesgegeven en nu zou het gebruikt gaan worden voor muzieklessen. In de kerstvakantie zouden ze met een groepje wat muziek gaan maken. Met als doel, een aantal nummers te kunnen spelen als er één of ander valentijn feest zou worden gehouden. Caitlín had het niet zo op Valentijn. Zelf was ze nooit echt gewild geweest door de mensen waar zij iets in zag. Dat had ook te maken met haarzelf, aangezien zij nou niet bepaald het toonbeeld van schoonheid was geweest. Maar, nu was nu. Caitlín was ouder en had het achter zich gelaten. Toch kwamen de herrineringen zo nu en dan weer eens opduiken, tot haar grote ergenis. Ze schudde de dingen weer van zich af om zodoende zich weer op het lokaal te richten. Links van haar had ze ruimte gemaakt om de instrumenten die de leerlingen wilden tevoorschijn te kunnen halen. Aan de rechterkant stonden gewoon nog de stoelen en banken, dit zodat de leerlingen straks eerst rustig plaats konden nemen. Het gene wat nog ontbrak waren dus de leerlingen, de extra docent - Joshua Leefling - en de instrumenten. Ze keerde zich naar het bord, dat achter haar was. Er lag een krijtje op het bord en deze pakte ze en begon met schrijven.

"Welkom, neem plaats aan de banken"

Ze stopte en bekeek het. Eigenlijk was ze ervanovertuigd dat de leerlingen wel wisten wat ze moesten doen in de les, maar het was vakantie. Misschien waren ze het vergeten. Caitlín deed het dus voor de zekerheid. Straks zouden de leerlingen hier het lokaal binnenkomen en dan zouden ze gezamelijk muziek maken. Wat was er nou leuker in de vakantie? Langzaam boog ze zich naar beneden, achter haar bureau lag haar eigen instrument. De Altsaxofoon. Zelf was Caitlín vroeger best musicaal geweest, maar tijdens haar tijd op Zweinstein hadden ze nooit de kans gekregen om beter te leren omgaan met de instrumenten. Maar, toen ze op Zweinstein klaar was ging ze zich ook deels op de muziek richten. Nog steeds was er niemand binnengekomen. Ze stond op, met de Saxofoon in haar handen en liep naar één van de stoelen die bij een tafel voorin de klas stond, pakte deze en zette die naast haar bureau neer waarna ze er plaats op nam.

Met haar gezicht op de deur gericht zette ze haar mond op het mondstuk en begon langzaam was te spelen. Terwijl ze speelde, wachtte ze tot er leerlingen binnenkwamen die zich hadden opgegeven voor de band. Caitlín had namelijk een papier opgehangen waar mensen zich konden inschrijven en er waren er flink wat geweest die zich hadden ingeschreven. Uit haar hoofd wist ze niet precies hoeveel, maar daarvoor had ze de lijst op haar bureau liggen. Zodat ze kon controleren of iedereen er was, voordat ze zouden beginnen. Maar zover was het nog niet, eerst moesten Joshua en de leerlingen in het lokaal komen. Ze stopte even met blazen, haalde even adem en begon toen een nieuw lied te spelen. Het was een beetje blues achtig, maar hoe groot was de kans dat de aankomende luisteraars dat ook wisten?

(kom maar binnen)
Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


Met zijn fagot onder zijn arm kwam Mattia het lokaal binnenzetten. "Goh. Blues." Hij keek even naar zijn lerares dreuzelkunde die zich flink aan het uitleven was op haar altsax. Mattia groette haar geluidloos. Binnen de kortste keren zou de rest ook wel komen. Mattia had de inschrijvingslijst eens doorgekeken en daar zat best wel wat bij. Daar was Mattia wel blij om, hoe meer mensen, hoe kleiner de kans dat ze straks klonken als een iel klein groepje straatmuzikanten met bevroren instrumenten. Immers, wanneer één van velen een foutje zou maken, dan viel het tenminste niet zo op in de massa van de band. Er was gekozen voor een zeer aparte instrumentatie.. en Mattia moest zeggen dat dit hem ook wel beviel. Het zou een stukje lastiger worden een goed muziekstuk te vinden, maar het was tenminste prima mogelijk om verschillende muziekstijlen uit de kast te trekken. "Welkom, neem plaats aan de banken" Mattia haalde zijn schouders op. Hoe moest hij nu plaatsnemen áán een bank? Mattia besloot maar gewoon op een tafel te gaan zitten, met zijn fagot op schoot.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Lilian liep haastig naar het lokaal waar ze muziek zouden maken. Ze hoopte dat er lekker veel mensen waren, zodat het niet zo zou opvallen dat ze niet zo heel goed piano kon spelen.
én Lilian hoopte nog meer dat er wel een piano in het lokaal was, want anders moest ze die nog geen regelen ook.
Met die gedachten opende de Ravenklauwer de deur van het lokaal. Er zat pas één leerling in het lokaal. Lilian herkende hem als een Huffelpuf. Was er verder nog helemaal niemand? dacht Lilian verbaasd. Ze keek het lokaal rond. Er stonden inderdaad nergens andere leerlingen verstopt of onopvallend in een hoekje. Het enige andere mens dat nog in het lokaal was, was Professor Sybil, de lerares Dreuzelkunde.

'Hallo, Professor!' zei Lilian, vrolijk. Ze had zin in muziek maken. Het was al zo lang geleden dat ze dat voor het laatst had gedaan, terwijl het toch zo leuk was. 'Kan ik hier van een piano gebruik maken?' Lilian wist dat het een domme vraag was. Natuurlijk moest ze hier een piano gebruiken, ze kon er moeilijk zelf een meenemen.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Voor het mooie ooit zo blonde meisje Alice, was de band iets wat heel leuk moest gaan worden. Ze had vaak gehoord dat ze iets met zingen moest doen, omdat ze ogenschijnlijk een heel goede stem had. De meeste mensen om haar heen zeiden dat ze waarschijnlijk een hele goede naam zou krijgen in het rockgebeuren, maar anderen zeiden juist dat ze iets met de soul moest doen die ze redelijk in haar keel kon leggen. Voor Alice maakte het eigenlijk allemaal niet zo veel uit, maar nu ze de kans kreeg, zou ze deze zeker willen aangrijpen om er iets mee te doen.

De dag begon grijs, de vogeltjes waren vanochtend opmerkelijk stil. Iets in de omgeving zei hen dat er een kans lag, een kans die hen heel plotseling werd geboden en die ze eigenlijk met beide handen moesten aangrijpen. Een jong meisje met blonde haren zat gebogen. Ze wilde niet kijken naar wat er gebeurde. Het deed alleen maar pijn. Met een vertrokken gezicht probeerde ze even de blik van haar zusje te vangen, maar die leek ze niet te krijgen. Haar gevoel werd er slechter op en de kans dat ze weg zouden komen, was vast en zeker heel klein. Iets in haar vond het knap dat ze het nog zo ver hadden geschopt. Ze wist niet wat ze zouden moeten doen, zouden ze weg zijn, maar wanneer ze hier zouden blijven, zouden ze vast en zeker ten onder gaan aan hun eigen zelfmedelijden. Met een vertrokken blik wist ze dat het einde nabij was. Er zou een moment komen waarop ze niet meer bang zouden hoeven zijn voor wat er komen ging, maar die dat was nu niet. Het was alles wat ze mee zouden maken op dezelfde dag. Niemand wist het, behalve zij en haar zusje.

De gedachten overstemden de herinneringen aan haar verleden. Ze wist dat het een goed idee was om voorzichtig aan te doen en niet gelijk alles op een houtje te gooien, maar toch voelde ze zich opgelaten toen ze richting de eerste ontmoeting van de band liep. Zij zou een belangrijke rol gaan vervullen in de band, want als zangeres had je natuurlijk wel een status op te bouwen. Alice stond er niet om bekend dat ze echt geweldig kon zingen, maar ze wist dat ze door de meeste medeleerlingen wel werd gewaardeerd. Dit was wel handig in een situatie als die zich ging voordoen, want wanneer dit niet het geval was, zou de band dadelijk een flop worden en dit mocht niet gebeuren. Ze moesten sterk in hun schoenen staan en laten zien wat ze allemaal zouden kunnen en Alice zou veel doen om de hoogste kwaliteit uit haar werk te halen.

Met een glimlach kwam ze aan op de juiste verdieping. Haar zwarte haren moesten eigenlijk weer eens verkleuren. Misschien moest ze dit keer maar eens gaan voor een opvallendere kleur. Echter kon ze natuurlijk ook besluiten om wat tinten van kleur in haar haren aan te brengen. Dit bracht toch iets speciaals tot stand en misschien kon het wel helpen bij het imago van de band. Hoe het ook was, haar haren gleden wel over haar rug mee bij elke stap die ze zette. Dit zag er elegant uit en dat paste wel bij het jonge meisje dat zich een weg probeerde te banen in haar toekomst. De mooie plek waar ze zich bevond was een plek waar ze zich heel graag doorheen baande. Zweinstein. De plek die haar hart toch wel een beetje had gestolen. Haar handen sloten zich om elkaar, waardoor ze er heel rustig en beheerst uit zag. Haar wijde broek zat heerlijk om haar heupen en haar shirt met de grijnzende heer van de duisternis was gewoon te lekker om niet te dragen. Andere mensen zouden het maar raar vinden. Andere mensen vonden het misschien niet helemaal zitten, maar Alice vond het heerlijk. Ze was tenminste zichzelf en dat was iets waar ze trots op was.

In gedachten baande ze zich een weg langs onbekende wegen. Huizen kwamen voorbij die ze nog nooit had gezien. Een griezelige gedaante aan het einde van een lange donkere steeg. Ze wist niet wat ze hier allemaal tegen kon komen en eigenlijk wilde ze dat ook niet. Er was hier een gevoel dat je deed beklemmen. Het was alsof de wereld om hen heen draaide, maar zij op hun punt bleven. Dat de tijd vooruit ging, maar zij stilstonden. In gedachten zou ze kunnen dromen van een mooiere plek, maar van binnen zou ze verrotten. Verdwijnen door ruimte en tijd en uiteindelijk niks meer zijn dan een zooitje ongeregeld waar niks meer mee te beginnen was. Het leek erop alsof haar verleden toch korter zou worden dan ze eigenlijk had verwacht. Het was allemaal de schuld van hem. Als zij gewoon daar was en niet hier, kon ze zich rustig in alle ruimte bewegen, maar nu moest ze maar zien wat ze deed, want als ze zichzelf niet beschermde, zou het nooit meer goed komen. Een bruine veeg op haar wang duidde aan dat ze al een tijdje niet was gewassen. Ze voelde zich ook beroerd en eigenlijk wilde ze gewoon weer gezien kunnen worden. Heel even leek de hoop verlogen, maar toen…

Ze keek even om de hoek en zag dat er nog niet veel mensen in het lokaal zaten. Zouden ze het wel waarderen dat Alice zo was gekomen zoals ze er nu was? Tenslotte was het toch speciaal om een Alice te zien. Ze was anders dan de meeste mensen hier op school. Je zag er maar weinig van haar soort hier en dat maakte Alice toch een beetje Alice. Ze grinnikte even om haar gedachten en maakte zichzelf toen kenbaar door in de deuropening te verschijnen. Er waren pas drie mensen in het lokaal. Een daarvan was een lerares en de andere twee waren mensen die ze kende. De ene was Mattia, haar maatje uit Huffelpuf en de andere was Lillian, een eerstejaars uit haar afdeling. Natuurlijk kende ze haar afdelingsgenoten wel een beetje. Ze was dan niet altijd even begaan met haar afdelingsgenoten, maar Alice kende ze wel. Ze glimlachte even.

“Een hele goedendag”, zei Alice en ze glimlachte. Hoewel haar gedachten haar brachten naar een stelselmatig gepasseerd stukje uit haar verleden, wilde ze dat niet haar pret laten bederven en het zette haar alleen maar aan om meer uit haar leven te halen dan ze tot nu toe had gedaan. Ze glimlachte toen ze zag dat mensen hun instrument al hadden en dat maakte haar plezierig. Zijzelf had geen instrument bij zich. Zij ging zingen en dacht dat het in eerste instantie nog niet veel uit zou maken of ze nu wel of niet iets mee zou nemen. Ze zouden wat verschillende tonen kunnen bepalen in deze eerste les, dacht ze. Ze wist het zelf ook niet precies. De leraren zouden wel wat intelligents in gedachten hebben, want er stond op het bord dat ze plaats moest nemen. Voor de verandering besloot Alice toen maar om eens langs haar afdelingsgenootje te gaan zitten. “Lilian”, glimlachte ze, “lang niet gesproken. Hoe is het met je?” Ze voelde zich opgelaten en tegelijk toch gerust. Het zou vast wel goed gaan komen vanavond.

+3 voor een lange en leuke postn.
Goto Top
 
Aristo Wardner
Member Avatar


Waarom wilde hij hier ook al weer aan meedoen? Zuchtend hees Aristo zijn gitaar hoger op zijn schouders. Nee, echt te popelen stond hij niet voor die repetitie. Maar als hij afhaakte werd het natuurlijk helemaal een ramp… Hij was waarschijnlijk de enige die een fatsoenlijk geluid uit een instrument wist te krijgen, gezien wie er meededen… Hij moest Zweinstein’s reputatie toch een beetje hooghouden? Daarvoor had hij zich in eerste instantie opgegeven…

Oh, joepie, daar zag hij verderop Alice al door de gang lopen. Dat zou nog eens gezellig worden! “Een hele goedendag,” hoorde hij haar al roepen. Vreselijk. Hij háátte de eeuwige vrolijkheid van dat kind. Nee, nee, dat was het niet. Het was.. ze was zo schijnheilig! Of misschien.. Tja, misschien was er niet echt een reden om Alice te haten. Het was gewoon zo. Alle Zwadderaars deden het toch?

“Een hele goedendag!” piepte ook Aristo terwijl hij, hevig met zijn ogen knipperend, naar binnen huppelde. Hij rolde met zijn ogen, wierp een hatelijke blik richting Alice en schoof een stoel bij. Met een chagrijnig gezicht ritste hij zijn gitaarhoes open en haalde het instrument eruit. Hij zou wel flink vals zijn: Aristo had er sinds de vakantie nog niet op gespeeld. Het was hopen dat hij het zélf nog een beetje kon. Geďnspireerd door de lerares, die er al lustig op los aan het spelen was, speelde de jongen een paar bluesakkoorden.

“Zeg Matt, zit er misschien een E op dat ding van jou?” Wat minachtend bekeek hij Mattia’s fagot. Raar instrument voor een band. In afwachting van het antwoord begon Aristo al wat aan de schroeven van zijn gitaar te draaien, onderwijl met een kritisch gezicht de snaren aanslaand. Dat valse ding moest écht nodig gestemd worden!
Offline Profile Goto Top
 
Lavina Alucard
Member Avatar


Lavina lag languit op bed. Ze was veelste laat naar bed gegaan, want ze maakte zich zorgen over Marius. Ze schrok wakker en keek op haar wekker. “ Nee, ik kom nog te laat”, mompelde ze slaapdronken. Ze kwam overeind en griste haar kleding van de stoel die ze de avond er voor had gegooid. Ze kleden zich snel aan en sprinten door de stille gangen van Zweinstein. Het was opzich wel lekker, om met zo weinig op school te zijn maar toch vond ze het nog steeds doodzonde dat ze niet naar huis mocht. Ze sprintte de trap af en viel bijna en kwam er achter dat ze haar sloffen aan had gedaan in plaats van haar schoenen. Lavina vloekte even zacht, het was nu te laat om nog terug te gaan.

Ze ging verder op haar sloffen en bedacht dat het gelukkig geen roze pluizige sloffen waren anders had ze helemaal voor gek gelopen. Ze kwam bij het lokaal van dreuzelkunde aan en hoorde stemmen. Ze liep naar binnen en keek rond. Er waren nog maar vier leerlingen, “ Heb ik me hier voor gehaast”, dacht Lavina boos en slenterde naar een tafeltje in de hoek. “ Hallo professor”, zei Lavina met en knikje. “ Mag ik hier een drumstel lenen. Ik heb er geen meegenomen naar school” , zei Lavina die ging zitten en keek naar Mattia, een nerd van huffelpuf mar hij was wel aardig. Ze glimlachte zwakjes en dacht aan het briefje dat hij bij zich droeg. Zij had gedacht dat het een lijst was van leerlingen die zich misdroegen.
Offline Profile Goto Top
 
Eve Earwax
Member Avatar
Sticky business...

Het onmogelijke was gebeurd. Het Achtste Wereldwonder had zich zojuist voltrokken. Het was Eve Earwax -de domme Zwabberige Eve Earwax- gelukt om in de Schoolband te komen. Nu voelde ze zichzelf natuurlijk heel wat. Haar instrument was een elektrische piano, maar deze produceerde het geluid van strijkers. Dit omdat de Raaf Lilian Zamara al een piano bespeelde, wat Eve erg vervelend vond. Maar het was nu eenmaal niet anders, en dus zou ze hier de strijkers 'spelen'. Dus zo kwam het dat Eve op weg was naar het lokaal Dreuzelkunde, alwaar docente Caitlin Sybíl hen zou begeleiden. Caitlin was volgens Eve een vreselijke, vredelievende lerares. Haar enige pluspunt was dat ze van roze hield. Dus zo stapte ze met haar knalroze schooltas het lokaal binnen. Links kon je je instrument tevoorschijn toveren, rechts stonden de stoelen en banken. Eve -die toch moeilijk een elektrische piano tevoorschijn kon halen- richtte zich tot Caitlin. "Professor, ik speel elektrische piano." kakelde ze. "Waar staat die?" Eve kennende zou dat recht voor haar neus kunnen zijn. Maar zij zag niets, wat wellicht zou kunnen betekenen dat ze een bril nodig had. Nu pas keek ze goed het lokaal rond, er waren al verschillende mensen aanwezig. Je had Huffelpuffer Mattia Paddenhoofd, die ze ervan verdacht dat hij een tweede Einstein wilde worden. Je had Ravenklauwster Lilian Zamara, die volgens Eve háár instrument had ingepikt. Dat was niet waar, want Lilian zich eerder aangemeld en dus was zij degene die recht had op dit prachtige instrument.

Zuchtend moest Eve constateren dat mejuffrouw Weetal uit Ravenklauw er ook was. Alice Weedroph zat in het tweede jaar en gaf vaak lange en ingewikkelde antwoorden. Oké, Eve had er nog maar één gehoord, maar ze was ervan overtuigd dat Alice dit altijd deed. Het meisje had niets bij zich, zij zou dus gaan zingen. Griezelend stelde Eve zich een hels krijsende Alice voor, die er natuurlijk van overtuigd was dat ze de sterren van de hemel zong. Babette zong trouwens ook, Eve zou er weldra nog een trauma door oplopen!

Even later arriveerde Aristo Wardner, eindelijk een Zwad. Hij speelde zo te zien gitaar. Als laatste was er Lavina Alucard, eerstejaars Griffoendor en klein irritant mormel volgens de vocabulaire van mejuffrouw Oorsmeer. Ze wachtte op antwoord van de docente Dreuzelkunde en vroeg zich af wat voor muziek ze ook alweer zouden gaan spelen. Eve was volbloed, dus ze had geen verstand van Dreuzelmuziek. Van verveling nam de Zwad maar plaats op de bank. Ze was over het algemeen erg sociaal, maar had nu geen zin in de arrogantie van Aristo. Griffen, Raven en Huffels waren het naastzitten niet waard, en de enige Zwad had een te groot ego voor het hare. Dat werd dus afwachten.

+2 voor een leuke post.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Afscheid nemen van de bomen was iets wat bijna zwaar zou vallen. Sheela kwam niet van binnen en al helemaal niet uit bed. Ze was vanochtend extra vroeg op gestaan om een paar bomen te kunnen knuffelen voor de repetitie. Dit moest natuurlijk ook wel, want Sheela wilde met een opgewekt humeur in de richting van het dreuzelkundelokaal lopen. Had dat ding tenminste ook nog wat waarde. Over de rest wilde Sheela maar niet spreken, want dat had ze in de les al genoeg gedaan in haar hoofd. Sheela was weer veel dingen aan het overdenken, terwijl haar voeten haar bijna geruisloos en bloot richting de juiste plek leidden. Ze had er helemaal geen erg in en had ook niet door dat iedereen een instrument bij had en zij niet. Het deed er eigenlijk voor haar ook niet toe. Ze zouden wel wat krijgen als dat nodig was. Dat was nou het handige van afgestudeerde tovenaars en heksen om je heen.

Met een starende blik was Sheela de klas binnen gestapt waar het allemaal zou gebeuren. Het lokaal zag er ietsje anders uit dan tijdens de les, maar Sheela schonk daar geen aandacht aan. Haar aandacht ging uit naar de mensen die zich al in het lokaal bevonden. Niet iedereen had een instrument bij en dat deed haar goed. Ze was dus niet allen in haar strijd tegen het meenemen van instrumenten. Ze glimlachte even flauwtjes terwijl ze aan de zijde van Alice plaats nam die haar een knuffel gaf door haar armen om de nek van Sheela te gooien. Sheela glimlachte en knuffelde terug. Zachtjes hoorde ze Alice zingen. Het was bijna niet te horen, maar het klonk wel goed. Het was maar goed dat Sheela zou gaan zingen. Dat was een mooie aanvulling aan het talent dat hier misschien wel rondliep.

Met een glimlach zette Sheela zich weer recht en probeerde zachtjes mee te neuriën met wat Alice aan het zingen was. Een glimlach verscheen op haar gezicht en bij Alice gebeurde hetzelfde. Sheela was blij dat ze tenminste iets vrolijks konden doen aan het begin van deze les. Even dacht Sheela aan niets anders dan aan de muziek die zij en Alice probeerden te maken, nuja muziek, je weet wel wat ze bedoelde, tot haar blik op zo ongeveer de enige persoon viel die ze nog niet had gezien. Het was een jongen uit Huffelpuf en meteen klapte ze dicht. Haar ogen werden groot en ze vond haar knieën opeens heel interessant. Op dat moment zag ze dat ze in een vrij kort rokje liep en iedereen misschien wel naar haar roze ondergoed had kunnen staren. Ze kreeg en blos op haar wangen en sloot haar benen over elkaar toen ze zag dat haar voeten redelijk vuil waren van buiten en ze er dus nogal charmant, maar niet heus, bij liep. Ze voelde hoe de blos op haar wangen groter werd en hoe ze hem alleen maar kon aanstaren. Dit was niet goed. Dit zou verkeerd uitpakken. Ze wist het zeker. Ze keek angstig naar Alice die bemoedigend glimlachte. Nee, Sheela was nergens meer zeker van. Zomaar Wham, in vuur en vlam.

+1 voor een leuke post.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Gemopper, gemekker, gezanik en gezeur, dat was bij Joshua deze morgen strijk aan zet. Hij kwam duf en chagrijnig uit zijn bed. Hij was redelijk snel aangebrand en hij zou bijna met zichzelf kibbelen om de krant. Men, wat had hij vanochtend een kanjer van een ochtendhumeur.

Zijn kleintje, de dame wel te verstaan, had hem vanochtend al vrij vroeg gewekt en dat had nu niet bepaald de juiste invloed gehad op zijn humeur. Om vijf uur opstaan om je kleine de fles te geven zorgde ervoor dat je daarna niet meer kon slapen, hoe moe je dan ook was en hoe donker het dan ook was. Het zat er gewoonweg niet meer in. Hij voelde een steek van frustratie door zich heen gaan toen hij op zijn vroegst nog wel naar de Grote Zaal had mogen lopen om een ontbijtje te halen die hij in zijn eigen kantoortje, of beter gezegd, leefomgeving, had opgemaakt. Het eten maakte al een deel goed en het feit dat niemand hem in zijn boxershort had zien rondbanjeren door de school ook. Het voelde als een soort verademing dat hij hier kon zijn, mocht zijn, blij kon wezen.

Gelukkig voelde het weer goed toen hij zich had opgefrist en aangekleed. Hij wist wat voorn dag het vandaag was en hij kon het natuurlijk niet zo ver laten komen dat zijn ochtendhumeur nog steeds aan de gang was terwijl ze gingen repeteren. Je kon veel van Joshua zeggen, maar niet dat hij het zo ver zou laten komen. Nee, Joshua zou de eer aan zichzelf houden en vrolijk het lokaal gaan binnenstappen waar er werd gerepeteerd, bij zijn welgerespecteerde collega Dreuzelkunde. Zijn moeheid zou als sneeuw voor de zon zijn verdwenen als Mo ook nog eens lawaai moest gaan maken. Hij keek even nors naar het kindje, maar wist dat hij niet boos kon worden. Terwijl hij eigenlijk al weg had moeten zijn, stond hij dus nog even zijn kindje te voeden.

Toen hij eindelijk klaar was daarmee, kon het feest beginnen. Alles draaide om de band vanaf nu en Ivah zou de rest maar moeten oplossen. (Is Ivah er nog?, nou hier even wel :P) Vrolijk, althans, hij deed een poging, liep Joshua in de richting van het juiste lokaal en kwam al snel op het pad van een eerstejaars. Ze was hem voor, maar dat gaf Joshua alleen maar de ruimte om even te kijken of zijn haar goed zat in één van de ruitjes aan de andere kant van het gangpad. Toen dat zo bleek te zijn, kon Joshua rustig ademhalen en zien hoe het eerstejaars meisje vlug haar benen over elkaar sloeg. Dat was maar goed ook, dacht Joshua, het arme meisje zou anders het middelpunt van de belangstelling worden van de mannelijke helft van de leerlingen hier en dat kon ze zichzelf niet aandoen. Hij keek dan ook met zijn glimlach naar de rest en besloot. “Goedendag jongens en meisjes”, zei hij en hij zwaaide met zijn toverstok, zodat er kwam te staan wat het meisje uit Zwadderich had gevraagd, “uw elektrische piano staat daar.” Joshua wees naar de plek waar de piano net tevoorschijn was gekomen en gelijk splitste in een geval met wel een heel breed uiterlijk. Nu hadden ze er ook een vleugel bij. Dat zou mooi staan naast elkaar. Hij glimlachte. “Als er nog meer mensen een instrument nodig hebben, kunnen ze dat melden.” En met die woorden nam hij plaats naast de wat spelende Caitlín (die dus totaal iets anders speelde dan dat de meiden uit de andere afdeling deden die vast en zeker (daar geloof ik in) godmodtoestemming had(den).)
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Alice volgde de mensen een beetje die binnen kwamen druipen. Het duurde een tijdje voor de volgende mensen allemaal kwamen en even vroeg Alice zich af of de begeleiding wel compleet zou worden. Echter, met het verschijnen van Sheela in de deuropening, zag ze in de weerkaatsing van de ruitjes op de gang, ook de gedaante van de andere begeleider al aankomen. Sheela was degene die meteen op haar afliep en even dacht Alice dat ze totaal geen aandacht had voor de rest van de aanwezigen in het lokaal. Niet dat het iets was waarmee Alice zich moest bemoeien, maar het viel haar gewoon een beetje op, terwijl ze daar zat te wachten tot de rest ook binnen zou druipen.

De leraar Geschiedenis van de Toverkunst leek toch besloten te hebben om het lokaal binnen te komen en Alice glimlachte even naar hem, terwijl ze haar liedje, een totaal ander liedje dan die van de professor die saxofoon speelde, zong. De glimlach op haar gezicht, toen Sheela was gaan mee neuriën, was duidelijk te zien, maar toen zag Alice dat de blik van Sheela afdwaalde naar de mensen die hier zaten. Toen haar ogen groot waren en ze haar benen over elkaar deed, besefte Alice maar al te goed dat ze een Mattia had gezien. Alice glimlachte alleen maar. Om de een of andere reden vond ze dit wel grappig (en natuurlijk was op dit moment nog niet de passage in de bibliotheek geweest).

Terwijl de leraar zijn plekje had gevonden en zich had gezeteld, was Alice alweer doorgegaan naar een nieuw liedje.

It's so easy to destroy
and condemn
The ones you do not understand
do you ever wonder if it’s justified


Dat het bijna niet te horen was dat de jonge meid aan het zingen was, was dan maar even een bijkomstigheid. De glimlach op haar gezicht sprak eigenlijk wel boekdelen. Het was alsof alles in de dit lokaal een beetje aan het samenkomen was. Haar angsten, maar ook de vreugde die ze voelde, waren aanwezig en dat maakte de muziek toch tot iets wat je niet kon beschrijven. Muziek kon je laten lachen, huilen, schoppen en slaan en je kon van muziek zelfs helemaal stil worden, niet wetend wat je nog zou moeten zeggen. Voor Alice was het zo’n moment waarop ze eigenlijk gewoon moest wachten tot ze zouden beginnen. Er hadden zich meer mensen aangemeld dan dat er op dit moment in het lokaal waren en dat betekende dat ze maar eens snel moesten komen. Het duurde tenslotte alleen maar langer en langer voor ze konden beginnen en dat was niet bepaald gezellig voor de mensen die hier al een behoorlijke tijd aanwezig waren.

+1 voor een leuke post.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Zwijgend en met grote ogen starend naar haar saxofoon zat Julie op het bed in de leerlingenkamer van Zwadderich. Voorzichtig legde ze een vinger op de saxofoon, en met die aanraking kwamen er een heleboel herinneringen weer in Julie naar boven.

"Wanneer is papa hier, mama?" zeurde de kleine Julie. Haar, toen nog, blonde haren waren opgestoken met een zilveren lint erdoor. Julie had haar mooiste jurk aangetrokken, en had uren werk gestoken om haar saxofoon op te blinken tot het precies een spiegel was. "Hij komt wel, lieverd." anwoordde een mooie vrouw, waar de gelaatstrekken toch een beetje aan het verouderen waren. De tekenen van alle zorgen begonnen op haar gezicht af te tekenen. "Maar duurt het echt zó lang?" zeurde Julie verder. Haar papa was jarig vandaag. Wekenlang had Julie geoefend tot ze 'Happy birthday' perfect vanbuiten op haar saxofoon kon spelen. En ze kon het! Ze kon het! Maar nu moest ze wel wachten tot haar papa er was... Plots kwam haar moeder terug de woonkamer in, en er zat water in haar ogen. "Misschien kun je het beter morgen spelen, lieverd" zei de vrouw zacht. "Papa komt niet meer vandaag..."
"Maar hij had het beloofd!"


Met trage bewegingen stond Julie op en liep ze naar haar kleerkast. Oude herinneringen... Ze werd er altijd weer zo loom van. Alsof heel haar lichaam zwaarder werd, en het naar de grond gezogen werd. Ze bond haar haren in een staart, trok een jeans broek aan, en een donkergrijze coltrui. Ze wierp nog een blik op de saxofoon, en borg hem op in haar speciale doos. Wie had ooit gedacht dat ze nog zou spelen?

Zenuwachtig stond Julie in de coulissen te wachten tot de dirigent teken deed dat ze het podium op mochten komen. Ze was ongeveer tien jaar, en het was het eerste optreden waar ze een solo in zou spelen. Ze hoorde een zachte tik van het stokje en vol goede moed stapte ze het podium op en ging zitten op het stoeltje waar de houtblazers plaatsnamen. Tijdens haar rusten, tikte ze de maat mee, in de zaal zoekend achter het paar ogen van haar vader. Hij was er toch... Ongerust merkte Julie dat ze het bekende gezicht niet in het publiek kon terugvinden. Eén, twee, drie, vier. Ze zette haar saxofoon aan haar lippen, en begon aan haar solo. Met gesloten ogen genoot Julie van elke noot die uit het instrument kwam.

Blij, en met haar saxofoon op haar rug, sprong Julie de limousine van de Johnsens in. Ze trok de deur met een kla dicht en draaide haar om, om te ontdekken dat ze alleen met de chauffeur in de limousine zat. "Waar is hij?" kon ze alleen maar uitbrengen. Edward kuchtte verontschuldigend. "Ik moest uw vaders excuses overmaken, en zeggen dat hij thuis op u zou wachten. Hij had een belangrijke-"
"Afspraak." maakte Julie de zin zelf af. Ze keek door de geblendeerde ruiten naar buiten, alles wat zo mooi had geleken, leek nu zo duf en betekenisloos. Haar vader had haar eerste solo gemist...

Met slaande deuren kwam Julie Château Vendome binnen. Ze hoorde gemompel in de kamer van haar vader. Zonder te kloppen sloeg ze de deur open, ze kon nog net zien hoe een hoofd in het haardvuur vliegensvlug verdween. Haar vader keek haar verbaasd aan. "Lieverd?" vroeg hij, ietwat aarzelend kijkend naar de blik op zijn dochter haar gezicht. Julie ademde in en uit, proberend de controle over haarzelf niet te verliezen. De hand, waar ze haar saxofoon in vasthield, trilde onherroepelijk.
"Lieverd, ik wou erbij zijn. Echt, liefje. Maar je begrijpt wel dat papa iets moest regelen. Maar de volgende keer ben ik er. Beloofd".
Met een harde klap smeet Julie haar saxofoon tegen de grond, en gaf er een harde trap tegen. "Er komt geen volgende keer meer," zei ze zacht. "Ik speel al jaren op die rotsax op jou trots en tevreden te maken-"
"En dat doe je ook, lieverd," onderbrak haar vader haar zacht.
Julie haar ogen schoten vuur. "Ik raak dat rotinstrument met geen vinger meer aan! Speel er zelf op, en als je geluk hebt, heb je wél tijd om naar je eigen optredens te komen!" zei Julie. Ze liep de studeerkamer uit, naar buiten, de regen in.


Een beetje zenuwachtig kwam Julie het lokaal binnen. Ze merkte dat ze één van de laatste was. Met toch de nodige portie arrogantie ging ze zitten. Vanaf haar tien jaar had ze de sax met geen vinger meer aangeraakt. Daarvoor was ze er wondergoed in geweest. Zou haar talent met de jaren verdwenen zijn? 'Maar één manier om daar achter te komen,' dacht ze. En ze wachtte tot iemand de leiding nam.

+2 voor een leuke post.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

“Lilian, lang niet gesproken. Hoe is het met je?”
Dat waren de woorden die Alice tegen Lilian zei, toen ze naast haar kwam zitten. De eerstejaars Raaf glimlachte naar haar afdelingsgenoot. 'Met mij gaat het goed hoor.'
Verder kwam het gesprek niet. Lilian merkte dat er verschillende andere leerlingen binnenkwamen, waaronder een Grif, die aan de andere kant van Alice ging zitten. Daarmee zou dus het gesprek tussen Alice en Lilian ook niet meer op gang komen, vermoedde Lilian, maar ze schonk er verder geen aandacht aan.

Tot Lilian's verbazing kwam er ook nog een leraar binnen. Ze had toch echt gedacht dat Caitlin Sybil de enige lerares was die zich met de schoolband ging bemoeien, maar ach...Lilian wist wel meer niet. Daar was ze de laatste tijd veel achtergekomen. Ze was niet meer het meisje dat altijd boven iedereen stond met haar hersenen, er waren nu veel slimmere mensen bij.

Lilian werd opgeschrikt uit haar gedachten, toen Alice opeens begon te zingen. Het was dan wel niet zo hard, maar wel mooi. Tenminste, dat was de mening van Lilian. Vol bewondering en met een open mond luisterde ze naar haar afdelingsgenoot.

“ It's so easy to destroy
and condemn
The ones you do not understand
do you ever wonder if it’s justified”


Ze kende het liedje niet, maar het was mooi, écht mooi.
'Wauw,' was dan ook de reactie van Lilian, toen ze haar mond weer dicht had gekregen. 'Je kan echt mooi zingen.'
Ze wist niet of ze hiermee Alice had gestoord. Misschien vond ze het wel harstikke irritant dat Lilian opeens begon te praten. Om nog maar wat nuttigs te doen, vroeg Lilian er meteen achteraan: 'Hoe heette dat liedje? Of heb je 'm zelf bedacht?'

OOC: Mijn inspi laat me echt ongelofelijk in de steek ><
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Tja, het was weer zo'n dag. Een dag als geen ander, nouja, als bijna elk ander, in Babette haar geval. De vrolijke uitstraling die ze met zich meedroeg was zo groot, dat je het oplichtende geheel al van tweehonderd meter afstand af kon zien. De reden daartoe was heel simpel. Ten eerste, het was kerstvakantie! Babette vond dat zo fijn, lekker wit! Ten tweede, Babette was gewoon vrolijk, mede door het witte geheel buiten. Ze stond immers uit het raam te kijken op een wat hogere verdieping. Om precies te zijn de tweede verdieping. De verdieping waar straks van alles zou gaan gebeuren, wist Babette. Het was namelijk de dag van de éérste repetitie van de band, die Mvr. Sybil, de docente dreuzelkunde had opgericht. Haar gedachten waren helaas ergens anders. Buiten. Bij de sneeuw.

De groene bomen, op het terrein, waren helemaal bezaaid met sneeuw. Babette hield van sneeuw, zelf was ze dan graag buiten. Met een slee, of iets in die richting. Maar toen ze op Zweinstein was gekomen wilde ze niet meer terug naar huis. Hier waren háár vriendinnen! Thuis waren haar ouders, en zus. Het was een moeilijke keuze geweest, om te beslissin dat ze tóch wel op Zweinstein wilde blijven. De eerste kerst zonder ouders! Bij het denken aan haar ouders gleed er langzaam een traan over de wang van Babette. Hoe lang was het nu al wel niet geleden dat ze hun voor het laatst had gezien. Een brief had ze wel gehad van hen, meerdere zelfs. Ze lagen allemaal onder haar kussen. tien brieven, in envelop. Het gaf haar een veilig gevoel om erop te liggen, dan was ze toch een beetje bij haar andere familie leden.

Ze streek het haar voor haar gezicht weg, en de tranen wreef ze ook weg. Glimlachen! Wordt weer vrolijk! Zei ze tegen zichzelf, hopend dat ze weer vrolijk zou worden. En ja hoor, dat lukte ook. Toen ze dan ook even later het lokaal Dreuzelkunde instapte was ze dan ook weer die stralende meid die ze altijd was. 'Heey iedereen!' Probeerde ze boven het geluid uit te roepen, aangezien er al een beetje muziek werd gemaakt door de docente. Maar veel succes had haar stem niet, dacht ze. Dus keek ze even snel rond, om te zien wie er allemaal waren. En toen haar ogen over Mattia vielen voelde ze zichzelf rood worden, en toen zag ze Alice..en toen werd ze nog roder. Waarom moesten al die mensen hier nou ook zijn? Om niet te laten merken dat ze bloosde liep ze met haastige trend naar Joshua, haar afdelingshoofd die deels de leiding op zich nam.

'Euhm, meneer? Mag ik een basgitaar? Aangezien ik er zelf geen heb..Misschien kunt u me er één geven!' Vroeg ze, nog steeds rood. Ze voelde wel ogen prikken in haar rug, maar dat kon ook gewoon verbeelding zijn. Eigenlijk hoopte ze dat het de docenten niet zou opvallen dat ze vuurrood was, want het was werkelijk niet te missen. Bij de gedachte dat anderen het waarschijnlijk konden zien werd ze nog roder dan ze al was. Kon het allemaal nog erger?

+2 voor een leuke post.
Goto Top
 
Lavina Alucard
Member Avatar


Lavina zat een beetje doods voor zich uit te staren, wat deed ze in merlijns naam bij een muziekband. Ze kom niet eens muziek maken of zingen, eerst leek het een leuk idee maar nu was het bijna onmogelijk. Zou zij de enige zijn die geen idee had hoe of wat, ze keek even door het lokaal heen en zag dat de leraar geschiedenis van toverkunsten binnen liep. Lavina letten niet echt op de leraar en keek wie er nog meer was. Ze zag dat er een meisje van zwadderich was die ze niet echt kon uitstaan. Het meisje was Eva Earwax, Lavina had tot nu toe iedere keer dat zij een zwad zag de neiging tot aanvallen gehad, maar dat zou niet echt een goed idee zijn en zeker niet omdat zij nog maar een eerstejaars was en nu tijdelijk nergens heen kon. Ze haatte het niet om hier zijn integendeel het was zelfs gezellig maar ze verkoos toch haar voogd boven alles. Ze zuchtte even en keek naar het bureau waar ook al weinig was te beleven. “Goedendag jongens en meisjes”, zei professor Leefling en hij zwaaide met zijn toverstok “uw elektrische piano staat daar.” Hij glimlachte. “Als er nog meer mensen een instrument nodig hebben, kunnen ze dat melden.”

Lavina keek op en keek boosaardig naar haar professor. Ze wist niet zeker waarom ze plots zo geprikkeld was, maar haar humeur was van vrolijk en hyperactief naar sacherijnig en irritant gegaan. Ze was de laatste tijd zichzelf gewoon niet, te veel zorgen waren voornamelijk een probleem geweest. 'Heey iedereen!', riep iemand achter Lavina die omkeek om te zien wie het zei. Ze zag Babette een vrij aardig en soms vervelend meisje uit huffelpuf, op zich mocht Lavina haar wel je kon altijd met haar lachen alleen ze was wel onhandig. “iedere gek heeft zijn gebrek”, dacht Lavina die Babette na keek die naar voren liep en iets vroeg waardoor ze vuurrood werd. Lavina glimlachte even tegen zichzelf en stond op. Ze liep naar Babette toe en boog zich voorover. “Niet roder worden Babette, anders denken de zwadderaar nog dat je een tomaat bent”, zei Lavina die even grijnsde en zich naar professor Leefling wende. “Professor ik heb ook nog geen instrument”, zei Lavina die zich naar de leraar wende. “Ik speel de drums”, vervolgde ze. “Kon ze moeilijk meesmokkelen in mijn hutkoffer”, fluisterde ze tegen Babette en grijnsde even naar haar.


(OOC: deze post koste me gewoon een hele dag. DAT IS DODELIJK)
Offline Profile Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


"Zeg Matt, zit er misschien een E op dat ding van jou?” Mattia keek van Aristo naar zijn fagot. Langzaam drupten er meer leerlingen binnen, bijna geen enkele student had echter een klassiek instrument meegenomen, Mattia begon bang te worden dat hij de enige was. Stilletjes bleef hij zitten en haalde een doekje uit zijn zak, waarmee hij zijn fragot begon te poetsen. De vingervlekken moesten ervanaf. Niet dat hij veel beters te doen had, dus hij moest het zo maar redden. Hier en daar waren mensen hun instrument aan het bespelen en aan het bewegen van Alice haar lippen te zien was ze zachtjes wat voor zichzelf aan het zingen. Mattia neuriede de melodie mee, hij kende het wijsje wel. Het was jammer dat hij nooit op zangles had gemogen omdat hij al fagot speelde. Een tikkeltje sip keek hij naar de menigte enthousiaste kinderen, wachtend op het moment om eindelijk aan de slag te gaan.

Leefling en Sybil zouden hun leerlingen toch eens tot de orde moeten roepen, wilden ze serieus een band beginnen. Mattia had wel door dat hij vreselijk uti de toon viel. Net toen hij echter dacht dat hij beter weg kon gaan aangezien hij toch niet te horen zou zijn tussen al die versterkers en microfoons zag hij hoe Julie Redhair, met gepaste Zwadderich-trots en een saxofoon in haar hand het lokaal betrad. Mattia keek plotseling een stuk vastbeslotener. Als een Zwad zich niet schaamde om haar prachtig mooie saxofoon, dan hoefde hij dat ook niet te doen voor zijn fagot! Zijn instrument had immers een achtergrond, speelde vaak met clavecimbels mee in vroegere tijden en kon als geen ander een prachtige basso continuo aanhouden. Mattia ging wat rechter op zitten en poetste met meer ijver. Wardner kon honen wat hij wilde, Mattia was trots op zijn mooie fagot.

Terwijl hij daar zo zat schoot hem plotsklaps een idee tebinnen. Hij zat hier in een lokaal vól met instrument spelende leerlingen. Misschien dat hij een paar ervan kon vragen om te spelen op zijn valentijnsfeest. Alleen de mensen die hij kon vertrouwen, dat wel. Hij wilde natuurlijk geen vreemde gebeurtenissen op zijn feest. Alice zou hij zeker vragen.. en misschien nog iemand voor de gitaar.. en iemand die piano kon spelen.. Wie weet had hij zelfs nog wel de moed om Sheela te vragen. Hij moest haar toch nog als date uitnodigen voor zijn feest.. Zijn blik gleed naar haar bevallige verschijning, hij kon het niet meer tegenhouden. Haar ogen glimden en haar lichaam was in prachtige kleding gewikkeld. En die voetjes. Dat waren zonder twijfel de mooiste vuile voetjes die Mattia ooit had gezien. Daar zat ze, als een kuikentje in haar nest, een tikkeltje schuw om zich heen kijkend, haar blik telkens naar hem terugkerend. Mattia bloosde zijn wangen rood en wenste dat hij ooit de moed zou hebben met haar te dansen... Mattia was plots een stuk opgewekter. Hopelijk begonnen ze vlug, dan kon hij snel te weten komen wie er iets van bakte en wie overduidelijk niet.

+2 voor een leuke post.
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Create your own social network with a free forum.
Learn More · Register for Free
Go to Next Page
« Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic »
Locked Topic
  • Pages:
  • 1

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +