Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
De Verdrietige Brief
Topic Started: Mar 25 2008, 07:45 PM (442 Views)
Jessica Forenst
Member Avatar


Jessica liep richting de uilenvleugel en kreeg steeds dat nare gevoel en het leek wel erger te worden naarmate ze dichter bij de uilenvleugel kwam. Ze liep de trappen op en liep naar binnen. Ze keek even rond en zag ineens een uil naar binnen vliegen. Ze keek even naar de uil en zag plots dat het Lestat was."Lestat je komt precies op het goede moment ik dacht ik kijk eens of je al terug was."zei Jessica tegen Lestat. Ze zag dat haar uil niet echt vrolijk was eerder boos.

Ze begreep niet wat er aan de hand was maar probeerde de brief zo sne mogelijk te pakken. Maar Letat vloog met de brief snel omhoog"Lestat kom nou terug wat is er nou"zei Jessica. Ze wist nog steeds niet waarom haar uil zo deed en liep de trap omhoog en zag Lestat staan en dit keer was ze wat sneller en pakte snel de brief. Ze vouwde de brief open en begon te lezen.

Lieve Jessica.

We zijn blij dat je bij griffondor zit lieverd maar ik heb slecht niews te vertellen. Je vader heeft een ongeluk gehad en ligt in coma in het ziekenhuis. Maak je aljeblieft geen zorgen ik blijf bij hem en ik weet zeker dat je in zijn hart ook bij hem bent. Ik wil dat je op school blijft en verder gaat met leren. Als hij wakker wrdt stuur ik mijn uil zo snel mogelijk naar jou toe en wees voor de tweede maal niet ongerust. Wij blijven samen hopen dat hij snel wakker wordt.

Groetjes je moeder.

P.S. Als je nog iets nodig heb stuur Lestat maar, maar doe dat niet nu want hij is niet erg vrolijk.


"Nee dat kan niet niet mijn vader"dacht Jessica. Ze zakte door haar knieen en geloofde het nog steeds niet van wat er op haar brief stond.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Hilde verliet in gedachten verzonken de toren van Ravenklauw. Ze had haar uiltje langs het raam zien vliegen, op weg naar de uilenvleugel, en besloot dat het tijd werd voor een bezoekje. Anders kwamen die uilennootjes ook nooit op. Het meisje, dat momenteel twaalf jaar oud was, opende de zware houten deur, en betrad het heiligdom der uilen. Overal op de rond lag een mengeling van uilenpoep, stro, veertjes en dode ratten. Dode ratten? Getverdemme, dat was goor. Hilde gilde toen ze in zo'n beest stapte. Haar uil nam er ook wel eens eentje voor haar mee. Wat haatte ze die gewoonte! Zat ze net gezellig aan de tafel van Ravenklauw, kwam haar uil aan, en had hij weer een cadeautje meegenomen. Hilde walgde bij het idee alleen al, maar het bleef een lief gebaar.

De Raaf keek op. Ze had het nog iet opgemerkt, maar nu zag ze dat er een klein meisje op haar knieën op de grond zat. Wat deed die daar? Ze had haar willen zeggen dat ze moest uitkijken omdat het kind bijna in een uilenkeutel zat, maar besloot er het zwijgen toe te doen toen ze zag dat de eerstejaars een brief in haar handen had. "Ehhhmm... Sorry" begon de blauwgeklede dame voorzichtig. "Maar leest het niet makkelijker als je rechtop staat?"

Hilde kon zichzelf wel slaan. Hoe kon ze nu zoiets stoms zeggen. Zoiets kon ze toch niet zeggen als tweedejaars ? Of wel? Misschien mocht je wel zeggen wat je wilde als tweedejaars. Dat was pas een goed leven. Ze keek nog eens naar het meisje en besefte dat die daar niet zomaar zat. Ze grijnsde lichtjes naar de Griffoendor, en sprak vriendelijk; "Is het een spannende brief?"
Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


"Ganymedes, dat snap ik allemaal best, maar dat neemt niet weg dat je nu bij mij in de slaapzaal mag blijven." Zacht koerend flapperde een klein steenuiltje genaamd Ganymedes achter zijn baasje, Mattia Padrone, aan. Elke keer als Mattia iets gezegd had vloog het uiltje een stukje vooruit om vervolgens ergens in de lucht stil te blijven hangen en hem smekend aan te kijken, alsof hij serieus begreep wat er tegen hem gezegd werd. "Nee, je moet echt terug naar de uilenvleugel, ik kan niet de hele tijd af en aan lopen naar de leerlingenkamer om je rotzooi op te ruimen en je eten te geven. En in de uilenvleugel wordt dat allemaal al geregeld." Ganymedes ging in een raamkozijn zitten en weigerde nog verder te vliegen, zodat Mattia hem wel op zijn arm moest nemen. Het uiltje haakte zich onmiddelijk vast in zijn vlees en Mattia haastte nog sneller de treden op om het beest zo snel mogelijk weer terug naar de uilenvleugel te krijgen.

Terwijl hij de deur naar de uilenvleugel opende zei hij nog: "En bovendien heb je hier veel meer gezelschap van andere uilen." Ganymedes vloog van Mattia's arm af en ging op een balk dichtbij zitten, hij had eindelijk aanvaard dat hij in de uilenvleugel moest blijven en besloot zich eens een flinke poetsbeurt te geven. Mattia keek er in de tussentijd naar, terwijl hij merkte dat de tweedejaars Hilde uit Ravenklauw met een eerstejaars aan het praten was. "Is het een spannende brief?" Mattia schudde lichtjes zijn hoofd. Typisch Hilde, die was nooit het type geweest om haar neus uit andermans zaken te houden. Mattia bleef nog even naar Ganymedes staan kijken, voor het geval er gedoe ontstond en hij in moest grijpen. Vertederd keek hij naar zijn uiltje. "Zie je, het is allemaal zo erg nog niet.."
Offline Profile Goto Top
 
Jessica Forenst
Member Avatar


Jessica kon het nog steeds niet geloven.Ze zat er al aan te denken haar vader in het ziekenhuis bed en haar moeder ernaast te huilen. Ze besefte niet echt waar ze was en hoorde wat bij haar in de buurt maar hoorde niet wat degene tegen haar zei en negeerde het. "Is het een spannende brief?" hoorde ze ineens en keek om en zag een tweedejaars ravenklauwer. Ze schrok even en besefte ineens waar ze was en drukte het briefje tegen haar aan zodat ze niet kon lezen wat er op stond.

"Waar bemoeit ze zich eigenlijk mee?"dacht Jessica en zag er bleek uit. "Waarom wil je dat weten?"zei Jessica en merkte niet dat er nog iemand naar binnen was gekomen. Ze legde even haar brief neer op zijn kop en op richting haar uil en gaf haar uil een snoepje"Dank je Lestat"zei Jessica. Ze zag dat de uil haar snoepje aannam en naar een leeg plekje vloog.

Ze hoorde een stem beneden en zag een tweedejaars huffelpuffer. "Fijn zit ik hier met tweedejaars in de uilenvleugel"dacht Jessica. Ze had liever even alleen geweest maar dat zat er schijnbaar niet in en zuchtte even.
Offline Profile Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


Met een redelijk droeve stem vroeg de eerstejaars Griffoendor aan Hilde waarom ze dat wilde weten. Gelijk had ze, haar post was haar zaak. Maar als ze ergens mee zat en dat hield ze voor zichzelf, dat was vast niet goed. Ze zuchtte, het klonk als een briesje wind in de woestijn, droevig en hulpeloos. Mattia draaide zich naar haar om. "Gaat het wel?" Hij kwam iets dichterbij en zakte door zijn knieën, zodat hij op zijn hurken naast het meisje kwam te zitten. Hij was niet het type om zich te bemoeien met andermans problemen, maar dit meisje zag eruit alsof ze net niet al te goed nieuws had ontvangen.
Offline Profile Goto Top
 
Lavina Alucard
Member Avatar


Lavina slenterde door de school, ze had nog steeds geen bericht gehad van Marius en ze maakte zich grote zorgen. Ze had er ook niet echt met iemand anders over gehad zelfs niet met Alexis en die mocht ze best wel, best wel heeeellll veel. Lavina staarde over het verlaten terrein er was echt niks te beleven vandaag op Zweinstein. Ze had eigenlijk gehoopt op veel huiswerk, dat hield haar gedacht af van Marius en van haar zorgen om hem. Ze schokte maar van narigheid naar de uilenvleugel om te kijken hoe Louis was, die was misschien nog gezellig gezelschap die ze wel alles kon vertellen zonder dat hij het door zou vertellen. Ze liep met een omweg langs het meer en keek naar de blauwe lacht die weer kaatste in het meer. Lavina bleef even staan en staarde naar iets dat bewoog in het meer en dat het gladde oppervlak deed golven. Ze haalde haar schouders op en trok een sprintje naar de uilenvleugel. “Zoek dekken uilen hier kom ik aan en ik ben in een pest humeur”, schreeuwde Lavina die de deur open gooide.

Ze had nooit gehoord van een subtiele binnenkost en de gene die binnen waren hadden was een hartverzakking, maar dat maakte Lavina niet uit. Ze liep naar binnen en keek even rond, er waren maar drie andere leerlingen. Jessica zat op de grond en zag er niet al te best uit en Mattia zat naast haar. Lavina keek even naar het vreemde tafereel en keek naar het andere meisje, “zeker nog een tweedejaars”, dacht Lavina die naar een stok liep en een uil prikte. “Wakker worden Louis. Ik heb wat voor je”, zei Lavina die naar de uil keek en even geen aandacht had voor het groepje mensen. Louis rekte loom zijn vleugels uit en keek naar Lavina die grijnsde. Ze pakte een klein zakje uit haar mantel en maakte het open en haalde er een uilensnoepje uit. “Kijk eens hier heb je wat lekkers”, zei Lavina die het snoepje aan Louis gaf.

“Heb je al gevonden wat ik zocht”, zei Lavina zacht tegen de uil. Lavina wist dat Louis het snapte, hij wist donders goed dat zij opzoek was naar Marius. Hij kraste zacht en ging op Lavina’s schouder zitten,”brave uil”, zei Lavina die naar het raam liep en Louis over zetten naar haar arm. “Kom wel snel terug. Ik heb geen zin om jou ook nog te moeten missen”, zei Lavina die de uil streelde en keek hoe hij weg vloog. Lavina bleef even kijken en draaide zich om naar de rest. Ze zuchtte zacht en liep naar Jessica, “Wat is er Jessica”, zei Lavina die naast het meisje ging zitten en een troostende hand op haar schouder liet rusten. “Als er iets zeg het maar dat lucht meestal op”, zei Lavina die zich nu een beetje raar voelde. Zij praten ook met niemand over haar problemen en nu zei ze tegen een ander dat die het wel zou moeten doen, das erg tegen strijdig zelfs voor Lavina’s doen.
Offline Profile Goto Top
 
Jessica Forenst
Member Avatar


"Gaat het wel?"hoorde ze achter haar en zag dat de huffel naast haar knielde."Ehm ..... ja het gaat wel"zei Jessica zacht.“Zoek dekken uilen hier kom ik aan en ik ben in een pest humeur”, schreeuwde er iemand en Jessica schrok er van en keek gelijk wie er binnen kwam stormen. Ze zag dat het Lavina was"Fijn komt er een herrieschopper ook nog binnen"dacht Jessica daarhad ze geen zin in, maar ja je kan moelijk imand zomaar wegsturen.

Ze pakte haar brief vouwde het dubbel en deed hem in haar broekzak. Ze zag dat Lavina naar haar uil liep en keek om naar haar eigen uil. "Eigenlijk zou ik hem een snoepje moeten geven maar denk niet dat Lestat hem aanneemt"dacht Jessica en dacht weer aan haar vader. Ze wilde eigenlijk huilen maar deed dat maar niet waar andere bij waren.“Wat is er Jessica", hoorde ze Lavina zeggen en keek om en ging aan de andere kant zitten.

“Als er iets is zeg het maar dat lucht meestal op”, hoorde ze Lavina zeggen en Jessica dacht meteen aan de brief van Lavina die ze per ngeluk gelezen had. "Zei vertelde ook niet evht haar probleem dus waarom zou k dat wel aan haar vertellen"dacht Jessica en werdt een beetje boos."Waar bemoeien jullie je eigenlijk mee laat me met rust" zei Jessica boos. Ze stond op en liep richting het raam maar merkte niet dat haar brief uit haar broekzak was gegleden, ze moest even wat frisse lucht hebben.
Offline Profile Goto Top
 
Lavina Alucard
Member Avatar


Lavina keek een beetje bezorgt naar Jessica en keek toen even naar Mattia. “Wat is er Jessica”, zei Lavina nog een keertje zacht. Lavina dacht even terug aan wat er gebeurt was bij het meer, Jessica had toen toch niks gevraagd of wel. Lavina wist het niet meer, “achterlijk geheugenverlies”, dacht Lavina die naar Jessica keek. "Waar bemoeien jullie je eigenlijk mee laat me met rust" zei Jessica boos en stond op. Lavina keek een beetje geschrokken naar Jessica, ze had haar nog nooit zo gezien ook al kende ze haar maar net. Lavina stond op en zag een briefje liggen op de grond en raapte het op. Lavina keek even op de achterkant maar kon aan de buiten kant geen opschrift vinden en deed hem open. Lieve Jessica., Lavina ging niet verder met lezen ze wist nu van wie de brief was en het was onbeleefd om de brief te lezen ook al was ze best nieuwsgierig wat er in stond. Ze liep naar Jessica toe die bij het raam stond en er niet vrolijk uit zag. “Jessica je hebt je brief laten vallen”, zei Lavina die hem naast Jessica neerlegde en naar buiten keek.

“Ik weet dat je je vorige keer zorgen maakte om mij en dat ik geen antwoord heb gegeven waarom ik zo raar doe de laatste tijd”. Lavina stopte even en keek over het terrein heen en zuchtte zacht. “Ik vertel meestal niet wat mij dwars zit omdat ik erg slecht ben van vertrouwen er is maar een persoon die ik echt alles vertel”, zei Lavina die naar Jessica keek. Lavina wist dat het erg raar zou zijn als zij zou vertellen dat haar voogd een volbloed vampier was en dat je hem zelfs kon vertrouwen. Ze keek even naar de andere leerlingen in de uilenvleugel en glimlachte vaag tegen Mattia die ze op zich best mocht. Het was wel vreemd ze was nooit echt veel met mensen en nu zat ze op school en het ging best goed . Ze had zelfs nieuwe vrienden gemaakt en ze had misschien een vriendje. Ze grijnsde even en keek weer naar buiten.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Gedachten verstoorden het beeld dat je had van mensen, wanneer je er te veel over ging nadenken. Zo had Alice dat ook wel eens gehad, maar vandaag was ze in staat om iedereen haar vertrouwen te geven. Ze wist niet hoe het precies zat met haar gevoel, maar iets in haar zei dat iemand nodig behoefte had aan vertrouwen en ze wist zeker dat zij niet degene was die dat vertrouwen zou krijgen, maar wel moest vertellen dat vertrouwen je band met iemand kon versterken. Het was een rare gewaarwording voor de jonge dame uit Ravenklauw. Ze wist zelf nog niet eens wat er allemaal zou gebeuren vandaag, maar iets in haar zei haar toch dat ze gewoon moest doorgaan met wat ze allemaal wilde gaan doen en dat het dan vanzelf wel goed zou komen.

Zo was het ook het geval dat ze zich een weg baande in de richting van de uilenvleugel. Alice had haar lange zwarte haren los hangen en genoot van het uitzicht dat breder en breder werd, naarmate ze hoger de westertoren in klom. De ramen gaven haar dat uitzicht en haar, haar ontnam haar dat een beetje. Doordat haar haren los zaten, zwierden ze bij het traplopen nogal heen en weer, wat ervoor zorgde dat deze wild voor haar gezicht vielen en op een gegeven moment zelfs in haar mond terecht kwamen. Dat was niet bepaald het meest lekkere wat je, jezelf kon toedienen en daarom had ze haar, haar ook met haar linkerhand weer uit haar mond gehaald.

Geluiden waren afkomstig vanuit de uilenvleugel en even was Alice bang dat er dingen zouden gaan gebeuren die niet zouden kloppen. Was het moment nu aangebroken waarop ze zich een weg zou moeten banen door haar verleden, heden en toekomst, op zoek naar het juiste antwoord, de weg vindend over een pad die vaak splitste. Alice voelde een steek van verlangen naar thuis in zich opkomen. Ze had de brief niet voor niks naar thuis geschreven. De mooie tijd bij haar thuis was er één om niet te vergeten, maar de toekomst zou haar waarschijnlijk nog meer en misschien wel veel mooiere dingen brengen en daarom zou ze gewoon door moeten gaan. Vallen en weer opstaan. Leven en pas op het einde dood gaan. Dat was het leven, hoe erg haar verleden haar ook mee nam in verschrikkingen, pijn en angst. Ze zou er vanzelf beter van worden.

Alice glimlachte wat zwakjes toen ze de klink naar beneden duwde. Haar haren lagen weer netjes over haar rug, haar ogen zagen er misschien wat vochtig uit, maar dit kwam door het lopen, en haar oogpotlood was niet van zijn plaats gekomen, terwijl ze wat jeuk uit haar oog had gewreven. Het kwam allemaal goed. Toen de deur langzaam open ging, zag ze dat er meerdere mensen in de uilenvleugel waren en haar verwachtingen werden al heel snel waargemaakt. Een meisje begon meteen over vertrouwen, toen Alice net was binnen gekomen. Was het een angst of meer een verlangen? Alice wist het niet, maar even staarde ze naar het balkon, waar twee mensen stonden. Mattia was er ook. Hij zat een stukje van hen af op zijn hurken. Toch? Of ze zag het gewoon verkeerd.

Alice besloot het rustig aan te doen. Ze opende haar brief nog een keer en las deze rustig door:

Lieve papa, mama en Anja,

Het is alweer kerst en ik mis jullie. De kerst wordt hier heel leuk gevierd en we hebben al verschillende leuke dingen gedaan. Het kerstontbijt was heerlijk en de cadeautjes waren leuk. De morgen had ons een mooi laagje sneeuw en ijs gebracht en we hebben heerlijk kunnen schaatsen, voordat we een lekkere warme kop chocomel gingen drinken. Ik kan het nog steeds goed vinden met mijn maatjes uit Huffelpuf en ook de eerstejaars uit Ravenklauw zijn aardig. Het wordt vast weer een heel leuk jaar.

Ik ga nu ook zingen in de schoolband, maar dat wisten jullie al. Daarom kon ik niet naar huis komen in de vakantie. We hebben al wat gerepeteerd en dat was heel leuk. Misschien dat we met Valentijnsdag een klein concertje gaan geven. Verschillende liedjes enzo, maar daarvoor moeten we nog wel veel oefenen.
Ik hoop jullie snel weer te kunnen knuffelen.
Kusjes,
Alice


Ze glimlachte even. Deze brief was een korte maar bondige brief. Ze wist wat erin stond en haar ouders zouden het vast fijn vinden om te horen dat het goed ging. Terwijl ze een schooluil probeerde te strikken, luisterde ze mee.
“Ik vertel meestal niet wat mij dwars zit omdat ik erg slecht ben van vertrouwen er is maar een persoon die ik echt alles vertel”
Alice keek niet om. “Vertrouwen is iets moois, maar ook iets gevaarlijks. Wie kan je wel en wie kan je niet vertrouwen? Vertrouwen is veel moeilijker op te bouwen dan te schaden en toch kan je niet leven zonder mensen te vertrouwen.” Ze zweeg even, terwijl ze haar brief om de poot van een kerkuil bond die haar brief wilde bezorgen.
“Vertrouwen is iets wat misschien ook wel gegeven moet worden om een band met iemand op te bouwen. Het is enkel de vraag of je iemand dat vertrouwen wilt geven. Je kan mensen op verschillende manieren vertrouwen geven. Ze te laten zien dat je wel wat over jezelf wilt vertellen, wilt zeggen waar het op staat of misschien wel door een belangrijke gebeurtenis in je leven te verwoorden. Het kan allemaal, maar je moet niet iemand in vertrouwen nemen wanneer je denkt dat je er niet goed aan doet.” Alice had de brief om de poot van de uil gebonden en gaf hem een koekje. “Je weet mijn ouders vast wel te vinden”, fluisterde ze en de uil vloog al snel op. Ze glimlachte en draaide zich richting het balkon. “Wees bereid te doen wat je hart je vertelt”, zei Alice tegen de Griffoendor, waartegen ze eigenlijk de hele tijd al had gesproken en ze draaide zich tot Mattia. “Kom Mattia, ik moet je wat vertellen over het plan.” Alice glimlachte en poogde hem overeind te helpen door haar hand uit te steken. Ze glimlachte vriendelijk tegen de jongen uit Huffelpuf. Hij zat in de gele afdeling, maar hij had een gouden hart.
Goto Top
 
Jessica Forenst
Member Avatar


“Jessica je hebt je brief laten vallen" hoorde ze ineens naast haar en zag dat Lavina haar brief naast haar neerlegde. "Is dat mmijn brief?"dacht Jessica en voelde snel in haar zakken en merkte dat ze de brief niet in haar zak had. Ze pakte snel de brief "Heb je de brief gelezen."zei Jessica gehaast en keek Lavina aan. Ze dacht toen ineens aan de brief van Lavina die ze wel per ongeluk gelezen had en voelde zich een beetje schuldig.

“Ik weet dat je je vorige keer zorgen maakte om mij en dat ik geen antwoord heb gegeven waarom ik zo raar doe de laatste tijd” hoorde ze Lavina zeggen. Jessica schrok"Ze wist dus al dat ik me zorgen om haar maakte."dacht Jessica en keek weer even naar buiten. “Ik vertel meestal niet wat mij dwars zit omdat ik erg slecht ben van vertrouwen er is maar een persoon die ik echt alles vertel”, ging Lavina verder en Jessica dacht aan de naam op haar briefje.

“Vertrouwen is iets moois, maar ook iets gevaarlijks. Wie kan je wel en wie kan je niet vertrouwen? Vertrouwen is veel moeilijker op te bouwen dan te schaden en toch kan je niet leven zonder mensen te vertrouwen.” horde Jessica achter haar en keek snel om. Het was een tweedejaars ravenklauwer die ze niet kon. Jessica zag dat ze een brief ging bezorgen en keek toen weer naar buiten.

Ze draaide haar hoofd even om en zag dat de ravenklauwer haar uil een koekje gaf.“Wees bereid te doen wat je hart je vertelt”, zei ze en Jessica merkte dat ze het tegen haar had. "Zou ze gelijk hebben?"dacht Jessica en keek weer naar buiten. De ravenklauwer riep Mattia over 1 of ander plan. "Wat zouden ze voor plan hebben?"dacht Jessica en voelde zich al iets beter.
Offline Profile Goto Top
 
Lavina Alucard
Member Avatar


Lavina keek naar buiten naar de blauwe lucht en het zon overgoten terrein, in de verte waren donkere grijze wolken te zien die dreigend aan kwamen drijven. "Heb je de brief gelezen."zei Jessica gehaast, Lavina keek om en zag dat Jessica de brief had gepakt. “Nee ik heb alleen gekeken van wie de brief was en zag jou naam staan, meer heb ik niet gelezen of gezien”, zei Lavina die vriendelijk knikte in de richting van Jessica om haar gerust te stellen. Ze deed haar aan zichzelf denken toen ze de brief bij Jessica’s voet had zien liggen en zuchtte eventjes zacht. Lavina hoorde iemand iets zeggen over vertrouwen en keek om, het was een tweedejaars van Ravenklauw. Ze had haar al een paar keer eerder gezien, maar nooit echt de moeite gedaan om haar te leren kennen. De tweedejaars had helemaal gelijk over vertrouwen, maar Lavina wilde het niet horen. Zins ze hier op Zweinstein was gekomen voelde Lavina zich anders, het was of ze hier thuis hoorde bij andere leerlingen, maar het was zo raar. Lavina had nooit echt op een basisschool gezeten en ook niet echt vrienden gehad of de kans gehad om mensen te vertrouwen.

Wees bereid te doen wat je hart je vertelt”, zei de Ravenklauwer en Lavina keek op. Ze had het tegen Jessica die weer naar buiten keek. “Als ik nu mijn hart moest volgen was ik niet meer hier”, mompelde Lavina zacht en keek een beetje bedroeft naar de grond die was bezaaid met uilenballen en stro. De ravenklauwer besteden geen aandacht meer aan de eerstejaars en wende zich naar Mattia. Lavina wende haar blik af van de twee en keek naar buiten net als Jessica. De andere tweedejaars had nog niet veel gezegd, nadat Lavina was binnen gekomen.
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Fully Featured & Customizable Free Forums
Learn More · Register Now
« Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic »
Locked Topic

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +