Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
Docenten In Het Duister
Topic Started: Mar 28 2008, 01:52 PM (149 Views)
Serena Wenlock
Member Avatar


Het was niet al te licht in de gangen waar Serena liep. Het donkere gesteente van de muren lichtte luguber op en de toortsen aan de wand flakkerden een zwak schijnsel over haar gelaat, terwijl ze met vlugge passen richting de kerkers liep. Ze wilde namelijk nog wat mededelingen ophangen op het prikbord in haar leerlingenkamer. Het was een uitzonderlijk goed gevoel een volledige afdeling met leerlingen onder je bevel te hebben, vooral wanneer de helft daarvan er zelfs blij mee was jou als afdelingshoofd te hebben. Natuurlijk was ze nog wel bereid op één of twee ‘Serena Sucks, Wij Willen Wandon-acties’, maar verder voelde ze zich best op haar plek als nieuw afdelingshoofd van Zwadderich. Het leek zelfs alsof het lesgeven zelf er een stukje leuker op was geworden. Niet perse omdat ze nu leerlingen de voorkeur kon geven omdat ze gewoon bij haar hoorden en dus gelijk een stukje waardiger waren dan de rest, maar ook omdat ze steeds meer begreep hoe leerlingen eigenlijk in elkaar zaten en hoe je ze het beste onder de duim kon houden en tevreden kon stellen. Serena had de vier pagina’s met mededelingen in haar rechterhand en haar linker gleed langzaam over de stenen van de kerkermuren. Damian had zich hier vast wel thuis gevoeld en nu Serena hier meer tijd dan gewoonlijk doorbracht begon ze ook de schoonheid van de kerkers in te zien. Voor een momentje hield ze stil om te kijken of ze geen papieren vergeten was. Bij het licht van een fakkel zag ze de vier identieke papieren met op allevier dezelfde tekst. Nee, alles was nog in orde.
Offline Profile Goto Top
 
Isabella Mills
Member Avatar


Het was een mooie avond om de keukens een leeg te gaan halen... Een kleine lenige gedaante glipte door het schilderij in de kerkers en liep vluchtig door de donkere gangen. Isabella rilde een beetje, want het was altijd verdomde koud in die ranzige koude schimmelgangen. De dikke vlecht bungelde op haar rug en bewoog ritmisch mee op haar bewegingen. Snel trok ze haar vest nog wat hoger op en verborg daarna haar handen in haar mouwen.

Met grote snelheid liep ze door de donkere gang waar de keukeningang was. Merlijnzijdank dat de keukens ook in de kerkers waren, anders zou ze nog moe worden van het lopen. Stel je toch eens voor, dat kan echt niet. Een Mills wordt niet moe van werk wat een bediende kan doen...
Druk nadenkend en binnensmonds vloekende zeilde ze de hoek om. "AAHH!!!" tot op een centimeter nauwkeurig kon Isabella nog net halt houden. Bijna was ze tegen die valse achterbakse heks van een Wenlock aangelopen. Dat valse secreet was na het vertrek van Alexx zelfs afdelingshoofd geworden. Hoe erg kun je het krijgen??! Isabella zag Wenlock er voor aan kinderen in een ketel te gooien en ze te koken, de vetrandjes eraf te snijden, de vlezige delen op te eten en de rest van het karkas te laten opvreten door die gier van haar.

Met ogen die vuurwerk sproeiden keek ze naar Wenlock. " Ook een goeie avond" blafte ze. Nu moest ze waarschijnlijk ook gaan uitleggen waarom ze in de gangen rondliep... Wat een geweldige avond was het.....

+2 voor uitzonderlijk poëtisch taalgebruik
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Sebastian hield niet van de kerkers, het paste niet bij de rest van het kasteel. Dat laatste had hij wel altijd mooi gevonden. Niet zozeer vanwege de honderden schilderijen (die zo nu en dan best uit de hoogte deden, alleen maar omdat zij al duizend jaar langer in Zweinstein waren) of de mooie grote zaal. Hij hield van Zweinstein vanwege de bewegende trappen, het grote terrein en de geheime gangen. Na jaren onder de nauwlettende blik van zijn moeder geleefd te hebben, was het avontuur van Zweinstein een welkome afwisseling geweest. Niemand had hem berispt als hij niet vóór vijf uur in de leerlingenkamer was, niemand had zin om te letten op wat hij at – voor het eerst had hij zelf mogen bepalen welke groente hij at, als hij daar überhaupt wel zin in had - en niemand was boos geworden toen zijn kleren onder de modder hadden gezeten. Daar had hij dan ook de eerste paar maanden flink gebruik van gemaakt.

Pas na een tijdje was hij er achter gekomen dat het helemaal niet leuk was om tegen de regels van zijn moeder in te gaan, als zij er niet was. Daar zowel hij als de huiselven er niets mee op waren geschoten toen hij zichzelf extra vies maakte, had de kleine Sebas besloten dat hij de modder zou bewaren voor de vakanties, als hij zijn moeder weer zag. Maar bij zijn speurtochten door de kerkers was hij menig keer besmeurd terug gekomen. Als echte ontdekker, wat hij natuurlijk was geweest, moest je overal zoeken naar geheime hendels. Die had hij nooit gevonden, maar de vele herinneringen aan het liggen in plassen goor water, terwijl onzichtbare ratten ergens in de buurt piepten, bleven hem achtervolgen. Sindsdien waren de kerkers niet meer hetzelfde. Geen wonder dat hij er ook nu, als volwassen man, niet graag kwam.

De keuken lag hier ergens verscholen en de gangen straalden geheimzinnigheid uit, maar dat woog niet op tegen het eeuwige stilstaande water in de hoeken en de garantie op verscholen ratten. Zo af en toe was het echter nodig een bezoekje aan dit hol der bacteriën te brengen. Met name Sebastian moest regelmatig naar deze gangen afdalen, omdat zijn bezemsteel hier bewaard werd.

Het was een erg onprettige ontdekking geweest, toen hij er achter was gekomen dat zijn bezemsteel in het hok moest staan waar alle schoolbezems stonden. Daar kon hij zijn bezemsteel natuurlijk niet bewaren. De kans bestond dat een of andere grapjas zonder vliegtalent en een ernstig tekort aan hersencellen, zíjn bezem zou pakken en hem in de prak zou vliegen. Dat risico kon hij niet lopen. Aan de andere kant wilde hij hem ook niet in zijn kantoor hebben, want daar kon hij ook zo weggenomen worden. Iedereen die een grap met hem uit wilde halen, zou weten waar hij moest zoeken. Nee, zijn bezem moest volledig beschermd worden van de meest incompetente vliegers op deze school. Als dat betekende dat hij regelmatig door de best verborgen gangen van de kerkers moest dwalen, dan was het maar zo. Hij wilde alleen het beste voor zijn bezemsteel. Dus hier waren zijn speurtochten door de kerkers dan wél weer goed voor geweest. Hij kon zich nog wel een geheim hok herinneren, waar buiten hem niemand van wist – en groot gelijk hadden ze, de weg ernaar toe was niet echt uitnodigend. Maar hij had het hok natuurlijk wel eerst rattenbestendig moeten maken.

Professor Graves kwam net terug van de wekelijkse knipbeurt van de staart van zijn bezem. Hij was in een opperbest humeur, omdat al zijn moeite beloond werd. Er waren geen ratten geweest in zijn verstopplek en hij had de steel nauwkeurig geïnspecteerd op vingervlekken. Daar die hadden ontbreken, was hij helemaal in zijn nopjes. Nee, geen enkele leerling zou bij zijn geliefde bezem kunnen komen. Hij mocht trots zijn op zichzelf en dat was hij dan ook. Met een zelfingenomen lach op zijn gezicht liep hij door de kerkers, met een verzorgingskit voor bezems in zijn hand.

Na een paar meter gelopen te hebben zag hij daar zijn collega Serena Wenlock staan. Bij haar stond een leerlinge uit Zwadderich, de afdeling die zij sinds kort voor haar rekening nam. Op Griffoendor na was dat de beste keus, zonder twijfel. In dit kasteel waar hij nog bar weinig intelligente mensen gevonden had, vermoedde hij dat Wenlock nog wel een paar actieve hersencellen had. Misschien moest hij ook maar niet met te veel lof over haar spreken, want ze had een gier als huisdier. Een beetje ongebruikelijk. Hij had medelijden met de man die met dat beest samen moest wonen.

Daar hij niet zoveel te doen had vandaag, zag hij geen reden om ongezien weg te schuifelen, zodat hij een praatje kon vermijden. Daarom liep hij op zijn collega of, om iets te doen wat hij sinds zijn aankomst op dit kasteel had proberen te vermijden; sociaal doen.

Over het algemeen was Sebastian geen onvriendelijk persoon, al kan niet ontkend worden dat hij nogal eerlijk was, of de geadresseerde dat nou kon waarderen of niet. Maar zijn verblijf op Zweinstein had vooral in het teken gestaan van zijn onwil ongemeend vriendelijk of attent te zijn. Seb had namelijk geweigerd gezellig met zijn collega’s te praten. Hij was niet naar Zweinstein gekomen om een nieuwe ervaring op te doen, omdat hij het werk zo leuk vond of omdat hij zo erg terug verlangde naar dat kasteel. Hij had gesolliciteerd omdat Zweinstein een afgelegen fort was, waar niemand van zijn oude leven hem op kon komen zoeken. Maar na een aantal maanden was de rol van Kluizenaar hem gaan vervelen, dus had hij weer contact gezocht met de buitenwereld. Rose en Jude was hij blijven schrijven, want zelfs kluizenaars mochten vrienden hebben, maar de brieven van zijn moeder had hij in de eerste tijd verscheurd. Hij had absoluut niet willen lezen hoe blij ze was dat hij eindelijk een fatsoenlijke vaste baan had gevonden, met maar beperkt risico voor zijn gezondheid. Dus nu hij stiekem steeds meer naar zijn zin begon te krijgen in dit kasteel, zeker sinds zijn promotie, kon het ook geen kwaad af en toe een paar woorden tegen zijn collega’s te spreken. Nou ja, een kleine selectie van zijn collega’s dan.

‘Zo professor Wenlock, weer druk bezig met folders uitdelen?’

Hij knikte naar de leerling, ‘Goede avond, Isabella Mills’. Fronsend bekeek hij haar. Leerlingen waren toch niet toegestaan nu nog in de gangen rond te lopen? Maar hij was in goede bui en voelde er weinig voor een leerling die niets anders deed dan wat hij vroeger had gedaan, te straffen. Hij wilde wel een oogje toeknijpen, maar Serena Wenlock had meer over haar te vertellen.
Goto Top
 
Serena Wenlock
Member Avatar


“Wel, wel… Mevrouw Mills” Serena wekte een moment de indruk alsof ze iets tegen één van haar leerlingen ging zeggen over het feit dat zij nog vlak na de avondklok op de gangen was. Haar volgende snijdende woorden bewezen echter het tegendeel. “Het wordt hoog tijd dat jij ‘Lumos’ eens onder controle krijgt, dan hoef je ook niet meer in het duister door gangen te sluipen.” Serena trok haar wenkbrauwen op en glimlachte even naar Isabella Mills. Het gaf een zeer luguber effect, aangezien Serena’s gezicht er niet aan gewend was veel te lachen. Ze kon zich nog herinneren dat Mills een flinke hekel aan haar had vorig jaar, puur en alleen omdat Serena nog geen respect of status had en dus voor Mills waarschijnlijk als een ondergeschikte was. Nu echter had Serena haar leerlingen daadwerkelijk dingen geleerd en ze maakte zich ook nuttig als afdelingshoofd. Ze hoopte ergens dat Mills ook dat in overweging nam.

Serena wist echter niet zeker of ze eigenlijk wel wilde dat Mills haar mocht. Het was een verdachte jongedame, zeer intelligent, maar met een gevaarlijke roekeloosheid en een attitude om ‘u’ tegen te zeggen. Ze had ook erg luchtig gesproken over de dood van medeleerlingen, iets wat binnen Zwadderich-kringen misschien niet zo ongewoon is, maar zeker gevaarlijk in de huidige omstandigheden. “Zo professor Wenlock, weer druk bezig met folders uitdelen?” Met een ruk draaide Serena haar hoofd om, achter haar stond Sebastian Graves, leraar Vliegen. Ze had nooit echt de neiging gehad om veel met de man om te gaan, maar hij was niet volledig achterlijk en net zoals haar belachelijk ondergewaardeerd. “Nee, professor Graves. Ik was onderweg naar mijn leerlingenkamer om wat data van evenementen en roosterwijzigingen op te hangen.”

Haar ogen glommen in het fakkellicht terwijl haar pupillen zich weer richtten op Mills. “Bij jou zijn geloof ik ook drie uren verwisseld. Je moet de papieren straks maar even in de leerlingenkamer inkijken. Ga daar anders nu maar gelijk even heen, dan kan je er meteen voor zorgen dat je uit mijn zicht bent voordat ik begin over de avondklok.” Dit keer glimlachte Serena niet, de aanblik van haar gezicht werd er echter niet veel aangenamer op. Het was geen lelijk gezicht, dat zeker niet. Maar de lijnen in haar gezicht werden met de jaren steeds duidelijker en haar ogen straalden constant een vleugje haat uit, gemengd met afgunst en weemoed. Serena had een verleden om te verbergen. En dat deed ze zorgvuldig.
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Free Forums with no limits on posts or members.
« Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic »
Locked Topic

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +