Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
  • Pages:
  • 1
Schaatsen Op Het Meer; De Niet Lente Maar Winter Actie! :)
Topic Started: Mar 31 2008, 07:34 PM (383 Views)
Deleted User
Deleted User

Met een glimlach op haar gezicht stapte Andromiel Evalange, 1e jaars Ravenklauw, uit haar bed. Meteen pakte ze een borstel, en streek haar haar glad. Meteen daarna pakte ze haar tandenborstel, om haar tanden te poetsen. Ze had haast, want ze wou zo gauw mogelijk naar het......MEER! Daar lag namelijk een klein laag je ijs op, dat dik genoeg was om heerlijk op te kunnen schaatsen. Aan de ene kant vond Andromiel dat heel leuk, maar aan de andere kant vond ze het ook heel erg zielig voor de reuzeninktvis. Waar moet hij dan bovenkomen om met de leerlingen te spelen? " Ach ja, niets aan te doen... " mompelde Andromiel in zichzelf en legde haar tandenborstel neer. Gisterenochtend had ze in haar tas wat extra brood met jam in haar tas gedaan zodat ze niet helemaal naar de Grote Zaal hoefde te lopen. Dan kon ze meteen lekker door naar het meer, om daar te gaan schaatsen. Snel huppelde Andromiel de trap af, en wachtte op haar vriendinnen. Hopelijk waren ze snel klaar, zodat ze wat eerder konden gaan schaatsen.

Broodjes meepikken uit de Grote Zaal Britney??? +2 voor een goede post!
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Terwijl de eerstejaars Raaf een enorme gaap onderdrukte, kwam ze overeind. Ze was net wakker geworden uit een heerlijke, diepe, droomloze slaap. Ze voelde zich nu goed, perfect, fit!
Lilian sprong uit haar bed en begon meteen naar een warme trui te zoeken. Het was best wel koud, merkte de Raaf al snel. Zeker toen ze een blik uit het raam wierp en zag dat het meer bevroren was rilde ze even.

Kou was vreselijk, maar toch leuk. Zeker als het sneeuwde of vroor. Lekker schaatsen óf met een lekkere beker warme chocolademelk voor de kachel zitten. Lilian genoot al van de gedachte. Ze had nu al zin in de avond. Het zou vast gezellig worden in de Raafse leerlingenkamer, met z'n allen rond de kachel.
Inmiddels had Lilian haar kleren aan en liep ze de slaapzaal uit. Door de nu nog lege leerlingenkamer, de gang op. Daarna de trappen af. Er kwam niet veel haast bij kijken. Op haar dooie gemak liep Lilian naar beneden. Ze wierp af en toe blikken uit het raam, waardoor ze zag hoe koud het buiten wel niet was.

Nu naderde Lilian de begane grond. Ze zag dat er een andere eerstejaars Ravenklauwster stond te wachten, op vrienden/vriendinnen waarschijnlijk. 'Hoi!' zei Lilian vrolijk, terwijl ze de laatste treden van de trap af sprong. 'Heerlijk weer he?' Ze nam de mede-Raaf even in zich op. Het zag er naar uit dat ze naar buiten ging, dus vroeg Lilian: 'Ga je van de kou genieten, buiten?'

+2 voor een goede post
Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


Ondetussen stond Mattia al een tijdje aan de rand van het meer, zoekend naar een goede plek om te gaan zitten en zijn schaatsen onder te binden. Hij had ze als cadeautje van Elena toegezonden gekregen, het waren van die witte kunstschaatsen, die naar Mattia’s idee nog steeds toebehoorden aan dames en meiden. Hij vond een mooi stukje gras en ging daar zitten, terwijl hij de veters van zijn linkerschaats begon los te maken, zodat zijn voet er beter in zou passen. Hij had al heel lang niet meer geschaatst, maar het zou hem helpen bij de vloeiende dansbewegingen die hij nog oefenen moest. Hij had in Vilders kantoor dan al wel een beetje geoefend, maar hij wilde toch graag wat meer gratie toevoegen aan zijn dansbewegingen, dus schaatsen leek hem een goede oplossing. Bovendien had hij van zijn vader gehoord dat je van schaatsen ongelofelijk grote kuitspieren krijgt, dus Mattia was sowieso voor. Welke vorm van spieren dan ook sprak hem zeker heel erg aan, zodat hij een beetje kon bouwen aan zijn papperige lichaam dat boog als een rietstengel in de wind wanneer hij op een bezem zat.

Hij had zijn linkerschaats al aan toen hij twee figuren bij het bordes had zien staan. Hij wist niet zeker of hij hier nou blij om moest zijn of niet. Aan de ene hand konden deze figuren hem misschien wel helpen met schaatsen en hem wat dans.. dans.. hoe zei zijn broertje dat ook alweer? Moves! Ja, dat was het; dansmoves. Misschien konden ze hem die ook leren. Maar aan de andere kant, als het mensen waren die hem alleen maar zouden uitlachen, dan had hij er ook bar weinig aan en met een beetje pech moest hij dan zijn oefeningen staken en op zijn schaatsen vlug terug naar het kasteel zwalken. Vol goede moed trok hij toch maar zijn rechterschaats erbij aan en probeerde of hij in het gras rechtop kon staan. Dit lukte, hoewel hij merkte dat hij nog flink wankelde. Met grote ooievaarspassen liep Mattia richting het ijs. En nou hopen dat hij niet zou vallen.

Joshua: Een echte Mattia Post. 3 punten.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Met een zucht sloeg Rosalie haar sjaal nog eens over haar schouder heen toen ze over het terrein van Zweinstein richting het Meer wandelde. Hoewel het ergste van de winter al gepasseerd was, kon Rosalie niet wachten eer de lente zou komen. Niet dat ze de winter haatte ofzo. Nee, Rosalie had een gloeiende hekel aan winterkleren. Ze waren dik, onhandig, niet flaterend voor je lichaam, en besloegen veel te veel plaats in je hutkoffer. Desondanks was Rosalie op dit moment heel blij met haar dikke wollen mantel en haar groen/grijze Zwadderich-sjaal, het was immers nog steeds heel koud buiten.

Rosalie ging met vastberaden passen verder, en ze stopte niet toen ze het Meer bereikt had. Ze liep een stuk om het Meer heen, richting het Verboden Bos. Toen ze het kasteel bijna niet meer kon zien, zocht ze een mooi plekje waar ze neer kon zitten. Toen ze uiteindelijk de perfecte plek gevonden had, opende ze haar schooltas, haalde er een groot laken uit, spreidde het open aan de voet van een boom en ging er op zitten. Ze trok haar sjaal een beetje hoger, haalde haar boek van Voorspellend Rekenen uit en legde het op haar schoot. Ze was net van plan om het te openen om een stuk dat ze niet begreep uit de les te herhalen, toen ze vanuit haar ooghoeken een beweging zag. Rosalie zuchtte opnieuw toen ze zag wie er nog bij het Meer stond. Mattia Padrone, een Huffel van haar jaar, zat aan de rand van het Meer met zijn schoenen te prutsen. Ze ging iets rechter zitten, en keek met nauwgeknepen ogen naar de Huffelpuf. Vanuit de verte kon ze niet zien wat hij van plan was, maar toen hij rechtstond en onhandig richting het Meer liep, was het voor Rosalie klaarduidelijk; hij zou schaatsen. Rosalie kon een 'hmpf' van minachting niet onderdrukken. Schaatsen was door Dreuzels uitgevonden, en mocht daarom van haar meteen verboden worden op Zweinstein. Ze keerde haar aandacht terug op het boek op haar schoot, en zocht ijverig achter het hoofdstuk dat ze in klas gezien hadden.

Joshua: 3 punten tegen de minachting.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Andromiel bibberde, en keek boos in het rond. Haar vriendinnen hadden dus lekker afgezegd. Fijne vriendinnen, had je dan. Stond je daar in die bloedhete hal, met leuke schaatskleding, een zak broodjes die uit de Grote Zaal waren meegepikt en een tasje met schaatsen. Mokkend wou ze naar buiten gaan, tot ze een meisje aan zag komen lopen. " Hoi! " riep ze en ze rende naar beneden. Geinteresseerd keek Andromiel het meisje aan, en glimlachtte. Het was Lilian Zamara, die ze kende als haar afdelingsgenootje. " Heerlijk weer hé? " vroeg ze aan Andromiel, toen ze haar bereikt had. Meteen hoorde Andromiel haar zeggen " Ga je van de kou genieten, buiten? " Andromiel glimlachtte, ze vond haar wel aardig. " Het is, inderdaad, lekker schaatsweer. En ja, je moet maar tegen een beetje kou kunnen. En daarom heb ik mijn supersonische warme schaatsachtige winterpak dingense aangetrokken " zei Andromiel tegen Lilian, en wees naar haar eigen pak. " Maar als je het niet erg vindt, ga ik nu naar buiten. Ik wil graag gaan schaatsen. Wil je mee? " vroeg ze aan Lilian, en wachtte geduldig op een antwoord. Ondertussen keek ze naar de leerlingen die in en uit het kasteel liepen, en keek ze aandachtig aan. Misschien een beetje eng, maar toch erg aandachtig.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Nicholas lag te slapen, en dat kon je merken. Hij lag in de vriezende kou, al slapend te rillen. Zijn rechterbeen lag boven de lakens en zijn linkerbeen er onder. Hij lag zo op zijn buik zodat zijn hoofd bijna van het bed lag en er een klein kwijlspoort aanwezig was naast het bed. Hij lag te genieten zo hard het maar kon want slapen, dat was nu ook een ander woord voor genieten. Als hij thuis was, in de zomervakantie, sliep hij makkelijk meer dan twaalf uur. Dus wat hij thuis kon, moest hij hier erger kunnen. Meneer Deliege lag nu al zeker 14 uur in zijn o zo perfecte bedje. Als hij nu plots zou opstaan zou je een jongen zien, tamelijk groot al, zijn haar helemaal in de war, in een boxershort en zonder shirt, dat was nu eenmaal het beste slaapgerei.

Net toen hij zich lekker had omgedraaid vloog er een magisch vliegende sneeuwbal tegen de raam, dit moest wel magisch zijn want geen enkele andere kon zo hoog vliegen, of hij moest vanaf een bezem gegooid zijn. Maar aangezien hij hier dan toch als enige wat kon vliegen bleek dat vrij onwaarschijnlijk. Hij werd wakker van de bons, wat zeer speciaals was. Hij bleef nog tien minuten liggen, maar kon niet meer slapen, door die vervelende kou.. Hij rekte zich uit, stapte uit bed en krabte in zijn wilde haren. Een geeuw ontsnapte uit zijn mond die vervolgens met tandpasta en borstel bestookt ging worden.

Toen hij zich helemaal aangekleedt had met trui, jeans en bijhorende sneakers keek hij uit de raam. Er was nu alweer zo eentje druk in de weer, daarbuiten op het meer. (Rijmpje ^^) Zijn ogen sloten zich en even leek het weer of hij in slaap ging vallen, tot hij met zijn hoofd tegen het ijskoude raam ging en klaarwakker recht schoot. Vlug nam hij zijn pet met de oorwarmers plus sjaal en stapte naar zijn nachtkastje. Daar bewaarde hij zijn handschoenen. Een ding was zeker, Nick was klaar voor de buitenwereld!

Toen hij buiten was en de sneeuw onder zijn zwarte stoffen schoenen hoorde kraken werd hij meteen blij, niet zozeer om de sneeuw maar vooral door de herinneringen die hij hierdoor kreeg. Iedereen had toch wel minstens een goede herinnering aan de sneeuw? Hij liep naar het meer waar die rare gast nog steeds stond, hij probeerde er niet te veel aandacht aan te schenken maar die jongen ergerde hem nu ook gewoon mateloos. Toen Nicholas uiteindelijk aan het meer was uitgekomen keek hij even rond, zou er hier nog iets te doen zijn? Of zou er echt nix meer zijn wat zijn hartje kon bekoren.. Maar daar zag hij het al, Drake, een meisje uit zijn afdeling zat daar onder een boom.

Met zijn gewoonlijke tred (1, 6 Km/u) Liep hij richting het meisje, ze was blijkbaar druk bezig in een boek. Hopelijk ging hij haar niet te veel storen want hij kende haar niet echt. Nicholas had steeds het gevoel dat ze zich best hard opsloot. niet letterlijk maar gewoon. Misschien kwam het ook wel doordat hij te lui was om met haar te praten.. ( (A) )
'Haa die Drake!' Zei hij met een van zijn vriendelijkste gezichten op. 'Alles goed..?' Hij keerde even zijn achterhoofd naar haar om naar het meer te kijken, hoplijk ging die gast nu zo hard vallen,.. Hij keek weer naar haar en waar ze op zat. 'Lekker dekentje! Heb ik weer niet aan gedacht..' Hij kreeg het gevoel zoals zo'n tekenfilm figuur met een druppel op zijn hoofd, hoe dom kon hij ook zijn..

Joshua: +4 om eens wat vaart achter die luie reet van je te krijgen. gekke Rob :P
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Het was een gewone ochtend in de kerstvakantie. Er was eigenlijk niet veel speciaals aan deze ochtend, maar toch trok iets deze ochtend Alice aan. Alice was een jong meisje die haar haren donker had gemaakt, terwijl ze eigenlijk blond was. Dit was tegen alle verwachtingen in geweest, maar niemand wist ook hoe ze het had gedaan. Het meest fascinerende was nog wel dat ze zelf ook niet helemaal had geweten hoe ze dat had gedaan, maar toen ze een brief naar huis had gestuurd, was er wat meer begrip gekomen. Het scheen dat haar haren bij haar geboorte ook al waren gaan verkleuren. Niet dat, dat voor Alice iets uitmaakte, maar het was tenminste gewoon dat ze haar haren kon kleuren in de kleur die ze graag wilde. Dat maakte Alice op de een of andere manier vrolijk en die vrolijkheid zou haar zeker niet worden afgenomen vandaag.

Met een vrolijke glimlach was ze uit bed gekomen. Ze had heerlijk uitgeslapen en had alles rustig gedaan. Ze had zichzelf aangekleed, zich gewassen, tanden gepoetst en ze had zelfs nog tijd gehad om een beetje make-up op te doen. Het stond haar wel, maar ze deed het niet te veel. Ze was van alle markten thuis. Met een glimlach was ze naar de Grote Zaal gelopen waar ze een bolletje had gepakt en had besmeerd met een dikke laag rode smurrie, wat ook wel bekend stond als aardbeienjam. Ze had er heerlijk van gegeten, alvorens ze de Grote Zaal was uitgelopen en een paar mede-Raafjes had mogen ontdekken. Dit zou dan misschien wel een leuke dag gaan worden.

Met een glimlach had Alice zich een weg gebaand in de richting van de dame. Dat was niet moeilijk, er was tenslotte bijna niemand in velden of wegen te bekennen, maar dat deed er ook niet toe. Alice was gewoon op weg naar vrijheid en blijheid in combinatie met mensen die ze mocht en die haar (in haar belevingswereld) ook mochten. Dat scheelde tenslotte toch in de omgang en dat maakt het toch een stuk leuker om met mensen om te gaan. Alice was al vrolijk vanaf het moment dat ze op was gestaan, maar ze zou zeker nog veel vrolijker worden, wanneer ze zag dat ze buiten kon gaan schaatsen. Ze glimlachte tegen het meisje, terwijl ze door de open deur naar buiten keek. Een fris briesje kwam haar richting in en deed haar haren op haar armen even tintelen, alvorens ze overeind gingen staan. Kippenvel zou haar niet veel overnemen, want ze had haar mantel over haar schouder meegenomen en deze trok ze nu aan.

Pas toen viel het Alice op dat ze schaatsen bij had en Alice had die van haar uiteraard nog in haar slaapzaal liggen. Het was alsof ze ineens bevangen werd door een stevige wind die haar deed voort dragen in de richting van haar leerlingenkamer, want met de snelheid van bijna het licht, rende de jonge meid in de richting van haar leerlingenkamer. Het duurde geen twee minuten of ze stond alweer bij de Ravenklauwster met de schaatsen. Alice was flink aan het hijgen, door haar actie, maar dat deerde haar eigenlijk helemaal niets. Ze glimlachte. “Mijn schaatsen”, ze liet haar zwarte schaatsen zien, die waren versierd met een grote roze doodshoofd. Het zag er volgens haar wel cool uit. “Ik ga vast naar buiten”, zei ze nog steeds buiten adem en ze liep gelijk door.

Ja, Alice was vandaag een drukke dame. Misschien een beetje te hyper voor sommige mensen, maar voor zichzelf was ze weer de trotse en vrolijke ik die ze eigenlijk al een tijdje niet was geweest en wel had moeten zijn. Was dat Nederlands? Het jonge meisje versnelde haar pas dan maar, om dit soort rare zinnen niet opnieuw in gedachten te krijgen. Ze glimlachte breder toen ze zag dat er al iemand op schaatsen het meer wilde gaan bezoeken. Mattia, een van de meest aardige mensen hier op school, wilde dus ook gaan schaatsen en het leek wel alsof iedereen vandaag op het idee was gekomen. Sneeuw knerpte onder haar schoenen, terwijl ze in de richting van een stukje gras liep. Daar waar geen sneeuw lag, was het wat makkelijker om je schaatsen aan te trekken en Alice besloot op een grote steen te gaan zitten die nog redelijk droog was. Ze trok haar schoenen uit, haar mooie Vans en liet haar voet pardoes in haar schaats glijden. Dat ging nog best makkelijk. Ze keek even om zich heen, terwijl ze ook haar andere schoen uit trok. De Zwadderaars had ze al lang gezien, maar voor het eerst in haar leven, leek het wel, schonk ze geen aandacht aan hen, maar aan haar schoen die redelijk strak om haar voet zat. Ze schoot dan ook bijna naar voren toen haar schoen plotseling uit schoot en ze het gevoel kreeg dat ze zou gaan vallen. Ze grijnsde toen dat niet gebeurde en trok haar andere schaats ook aan. Nu zou ze achter Mattia aan kunnen gaan en zouden ze samen kunnen schaatsen. Ze hoopte alleen maar niet dat Mattia ook wilde leren ijsdansen, want daar was Alice nou net weer niet goed in. Ze glimlachte, terwijl ze haar spullen netjes naast elkaar zette op een plek waar ze, ze goed kon vinden en ze liep, zij het wankelend en moeilijk, in de richting van Mattia die in de richting van het meer aan het stappen was. Ze zou absoluut later zijn, maar samen zouden ze er wel een leuk schaatstochtje over het meer van kunnen maken. Dat hoopte Alice tenminste. Met een glimlach stapte ze door en toen ze bij hem in de buurt kwam, besloot ze hem toch maar te storen in zijn moeilijke tocht over het droge. “Hooi Mattia”, zei Alice vrolijk en met haar brede glimlach.

Een heerlijke ALice post! +3
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Op het moment dat Lilian wilde antwoorden op Andromiel, kwam er een andere Raaf tussenbeide. Het was Alice. Deze zei vrolijk dat ze haar schaatsen ging halen, en liep -nee, rende- toen de trap op.

'Schaatsen?' Lilian keek even nadenkend naar de Raaf voor haar, toen Alice uit het zicht was verdwenen. Ze had eigenlijk best wel zin in schaatsen, maar er was een klein probleempje: Ze had geen schaatsen mee. Toch besloot Lilian om maar gewoon mee te gaan: 'Ik heb eigenlijk geen schaatsen, maar ik kan wel een beetje over het ijs gaan schuifelen.'
Lilian glimlachte even, terwilj ze zichzelf al in gedachten zag lopen op het gladde ijs. Waarschijnlijk zou ze om de haverklap omvallen, maar dat maakte niet uit. Ze konden best wel wat lol hebben.

Terwijl Lilian al naar de deur begon te lopen, probeerde ze zich te herinneren of ze de schaatsen niet toch toevallig had meegenomen. Zaten ze misschien helemaal onderin de koffer gepropt? Of misschien in haar andere koffer? Nee, ze wist het nu zeker. Ze had haar schaatsen niet meegenomen. Ze had niet verwacht dat ze hier aan schaatsen toe zou komen, gezien de reuzeninktvis die in het water zat. Die inktvis zou het ijs vast zo weer breken, om even boven water te komen.

Lilian werd uit haar gedachten geschud, toen ze bij de deur stond en Alice langs haar opliep, met de woorden: 'Ik ga vast naar buiten!' De eerstejaars Raaf keek haar afdelingsgenoot na en wierp toen een blik op Andromiel. 'Zullen wij dan maar achter haar aan gaan?' vroeg ze met een brede glimlach en liep toen naar buiten. Ze wist niet of de andere Raaf haar wel volgde, maar dat maakte Lilian ook niet zoveel uit. Ze zag dat er al veel andere leerlingen bij het meer waren. Het zou dus ongetwijfeld gezellig worden -tenzij een of andere Zwad vervelend zou gaan doen.

Joshua: +3 omdat al zo lang hebt moeten wachten.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

"Haa, die Drake!" hoorde Rosalie plots achter zich. "Alles goed?" ging de stem gewoon verder, "Lekker dekentje! Heb ik weer niet aan gedacht..."
Ze zuchtte inwendig, stak een stuk perkament tussen de twee bladzijdes die ze aan het lezen was en sloot haar boek. Vervolgens draaide ze haar hoofd naar de stem, en trok een wenkbrauw op toen ze Nicholas Deliège zag. Ze keek hem even schattend aan. Deliège was moeilijk om te snappen; het ene moment deed hij zo vriendelijk als een Huffelpuf, en het andere moment zo gemeen als een echte Zwadderaar. De schittering die ze echter in zijn ogen zag toen hij keek naar de Huffel (zo'n blik die oprechte hoop op afgang uitstraalde) was eentje die echt thuishoorde in de Leerlingenkamer van Zwadderich, en op dat moment besloot Rosalie dat ze hem wel mocht. Niet dat dat betekende dat ze hem vertrouwde. Geen enkele Zwadderaar was te vertrouwen.

"Deliège," zei ze met een knik, als wijze van begroeting. "Met mij alles goed, ik was net aan het genieten van de rust, stilte en een goed boek. Met jou?" Ze keek hem even aan, en liet haar ogen vervolgens weer over het Meer gaan. Haar blik hield rust aan het begin van het meer, bij het pad dat naar het kasteel leidde. Enkele figuren wandelden ook richting het Meer, en Rosalie zuchtte opnieuw, dit keer hoorbaar.
"Geweldig," begon ze met een zachte maar sarcastische stem, "straks krijgen we nog een invasie van - ze kneep even haar ogen wat nauwer dicht terwijl ze naar het voorste meisje keek, dat bezig was haar schaatsen dicht te doen - Ravenklauwers." Ze voelde hoe haar eigen mondhoeken iets naar boven krulden bij het uitspreken van dat laatste woord. Normaal vond Rosalie als Zwadderaar de Ravenklauwers nog best oké, in principe hadden die tenminste nog iets van herseninhoud, maar het zooitje dat nu in de zogenaamde slimste afdeling zat, zag er voor Rosalie niet aantrekkelijk genoeg uit om mee geassocieerd te worden. Rosalie was nog steeds vaag op zoek naar iemand waarmee ze kon optrekken zonder dat haar intellegentie beledigd zou worden. Ze knipperde even met haar ogen, leek te herinneren dat Deliège er ook nog was, en keek hem terug vragend aan, alsof ze haar blik nooit onderbroken had.

Joshua: Om je zoektocht te stimuleren, zal ik je 3 punten voor deze post geven.
Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


Stukje voor stukje schuifelde de jonge Huffelpuffer verder, wetend dat er een moment zou komen dat het ijzer van zijn schaats in contact moest komen met het gladde ijs op het meer. Het was een gedachte die hem uitzonderlijk veel angst inboezemde, maar hem gelijk ook vervulde met een vaag verlangen. Zo moedig als mogelijk was voor een Huffelpuf-leerling stapte hij verder, tot zijn linkerschaats uiteindelijk het oppervlak van het ijs raakte. Rillend sloeg Mattia zijn armen voor zijn gezicht, de val die hij verwacht had bleef echter uit. Sterker nog, hij stond zo stabiel dat het hem zelfs lukte om ook zijn rechterschaats op het wateroppervlak te plaatsen.

In de tussentijd hoorde hij hoe achter hem Alice, de gemoedelijke Ravenklauwster aan het dichterbij komen was. “Hooi Mattia” Vrolijk als altijd schalde Alice haar stem over het meer. Mattia was bang dat als ze nog iets harder en hoger zou gaan, ze het ijs op het meer zou breken. Dan zou hij verdwijnen in de diepten van het meer en nooit meer naar boven komen. Voordat het zover was zou Mattia het toch fijn vinden om nog een stukje te kunnen schaatsen, dus voorzichtig schuifelde hij een stukje verder het meer op. Tot zijn grote verbazing ging het ongelofelijk goed, geen bulten, schrammen of krassen, hij stond nog overeind, hoewel nog steeds erg wankel.

Mattia glimlachte, dit was meer dan dat hij gehoopt had. Misschien dat schaatsen stiekem een aangeboren talent was voor hem en dat hij eindelijk zijn roeping gevonden had. Kunstschaatser zou hij waarschijnlijk niet worden, maar misschien kon hij tijdritten gaan doen! Aardig overmoedig verplaatste Mattia zijn voeten steeds sneller met schuivende bewegingen over het meer. Hij ging steeds sneller en maakte flinke vaart. Hij ging zelfs zo snel dat hij de wind rond zijn oren hoorde suizen en het landschap voorbij zag draaien in de hoeken van zijn ogen. Zijn handen zaten stevig op zijn rug en zijn dunne spillebeentjes bleken veel meer te kunnen dan hij oorspronkelijk had verwacht.

Vijf meter verder lag echter een kiezelsteentje op het ijs die daar heel wat anders over dacht. Mattia voelde hoe het ijs onder zijn voeten verdween en plaatsmaakte voor een flink stuk minder solide substantie, lucht genaamd. Zijn benen vlogen een eind achteruit, zijn armen maakten wilde maaiende bewegingen en binnen enkele seconden lag hij plat met zijn neus op het ijs. Een dof gekreun kwam van onder het hoopje mens vandaan. Volgende keer beter.

Hihihihihihi eigenlijk mag ik mn leerlingen niet uitlachen mar ik zie t zo voor me... +3 voor de slapstick!
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

En je begrijpt wel dat Alice achter de arme jongen aan was geschaatst. Ze had hem al bijna uit het oog verloren, zou het meer niet een groot oppervlak zijn waarover je geheel kon uitkijken, zeker wanneer je erop stond. Alice was dan niet zo snel van start gegaan als Mattia en ze had gewoon haar rust gevonden door haar benen heen en weer te bewegen, niet naar beneden kijkend, maar naar een punt in de verte, in de richting waarin ze schaatste. Als ze iets had geleerd bij dansen, was het wel het feit dat ze zich vooral evenwichtig moest houden. Evenwicht houden was niet gemakkelijk op gladde oppervlakten als ijs, net als op dunne oppervlakten, waar je niet zomaar een stap opzij kon zetten, maar Alice had geleerd dat je dan op een punt naar de grond moest kijken, die niet aan je voeten lag. Het punt moest een paar meter naar voren liggen, op een plek waar jij je heen wilde manoeuvreren. Wanneer je dat deed, zou je balans een stuk groter worden.

Niet wetend of Mattia dat ook in gedachten had genomen, zag ze hoe hij snelheid maakte en Alice had al een bang voorgevoel gekregen dat, dat verkeerd zou gaan. Mattia was namelijk nogal een onhandige jongen en dat wist Alice maar al te goed. Dat hij ten val kwam, was dan ook iets wat ze zeker had verwacht. Het voelde toch als een soort van pijnmoment bij haar op het moment dat ze hem ten val zag gaan. Ze had hem kunnen waarschuwen voor de gevaren van het ijs, maar ze had het niet gedaan, levend in de wetenschap dat hij zelf ook wist wat er op ijs allemaal kon gebeuren. Toen hij echter ten val was gekomen, was Alice er als een haasje bij om naar hem toe te schaatsen. Ze deed er een stuk korter over dan over de andere stukken en al snel had ze hem bereikt.

Hij lag met zijn snuiter op de grond en een kreun had zijn lippen verlaten. Alice voelde medeleven naar boven komen. Arme jongen. Ze knielde en wankelend wist ze haar evenwicht te bewaren. Ze keek even naar het hoopje mens voordat ze haar hand op zijn rug legde op een manier die voor veel mensen bemoedigend was. Ze keek naar de haren van de jongen, want zijn gezicht was bijna niet te onderscheiden. Een bemoedigende glimlach verscheen op haar gezicht en hoewel de jongen dit niet kon zien, was er iets aan Alice dat haar zei dat hij het wel zou voelen. Het zou vast niet zo lang duren voor er een opmerking van Zwadderaars over het water, of beter gezegd, het bevroren water, heen zou komen, maar om dat voor te zijn, probeerde Alice hem te bemoedigen door zelf een opmerking te maken. “Je hebt in ieder geval wel het record buikschuiven op je naam gezet.” Ze glimlachte nog steeds bemoedigend en stak haar andere hand uit om hem overeind te helpen.

+2 voor een leuke post!
Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


Mattia voelde een warme hand op zijn rug en wist dat het Alice moest zijn, die hem bereikt had. Alice had haar eigen aparte manier van mensen benaderen die altijd met zoveel vriendelijkheid gepaard ging dat je je begon af te vragen of ze werkelijk wel in het contactgestoorde Ravenklauw thuishoorde. “Je hebt in ieder geval wel het record buikschuiven op je naam gezet.” Mattia werkte zich in een soort push-up een stukje omhoog, zelfs zijn stem klonk alsof het een smak gemaakt had. “Tja, zo kan je het ook bekijken.”

Voorzichtig kroop Mattia op zijn knieën en zo bleef hij een tijdje zitten, met zijn inmiddels koud geworden handen aan zijn gezicht voelend. Niets bloedde, maar hij vermoedde dat hij minstens twee schaafwonden had. Één op zijn voorhoofd en één op zijn rechterwang. Met een het-zal-me-ook-eens-niet-overkomen-zeg-blik schudde Mattia zijn hoofd, hij had het gewoon aan moeten zien komen, met hem was het toch altijd hetzelfde liedje. Daarom had hij Ravenklauw nooit gehaald, hij was een strever, maar nog meer was hij een ongelofelijke klungel.

Toch was hij het nooit helemaal eens geweest met zijn positie in Huffelpuf. Als hij zijn afdelingsgenoten eens goed bekeek moest hij toegeven dat hij er prima tussen paste, maar ergens diep van binnen vond hij slimmigheid toch echt wel belangrijker dan broederschap. Hij moest er wel bij toegeven dat hij zeker een eenheidsgevoel had met de rest van zijn afdelingsgenoten. De maffe Mirry die per dag kilo’s snoep naar binnen werkte en de meest vreemde capriolen uithaalde en zich van tijd tot tijd inbeeldde iemand anders te zijn had hij altijd al als een soort van vriend beschouwd, Hannah was altijd erg aardig tegen hem geweest en met Babette kon hij het ook wel vinden.
En als er één iemand happig was op een eenheidsgevoel, dan was Babette het wel. Overal waar haar afdelingsgenoten iets ondernamen was zij erbij en nooit wilde ze voor de tweedejaars onderdoen. Ze had helaas wel een nogal simpele geest en haar motoriek was allesbehalve vrouwelijk en gracieus.

Ja, zijn afdeling zat vol met mafkezen. Toch hadden ze het samen prima voor elkaar gebokst dat ze momenteel eerste stonden in het afdelingskampioenschap, dat bewees dat Huffelpuf toch een talent bezat die niemand kon evenaren. Misschien werd het eens tijd dat een Huffelpuf eens zou slagen in hetgeen wat hij probeerde. Tijd om op je tanden te bijten en door te gaan, voor de eer van jezelf en de afdeling. En voor Sheela, die natuurlijk ook. Mattia krabbelde overeind en even later stond hij, hoewel behoorlijk moeizaam, weer op zijn benen. “Ik probeer het gewoon nog eens. Zin om me gezelschap te houden?” Mattia keek naar Alice, die altijd voor hem een soort van beste vriendin geweest was. “Maareh.. geen wedstrijdjes..” Mattia grijnsde, zijn ogen twinkelden. Opnieuw begon hij te schaatsen, simpele rondjes dit keer, terwijl hij keek hoe Alice het er vanaf bracht.

+2 voor een leuke post
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Alice keek met een pijnlijke glimlach naar de arme pechvogel die langzaam bij beetje overeind probeerde te komen. Hij leek het niet zo erg te vinden dat ze haar opmerking had gemaakt over het feit dat hij misschien wel een record buikschuiven had gemaakt en dat deed haar om de een of andere reden toch wel goed. Hij zei zelfs dat ze het zo ook kon bekijken. Op zich was het toch ook zo? Als Mattia die smakkerd niet had gemaakt, had hij waarschijnlijk ook niet buik geschoven. Zou dat nu even zonde zijn voor dat record.

Echter leefde Alice wel mee met het feit dat Mattia zo faliekant op zijn plaat was gegaan, zonder dat de natuur ook maar enigszins een idee van mededogen gaf. De jongen was flink hard gevallen en het verbaasde Alice eigenlijk dat hij nog geen bloedneus had. Zou die nog komen of had hij gewoon een keertje geluk bij een ongeluk. Letterlijk dan. Toen hij overeind kwam, was de bres voor Alice gebroken. Waarom ze dat zo noemde wist ze zelf ook niet. Moest ze toch maar eens over na gaan denken en liet dat nou iets zijn waar ze de laatste tijd in gezakt was. Gedaald. Hoe jij het wilt noemen? Voor Alice was het zakken geblazen in het vele leerwerk en het neuzen in boeken en haar vrienden waren haar belangrijker geworden. Het was zelfs bijna zo dat ze ten koste van school, haar vrienden zou opzoeken dan wel helpen, wanneer zij in moeilijkheden waren en zeg nou zelf, als dat een Huffeleigenschap was, dan was het ook meteen een echte, hè. Dat was nou het vreemde aan Alice. Ze was op de een of andere manier gewoon zichzelf, terwijl ze ondertussen toch tot een groep mensen behoorde.

Alice voelde zich opgelaten toen hij vroeg of ze mee ging, terwijl hij nog een poging ging doen tot het schaatsen. Met de nadrukkelijke mededeling dat de jongen geen wedstrijdje wilde, zette Alice zich recht en begon haar voeten ook heen en weer te bewegen op een manier waardoor ze vooruit kwam. Dat was wel handig op ijs. Als je achteruit ging, stond je veel onstabieler, hoewel je met een flinke vaart en een gracieuze draai best achteruit kon schaatsen. IJsdansers hadden dat maar al te vaak bewezen. Het was mooi, het ijs en wat je er allemaal op kon. Voor Alice een plezierige plek om te zijn. Ze keek naar Mattia, terwijl hij rondjes schaatste en besloot achter hem aan te schaatsen, alsof ze eigenlijk doelloos bezig waren. Ze glimlachte. De rest mocht ook wel komen, misschien zouden ze dan nog een leuk groepje op schaatsen vormen. “Toch is het wel leuk om op het ijs te zijn. Zelfs als je met z’n tweeën bent, zoals wij. En zelfs als je…whooo”, en voor ze het wist lag Alice op haar kont. Ze lette even niet op toen ze tegen Mattia begon te praten. Ze lachte. “op je kont valt”, maakte ze haar zin al lachend af.

+2 voor je leuke koude ijspost
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Het bleef eerst en tijdje stil, ze leek er kennelijk nog even over na te denken voor haar antwoord te boven kwam. "Deliège," zei ze met een knik, als wijze van begroeting. "Met mij alles goed, ik was net aan het genieten van de rust, stilte en een goed boek. Met jou?" Een glimlach verscheen op zijn gezicht, geen grote, geen kleine maar een gewone glimlach die hij enkel tegen mensen op kon zette die hij wel mocht. Hij dacht er steeds zo over dat als je in Zwadderich geplaatst werd, je nooit slecht zou zijn. Of toch niet slecht in de Raafjes vorm. Ze keek hem eventjes aan en keek toen weer naar het meer, Nick volgde haar blik en kreeg weer meteen koude rillingen over zijn rug. Hoe ergerlijk kon iemand dan wel niet zijn?

Hij bleef naar de Raafjes kijken die daar onozel aan het doen waren, zo intensief dat hij niet eens in de gaten had gehad dat Drake naar de andere kant aan het kijken was, naar het kasteel. Hij hoorde een luide, meisjesachtige stem en volgde die helemaal naar het kasteel. Net toen hij er een rake opmerking over ging maken en liet merken dat ze daar waren keek hij naar haar, ze was er ook al naar aan het kijken en zo te zien ergerde het haar ook mateloos. Een zucht verliet duidelijk merkbaar haar mond en ze begon te praten. "Geweldig," begon ze, "straks krijgen we nog een invasie van Ravenklauwers."

Een lichte uitdrukking van sarcasme en stomme verbazing bracht zijn gezicht weer naar het groepje op het ijs. Een idee schoot hem te binnen en een lach verscheen opnieuw op zijn gezicht. ‘Ken jij toevallig geen spreuk om daar een scheurtje in te maken?’ Toen hij het zei keek hij haar aan en wees met zijn hoofd tegelijk naar het ijs. ‘Het zou best leuk zijn konden we er zo enkelen in het water zien gaan, toch?

Heerlijk sluw! +2
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Ondanks dat Rosalie probeerde haar gezicht zo uitdrukkingsloos mogelijk te houden, kon ze een glimlach niet onderdrukken. Ze slikte echter wel haar goedkeuring in, en dwong zichzelf na te denken voor ze meteen rechtsprong en met een goedgemikte 'bombarda' het hele ijsoppervlakte opblies. In dat scenario konden er immers heel wat dingen fout gaan. Als eerste konden ze punten aftrek krijgen, niet alleen voor het uitspreken van spreuken die waarschijnlijk niet toegelaten waren, maar ook voor ongepast gedrag, en mogelijk voor het potentieel opblazen van medeleerlingen. Persoonlijk kon het Rosalie niet al te veel schelen of de Ravenklauwers doodgingen, als het nu door opblazing was of door verdrinking, maar ze wou gewoon niet dat zijzelf in verband zou gebracht worden met hun dood. Verder was er ook nog een tweede iets dat kon fout gaan. Rosalie had alle vertrouwen in haar eigen capaciteiten, maar ze betwijfelde of zelfs een Ravenklauwer een spreuk tot een goed einde kon brengen zonder die eerst geoefend te hebben. Om dan nog maar te zwijgen van de afgang die ze zou maken als er niets zou gebeuren nadat ze de spreuk had uitgesproken.

Rosalie keek Deliège opnieuw aan, haar glimlach nog steeds intact.
"Ik moet toegeven, het klinkt enorm aanlokkelijk, maar ik denk dat een simpele bombarda niet echt subtiel genoeg is..." Het kan nooit kwaad om de waarheid wat te verdraaien. "Tenzij jij een betere en meer subtiele spreuk kent," voegde ze er aan toe, en ze keek hem aan met een sadistische schittering in haar ogen. Want toegegeven, verschillende Raafjes en Huffels in een ijskoud bevroren meer, dat moest toch wel hilarisch zijn?

+2 voor een Zwadpost!
Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Free Forums with no limits on posts or members.
Go to Next Page
« Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic »
Locked Topic
  • Pages:
  • 1

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +