| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| Een Flater Slaan Of Een Betere Toekomst?; Will You Pass The Test Or Will You Fail? | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Apr 4 2008, 10:05 AM (167 Views) | |
| Deleted User | Apr 4 2008, 10:05 AM Post #1 |
|
Deleted User
|
Met een opgewekte glimlach had Alice besloten om een paar torens te beklimmen. Soms had je gewoon niet veel anders te doen dan je te vervelen en dan kon je, je net zo goed op je nieuwe doel storten. Als je iets met je leven wilde, dan moest je een doel hebben en Alice was erop gebrand dat ze elke keer een doel had. Als het ene doel voorbij was gevlogen, zou het nieuwe doel snel genoeg zijn vleugels spreiden en haar tegemoet komen vliegen. Het leven was een schouwspel van verwikkelingen waardoor je, je een weg moest banen naar het eindepunt, dat in het begin nog heel ver aan de horizon zou liggen. Met opgewekte tred stapte Alice door de gangen van wat ze de zevende verdieping noemden. Het lag niet zo heel ver weg van haar leerlingenkamer en bij het verlaten van de desbetreffende plek had ze dan ook even geen aandacht gehad voor de starende blikken die zich afvroegen waar het jonge alternatieve meisje naar toe ging. Alice had een doel voor ogen en dat had ze uitgestraald. Haar zwartrode haren, want zo waren ze tegenwoordig verkleurd, golfden mee over haar schouder bij elke stap die ze zette en haar gewaad danste in het zonlicht dat door de dichte ramen scheen. De dag was er eentje waarop je even achter een ruitje kon genieten van de zon, alvorens deze weer achter een stel wolkenflarden zou verdwijnen en Alice was zich daar sterk van bewust terwijl ze door de gang doorliep en linksaf sloeg om zo de voorspellend rekenen gang te bereiken. In deze gang zou ze dan ook haar bestemming vinden. Met een glimlach sloeg Alice gracieus de hoek om en haar haren vlogen mee bij de bocht die ze maakte. Een glimlach was op haar gezicht af te lezen en met die vrolijke blik was zij misschien wel degene die de dag zou gaan maken. Het wonder van vandaag had zich in ieder geval al geschied, want bij het omslaan van de hoek had ze mogen constateren dat nog geen Zwadderaar zich had gemeld bij zijn of haar afdelingshoofd, waarbij ze toch sterk moest denken aan die aantrekkingskracht die Wandon wel had uitgestraald. Waarom dat nu niet het geval was, was uiteraard niet de business van Alice, maar iets in haar speelde met de vraag waarom dit bij Wenlock niet het geval was. Hoe het ook zij, Alice liep regelrecht richting de deur die de docente Voorspellend Rekenen toegang bood tot haar kantoor. Het was redelijk laat in de ochtend en dus voorspelde Alice dat de docente zich al een weg had gebaand door het huiswerk van eerste of tweedejaars wat ze uiteraard ook zou moeten nakijken. Alice zelfs was de persoon die haar daar even vanaf zou helpen en haar misschien wel even zou vragen of ze samen een kopje koffie konden drinken. Alice zou dan eens kunnen vertellen over haar leven en waarom ze zich zo projecteerde op deze mevrouw, deze docente, die duidelijk een bepaalde agressie in zich had die eruit moest, voordat enig leerling er daadwerkelijk onder zou gaan lijden. Het was dan ook meer dan alleen logisch, dat Alice op een gegeven moment halt hield en zich draaide naar een dichte deur. Achter deze deur bevond zich het kantoor van professor Serena Wenlock en Alice was degene die vanochtend op deze deur klopte, hopend dat de desbetreffende leerkracht aanwezig was. |
|
|
| Serena Wenlock | Apr 9 2008, 09:01 PM Post #2 |
![]()
|
Vandaag had Serena pas om drie uur les. Dat gaf haar mooi de tijd om eens te zien hoe ze haar nieuwste les ging voorbereiden. Het moest iets uitdagends en interessants worden. En dat dan voor kinderen die nooit enige affectie voor getallen hadden gevoeld. Slechts twee leerlingen in deze hele school hadden iets met getallen en Serena wist niet precies hoe ze het vak ook voor de rest aantrekkelijk moest maken. Haar vorige les had ze tot een afdelingsstrijd gevormd. Daarin was gebleken dat ze het wel kónden, als ze het maar wilden. Ze hadden getallen echter nooit echt begrepen.. misschien moest ze iets doen om de getallen in haar volgende les te verlevendigenl, wellicht letterlijk tot leven te wekken? Serena maakte een paar aantekeningen op een los vel perkament, leunde vervolgens een stukje naar achter en keek alles nog een keer na, terwijl ze het glas Merliner Mede in haar linkerhand iets verder naar haar lippen bracht. Haar kantoor was zoals altijd een beetje stoffig, het was alsof de huiselfen vonden dat alle schilderijen in haar kantoor er zo statig en oud uitzagen dat ze eigenlijk wat stof over zich heen moesten hebben, om de boel er nog iets autenthieker uit te laten zien. Serena had vooral veel absurdistische kunst en veel van de schilderijen waren surrealistisch. Serena hield wel van de wereld achter alles wat te zien was, ze zag graag dat dit niet de enige wereld was waarin we leefden, dat er nog een werkelijkheid was waarin de waarheid echt was en de mensen vrij van hun dagelijkse sores. Net terwijl Serena van haar mede nipte hoorde ze een lichte klop op de deur. Ze zette haar glas neer en wierp een blik op de klok met zijn puntige ijzeren wijzers, die duidelijk half twaalf aangaven. Wie wilde haar op dit ogenblik van de dag spreken? Wie wilde haar uberhaupt spreken? Met een zucht wilde ze uit haar stoel komen om de deur van het slot te draaien, toen ze opmerkte dat de deur helemaal niet op slot zat. "Kom binnen, de deur is open..." Serena liet zich weer zakken in haar stoel. Okay.. dacht ze, kom maar op. |
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic » |






1:32 AM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners