Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
Het Plan: Hout En Aarde
Topic Started: Apr 4 2008, 11:59 AM (120 Views)
Deleted User
Deleted User

Vervolg op:Met een vrolijke glimlach stond Alice al op het bordes te wachten. Dit was het punt waar ze zouden verzamelen en na het verzamelen zouden ze verder gaan in de richting van het kantoortje van de docente die Fabeldieren gaf. Nu had Alice altijd al met een bepaalde indruk naar deze vrouw gekeken, maar dit keer was haar verzoek een beetje hulp en het was dan ook een degelijke vraag of die vrouw hen zou gaan helpen met hun plan, of dat ze hen in de steek zou laten, waardoor ze alles zelf helemaal moesten gaan opknappen.

Alice was dus in de hoop dat de lerares Fabeldieren hen een stapje in de juiste richting kon helpen. Het zou echt heel wat schelen, zouden ze niet de grond hoeven te graven, dan wel potgrond uit de kassen hoeven te jatten, en ook met hout konden ze misschien wel wat meer. Ze konden het polijsten en al die mooie dingen doen die bijna niemand anders kon. Nuja, deed. Alice glimlachte. Ze had er echt berenveel zin in om haar plan tot uitvoering te brengen en om Mattia te helpen, had ze besloten wat meer vaart achter het plan te gooien. Binnenkort zouden ze ook zien waar Alice in de zomer zo veel mee bezig was geweest en zagen ze dus dat er eigenlijk wel vooruitgang was geweest in de loop van de tijd.

Alice vond het fijn om hier buiten te staan. Het gaf haar een stel goede herinneringen aan thuis en aan de zomervakantie toen Siobhan nog bij hen was blijven slapen. Dat was gezellig geweest. Lekker met haar en haar zusje hangen in de tuin, zwemmen en doen en dan ook nog eens met z’n allen naar de wegisweg. Het enige verschil met nu was dat ze alleen was en dat het een stukje koeler was dan toen in de vakantie. Niet dat het Alice ook maar iets deerde dat het koel was, want ze was goed gekleed en had er rekening mee gehouden dat het zo koud was. Ze had zelfs Sheela het nadrukkelijke bevel gegeven om alleen te komen als ze zich goed kleedde. Sheela kennende zou ze dat namelijk niet doen en dat kwam niet ten goede van de missie en al helemaal niet ten goede van de gemoedsrust van Mattia en haar. Dus keek Alice over het terrein vanaf het bordes, hield ze zich vast aan het linker stukje hek en genoot van de koele winterlucht die ze in alle hevigheid kon in en uitademen, terwijl ze wat rook deed uitblazen en moest wachten op de rest. Die zouden toch ook wel komen?

Na verzamelen zulllen we hierheen komen, maar is te kort waarschijnlijk om een topic te vullen.
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Hilde verliet de grote zaal, en liet haar nu lege bord achter zich. De Raven hadden afgesproken op het gazon te verzamelen. Toen het meisje buiten kwam zag ze haar afdelingsgenootje Alice Weedroph, meteen staan. Hilde beende op haar af. Alice zag er vrolijk uit. Ze had er vast vertrouwen in. Zelf hoopte de Raaf ook dat het zou gaan lukken. Ze hadden de hulp van hun lerares fabeldieren gewoon nodig. Wanneer zij deze niet zou bieden, dan zou dat weer een hoop extra tijd kosten. En die tijd hadden de Ravenklauwers hard nodig, want hun plan was nog lang niet volledig uitgevoerd. Ze hadden zowel hout als aarde nodig, en met een beetje geluk zou dat vandaag lukken. Hilde stak haar hand op. "Hoi Alice" glimlachte ze. Verder was er nog niemand, maar dat zou hopelijkl niet lang meer duren...

Off: Owww,,, ik ben zoo inspiloos vandaag! :(
Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Een jong meisje met blonde haren tot over haar schouderbladen, liep in rustige tred over het terrein. Ze had vandaag al veel gedaan en ze was nog lang niet klaar met al haar activiteiten. Het meisje, bekend als de bomenknuffelaar, was iemand die, hoewel ze apart was, toch meestal wel werd geaccepteerd door de mensen om haar heen. Ze was een paar mensen heel erg dankbaar voor de mooie tijd die ze tot nu toe op Zweinstein mocht hebben. Mattia was daar bijvoorbeeld een van. Hij was een Huffelpuffer in hart en nieren, maar door de tijd had ze een flinke zwak voor hem gekregen. Zo’n grote zwak, dat ze bijna wanhopig was geworden in de tijd. Echter was daar opeens weer het plan van een ander belangrijk persoon voor Sheela geweest. Het plan van Alice had de boel bij elkaar gegooid en had ervoor gezorgd dat Mattia haar mee had gevraagd naar zijn feestje. Zijn valentijnsfeestje zelfs. Dat was toch geweldig?

Sheela droomde maar al te vaak weg en bedacht zich hoe het zou worden. Echter besefte het jonge meisje ook dat ze een stukje was van haar eigen afdeling. Ze was een Griffoendor en zou ook altijd een Griffoendor blijven. Iemand met leeuwenmoed, die opkwam voor zijn of haar vrienden en die uit de brand zou helpen, zeker wanneer iemand hem of haar neerbuigend zou behandelen. Sheela voelde zich een echte Griffoendor en was er ook trots op dat ze in deze afdeling was ingedeeld. Ze was dan niet de baldadige Griffoendor, zoals er velen waren geweest, en ze was ook niet de vrij leergierige Griffoendor, zoals er ook enkelen waren geweest in het verleden, maar ze as meer het rustige type Griffoendor dat alles over zich heen liet komen en wel zou zien waas het schip strandde.

Zo was dat ook vandaag. Sheela, vol in gedachten over van alles en nog wat, met overal Mattia aan haar zijde, was vrij afwezig in de school. Ze struinde de vele uurtjes van deze vakantie over het terrein, dik ingepakt met een wintermantel en wollen sokken. Ze had zich een beetje geschaamd toen ze zich bijna had laten doodvriezen en Mattia en een Zwadderaar haar waren komen redden en daarom had ze besloten dat ze dit keer wat dikker uitgerust zou gaan. Haar schoenen zaten stevig om haar wollen sokken geklemd en het knerpende geluid dat ze maakten in het dunne laagje (ong. 5 cm) maakte het extra leuk om buiten te zijn. Tenslotte was de natuur toch wel mooi met een dun laagje sneeuw. De waterige winterzon scheen over het meer, waar een laagje ijs op lag en waar duidelijk op geschaatst was in de afgelopen dagen en de bomen zagen er bevroren uit. Sheela had een extra sjaal meegenomen om haar lievelingsboom een beetje te beschermen tegen de kou. Glimlachend had ze die een paar minuten geleden om de boom gebonden en nu was ze weer op weg naar school. Daar zou Alice vast al op haar aan het wachten zijn met het vervolg van hun plan.

Een glimlach was op het gezicht van de jonge blondine gevallen. Stiekem hoopte ze toch wel dat hij er zou zijn, maar Sheela wist heel goed dat hij ook bezig was met voorbereidingen voor het feestje. Alice en Mattia hadden het vast allemaal heel goed besproken en voor Sheela was het gewoon het beste wanneer ze zich in de buurt van Alice bevond. Bij Mattia zou ze waarschijnlijk domme dingen doen en die wilde ze niet uithalen. De knerpende sneeuw werd dunner toen ze richting de school kwam. De school straalde warmte uit door de brandende kaarsen, brandende haarden en de lichaamswarmte van alle mensen die zich in het gebouw bevonden. Daardoor was er plotseling, net na het voorbij gaan van het meer, geen sneeuw meer te zien en hoewel het gras er nog redelijk bevroren uit zag, was de dooi er in dit gedeelte van het terrein flink ingeslagen. Sheela zuchtte een keer diep en keek naar de grote eiken deuren. Alice stond al op het bordes en ze werd op dat moment net vergezeld door iemand anders. Sheela moest zeggen dat ze het blonde meisje dat erbij was verschenen, nog niet vaak had gezien, maar het was dan ook zo dat Sheela nog niet zo heel lang geleden bij het plan was betrokken. Ze glimlachte maar, om zo toch een opgewekte indruk te wekken en langzaam kwam ze aan bij het gevreesde bordes, waar de twee ook nog opstonden.

Sheela pakte haar sjaal en zwaaide ermee richting Alice. Dit niet alleen om haar gewoon te begroeten, maar ook om haar nog maar eens duidelijk te maken dat Sheela zich vandaag wel goed had ingepakt. De glimlach op Sheela’s gezicht werd oprechter en ze stapte het bordes op. Ze was niet de enige die goed was ingepakt en schijnbaar had het meisje uit Ravenklauw er geen gras over laten groeien. Al waren ze opnieuw met z’n drieën, toch vond Sheela het al gemoedelijk om hier bij elkaar te zijn. De vorige keer waren ze met z’n drieën naar Vilder gegaan. Dat wist ze nog. Zij was doorgelopen en ze was gevolgd door Alice en Lilian, die er nu nog niet was. Zich afvragend of Lilian ook nog zou komen, begroette Sheela, Alice met een vrolijke “hooi”, en uiteraard kwam er weer een vriendelijke omhelzing bij. Ze glimlachte en keek Alice aan. “Weer een stukje plan dat gaat worden uitgevoerd”, zei Sheela met haar opgewekte stem en ze begon met haar rechterhand met haar haar te spelen, niet wetend wat de toekomst en dit deel van het plan haar brengen zou.
Goto Top
 
Mattia Padrone
Member Avatar


Het was bitterkoud buiten, hoewel het haast windstil was voelde ieder de kou door zijn botten snijden, de vogels hadden hun warme nesten opgezocht en hielden hun snavels dicht, de dassen zaten goed verscholen in hun holen en vele planten hadden hun bladeren verloren of ze waren bedekt met een sprankelend laagje poederwitte sneeuw. Mattia had het echter niet koud. In tegendeel, hij was helemaal warm vanbinnen, alsof een geheime haard zijn lichaam brandende hield en hem vanbinnen volledig verwarmde. Deze ochtend was hij wakker geworden met een grijns op zijn gezicht, de zon was bleek en waterig, maar voor Mattia had hij geschenen alsof het midden op de zomer was.

Neuriënd had hij zich aangekleed in zijn beste kleding. Hij had een vale spijkerbroek aangetrokken waarvan sommige stukken waren uitgescheurd. Daaronder droeg hij een tweede broek, die iets strakker om zijn benen zat en zwart van kleur was. Hij was anders toch echt te bang dat hij een verkoudheid had opgelopen en dat hij vervolgens het hele valentijnsfeest zijn dansen moest onderbreken voor een niesbui. Hij droeg een netjes gestreken wit overhemd, waarover hij zijn schoolblazer had gedaan. Daarover droeg hij nog een extra jack, roodbruin, met gouden stiksel, gewoon omdat hierbij de kleuren van huffelpuf en griffoendor verenigd waren.

Nog steeds neuriënd ging Mattia na zijn zeer uitgebreide ontbijt richting het terrein. Hij zou Alice vandaag bijstaan met het verkrijgen van aarde en hout, wie er nog meer zou zijn wist hij niet, maar eigenlijk maakte het voor hem niet zoveel uit of Sheela er was of niet. Als ze er wel was, dan was ze geweldig gezelschap, zo niet, dan zat ze toch continu in Mattia zijn gedachten, dus dan hallucineerde hij haar er wel bij. Vrolijk grijnzend kwam hij aangelopen, in hij hoofd hoorde hij vaag het gerinkel van huwelijksbellen in de ochtend. Toen hij er bijna was zwaaide hij naar de twee ravenklauwers en het mooiste griffoendortje ter wereld met een groot weids gebaar en bijpassend enthousiasme. “Goedemorgen allemaal!” Hij begon te hollen, dan had hij straks een goed excuus voor de grote roze vlekken die op zijn wangen waren verschenen en misschien.. heel misschien mocht hij wel op haar schouder uithijgen.
Offline Profile Goto Top
 
Deleted User
Deleted User

Met een glimlach zette Alice een stap naar voren. Ze probeerde uiteraard de aandacht te trekken, terwijl ze Mattia alweer verlekkerd naar Sheela zag staren terwijl hij aan kwam hollen. Dat kon hij beter niet doen met zijn klungeligheid, maar gelukkig gebeurde er (nog) niks. Hij hoorde er uiteraard ook bij en Alice was heel erg blij dat hij ook was gekomen. Dit maakte het plan alleen maar beter. Samen zouden ze het geweldig gaan doen en zou het allemaal op een mooie manier worden voltooid. Ze glimlachte en keek om zich heen. Daar was het kantoortje van de docent Fabeldieren en daar die van Kruidenkunde. Allebei zagen de kantoortjes er prima uit. Ze glimlachte.

Nog even doorzetten was wat ze moesten doen. Het was alsof de wereld een stukje mooier zou worden als ze het plan hadden voltooid, maar zo ver waren ze nu dus nog niet. Het duurde nog even voor ze hun plan helemaal af zouden hebben. Ze glimlachte en keek van Mattia naar Hilde en van Hilde naar Sheela. Ze was blij dat tenminste drie van haar vrienden nog met haar meededen. Zelfs Babette was niet meer komen opdagen en dat speet Alice nogal. Ze zou misschien nog wel komen, maar Alice vond dat het tijd werd om door te gaan. Denkend aan alle dingen die er nog fout konden gaan, was ze bezig met haar moed te verzamelen. Ze nam het woord. “Mijn vrienden. Fijn dat we hier weer met z’n…alle vier zijn. Ik had vandaag in de planning staan dat we hout en aarde zouden verzamelen. Sommigen van jullie vragen zich natuurlijk nu af waarom hout? Maar met hout kan je bloembakken versieren, met hout kan je kunstwerken maken en met hout kan je ook nog toortsen maken. Alles hoort erbij. Hout is een middel wat dus zeer belangrijk voor ons is. Nu weet ik de ideale plek voor afgewerkt hout, maar dat hout is in het bezit van de leraren die het terrein onder hun hoede hebben. Daarom leek het mij ook verstandig om bij hen te vragen om hulp. We kunnen ons plan natuurlijk niet vertellen, maar we kunnen wel zeggen dat we leuke dingen willen maken. Bovendien kan de lerares Fabeldieren ons misschien wel helpen met de aarde. Er zijn tenslotte dieren die graag graven en misschien dat die ons wel wil helpen daarmee. Iemand nog een ander idee?”

Alice keek van Sheela naar Mattia en van Mattia naar Hilde. Opnieuw probeerde ze zich te beseffen of ze wat vergeten was en of het allemaal wel goed zou komen met dit plan. Hoe het ook was, ze zou er snel genoeg achter komen. Ze zette alvast een stap in de richting van het kantoortje van de lerares Fabeldieren. Ze glimlachte. “Kom, vragen en ideeën kunnen ook lopen.” En met die woorden zette ze de pas er stevig in.
Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Fully Featured & Customizable Free Forums
Learn More · Register Now
« Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic »
Locked Topic

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +