| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| Lost In The Dungeons; verdwaald op Zwad terrein | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: May 1 2008, 03:03 PM (190 Views) | |
| Deleted User | May 1 2008, 03:03 PM Post #1 |
|
Deleted User
|
Langzaam liep Cathy door de gang. De reden dat ze zo langzaam vooruit kwam, was dat ze elk beeld en elk wandtapijt onderzocht. Ze moest hier tenslotte zeven jaar doorbrengen, dus ze wou elk hoekje en gaatje van het kasteel kennen. Plus, als ze de geheimen van het kasteel wou kennen, moest ze ze wel zoeken! Dat was dus de reden dat de blondine door de gang struinde en tapijten opzij trok. Ze had net de conclusie getrokken dat er op deze verdieping wel geen bijzonderheden meer zouden zijn, toen er plotseling een geest door de muur kwam zweven. Ze schrok zich natuurlijk een ongeluk en kon net een kreet onderdrukken. De geest, parelwit en doorschijnend, scheen haar niet eens op te merken en zweefde rechtuit de volgende muur in. Boos op zichzelf mopperend liep de Raaf weer verder.Waarom schrok ze nou weer van een geest? Nog steeds chagerijnig daalde ze de trappen af. Het was nog te vroeg voor het middageten, dus besloot ze even in de kerkers te gaan kijken. Hoogst waarschijnlijk zou ze er óf een monster tegen het lijf lopen óf een bloeddorstige Zwad. Nouja, geen van beide zou heel erg zijn, aangezien ze zich nu te pletter verveelde.Na een laatste blik op de marmeren trap en de rijkbewerkte kroonluchter, daalde ze af naar de kerkers. Met elke stap werd het kouder en donkerder. De fakkels aan de muren gaven maar een zwak schijnsel en er hingen geen portretten meer aan de muren. Hoe kán je het hier nou fijn vinden? Ik zie amper wat ik doe, bovendien is het koud. Persoonlijk hield Cathy meer van warmte, licht en kleuren. Als een Zwadderaar dat zou horen krijgt ie vast kots neigingen dacht ze glimlachend. Een kleine explosie haalde haar ruw uit haar gedachten. Ze maakte een sprongetje van schrik en keek naar de deur waar achter het geluid had geklonken. Ze hoorde mensel schreeuwen en een harde stem dat de 'slachtoffers' bij zijn bureau een slok Slinksap moesten halen. Cathy grijnsde even gemeen en liep toen snel verder. Dit deel van de kerkers kende ze wel. Maar ze had geen idee hoe groot het hier was. Terwijl ze verder liep ging haar hand onwillekeurig toch naar haar zak en haalde ze haar toverstok te voorschijn. Ze hield hem naast zich terwijl ze fier rechtop doorliep, hoewel het gevoel haar bekroop dat ze in de gaten werd gehouden. maar dat kon niet.. Toch? Cathy draaide zich om. Het leek haar beter nu terug te gaan voordat ze hier voor goed verdwaalde. Een windvlaag deed de fakkels in de gang flakkeren en één doofde. Een huivering ging door haar lichaam. 'Lumos' Een lichtbundel verlichte de zwarte tegels van de gang. De muren leken op het eerste gezicht sluimerig, maar ze waren gewoon vochtig. Tenminste, dat dacht Cathy. Ze voelde er niks voor om te voelen of het wel echt zo was.. Bij een splitsing stond ze stil. Was ze hier al eerder geweest? Het leek allemaal op elkaar. Ze koos voor de rechter weg, hopend dat het goed was. Zou iemand haar horen als ze om hulp riep? Maar nee, ze ging niet als een klein kind om hulp roepen. Wat zou iedereen wel niet van haar denken! En, als ze werd gevonden door een Zwad, was ze ook niet beter af. Ze ging nog een hoek om, en nog een, en nog een. Ze moest er nu toch wel ongeveer zijn? De Raaf begon sneller te lopen. Nog een hoek.. Slip! Cathy wankelde en greep een kandelaar die aan de muur hing. Ze richte haar toverstok op de vloer en zag dat die nat was. Toen ze zich oprichte zag ze een trap en die ging.. Eureka! Omhoog! Gretig liep ze naar de trap, beklom deze en kwam in nog een onbekende gang. Zachtjes vloekend liep ze verder en zag een wenteltrapje dat omhoog leide. Zou die naar de boven verdieping gaan? Ze liep erheen, met haar staf op de grond gericht voor het geval de grond weer nat zou zijn. Het water bleef uit en Cathy bereikte ongedeerd de trap. Haastig beklom ze deze en boven aan gekomen zag ze dat ze weer op bekend terein was. Met een zucht liet ze zich op de bovenste tree zakken. Misschien had ze wel genoeg mee gemaakt voor één dag. Of misschien ook niet... OOC: Aan jullie om mijn dag te komen verpesten ^^ Edit Serena: Zoals te zien in dit topic is 'Lumos' een spreuk voor derdejaars. Ik houdt het bij een waarschuwing dit keer. ;) Prima post. +3 voor dit mooie initiatief om rond te dwalen op verdachte plekken. edit: O, wauw. ik wist niet dat er een lijst was:P sorry, maar uit de boeken blijkt niet altijd wanneer welke spreuken gebruikt worden, dus deed ik het op de gok. |
|
|
| Deleted User | May 4 2008, 09:59 AM Post #2 |
|
Deleted User
|
Een jong, vrolijk huffeltje liep door de gangen van Zweinstein. Bij een splitsing twijfelde ze even. Zou ze naar links of naar rechts gaan? Ze kon natuurlijk ook teruggaan en bij het vorige "kruispunt" tóch de andere kant op gaan. Waaah! Zweinstein was gewoon een doolhof! Michelle zette zichzelf altijd in een tweestrijd wanneer ze door onbekende gangen ging zwerfen. Ze wist niet waar de gangen uitkwamen en was nieuwsgierig naar wat ze tegenkwam. Misschien wel mooie beelden die ze nog nooit had gezien - oke, die kans was érg groot aangezien Michelle nog nooit in deze gangen geweest was. Misschien ook wel tijdens een slaapwandeling, maar dat leek Michelle onwaarschijnlijk en daarbij zou ze dan alsnog niets gezien hebben van de gang. Hoe verder Michelle liep, hoe donkerder het werd. Hm... misschien kende ze deze gangen toch wel. Volgens mij zijn dit de kerkers, hier heb je ergens les in toverdranken. zei een stemmetje in haar hoofd. Ja, inderdaad. Hier hád ze ergens les. Michelle herkende een schilderij. Ze wist ook gelijk waarom ze de gang niet eerder herkent had. De andere schilderijen waren bijna allemaal leeg geweest of anders had Michelle het schilderij gewoon nog nooit gezien. Ze moest toegeven dat ze ook niet bijzonder geïntereseerd was in schilderijen. Het werd nog donkerder. De lange gang werd verlicht door fakkels. Eentje was al uitgegaan, zag Michelle. Waarschijnlijk door de wind. stelde Michelle zichzelf gerust. Het laatste waar ze nu zin in had was dat haar gedachten wéér op hol zouden slaan, dat ze wéér allerlei gruwelijke gedachtes over monsters, vampiers en weerwolven zou krijgen. Maar die kúnnen hier toch ook zitten. beargumenteerde Michelle haar doordraaf momenten. Zweinstein is mysterieus en vreemd genoeg om ook nog een vampier of weerwolf te verbergen, of een draak, een driekoppige hond. Misschien wel een minotaur. Je weet het nooit, besloten Michelles gedachten. Zweinstein was inderdaad erg vreemd en mysterieus. Het kasteel had iets griezeligs over zich heen. Michelle schrok toen ze ergens in de verte van de lange gang een lichtje zag. Is daar iemand? vroeg ze in haar gedachten. Ze durfde het niet hardop te vragen, bang dat het geen mens was, maar een gruwelijk monster die haar wilde opeten. Michelle liep nog verder. De stilte was gewoon angstaanjagend. Was er dan niemand die óók door deze gangen zwierf? Michelle wist nieteens welke kant ze op ging, en ze wist ook niet welke kant ze op moest om weer veilig terug te komen. Ze wist helemaal niets meer. Je zou kunnen zeggen dat ze een black-out had. 'Mammie...' mompelde ze bang. Ze stopte bij een nieuwe splitsing. Links of rechts? De keuze bleef moeilijk. Michelle ging met haar vingers heen en weer. 'Iene miene mutte, tien pond grutten, tien pond kaas, iene miene mutte is de baas.' haar vinger stopte bij rechts. Dan ga ik naar links. was Michelles besluit. Ze was nog geen hondert meter de gang in gelopen of ze veranderde haar besluit alweer. Ze was bij rechts uitgekomen, dus waarom ging ze dan niet naar rechts? Gewoon, om koppig te doen. luidde het simpele antwoord. Michelle draaide zich om en liep rechtdoor, wat eerder dus rechtsaf was geweest. Tot haar verrassing zag Michelle opnieuw dat vreemde lichtje. Het kón iemand zijn die zijn of haar toverstok gebruikte met Lumos, maar het kon net zo goed een Lichtgevende-snipsnapper zijn. Vreselijke beestjes waren dat. Die beten je en zogen al je bloed eruit. Het duurde even voordat Michelle besefte dat de Snipsnapper hier niet kon zijn. Snipsnappers kwamen alleen voor in Australië, en dan nog maar in kleine getalen. Maargoed. De kans dat je hier een leerling tegen kwam was ook erg klein... Aarzelend besloot Michelle het lichtje toch maar te volgen. Je wist maar nooit. Het was moeilijk het lichtje te volgen. Omdat Michelle niet gezien wilde worden door het lichtje durfde ze zelf haar toverstok niet te gebruiken. Het was donker in de gang, dus Michelle hield angstig haar hand tegen de muur aan terwijl ze met voorzichtige, maar toch zo snel mogelijke, stappen het lichtje volgde. Het lichtje ging even naar beneden. Heel zacht hoorde Michelle het lichtje wat zeggen - misschien was het toch een mens... - en toen ging het lichtje weer verder. Michelle volgde voorzichtig. Ze kwam er algauw achter wat het lichtje gezegd had toen ze zelf onderuitgleed en voelde dat haar broek doorweekt was. Water. Michelle liep zo snel als ze durfde - en dat was niet bepaald snel - verder, uitkijkend dat er niet meer vies en glibberige uitglij-zooi kwam. Het werd lichter. Michelle zag dat het lichtje een trap opliep en toen verdween het lichtje. Michelle liep dichterbij en zag een meisje op de trap zitten. Ze was nat, dus waarschijnlijk was zij het beruchte "lichtje" geweest. Ongelovelijk dat zij, Michelle Eadlynn, bang was geweest voor een meisje van haar eigen leeftijd. Een eerstejaars meisje dat - Michelle hoopte dat ze het zich goed kon herrinneren - uit Ravenklauw kwam. Michelle liep langzaam de trap op en plofte naast het Raafje neer. 'Hoi,' groette ze glimlachend, 'Was je ook aan het ronddwalen door de gangen?' Michelle besloot het woordje "verdwaald" maar niet te gebruiken. Dat zou veraden dat zij zelf verdwaald was, en het kon beledigend opgevat worden door het meisje. OOC: Ik ben er, dan is je dag genoeg verpest denk ik. (A) Prima post! Ook jij verdient 3 punten voor je afdeling! |
|
|
| Mattia Padrone | May 6 2008, 05:19 PM Post #3 |
![]()
|
Nog even, nog heel even! Het duurde nog maar een weekje of twee voordat Mattia’s geheime valentijnsfeest plaats ging vinden en er waren nog zoveel voorbereidingen te doen! Inmiddels kon hij al aardig wat danspasjes maken, hij had genoeg drank ingeslagen, dat wilde zeggen dat er genoeg drank was om zelfs professor Morton vrolijk en straalbezopen een liedje te kunnen laten zingen en de versieringen vlotten ook al. Verder had hij toch een redelijk idee wat leuke gespreksonderwerpen waren voor tijdens het feest en als klap op de vuurpijl had hij van Elena zo’n mooi pak gekregen dat hij onmogelijk geen indruk zou kunnen maken op Sheela. Hij had volkomen onverwacht vorige week post gehad. Een flinke uil had een groot pak bezorgd met een briefje erbij. Lieve Mattia, Hopelijk vind je dit een mooi cadeautje. Zie het maar als mijn persoonlijke succeswensen. Ik heb papa nog niets verteld, hij zou zich alleen maar ongerust maken. Veel geluk! Dikke kus, Elena Toen hij het pak opende schitterde Mattia een prachtig glanzende zwarte slipjas tegemoet, met een netjes overhemd en een gladgestreken herenpantalon. Maar het mooiste was nog wel dat bovenop dit alles twee corsages lagen. Ze hadden de meest mooie kleuren rood en geel en waren van plastic. Mattia wist al waarom, Sheela zou het op prijs stellen als er geen bloemen waren vermoord, gewoon om haar van hun pracht en praal te laten genieten. Mattia grijnsde terwijl hij eraan terugdacht. Hij was nog eenmaal op weg naar de kerkers, om te kijken waar straks alles geplaatst moest worden en hoe hij al de spullen naar binnen kreeg zonder dat hij betrapt werd door een leerkracht of door vilder. Zijn voeten roffelden vlug over de treden van kleine trappetjes die naar de kerkers leidden. Hij was hier al een paar keer eerder geweest om te kijken en wist dus wel ongeveer waar hij zijn moest. Zijn vingers gleden langs de koele stenen. Gelukkig was zijn leerlingenkamer niet hier ergens in de buurt, zoals die van Zwadderich volgens de geruchten wel was. Hij zou het vreselijk vinden om elke dag het zonlicht achter zich te laten en in een donkere kerker zijn huiswerk te doen. Nee, hij was blij met waar zijn leerlingenkamer zat, lekker dicht bij de keukens. Mattia was nog niet eens zo ver in de kerkers afgedaald toen hij twee dames op de trap zag zitten die de weg een beetje versperden. Hij had geoefend, dus inmiddels kon hij ze toch wel op een redelijke manier aanspreken. “Hey allebei.” Één van hen droeg de kleuren van Huffelpuf, de andere van Ravenklauw. “Ik heb jullie nog niet eerder ontmoet. Eerstejaars?” Mattia liep iets verder de trap af en ging tegenover de meiden staan. Een stukje meetlint piepte uit zijn broekzak. “Mijn naam is Mattia.” Edit Sebastian: Ik vind Mattia altijd geniaal, maar dat weet je denk ik al wel. Ik vind die plastic bloemetjes zo lief, alleen vind ze het dus niet erg dat plastic ook niet echt goed is voor het milieu? Hoe dan ook, +2. |
![]() |
|
| Deleted User | May 18 2008, 02:51 PM Post #4 |
|
Deleted User
|
Opeens plofte er nog een meisje naast Cathy neer. 'Hoi. Was je ook aan het ronddwalen door de gangen?' Cathy keek haar even verdwaasd aan, maar herstelde zich snel. 'Ja' glimlachte ze. 'Ik moet hier toch een beetje de weg leren kennen, he?' Ze bestudeerde het meisje wat cerder. Ze had zwart haar en groene ogen. Het was een Huffel, maar ze had haar nog niet eerder ontmoet. 'Hoe heet je?' vroeg de blondine nieuwschierig. Voordat ze antwoord kon krijgen, hoorde ze weer voetstappen, nu boven zich. “Hey allebei.” Cathy draaide zich half om en keek omhoog. Een tweedejaars huffel met een huge bril stond achter hun. Cathy herkende hem vaag, misschien had ze hem eerder gezien. “Ik heb jullie nog niet eerder ontmoet. Eerstejaars?” De jongen liep langs hun en ging tegenover hun staan. Waarom? dacht Cath geirriteerd. Kan hij niet gewoon doorlopen? Ik heb geen behoefte aan zijn gezeldschap ! “Mijn naam is Mattia.” Ja, heel fijn. Cathy zuchte even zachtjes. Toen keek ze de jongen recht aan met haar grote blauwe ogen. 'Ik ben Cathy. Ja ik ben een eerstejaars, Ravenklauw, als je het weten moet. Wat doe je hier?' Haar oog viel op het pak dat hij vast had. 'Wat heb je daar?' vroeg ze gebiedend. Haar nieuwschierigheid kende nou eenmaal geen grezen. OOC: ok, heeel erg inspiloos >< |
|
|
| Mattia Padrone | May 20 2008, 12:59 PM Post #5 |
![]()
|
"Ik ben Cathy. Ja ik ben een eerstejaars, Ravenklauw, als je het weten moet. Wat doe je hier?" Het meisje was duidelijk erg direct met haar antwoorden. Haar stem had een beetje de toon alsof ze niet wilde dat Mattia verder naar dingen vroeg. Zijn glimlach verslapte. Hij had blijkbaar dus nog meer te leren. Kort maakte hij een mental note voor zichzelf om voortaan geen dames te storen die samen op een kerkertrap zaten. Mattia morrelde een beetje aan zijn pak, die hij nog onder zijn arm had. Waarom had hij dat ding niet gewoon in de leerlingenkamer gelegd? Hij zuchtte. Nu moest hij nog gaan uitleggen wat hij aan het doen was ook. Vreemd, ze klonk alsof ze het liefste van hem af was, maar toch besloot ze een gesprek te beginnen. Dames waren en bleven voor Mattia een raadsel. "Ik ben hier om te.." "Wat heb je daar?" Mattia knipperde en zag hoe ze het pak opgemerkt had. "Oh.. dat. Ja, dat zijn mijn kleren voor het Valentijnsfeest van binnenkort. Ik ben hier om even te kijken of de hapjestafel wel genoeg ruimte overlaat voor de dansvloer..." Mattia frommelde nog eens nerveus aan het pakje. Hopelijk wilden ze nog steeds komen, nu ze wisten dat hij in de organisatie zat. "Wisten jullie al van het Valentijnsfeest? De docenten hebben er dit keer niets mee te maken. Het is helemaal door leerlingen vormgegeven en georganiseerd.." +1, omdat hij niet weet wat hij met vrouwen aan moet. |
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic » |






1:32 AM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners