Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
Afdelingsfactuur; Uitgenodigd: Caprice, Blackberry en Marius
Topic Started: Sep 21 2010, 08:29 PM (757 Views)
Alaric Creed
Member Avatar


Dit was de plek waar schoolhoofd na schoolhoofd had gezeten. In dezelfde ruimte, achter hetzelfde bureau, met precies hetzelfde uitzicht. Sommigen zouden slechts een aantal portretten aan de muren hebben gehad, maar die vlak voor hem schoolhoofd waren geweest hadden de muur mogen bewonderen zoals hij was. Minus een aantal portretten.

Alaric zuchtte en wreef over zijn behaarde kin. Zijn blik werd naar het raam getrokken, waar de sneeuwvlokken als een dikke grijze mist zich op het kozijn leek te storten. Nog een paar dagen en dan zou het reeds kerstvakantie zijn. Een tijd waar menig leerling naar uitkeek, ongetwijfeld. Het nieuwste schoolhoofd van Zweinstein keek er echter niet zo naar uit. Sarah Deveron, het vorige schoolhoofd was namelijk een begaafde heks als het aankwam op haar administratie negeren. Helaas hield dat wel in dat hij het zo van haar over had geërfd, op hetzelfde moment dat hij de titel van schoolhoofd had geaccepteerd.

Het nieuwe schoolhoofd zuchtte, hoewel het geluid zeker niet boven het geluid van de snurkende oud schoolhoofden uit kwam. Oh ja, het mocht duidelijk zijn dat ze hem geen van allen nog hadden geaccepteerd als het nieuwe schoolhoofd. Het kantoor zelf wel, anders had hij niet eens naar binnen gekund, maar schoolhoofden uit lang vergeten tijden niet. Ze negeerden hem en tijdens het negeren kregen ze het voor elkaar om hem te irriteren. Langzaam maar zeker, terwijl de dagen in weken veranderden werd hun monotone gesnurk slechts een vervelend geluid dat hij naar de achtergrond kon verdrukken.

Hij moest er maar aan wennen, net als dat zij maar aan hem moesten wennen. Hij was nu het schoolhoofd van Zweinsteins hogeschool voor Hekserij en Hocus pocus. Als het zou gaan zoals het Ministerie dat wilde, dan zou zelfs zijn gezicht daar eens aan de muur komen te hangen. Niet letterlijk zijn gezicht natuurlijk, maar een geschilderd portret. Alaric schudde zijn hoofd en richtte zijn aandacht weer om de berg papieren voor zich. Tegen de tijd dat hij daar doorheen was, dan mochten ze hem inderdaad als portret aan de muur hangen. Dit zou eeuwen gaan duren!

De donkerharige man kneep met duim en wijsvinger in de brug van zijn neus en sloot heel even zijn ogen. Het was dat hij Sarah nooit echt had gekend, maar anders had hij vol overtuiging kunnen beweren dat hij een hekel aan de brunette hield. Waren Huffelpuffers niet van het harde werken? Waar had deze oud Huffelpuffer dan een verkeerde afslag genomen? Er zou geen administratie moeten zijn! Daarnaast zou ze ook minstens een jaar vooruit gepland moeten hebben en zou hij het alleen maar hoeven na te lopen en corrigeren. De helft van het werk minder! Maar nee! Hij moest natuurlijk de enige Huffelpuffer in bestaan treffen die niet in staat was om te plannen!

Alaric opende zijn ogen weer en keek naar het papier voor zich. Het waren sollicitaties voor functies die nog gevuld dienden te worden in de faculteit. Zijn leesbril balanceerde op het uiterste puntje van zijn neus terwijl Alaric de curriculum vitae zorgvuldig doorlas. Op het moment dat hij er helemaal doorheen was leunde het schoolhoofd achterover en keek naar de stapeltjes waarin hij sollicitaties verdeelde. Interessant en afwijzing. Heel even dacht hij na over waar deze sollicitatie eigenlijk in thuishoorde. Zeker niet op het lege stukje bureau waar de interessante sollicitaties behoorden te liggen en eigenlijk ook niet bij de afwijzingen. Deze sollicitatie was namelijk zo slecht dat het niet eens een antwoord behoefde. Op de dag dat hij een weerwolf aan zou nemen als conciërge, dan zou hij zijn sokken in brand steken en de polka dansen. Het was als erg genoeg dat er een vampier door het kasteel zweefde, maar die kon hij op dit moment nog niet ontslaan. Misschien op een later tijdstip.

Terwijl Alaric dat dacht, verscheen er een glimlach op zijn gezicht. Zijn hand krulde zich om het stuk perkament en verkreukelde het tot een propje. Niet groter dan een fluimsteen. Alaric grinnikte en gooide het propje over zijn schouder. Op het moment dat hij weer naar zijn bureau keek bleek de hallucinerende weerwolf de laatste te zijn geweest. Dat was fijn. De donkerharige man knikte tegen zichzelf en pakte het stapeltje met afwijzingen. In stilte telde hij ze en moest uiteindelijk tot de conclusie komen dat er zeven afwijzingsbrieven geschreven moesten worden. Dat was simpel genoeg. Gewoon één algemene brief schrijven, zes keer kopiëren en de namen nog invullen. Of beter nog, gewoon een gehele algemene brief schrijven en die zes keer kopiëren, zonder dat hij de namen er later nog in hoefde te voegen. Een Huiself kon de was doen!
Alaric Creed doopte zijn veer dan ook in de inkt en begon aan de brief:

Geachte sollicitant.

Naar aanleiding van uw sollicitatie naar een positie op Zweinsteins
Hogeschool voor Hekserij en Hocus pokus dien ik u mede te delen dat
wij u niet uit zullen nodigen voor een vervolgend gesprek.

Alsnog wens ik u veel succes in uw zoektocht naar een baan.

Met vriendelijke groet,

Alaric Creed
Schoolhoofd Zweinstein


Met een hoofdknik kopieerde Alaric de brieven en sommeerde vervolgens een Huiself om ervoor te zorgen dat alles op de juiste manier verzonden zou worden. Daarna richtte hij zich op de volgende stapel. Het was een taak waar alle mannen een hekel aan hadden, zeker wanneer ze een vrouw hadden. Rekeningen. En nu mocht het bij toeval zo zijn dat bijna het volledige team uit vrouwen bestond. Alaric wilde er eigenlijk ook nog niet bij stil staan hoe hoog de rekeningen voor Zweinstein uit zouden gaan vallen. Hij kreeg al hartkloppingen van het idee alleen al!

Hij zou beginnen met de leerlingenkamers. De leerlingenkamers waren namelijk volledig ingericht, dus hoeveel zou er in de realiteit nog besteedt kunnen worden? Zijn nagels maakten een schrapend geluid over het perkament op het moment dat hij de rekening voor Griffoendor naar zich toe trok. Een behulpzame huiself zette een sterke kop thee op zijn bureau en verdween toen Alaric hem een hoofdknikje gaf. De man zijn groene ogen richtten zich op het perkament en groeiden zeker twee maten. Dat was vast een grapje!

Merlijns harige bilnaad! Achthonderdvierenzestig Galjoenen, 13 Sikkels en 9 Knoeten?! Alaric knipperde een paar keer met zijn ogen en hield het papier met een abrupt gebaar dichter bij zijn gezicht. Helaas veegde hij met die beweging ook het theekopje van zijn bureau en de hete thee belandde in zijn schoot.

“Godgloeiende! …..” De rest van de zin ging helemaal verloren en Alaric sprong overeind. Het theekopje viel aan scherven, maar het schoolhoofd leek het niet te merken. Hij grabbelde naar zijn toverstok en met één spreuk droogde hij zijn gewaad weer, voordat er vitale onderdelen verbrand zouden raken. Daarna begon hij te ijsberen door zijn kantoor terwijl hij de specificatie doornam. Wat hadden die Griffoendors in hemelsnaam gedaan?!

Hadden ze soms de gehele leerlingenkamer afgebroken en waren ze daarna doorgegaan met half Zweinstein?! Hoe had dit kunnen gebeuren?! Waar waren de verantwoordelijkheid dragende personen geweest? Achthonderdvierenzestig Galjoenen, 13 Sikkels en 9 Knoeten?! Wat was er gebeurd? De hele school ging naar de haaien! Met twee passen stond Alaric bij de deur van zijn kantoor en trok deze open. Hij haalde diep adem en galmde met een magisch versterkte stem: “CAPRICE ZODIAC! MELDEN IN HET KANTOOR VAN ALARIC CREED! EVENALS ELIZABETH BLACKBERRY-JOHNSON!”
Met een donderende klap sloot het nieuwbakken schoolhoofd de deur weer en draaide zich om, de factuur nog steeds in zijn hand geklemd. Vanuit zijn ooghoeken zag de donkerharige man nog net hoe een aantal van de oud schoolhoofden snel weer hun ogen sloot en hij gromde gevaarlijk. Hij probeerde deze vervloekte school te helpen en iedereen leek hem tegen te werken. De man keek weer naar de rekeningen. Zoveel voor banken, zoveel voor stoelen, bedden, schilderijen die hersteld waren, tapijten die opnieuw ingevoerd waren… De lijst ging maar door en door!

Alaric las verder, maar bleef ineens abrupt staan, op het dikke tapijt dat zijn kantoor sinds kort sierde. Vleermuizensnoepjes. Vleermuizensnoepjes?! Wat hadden ze gedaan? Hadden ze soms dat lijk van Geschiedenis geadopteerd en leerden ze hem trucjes in ruil voor snoepjes? En waarom, WAAROM stond dit op de afdelingsfactuur!

De donkerharige man haalde een paar keer diep adem, in een poging zichzelf te kalmeren. Als hij op dit punt niet iets kalmer zou worden, dan zou hij gegarandeerd voordat de dag was een aantal docenten ontslaan en een paar leerlingen schorsen. Onder Sarah Deveron was dit soort van fraude wellicht helemaal niet opgevallen, maar hij was niet Sarah Deverons! Het gebrek aan voorgevel was dat alleen al bewijs genoeg voor! Hij was Schouwer geweest, Verbloemist zelfs! Dat ze deze rekening nog onder zijn neus durfden te schuiven was meer dan genoeg bewijs dat meerdere leraren te incompetent waren om deel uit te mogen maken van het team. Voordat Alaric zichzelf tegen had kunnen houden, had hij de deur weer open gerukt en galmde weer: “IK WIL DAT OUDE LIJK VAN GESCHIEDENIS OOK IN MIJN KANTOOR! PRONTO!”

De deur werd weer met een klap gesloten en deze keer wees Alaric met een dreigende vinger naar een schoolhoofd dat daadwerkelijk de moeite nam om zijn mond te openen. Waarschijnlijk om te klagen of om hem te vertellen dat dit zeker geen correcte manier van handelen was. Op zachte toon gromde hij dan ook: “Doe op dit moment je mond open en dan zullen we uit gaan zoeken of je ook andersom aan de muur kunt hangen. Dit mag dan wel geen normale gang van zaken zijn, maar het Zweinstein dat jij en ik gekend hebben is weg. Ik ben hier om orde op zaken te stellen en ruim achthonderdvijfenzestig euro uitgeven aan een afdeling is evenmin normaal. Of wilde je het tegendeel soms beweren?”

Er kwam in het geheel geen antwoord, maar het schoolhoofd sloot wel weer zijn ogen. Het enige schoolhoofd dat met enig regelmaat van de klok wel naar hem keek en dat veel van zijn bewegingen zelfs leek te volgen, was niemand minder dan Albus Perkamentus. De man had nog geen woord gezegd sinds Alaric zijn intrek had genomen als schoolhoofd, maar zijn blauwe ogen leken hem met enig regelmaat door het kantoor te volgen. Ook was hij de enige die geen bijdrage leverde aan het altijd aanwezige snurkende geluid in het kantoor.

Alaric had op Zweinstein gezeten in de periode dat Albus Perkamentus schoolhoofd was geweest. De man had altijd problemen gehad met het ministerie, maar was alom gerespecteerd in de magische samenleving. Misschien had Sarah Deveron hetzelfde gehoopt te bereiken, maar op geen enkel moment had ze dezelfde inslag gehad als het schoolhoofd voor haar. Hoewel, het schoolhoofd voor haar was natuurlijk voor korte periode Severus Sneep geweest. Onder zijn leiding was de school weggegeven aan Dooddoeners. Alaric hield zijn hoofd iets schuin, daar kon hij wel een gelijkenis in vinden eigenlijk. Maar, ze had niets gemeen met Albus Perkamentus. Niets!

Net als dat hij in helemaal niets op Perkamentus leek. Perkamentus was een excentrieke man geweest die zijn eigen pad volgde. Alaric volgde natuurlijk ook wel zijn eigen pad, maar op een veel rechtlijnigere manier. Daar kwam ook nog eens bij dat hij niet bij elke pas overhoop lag met het Ministerie van Toverkunst. Dat maakte de hele zaak natuurlijk ook veel makkelijker. Alaric ademde weer een paar keer diep in en uit, maar nam uiteindelijk weer plaats aan zijn bureau. Zijn voeten raakten het theekopje en de lange man keek dan ook omlaag. Vervolgens zei hij tegen niemand in het bijzonder: “Schoonmaak in gangpad zeven.”

Als op commando verscheen er een huiself die zich op zijn blote knietjes liet zakken en de gemorste thee op begon te boenen. Alaric wachtte totdat er een nieuw kopje stomende thee op het bureau stond en de huiself weer verdwenen was. Daarna schoof hij zijn stoel dichter naar het bureau en legde de, lichtelijk verkreukelde factuur voor zich neer. Nu zou hij wachten op de personen en het ding dat hij opgeroepen had. Ze zouden vast snel genoeg in zijn kantoor verschijnen. Allemaal hadden ze het wachtwoord van de waterspuwer, erg ingewikkeld kon het niet zijn. Als ze zelfs een simpele taak als traplopen niet aankonden, dan waren ze het zeker ook niet waard om nog langer de functie van professor te vervullen.

In de tijd dat hij echter op hen zat te wachten, kon hij net zo goed verder gaan met de administratie. Niet met andere facturen, Alaric zat namelijk niet te wachten op een herseninfarct van de uitbundige bestedingen van de afdelingshoofden. Nee, hij zou iets veiligs doen. De uitbetalingen van de lonen. Dat liep blijkbaar ook al een aantal maanden achter, iets dat alleen maar meer nadruk legde op de incompetentie van Sarah Deveron. Natuurlijk was het in haar conditie ook niet meer dan normaal dat ze meer dan een beetje verstrooid raakte. Er waren niet veel mensen die een gedeelte van hun geheugen konden wegdrukken, een ander gedeelte verwijderen en een geheel ander gedeelte opslaan op een plek dat het niet gevonden kon worden. Opmerkelijk genoeg had de brunette het wel geprobeerd en de berg papierwerk voor hem was daar het resultaat van.

Hij zou eerst maar een complete lijst maken van de betalingen die gedaan dienden te worden aan professoren die niet langer in dienst waren op Zweinstein. Anaíd, Ardiune, Clear, Deveron. Alaric doopte zijn veer en begon het lijstje op te schrijven. Pas toen hij daar klaar mee was begon hij te berekenen hoeveel de leraren nog dienden te ontvangen. Van hard werken kalmeerde hij altijd. Alaric schreef dan ook de bedragen op en keek over de rand van zijn leesbril terwijl hij zei: “Kom binnen.”
Offline Profile Goto Top
 
Caprice Zodiac
Member Avatar
To infinity... and beyond!

“CAPRICE ZODIAC! MELDEN IN HET KANTOOR VAN ALARIC CREED! EVENALS ELIZABETH BLACKBERRY-JOHNSON!”. Als een ontplofte fontein sproeide Caprice haar slok thee over haar bureau. Verstijfd van schrik maaide ze wild met haar handen door haar bureaulades om een tissue te pakken. Gelukkig was er niemand in haar kantoor aanwezig, ze zag er nu niet echt op haar voordeligst uit. De thee droop met een spoor langs haar kin en hals zo haar gewaad in. En de papieren op haar bureau waren ook niet ongeschonden uit de strijd gekomen. Huiswerk.... He verdorie!

Ineens nam de woede bezit van haar. Woest veegde ze met haar mouw de thee van haar gezicht. Die schreeuwende stem herkende ze maar al te goed. Het was die etterbuil van een Creed. Wat was er nu weer zo dringend dat hij door het hele kasteel moest gillen dat ze moest komen opdraven? Was zijn favoriete kleur nagellak op? Zat er niet genoeg chocolade op zijn broodje? Hadden de huiselven zijn favoriete onderbroek te heet gewassen? Bij die gedachte huiverde ze even, waar die gedachte vandaan kwam wist ze niet, en ze wilde het antwoord ook eigenlijk niet weten.
Wat ze wel wist, was dat ze buitengewoon ontstemd was over deze ordinaire 'uitnodiging'.

Uit haar bureaula pakte ze snel een spiegel, iets dat ze van de dokter had geleerd, toch wel handig, en bekeek of er geen rare dingen op haar gezicht zaten. Stukjes koek die in het kopje waren achterbleven van het koekjesdopen en tijdens het sproeifestijn ergens op haar kin waren blijven hangen. Neen, geen blijvende schade aangericht. Nou, dan ging ze nog maar even rustig wat trutten en haar papieren droogblazen voordat ze naar Creed ging. Haar wangen kleurden weer roze van nijd. Hoe haalde die gozer het in zijn hoofd om op die manier tekeer te gaan?! Hij kon nog wel even wachten, hij dacht toch zeker niet dat ze gelijk aan zou komen rennen he? Want dan had hij dat toch verkeerd gedroomd. Ze zou ook op haar dooie akkertje de trap nemen.

“IK WIL DAT OUDE LIJK VAN GESCHIEDENIS OOK IN MIJN KANTOOR! PRONTO!”. Wel snotverdorie! Hield die vent nou eens op of hoe ging het?! Caprice wilde net aan de afdaling beginnen toen die nare zure stem weer door de gangen galmde. Ze kon zich nog net aan de leuning vastgrijpen. Had hij niet in de gaten dat mensen konden schrikken van dat soort acties? En dat er ongelukken konden gebeuren? Nijdig keek ze naar haar hand. Een gebroken nagel. Great... het eerste slachtoffer was gevallen. Met een korte tik van haar toverstok heelde de nagel weer netjes vast, en zag eruit alsof ze zo van de manicure kwam. Maar toch.. De manieren van Klauwmans waren net zo beroerd als zijn nagels.


Een klein kwartier later stond de blonde deerne voor het standbeeld dat gewillig opzij draaide om haar op de trap te laten. Ze stapte op de trap en wachtte totdat ze keurig boven werd afgezet. Nu stond ze voor de deur. De deur. De deur waarachter ze tot voor kort veel plezier had gemaakt met Sarah, en de andere schoolhoofden op canvas. "Kom binnen" klonk het vanachter de deur. Hoe was het mogelijk? Hoe wist hij nou dat zij er stond? Even keek ze om zich heen, zou hij een spiekgaatje in de deur hebben, of een klein snuiterijtje aan de muur die als verklikker fungeerde? Nou ja, jammer dan. Ze zette haar hand op de klink en opende de deur. Creed zat met een uilenbrilletje op achter zijn bureau.

"Hee dag professor Zodiac!" klonk het vanuit de kamer. Langzaam liep ze naar binnen en zag dat schoolhoofd Wafelaar naar haar zwaaide. Met een grote, enigszins valse glimlach liep ze naar het schilderij. Ze knikte even naar professors Zwarts en Deuvekater die ernaast hingen. "Dat is lang geleden" zei ze. "Hoe gaat het met u? Heeft u nog wat leuks te vertellen, of wilt u even klagen over de geluidsoverlast?" Ze knikte even subtiel richting Creed, die ze nog geen blik waardig had gegund. Met een gemaakte strenge stem vervolgde ze "Ik hoop toch wel dat jullie het nieuwe schoolhoofd wat manieren kunnen bijbrengen, want zo nodig je toch geen mensen uit?" Haar gezicht deed pijn van het glimlachen naar professor Wafelaar. "Ik kan me niet voorstellen dat een van u dat ooit zo gedaan heeft...." Ze nam een stap terug. "Maar ik ga maar even informeren wat ie wil" zei ze met een knipoog. Bij Merlijn, wat was ze toch gek op de oude schoolhoofden. De schilderijen stonden altijd paraat om hun kennis te delen met haar en Sarah. En vaak was die informatie erg waardevol. Van de andere schilderijen had ze vernomen dat de schoolhoofden niet erg blij waren met de komst van Creed, en dat ze er ook alles aan deden om het vooral maar te negeren en irriteren. Iets dat ze buitengewoon kon waarderen.

Met twee stappen stond ze voor Creed en liet zich op de stoel voor zijn bureau zakken. "U had geroepen?"


Offline Profile Goto Top
 
Marius Alucard
Member Avatar

Marius leunde loom onderuit terwijl zijn ogen door het kantoor gingen. Zijn voeten laten rustig op zijn bureau terwijl hij luisterde naar de geluiden in het kasteel. Langzaam begon de vampier weg te dommelen, dit waren de normale uren voor hem om te slapen. Vandaag had hij toch niks meer te doen, het huiswerk was nagekeken, de papieren die moesten worden gedaan waren netjes opgeborgen en er waren geen stoute leerlingetjes die nog strafwerk moesten komen doen. Hier en daar hoorde hij wel gerommel of boze stemmen maar sloeg er niet echt acht op. Hij voelde zich te lekker in zijn comfortabele stoel om zich daar druk over te moeten maken. Zo vredig het was om naar de dagelijkse geluiden te luisteren, de vogels in het verboden bos die hun prachtige liederen lieten klinken. Leerlingen die huiswerk, vakantie en andere dingen doorspraken. Leraren die les gaven of leraar dingetjes regelen. Heerlijk om die geluiden tot een ding te laten versmelten zodat alles in harmonie was. “CAPRICE ZODIAC! MELDEN IN HET KANTOOR VAN ALARIC CREED! EVENALS ELIZABETH BLACKBERRY-JOHNSON!” Een stem denderde als een orkaan door de gangen van de school. Marius viel strak achterover en lag languit op de grond. Blijkbaar was de harmonie van Creed ver te zoeken.

Terwijl de stilte terugkeren staarde de vampier naar het plafon. Marius gromde zacht en keek naar zijn benen in de lucht bengelen. Marius krabbelde loom overeind en kroop onder zijn bureau om de gevallen papieren op te rapen. “Waarom ken die niet stil zijn, vampiers slapen om dit tijdstip en zeker als het zo heerlijk rustig was in het kasteel”, mompelde Marius zacht en raapte verder. “IK WIL DAT OUDE LIJK VAN GESCHIEDENIS OOK IN MIJN KANTOOR! PRONTO!” Het geluid sneed door de trommelvliezen van de vampier heen die overeind schoot. Een klap vulde het kantoor gevolgd door het onmiskenbare geluid van hout dat doormidden brak. Marius keek naar de restanten van zijn bureau die naast hem lag en zuchten diep. Die zou hij later wel maken nu eerst als een hondje gehoorzamen naar een chagrijnig schoolhoofd.

Marius greep zijn mantel en sloeg hem om. Even geeuwde hij uitgebreid en slenterde zijn kantoor uit op weg naar Creed zijn hok. Na een rustig en trage wandeling slenterde Marius het kantoor binnen van Creed. Hij zag Caprice staan en glimlachte vaag, maar van de rest die werden geroepen waren er nog niet. Hij keek loom naar Creed, “U wilde me spreken?”
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Join the millions that use us for their forum communities. Create your own forum today.
« Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic »
Locked Topic

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +