| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| Wat een gezellige boel toch weer.; Everybody is welcome | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Oct 30 2010, 02:14 PM (155 Views) | |
| Celeste von Beackhaert | Oct 30 2010, 02:14 PM Post #1 |
![]()
|
Stampvoetend liep Celeste door het enorme landhuis. Ze was boos. Heel boos. Ze was boos op haar ouders, op het land, op de wereld. Ze was boos op alle auto's in de wereld. Ze miste Marc. Ontzettend. Ze schreeuwde het uit en zakte in elkaar. Zo was ze normaal nooit, ze kon altijd haar emoties in bedwang houden. De tranen liepen over haar wangen, en ze voelde gelijk dat haar mascara uit liep. Ze hees zichzelf overeind en rende terug naar haar vertrekken. Even bleef ze in de deuropening staan. Wat voor troep ze ook maakte, het werd altijd opgeruimd. Nooit kon ze eens troep maken en dat dat ook echt bleef liggen. Ze trapte haar schoenen uit en liep naar de badkamer. Ze keek naar haar gezicht. Rood, maar tegelijkertijd ook zwart, van de mascara. Eigenlijk haatte ze make-up, maar ze moest het dragen van haar moeder. Haar dochter moest er altijd perfect uit zien. Mooie, dure make-up, en dure merkkleding. En dan niet de kleding uit de tovenaarswereld, nee hoor, maar dreuzelkleren. Langzaam begon ze de uitgelopen mascara weg te werken en bracht nieuwe mascara aan. Ze ging zo op in deze handelingen dat ze niet hoorde dat er iemand de marmeren trap naast haar kamer kwam oplopen. De deur van de badkamer ging open. De persoon achter haar keek naar de Celeste in de spiegel. 'M-mam?' zei Celeste geschrokken. Haar moeders gezicht was emotieloos. Ze deed haar mond open, maar haar stem klonk heel anders dan haar gezicht er uit zag. 'Wat was dat voor vertoning?' siste ze en ze deed een stap dichterbij. Ze pakte de mascara uit Celeste's handen. 'Kun je je nou niet even beheersen?' Geschrokken deed Celeste een stap achteruit. Haar moeder volgde haar, zodat Celeste bijna tegen de muur aan botste. 'Celeste von Beackhaert, als jij nog een keer zoiets vertoont, dan..' Amelie liet de zin onafgemaakt in de lucht hangen. Ze gaf de mascara terug aan Celeste en beende de kamer uit. Ze hoorde haar moeder bevelen snauwen tegen het personeel. Celeste liet zich langzaam langs de muur op de grond zakken en verborg haar gezicht in haar handen. Zo bleef ze minstens een kwartier zitten. Toen kroop ze langzaam overeind en liep naar haar kledingkast. Ze zocht een bepaalde afdeling. Ze moest even gaan rijden, tot rust komen. Ze trok een willekeurige paardrijbroek uit de kast en trok hem aan. Ze rende haar kamer uit en negeerde het geroep van een van de dienstmeisjes. Ze rende naar de bijkeuken en trok haar stalschoenen uit de kast. Celeste trok ze aan en deed de deur open. Gelijk snoof ze de frisse lucht op, en genoot van het zonlicht. Rustiger dan eerst wandelde ze naar de stallen toen, die ongeveer op anderhalve kilometer van het huis lagen. Ze kon de paardenlucht al gauw ruiken. Ze floot naar haar paard, die gelijk hinnikte. Ze moest lachen, maar het klonk niet echt. Het was een neppe lach, die andere mensen zouden geloven, maar zij niet. Van binnen voelde ze zich boos, verdrietig. Vol boze energie die er uit moest. Afwezig aaide ze het prachtige paard over zijn hoofd. De kleinere, bejaarde pony die haar gezelschap hield stond te eten. Ze schoof de deur open en begon het paard op te zadelen. Ze was ongeduldig, en gaf hem een tik toen ze aan haar snufffelde. Ze schrok van zichzelf, normaal sloeg ze hem nooit. Ze deed haar cap op en klom op het grote paard. Vlug, de bossen in. Celeste reed al sinds haar vijfde. Soms buiten, maar meestal in de bak. Ze mocht nooit, maar dan ook echt nooit, in haar eentje de bossen in. Alleen maar met de instructeur. Ze wist dat het roekeloos was, maar ze moest gewoon weg. Zo reed een elfjarig meisje in haar eentje op een groot paard de bossen in. Maar ze genoot ervan. De wind waaide langs haar gezicht als ze in volle galop over de paden croste. Ze kon niet meer normaal nadenken, het enige wat ze wou was weg. Ze gaf het paard even vijf minuten om weer op adem te komen, en reed daarna in een vlotte draf naar een de terreingrens. Ze had tot nu toe nog op haar eigen terrein gereden, maar ze wist dat er op het andere bos mooiere ruiterpaden waren. Ergens achteraf in haar hoofd was er een stemmetje dat vroeg of dit wel verstandig was. Het was daar vaak druk, en als het paard weg sprong.. Maar ze negeerde het en reed door. Ze was op een drukbezocht ruiterpad toen het paard vervelend begon te doen. Ze maakte een paar sprongetjes opzij en ongeduldig sloeg ze hem met haar zweep. Haar paard, die dit niet gewend was, hinnikte en maakte een paar galoppassen. Ze sloeg nooit, altijd was ze geweldig. Die zweep was meer.. Als een soort van verlengde van je hand. 'Zeg, gedraag je!' schreeuwde Celeste bang. Ze wou dat ze stopte. Geschrokken van het geluid ging het paard ervandoor. Ze gaf nog een paar bokken voordat ze woest verder galoppeerde. Het zweepje viel uit haar hand op de grond. Zenuwachtig probeerde ze het paard te stoppen, maar het lukte niet. Ze gaf nog een laatste bok, en toen was het voorbij. Met een doffe bonk viel ze op de grond. Ze was net op de kruising van een wandel en ruiterpad, zodat ze twee verschillende kanten op kon kijken. Even bleef het paard staan, alsof ze besliste waar ze heen wou gaan. Toen draafde ze kalm het wandelpad op. Celeste probeerde op te staan, maar het lukte niet. Ze riep haar terug, maar ze luisterde niet. In haar hoofd vervloekte ze zichzelf. Hoe kreeg ze het voor elkaar? In haar eentje het bos in gaan? Wou ze soms dood, net zoals Marc? Want dat ging ze zeker, als ze een keer verkeerd viel. Opeens bedacht ze iets. Ze wist dat ze naar Zweinstein ging. Ze kon hier niet meer weg. Ze voelde haar hoofd zwaar worden. Ze wou niet dood, ze moest naar Zweinstein, maar.. Opeens hoorde ze voetstappen. Zou iemand First Choice, want zo heette ze, hebben gevonden? Zou ze tegen iemand hebben opgesteigerd? Ze moest hier weg, First Choice vinden, terug naar huis, naar Zweinstein. Weg hier. Ze duwde zichzelf omhoog zodat ze zat. De wereld draaide om haar heen toen ze probeerde te bepalen waar de voetstappen vandaan kwamen. 'H-hallo?' zei ze trillerig, tegen de onbekende persoon. +4 Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 12:12 PM.
|
![]() |
|
| Bastiaan Raven | Oct 30 2010, 10:37 PM Post #2 |
![]() ![]()
|
Bastiaan snoof, voor hem zat of lag een meisje op de grond, met een trillende stem wist ze wat uit te brengen. Het kind was alleen zo dom geweest om op zijn pad te komen, even keek hij naar weerszijden van het pad, niemand te zien, wat ook niet zo gek was. Niemand durfde op de landgoederen van de Raven’s te komen, als je daar kwam, kwam je simpel weg nooit meer terug. Hij keek weer omlaag naar het meisje, gekleed in de meest afschuwelijke kleding die alleen door dreuzels bedacht kon zijn. Moest hij haar werkelijk gaan redden? Dat was ze gewoon niet waard, dit soort gevallen moest je gewoon laten liggen en voor zichzelf laten zorgen. Het witte paard werd onrustig, Bastiaan trok kort aan de rijteugels en de hengst bedaarde een beetje. Ergens kreeg hij het gevoel dat dit geen dreuzel was, iets in hem zei wat over het meisje. Hij keek naar haar, nogmaals maar dit keer beter, ondertussen stak hij z’n hand uit zodat ze zich eraan vast kon houden en overeind kon komen. Het meisje zag bleek, of dat te maken had met de val of met haar eigen huidskleur kon Bastiaan niet bepalen. Ze had blond haar en was vrij lang, waardoor hij haar leeftijd niet echt kon bepalen. Op het uitsteken van z’n hand kreeg Bastiaan weinig reactie, misschien was het meisje te beduusd van wat er was gebeurd om te reageren. Of ze was ronduit grof, maar na een ongeluk leek hem dat wat onwaarschijnlijker. Vroeg of laat moest hij op haar gaan reageren “Gaat het?” vroeg hij wat kil. Echt medelijden kon hij er niet doorheen laten klinken, want eigenlijk had hij dat ook niet. Hij wilde haar heus optillen en op z’n paard zetten, mee nemen naar zijn huis en laten verzorgen door de elven. Zouden die ook eindelijk eens wat nuttigs doen, maar of het meisje dat leuk zou vinden wist hij niet. “Ik ben Bastiaan, en jij? Waar kom je vandaan?” misschien dat ze hier wel op zou reageren, op die manier kon hij haar tenminste terug brengen. Waar was haar paard eigenlijk, tenminste hij ging ervan uit dat er niemand met gezond verstand op pad ging in rijkleding zonder werkelijk paard te rijden. Misschien had ze inderdaad geen gezond verstand, was ze uitgebroken uit een inrichting. In de buurt zat toch zoiets voor dreuzels? Hij meende zich te herinneren dat de meeste die daar zaten er door toedoen van de Raven’s terecht waren gekomen. Bastiaan schoof een beetje achteruit, op die manier kon hij haar beter in zich opnemen, en was de afstand tussen hun wat veiliger voor het geval ze inderdaad daar vandaan bleek te zijn. Je wist nooit zeker hoe besmettelijk iets was. Valentino stond nog steeds trouw naast Bastiaan, die ondertussen door z’n knieën was gezakt om meer op de hoogte van het meisje te komen. Het was een sterke en prachtige hengst, enigste nadeel volgens zijn ouders was dat hij wit was. Maar Bastiaan had een werkelijke vriend in hem gevonden, en hij vond het heerlijk om zijn vader er mee te stangen. Daarnaast was het een bijkomend voordeel dat iedereen hem meteen aanzag voor de prins op het witte paard. Dit had vooral veel effect op de dreuzels uit de naburige dorpen, waarvan dan weer sommige in die inrichting terecht kwamen. Hij keek met opgetrokken wenkbrauw naar het meisje, nog steeds onzeker wat hij van haar maken moest. Ow lordie, prins op het witte paard... +4 Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 12:33 PM.
|
![]() |
|
| Celeste von Beackhaert | Oct 31 2010, 01:02 PM Post #3 |
![]()
|
De voetstappen kwamen steeds dichterbij, maar toen Celeste beter ging luisteren merkte ze dat het geen voetstappen waren, maar een paard. First Choice! De zwarte merrie moest teruggekomen zijn, ze wist het zeker. Maar nee. In plaats van het grote zwarte monster dat Celeste van haar rug had afgegooid, kwam er een groot wit paard de hoek om. Met iemand op zijn rug. Een jongen. Hij stak zijn hand uit, maar Celeste was te duizelig om te reageren. De gedachten dansten door haar hoofd. Met pijnlijke, harde sprongen die haar hoofd deed bonken. Ze wist dat ze zijn hand moest aanpakken, maar het lukte gewoon niet. Opeens deed de jongen zijn mond open: 'Gaat het?' Celeste knikte afwezig. Ze moest de situatie aan hem uitleggen, vertellen dat ze aan het rijden was en dat ze toen gevallen was. Aangezien ze wist dat dit een drukbezocht bos w- Celeste's schouders zakten ineen. Ze had de verkeerde weg gekozen. Aan de linkerkant van haar eigen landgoed lag een groot, publiek bos. Aan de rechterkant echter, lag het landgoed van een andere rijke familie. Ze was op het terrein van de oudere jongen, daarom keek hij waarschijnlijk boos en klonk zijn stem kil. Ze draaide haar hoofd een paar keer, in de hoop om een glimp van het zwarte paard op te vangen. 'Ik ben Bastiaan, en jij? Waar kom je vandaan?' Celeste schrok van zijn stemgeluid en keek de jongen recht aan in zijn donkere ogen. Ze moest wel antwoorden. Ze opende haar mond en probeerde er een nette, beleefde zin uit te krijgen. 'Mijn naam is Celeste von Beackhaert, ik woon op het landgoed hiernaast. Het spijt me, ik dacht mijn landgoed te verlaten en het publieke bos in te rijden, maar blijkbaar heb ik een vergissing gemaakt.' Ze zweeg even. 'Mijn paard..' Haar stem stierf even weg, en een paar seconden keek ze weer in de rondte. 'Ik ben er afgevallen,' bekende ze vol schaamte. 'First Choice moet hier ergens rondlopen.' Ze keek hem hoopvol aan. 'Ze is zwart, nogal groot. Je bent haar zeker niet tegengekomen?' De jongen was op zijn hurken naast haar komen zitten. 'H-het spijt me, het was niet mijn bedoeling om je te storen.' Ze stond wankelend op en probeerde haar locatie te bepalen. 'Ik moet mijn paard gaan zoeken.' Ze dacht nogal ongerust wat er zou gaan gebeuren als ze zonder paard thuis kwam. Zou ze al in de stallen zijn? Zou ze in de teugels gaan staan? Struikelen? De weg oplopen? Ze kende hier de weg niet, ze wist niet hoe ze weg moest komen, maar ze durfde de jongen niet om hulp te vragen. Om even tot rust te komen bekeek ze het paard van de jongen. Het was een prachtig wit paard. Waarschijnlijk een hengst, als je naar zijn temperament keek. Ze moest stoppen, First Choice zoeken. Ze wist niet hoe. Ze hoopte dat de jongen haar kon helpen. Als ik niet op een paard kon blijven zitten zou dit niet mijn 'eerste keuze' zijn om te doen ;) +3 Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 12:35 PM.
|
![]() |
|
| Bastiaan Raven | Nov 1 2010, 07:59 PM Post #4 |
![]() ![]()
|
Bastiaan keek op toen het meisje beverig begon te praten. Was ze misschien onzeker, of was ze werkelijk geschrokken van wat haar was overkomen. Natuurlijk moest Bastiaan dit weer overkomen, hij kon ook niet gewoon even rustig uit rijden gaan. Hij keek om zich heen of hij ergens het paard van het meisje zag. Zwart, nogal groot, dat kon zeker niet onopgemerkt voorbij gaan, maar hij had het paard niet voorbij zien komen. Het meisje hier laten zitten was ook geen optie, ze was van von Beackhaert. En ook al was zijn vader niet al te positief over de familie, een andere puurbloed heks kon je niet zomaar laten zitten. Hij keek weer even op haar neer en glimlachte vriendelijk. “Ik zal je helpen, je kunt niet in je eentje op zoek naar je paard. Daarvoor ben je nu te zwak.” Bastiaan hielp het meisje overeind en tilde haar op z’n paard, ze was misschien groot maar niet zwaar, daardoor kon hij bepalen dat ze zeker een jaar of drie jonger moest zijn dan hem. Daarna sprong hij zelf weer op z’n paard, achter het meisje zodat ze stevig tussen hem en Valentino’s kop in zat. Hij besloot maar gewoon een kant op te gaan op zoek naar het paard. First Choice, hoe kwam je op zo’n naam, werkelijk waar wat mensen allemaal niet konden verzinnen. Bastiaan keek goed om zich heen, het beest kon werkelijk overal heen zijn gegaan, maar hij durfde ook niet te gaan draven of galopperen, stel je voor dat het meisje er weer afviel. Of nog erger als het bleek dat ze een verwonding op had gelopen en hij het alleen nog maar erger had gemaakt. Hij keek de velden af en pad op waar ze heen gingen, nergens was het beest te zien, zover had hij toch niet kunnen komen. Bastiaan probeerde nog verder te kijken maar ze gingen naar een drukke weg, daar kon het beest toch moeilijk heen zijn gegaan. Paarden gingen meestal niet op veel geluid af, en liepen er eerder van weg. Daarom draaide hij weer om en ging nu met wat meer snelheid terug naar het kruispunt waar hij het meisje had op gepikt. “Misschien moet ik je eerst naar huis brengen, waarschijnlijk is je Paard daar ook weer heen gekomen.” Bastiaan hield stop waar ze elkaar hadden ontmoet, in de verte zag hij op een groot veld wat bewegen. “Zwart zei je toch.” Zei hij meer dan dat hij het aan haar vroeg. Hij gaf Valentino de sporen en ze schoten er vandoor. Valentino voelde hem uitstekend aan, ondanks dat hij hem al een klein jaar niet meer had bereden was er toch een onlosmakelijke band tussen de twee. Het was het begin van de vakantie en het eerste ritje dat Bastiaan weer maakte, natuurlijk was het even wennen geweest, maar na verloop van tijd ging het een stuk beter. Nu was er alleen iets anders in het spel, ze zaten een ander paard achterna. En dat kon nog wel eens een klopjacht worden, want die First Choice had geen bagage bij zich en Valentino had nu dubbel zoveel bagage bij zich. De zwarte gedaante stond nog steeds rustig te genieten in de wei, waarschijnlijk smaakte het gras zo ontzettend goed dat hij er moeilijk bij weg was te slaan. Want ze kwamen steeds dichterbij zonder dat het paard ervandoor ging. Misschien had het ook ermee te maken dat ze geen angst toonden, zoiets voelden paarden altijd aan. Op een gepaste afstand liet hij het meisje van z’n paard afgeleiden om First Choice te benaderen. Hier kon hij zich beter niet mee bemoeien, het waren immers zijn zaken niet. OOC Godmodd toestemming Hield stop is niet echt een correct combi meneer Raven ;) +2 Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 12:38 PM.
|
![]() |
|
| Celeste von Beackhaert | Nov 3 2010, 07:08 PM Post #5 |
![]()
|
Ze was ook wel echt gewoon een pechvogel. Of in ieder geval, ze was gewoon stom, dom, vreselijk arrogant en gewoon vervelend. En dan ook nog eens in de armen vallen van de buurman. Timing, timing, timing. 'Ik zal je helpen, je kunt niet in je eentje op zoek naar je paard. Daarvoor ben je nu te zwak.' Fijn, dacht Celeste sarcastisch. Ik ben zwak. Joepie. Bastiaan tilde haar op zijn paard en even kon Celeste zichzelf wel slaan. Haar redder op zijn witte paard. Ze wist genoeg van die Dreuzelsprookjes af om te weten dat dit nogal gestoord was. Maar goed, haar duizeligheid trok langzaam weg, en zo kon ze beter naar First Choice zoeken. Velden kwamen voorbij, First Choice kwam alleen niet voorbij. Celeste begon de hoop te verliezen, tot Bastiaan weer begon te praten. 'Misschien moet ik je eerst naar huis brengen, waarschijnlijk is je paard daar ook weer heen gekomen.' Celeste knikte en wou wat zeggen, maar Bastiaan hield stil en vroeg of First Choice zwart was. Celeste knikte en keek hem aan. Ze wankelde even toen zijn paard er van door schoot. Zou hij haar paard hebben gezien? Opeens zag ze wat ook Bastiaan had gezien: First Choice, op een groot, open veld. Celeste gleed van het paard af en liep voorzichtig naar First Choice. Op het eerste gezicht was er niets met het beest aan de hand. Voorzichtig, lokkende geluidjes makend liep ze op haar hoede naar First Choice toe. Ze keek op, en hinnikte. De teugels hingen los over haar nek en haar mond zat vol gras. Echt een kwajongens -kwameisjes? Kwamerries?- streek was het waarschijnlijk geweest. Ze pakte haar vast aan de teugels en leidde First Choice naar een hoger gedeelte, terug naar Bastiaan. Celeste controleerde of alle riempjes goed zaten en steeg toen op. Wat moest ze nu doen? Bastiaan bedanken en weggaan? Bedachtzaam streek ze het paard over haar hals. Ze bedacht wat ze kon zeggen. 'Sorry dat ik haast voor je voeten viel, maar ik moet nu gaan?' of anders, 'Dag. Ik ga nu.' Of een heel verhaal aan gaan houden? 'Heeee, Bastiaan, super bedankt dat je me hebt geholpen. Ik ben echt blij dat ik je tegenkwam, want anders had ik First Choice nooit gevonden, echt, ik ben zooooo blij.' Ze keek Bastiaan aarzelend aan. Toen verdween die aarzeling, en om haar verlegenheid te verbergen klonk ze gelijk arrogant. 'Bedankt hoor, dat je me hebt geholpen.' Toch keek ze hem verlegen aan. En nu? +1 Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 12:40 PM.
|
![]() |
|
| Bastiaan Raven | Nov 5 2010, 12:06 PM Post #6 |
![]() ![]()
|
Celeste was druk bezig met het controleren van haar paard, of de riempjes nog goed zaten en waarschijnlijk ook of ze nog in orde was. Bastiaan keek vermakelijk naar het tafereel, ergens was het gewoon schattig, waarschijnlijk hadden de twee een onlosmakelijke band. Een paard was immers meer dan een huisdier, als je er goed mee om wist te gaan werd het een echte vriend. Even klopte hij kort op de nek van Valentino, als compliment voor het geleverde werk. De hengst had immers extra bagage gedragen en ook nog eens goed geluisterd en zich waarlijk goed gedragen. Ondertussen was Celeste weer terug naar Bastiaan toe gekomen en had haar paard weer bestegen. “Bedankt hoor, dat je me hebt geholpen.” Ergens klonk het meisje wat arrogant, maar haar verlegen blik verraadde genoeg voor Bastiaan. Ze was hem echt dankbaar dat hij haar had geholpen. Maar wat nu? Gingen ze nu samen in alle vrijheid en blijheid rond galloperen? Samen op de thee bij één de moeders? Dat leek Bastiaan overigens geen goed idee, tenminste niet bij zijn moeder. Die zou er waarschijnlijk van alles in gaan zien en dat moest hij nu juist zo neutraal mogelijk houden. Hij had zich namelijk wat voor genomen voor deze vakantie. Nee hij ging haar niet mee nemen naar zijn huis voor een kopje thee. Hij moest haar maar terug brengen naar haar eigen huis, zodat ze kon bijkomen van de val. Je wist immers maar nooit wat er was gebeurd. “Kom ik breng je thuis!” zei hij wat kortaf, ondertussen draaide hij z’n paard om en begon rustig terug te rijden naar de weg. Eigenlijk had hij niet zoveel zin om nog lang met haar te moeten op trekken. Hij was immers het bos in gegaan om alleen te zijn en niet om hulpeloze te helpen. Maar hij kon haar moeilijk alleen laten, helemaal nu ze was gevallen. Even keek hij nog naar haar om, nam haar in zich op, zodat hij voor een volgende keer haar zou herkennen. “Waar moeten we heen?” riep hij haar toe en hield stil bij de weg. +1 Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 12:41 PM.
|
![]() |
|
| Celeste von Beackhaert | Nov 5 2010, 04:54 PM Post #7 |
![]()
|
Bastiaan stelde kortaf voor om haar naar huis te brengen. Celeste knikte instemmend. Hij wou waarschijnlijk van haar af, ze was dan ook haast voor zijn voeten gevallen. Zwijgend reden ze verder door de bossen. Als ze bij het pad aankwamen waar ze was gevallen wist ze waarschijnlijk de weg wel terug, maar als ze ergens anders uitkwam.. Celeste merkte dat ze zenuwachtig was. Waarschijnlijk was dat zo omdat First Choice nogal aan het springen was. Springen, dat ook weer niet, maar ze trok sprintjes en gaf af en toe wat bokken. Die ze uitzat. Ze had geen zin om er de tweede keer af te vallen, en dan ook nog eens voor Bastiaan's neus. Een keer was al erg genoeg.. Ze dwong de merrie om rustiger te gaan lopen. Langzaam begon die zich te ontspannen en liet haar hoofd even zakken. Celeste glimlachte. Zo ging het al veel beter. Ze was nu gewoon rustig, net zoals normaal in de bak. Ze voelde ook dat de zenuwen langzaam wegtrokken. Ze moest zich nu op haar thuiskomst voorbereiden. Snel de stal inglippen, First Choice afzadelen, naar huis gaan, douchen, omkleden. Alles ongezien. Ze hoopte dat haar ouders niet toevallig in de gangen waren, maar in hun werkkamer, slaapkamer of woonkamer. In ieder geval vér van haar vertrekken. Ze liet First Choice iets harder lopen zodat ze in hetzelfde tempo als Bastiaan reed. Hij zat kaarsrecht op zijn witte hengst. Ze bewonderde zijn houding en kon nergens een foutje vinden. Pfoe. Ook zijn paard liep goed door. Plotseling hield Bastiaan stil bij een weg. 'Waar moeten we heen?' vroeg hij. Celeste liet First Choice stilhouden naast de witte hengst en even keek ze om zich heen. Haar richtingsgevoel was helaas belabberd, maar ze zag een aanknopingspunt: tussen de bomen door lag een groot veld. Eerst een paar honderd meter bos, daarna een groot grasveld dat eerst naar beneden liep, als een soort van dal, en daarna weer omhoog ging totdat er een groot stalgebouw stond. Daarnaast een binnen en buitenbak. Thuis. Ze wees: 'Daar tussen de bomen zie je heel vaag dat gebouw toch?' Ze tuurde zelf nog eens een keer goed door de bomen, om er zeker van te zijn dat ze het zich niet verbeeld had. 'Dat zijn de stallen, dus..' Ze draaide zich even om in het zadel en sprak toen aarzelend uit: 'Ik denk dat we hier naar links moeten, en dan zo snel mogelijk naar rechts. Hopelijk is er dan een pad dat rechtdoor loopt. Dan moeten we wel op mijn land komen.' Ze keek hem aan en grinnikte even. 'Sorry, mijn richtingsgevoel is belabberd. Maar we hebben in ieder geval een aanknopingspunt.' +2 Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 12:43 PM.
|
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
|
|
| « Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic » |








1:32 AM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners