| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| the vampires home; the trip home | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Oct 30 2010, 09:48 PM (1,149 Views) | |
| Lavina Alucard | Oct 30 2010, 09:48 PM Post #1 |
![]()
|
De trein kwam stotend tot stilstand en Lavina brak door de deur heen. Ze sprong het perron op en zocht met haviksogen over het perron. Drie in mantel en kap gehulde wezens stonden in de schaduwen. Een grijns van geluk en plezier trok over het gezicht van Lavina terwijl ze met volle vaart tussen de mensen doorrende naar de wezens toe. Één van de wezens knielde en spreiden zijn armen voor het aanstormende kind. Lavina twijfelde geen moment en spong de armen in van de vampier die haar vast hield als een pasgeboren kind. Lavina sloeg haar armen om de nek en legde haar hoofd te rusten tegen de koude borst. “welkom terug Lavina. We hebben je gemist, ieder jaar is het zo stil in huis”, fluisterde een muzikale stem in haar oor die het meisje dromerig liet wegkijken. “Lestat pestkopje die je bent”, zei Lavina doe licht bloosde. Twee handen die zo koud waren als een winternacht werden tegen de warme wangen gehouden. “Hoi Lavina waar zijn je vrienden?”, zei een vrouwelijke stem zachtjes en Lavina voelde koude lippen tegen haar voorhoofd. Lavina liet 1 arm los en pakte de koude hand op haar wang. “Die komen eraan Jesse. Dat hoop ik tenminste anders zou ik geen vrienden hebben op Zweinstein en hou ik mezelf voor de gek”, mompelde Lavina die naar Jesse keek. Ze glimlachte breed naar het meisje die nog rond de vijfentwintig was. Lavina liet haar ogen over het perron glijden op zoek naar haar vrienden die ze had gevraagd. Eigenlijk waren veel mensen uitgenodigd, maar Lavina wist dat de vampiers dat alleen leuk zouden vinden. Desnoods zouden ze tenten opzetten in hun achtertuin als het in het grote landhuis niet pasten, of er moesten wat vampiers opgestapeld worden om plek te maken. Maar Lavina betwijfelde het. Mensen waren bang voor vampiers omdat ze bloed dronken en zoals de mythes zeiden alleen konden doden. Dat was grotendeels waar maar er was ook iets anders dat de vampiers konden en dat noemde Marius “the small drink”. Zo konden ze hun slachtoffers in leven laten en waren ze alleen wat verdwaast en vermoeid maar voor de rest in goede gezondheid. Jesse streelde zacht het gezicht van Lavina terwijl die nog werd vastgehouden door Lestat die haar zacht heen en weer wiegde zoals hij vaak deed. Lavina wende haar blik weer naar haar familie en glimlachte. “Maak je maar geen zorgen Lavina. Je zult ons altijd hebben voor zolang jou leven strekt”, Fluisterde Jesse zacht en Lavina glimlachte breder. “Je vrienden zullen vast wel komen”, Marius deed een duit in het zakje terwijl hij nog onbewogen stond. (godmode van Marius) Chris: +2 voor de liefdevolle omgang met de vampiers. Edited by Chris Hillen, Nov 5 2010, 04:08 PM.
|
![]() |
|
| Amy Diagony | Oct 31 2010, 01:15 PM Post #2 |
![]()
|
Toen de trein tot stilstand kwam slaakte Amy een zucht van verlichting, eindelijk kon ze de kruimels van die rijstewafels weggooien. Ze stond langzaam op, pakte haar koffer en liep naar de deurtje dat tussen haar en de prullenbak op het perron stond. En natuurlijk haar ouders die buiten perron 9 ¾ stonden. Ze had besloten gewoon te vertellen dat ze bij een vriendin een slaapfeestje had en zou vragen of ze mocht komen. ze gaf een ruk aan het deurtje en het vloog open. Meike had gezegd dat ze ook zou komen dus zei ze nog even snel tot zo tegen de twee overgebleven raafjes in de coupé. Na haar korte groet stoof ze de coupé uit en vloog het perron op. Ze rende het perron over naar de overgang tussen perron 9 ¾ en haar ouders. Toen ze de overgang door was keek ze even rond en al snel had ze haar ouders gevonden. “Mam! Pap!” riep ze. Heer ouders keken op en er verscheen een grote glimlach op hun gezicht. “Amy!” riepen ze bijna tegelijk terug. Amy rende naar ze toen en gaf hun een knuffel. Ze had ze best wel gemist. “We hebben je gemist.”zei haar vader. Het was alsof hij haar gedachten kon lezen. “Ik jullie ook.” Zei ze terug en ze had het gevoel dat ze haar ouders bijna plette, zo stevig had ze ze vast. “Hoe is het daar op school? Heb je al vrienden gemaakt?” door die vraag moest Amy denken aan het slaapfeestje. Ze moest het hun nu toch echt gaan vertellen. “mam, pap, een vriendin van mij heeft gevraagd of ik op haar slaapfeestje wou komen. Mag het? Alstjullieblieft.” Zei ze, terwijl ze haar ouders smekend aankeek. Haar ouders keken elkaar aan en Amy had weinig hoop dat ze het goed vonden. “Tuurlijk mag je gaan.” zei haar quasi-vrolijk. Amy’s mond viel open van verbazing. Ze had veel verwacht. Een uitbrander dat ze het niet goed vonden dat ze in de enige vakantie dat ze thuis was bij iemand anders ging logeren, of dat ze simpelweg nee zouden zeggen en zouden weigeren uitleg te geven. Alles, behalve dit. “Waarom?” vroeg ze. Meer kon ze niet uitbrengen. “ Nou, je heb nieuwe vrienden gemaakt en wij willen die vriendschap niet graag verzieken.” Daar had haar moeder toch een goede uitleg. “Heel erg bedankt!” gilde ze zo hard dat ze niet verbaast zou zijn als ze het op perron 9 ¾ konden horen. Ze plette haar ouders nog een keer en haar ouders nemen haar koffer open. Ze zou eerst een weekendje bij haar tante gaan logeren, dus hadden haar ouders al een koffer met logeerspullen in de auto staan. ze liepen naar de auto en pakte de koffer eruit. Amy controleerde of alles er echt inzat, zoals ze een paar uurtjes geleden nog op Zweinstein had gedaan. Raar, het leek alweer zo lang geleden. Ze keek of ze heer toverstok had, je wist maar nooit wanneer die van pas kon komen. toen viel haar oog op een prullenbak. Ze rende er naar toe en gooide de restanten van de gemartelde wafels erin. “sorry, die zaten nog in mijn zak.” zei ze verontschuldigend tegen haar ouders. Ze gaf haar ouders nog een knuffel en keek hoe ze wegreden. Amy kreeg medelijden met ze. Ze waren hier heen komen rijden en alleen om te horen dat hun dochter bij iemand een slaapfeestje had. Maar ze hadden ook gewoon nee kunnen zeggen. Je moet nu ophouden met piekeren, je wordt er niet bepaald vrolijk van. Ze haalde diep adem, en liep voor de tweede keer van vandaag door de muur tussen perron 9 en 10. Ze keek rond of ze Lavina zag, en haar oog viel op een nogal duister groepje in de schaduwen. Ze liep voorzichtig in hun richting en zag Lavina. Ze liep iets sneller naar het groepje en ze werd zenuwachtiger naarmate ze dichterbij kwam. Ze was nog nooit bij iemand van Zweinstein thuis geweest, en zeker niet bij vampiers. Naar een moment wat volgens Amy veel te kort was had ze het groepje bereikt. Ze zenuwen gierden door haar lijf en ze wist dat als ze zenuwachtig was veel te snel ging praten. Ze haalde diep adem, soms hielp dat tegen het speedpraten, en begon toen te praten. “Hallo, ik ben Amy Diagony, Lavina heeft me uitgenodigd.” Het kwam er toch wel iets te snel uit, en met iets bedoelde ze dat de meeste normale mensen haar niet konden volgen. Ze hoopte maar dat iedereen in het groepje haar had verstaan, anders stond ze echt voor gek. zij stonde er trouwens ook erg raar bij. Lavina lag in de armen vaan een persoon en een ander stond over haar heen gebogen. Amy besloot zich er maar niet mee te bemoeien, misschien was het wel voorkomen normaal voor hun. Chris: +3 voor een mooie post Edited by Chris Hillen, Nov 5 2010, 04:01 PM.
|
![]() |
|
| Hannah Felagund | Oct 31 2010, 03:05 PM Post #3 |
![]() ![]()
|
''Mama! Pap!'' Met blijheid rende ze naar haar ouders en gaf ze meteen een stevige knuffel, waarna ze haar broertje overnam van haar moeder. ''Wat ben je gegroeid in die korte tijd! Maar je bent nogsteeds heel lie-aaaaaauw auw auw! Iemand, help, auw!'' Nadat Hannah was bijgekomen - of eerder haar haar - van Luke, vroeg Hannah of ze bij Lavina mocht logeren. Hoewel haar vader meteen had toegestemd – de hele familie aan haar vaders kant was puurbloed, maar ook zo gek en roekeloos als maar kon – alleen haar moeder had wat twijfels. Gelukkig was haar vader goed in het geruststellen van haar moeder, want ze had zich al om meerdere dingen zorgen gemaakt. Een vampier als ex-afdelingshoofd, drijver in het zwerkbalteam, kregen ze wel genoeg gezond eten voorgeschoteld? Nu moest de helft van haar bezorgdheid – eigenlijk wel meer – naar haar kleine broertje. Hij was nog zo klein en onvoorzichtig, er kon werkelijk van alles met hem gebeuren. Hij brand zijn vingers, verdwaald net zoals Hannah zelf in het gigantische huis – zelfs al kan hij onmogelijk al traplopen, toch? – of hij wordt opgegeten als de familie van haar man het leuk vond om een verdwaalde draak mee op bezoek te nemen. Het was maar goed dat de buren een aardig eindje verder woonden… Eigenlijk was Hannah zelf al aardig bezorgd vanwege alle vampiers die bij Lavina woonden, minus Marius natuurlijk. Ze was al aardig gespannen geweest tijdens zijn vampierles Toch had Hannah zichzelf gekalmeerd, als het levensgevaarlijk was had Lavina vast niet heel veel mensen uitgenodigd, toch? Juist, dus het was er niet gevaarlijk. Nee, dat was het niet. Eigenlijk was het niet zo heel moeilijk om Lavina en haar vampierfamilie te vinden. Vrolijk huppelde ze erheen, en zag dat er al iemand anders was. ''Hoi allemaaal!'' Zei ze ent zo vrolijk als dat ze de trein door had gehuppeld toen hij nog bij Zweinstein op het perron stond. Chris: +3 voor je vrolijkheid! Ik word er helemaal blij van! Edited by Chris Hillen, Nov 5 2010, 04:02 PM.
|
![]() |
|
| Chris Hillen | Oct 31 2010, 05:41 PM Post #4 |
![]()
|
De treinreis was overleefd en de zomervakantie begonnen. Maar toch zou Chris nog niet meteen naar huis gaan als het aan haar lag. Lavina Alucard organiseerde namelijk een slaapfeestje in een huis vol vampiers en iedereen zou komen. Dan kon ze echt niet achterblijven. Haar ouders vonden het meestal alleen maar leuk als ze naar feestjes ging, dus ze maakte zich niet echt zorgen of ze wel mocht gaan. Wel had ze ook weer zin om in haar eigen bed te slapen, maar daar wachtte ze dan nog maar even een nachtje mee. Zelf probeerde ze vooral niet aan de vampiers te denken, ze had geen idee hoe ze zou reageren met hen in de buurt. Ze keek over het perron of ze haar ouders zag en zag ze al snel staan. Ze liep rustig naar ze toe en gaf ze een knuffel een kus. Haar vader moest zich weer scheren, merkte ze. Het kriebelde. Ze dumpte haar koffer in haar moeders armen en kwebbelde vrolijk: 'Mam, Lavina geeft een slaapfeest vandaag, mag ik daar naartoe?' 'Wie is Lavina ook alweer?' vroeg haar vader. Zoals altijd vergat hij de namen van haar schoolgenootjes. 'Lavina is dat meisje uit Griffoendor met de vampier als vader die leraar geschiedenis is,' antwoordde haar moeder voordat ze ook maar iets kon zeggen. Het was wel duidelijk waar de wijsheid vandaan kwam. 'O, die! Vind je dat niet eng, vampiers? Straks gaan ze je nog bijten!' grapte haar vader, en Chris lachte mee. Moeder daarentegen trok een bezorgd gezicht. 'O mam, kom op, dat gebeurt heus niet!' 'Nou, dat weet ik niet hoor,' plaagde Bart, haar vader, verder. 'Ik denk dat er een hele grote kans is!' Wilma, haar moeder, weigerde nog steeds te lachen. Het was ook wel duidelijk waar het gevoel voor humor vandaan kwam. 'Ik weet het niet,' zei Wilma. 'Ach, laat haar gewoon gaan!' riep Bart voordat Chris kon gaan protesteren. 'Daar heeft die La, eh..dinges,' 'Lavina,' verbeterde Wilma. 'Ja, Lavina heeft daar heus wel over nagedacht.' Chris glimlachte. 'Heeft ze zeker, er kan niets misgaan!' zei ze. 'Goed dan,' zuchtte haar moeder. 'Heb je je koffer nodig?' 'Ja! Dankjewel en tot morgen!' riep Chris, terwijl ze haar koffer pakte en rondkeek waar Lavina zou zijn. Ah, daar, bij dat groepje ongure figuren. Dat waren vast de vampiers. Spannend! Hannah en Amy stonden er ook al, en Lavina lag in de armen van één van de vampiers. Apart, maar ook wel weer interessant. 'Hoi! Wie komen er nog meer?' lachte ze, en ze probeerde vooral om niet te veel naar de vampiers te kijken. Dat zou ze pas doen als haar ouders weg waren, dan was er immers geen weg terug. Ze wist dat Meike ook nog zou komen, maar voor de rest was ze niet zeker. In elk geval had ze er heel veel zin in, ook al kende ze Lavina en haar vrienden eigenlijk niet zo goed. Het was een teken dat ze erbij hoorde, ze was uitgenodigd! Hoezee! +3 Edited by Alaric Creed, Nov 5 2010, 04:15 PM.
|
![]() |
|
| Meike Pierce | Oct 31 2010, 09:32 PM Post #5 |
![]()
|
Helemaal vermoeid van de lange treinrit tolde Meike de trein uit, recht in de armen van haar moeder die haar liefkozend een knuffel gaf. “Hoi mam” murmelde ze zachtjes en voorzichtig wurmde ze zich uit de ijzeren greep. Normaal gesproken zou ze nu helemaal vrolijk en uitgelaten zijn, maar de moeheid verhinderde haar daarin. Met een kleine zucht zette ze de koffers op de grond en speurde toen de omgeving af, naar Lisa en Jack die zich nog niet hadden laten zien. Het leek wel alsof dat een teken was voor die twee, want meteen werd ze om de nek gevallen en half gewurgd door twee paar armen die vastberaden waren om haar niet los te laten. Na zo een paar minuten geworsteld te hebben, was ze weer vrij en keek vrolijk om haar heen om Lavina op te zoeken. Zou ze nu al vragen of ze bij Lavina mocht blijven slapen of niet? Maar vragen bleek al niet meer nodig te zijn, want haar moeder schraapte haar keel en zei “Meike, ik hoorde heb net opgevangen dat een van de meisjes op school mensen had uitgenodigd voor een slaapfeestje, en sinds ik aan je brieven heb gemerkt dat je veel mensen kent. Ik bedoel, ben jij toevallig ook uitgenodigd?” Als antwoord knikte Meike vrolijk en klapte een keer in haar handen. Ze had zo’n zin in het slaapfeestje! En gevaarlijk zou het ook al niet zijn, als je de vampiers die om Lavina heen gedromd waren even vergat. Haar moeder zou het natuurlijk veel te gevaarlijk vinden als ze wist dat Meike voor de komende dag omringt zou zijn door vampiers, dus dat zou Meike haar dan ook niet vertellen. Daarbij, haar moeder zou het heus wel vertouwen als ze te horen kreeg dat er ouderlijk gezag in de vorm van een leraar zou zijn. Terwijl Meike dit allemaal had bedacht miste ze helemaal de blikken tussen haar moeder en broer, maar wat ze wel in de gaten had was dat de groep mensen om Lavina heen steeds groter werd en ongeduldig trok ze aan de hand van haar moeder “Mám, mag ik nou gaan of niet” vroeg ze ongeduldig en grinnikend antwoordde haar broer “Natuurlijk mag dat stuk ongeduld. Ik breng je wel even” wat ertoe leidde dat Meike al duwend en trekkend naar Lavina ging. Pas toen ze vlak naast Lavina stond, stopte haar broer met kietelen met als resultaat dat het voor Meike mogelijk was om weer normaal te praten en vrolijk riep ze naar Lavina “Ik ben er ook hoor, hoe gaan we eigenlijk naar je huis? Toch niet te voet hoop ik, want dat lijkt me een beetje ver lopen. Chris: +1 voor je ongeduldigheid! Edited by Chris Hillen, Nov 5 2010, 04:03 PM.
|
![]() |
|
| Marius Alucard | Nov 1 2010, 09:41 AM Post #6 |
![]()
|
Na een kort tripje langs zijn huis was Marius, vergezelt door twee van zijn familieleden op het perron gearriveerd en keek rond. Zoveel mensen die hun kinderen opkwamen halen, zoveel mensen die vreemd naar het gezelschap staarde omdat ze hun kappen ophadden. “Waar blijft die trein nou Marius. Ik wil die dwerg pletten”, mompelde Lestat die ongeduldig rondkeek. “Rustig Lestat ze komt echt wel en trouwens laat haar nog even genieten van haar vrienden. Straks word ze een gehele vakantie weer verwent door jullie”, gniffelde Marius zacht terwijl hij zijn blik over de menigte liet gaan. In de verte hoorde hij de trein aankomen en zag Lestat nog net niet de rails op springen om de trein tegemoet te rennen. Jesse gniffelde alleen om het gedrag van de vampier die zich als een klein kind gedroeg. Hij is echt helemaal gek op haar, of niet Marius”, zei Jesse die naar de stuiterde Lestat keek die nog bij de rand van het perron stond. “Lestat kom gewoon hier staan. Je bent 200 jaar oud als het niet meer is en Lavina gedraagt zich meestal nog beter met een kilo snoep in haar systeem”, mopperde Marius met een grijns. Lestat gehoorzaamde en bleef tussen Jesse en Marius staan te wachten. Marius ging verder met zijn observatie van mensen die naar de trein keken. De deuren gingen open en een stortvloed van leerlingen kwamen de trein uit zetten. Een klein gestalte schoot tussen de menigte door en Lestat knielde neer, dat betekende maar één ding Lavina was in aantocht. Met een half oor luisterde hij naar Lestat, Jesse en Lavina die elkaar weer begroeten als lang verloren vrienden. Een meisje kwam aanlopen en Marius herkende haar als Amy, een eerstejaars griffoendor. Vlak erna kwam Hannah aanlopen en Marius glimlachte breed onder zijn kap ook al was zijn gezicht niet zichtbaar. Daarna kwamen Chris en Meike aanlopen, zoals Marius al had verwacht trok Lavina de aandacht door bij Lestat in zijn armen te liggen. Marius deed zijn kap af en glimlachte naar de leerlingen. “Hallo allemaal, dus jullie durven het aan bij ons te komen logeren”, zei hij terwijl zijn blik over de gezichten liet gaan. Ze hadden te weinig vampiers om iedereen mee te nemen, maar achter hem hoorde hij nog iets, iets dat niet menselijk was. Armand en Magnus kwamen aanlopen door de menigte en Marius glimlachte. “Jullie wilden toch thuisblijven? Waarom zijn jullie toch gekomen”. Magnus wapperde alleen met zijn hand en keek verlekkerd naar de leerlingen. Armand glimlachte naar Marius en sloeg zijn arm om zijn meester. “Magnus niet bijten zelfs niet als je niet in mijn huis bent. Het zijn leerlingen van de school en ze staan onder mijn bescherming”, zei Marius op strenge toon tegen de vampier terwijl hij zijn blik op de leerlingen richten. “Hoe jullie reizen? Jullie reizen met ons mee in onze armen. Zo weet ik zeker dat ik niemand verlies onderweg aangezien jullie niet genoeg kracht hebben om je vast te houden met de snelheid die wij reizen”, zei Marius die glimlachte. “Ik neem Lavina”, zei Lestat die zijn kap af deed en Lavina omhoog gooide als een lappenpop. “Lestat gedraag je ze is een mens. Geen geintjes zoals vorig jaar of ik ga met jou overgooien”, zei Marius die streng naar de vamp keek die alleen maar lachten en Lavina weer opving. Marius zuchtte diep en keek naar Jesse in de hoop dat zij Lestat in toon kon houden. Edited by Marius Alucard, Nov 2 2010, 10:23 PM.
|
![]() |
|
| Hunter Blackburn | Nov 2 2010, 11:31 PM Post #7 |
![]()
|
Een been strekte uit, een knie raakte de vloer en een hand viel zachtjes neer op het uitgestrekte been. Dit was de basis positie van de buiging die Hunter moest maken als hij zijn vader begroette. Hunter's vader, Gray Blackburn, glimlachte tevreden over de loyaliteit van zijn eigen zoon. De jonge zwadderaar stond op en keek in de ogen van zijn vader. De ogen waren op de een of andere manier aardig en wijs, maar toch angst aanjagend. Hunter kon zijn vinger er niet echt goed opleggen. De lange, perfect gekamde, zwarte haren van Gray Blackburn lagen perfect op hun plaats en het gewaad dat hij aan had was van perfecte kwaliteit. "Vader," begon hij. "Wat is er?" zei Gray, waarmee hij Hunter aangaf dat hij verder mocht praten. "Ik wil u graag vragen of ik toestemming kan krijgen om naar hun huis te gaan." Hunter wees naar de familie van Lavina, die gevuld was met vampieren. "Waarom?" vroeg zijn vader hem, zijn stem klonk enigsinds kil en zijn blik werd iets kouder. "Het zijn vampieren, echte levende vampieren die waarschijnlijk al honderden jaren oud zijn. Dit is een goede kans om over èn vampieren èn misschien zelfs geschiedenis." Hunter's blik wendde niet af van Gray's ogen. "Ahh, dus dat is de reden." De man zijn stem klonk weer normaal en zijn ogen hadden weer dezelfde blik als toen hij zijn zoon uit de trein zag stappen. Blijkbaar had zijn oude heer geen leugens kunnen bespeuren bij Hunter, anders zou hij nooit zo doen. Hij had ook geen leugens kunnen bespeuren, want wat de jonge zwadderaar had gezegt was de waarheid. Hij kende Lavina niet, Marius kende hij alleen als leraar, niet als persoon en je hoefde al niet te beginnen over de rest van de familie. "Je moet zelf maar weten hoe je thuiskomt dan. Ik ga je niet helpen, Hunter," kwam er uit de mond van zijn vader. "Daar ben ik het mee eens, u hoeft geen moeite te doen voor mij, u heeft belangrijkere zaken dan mij heen en weer brengen." Gray gaf een enigsinds goedkeurende blik aan zijn zoon, en verschijnselde toen weg. "Doei," zei de jongen nog zacht voor hij zich omdraaide naar de vampieren familie. Blijkbaar hadden er meer mensen interesse in vampieren, want er stonden al wat mensen omheen. Drie klassenoudste, waarvan hij er met één een 'klein' akkefietje gehad had en nog een andere eerstejaars, wiens gezicht Hunter nog vaag herinnerde. Langzaam stapte de nu tweedejaars zwadderaar naar de groep die zich ophoopte. Zonder moeite ging hij bij de groep staan. "Iedereen mocht mee, zei je?" waren de woorden die van Hunter vandaan kwamen. Chris: +2 voor de beleefde manier van omgaan met je vader. Edited by Chris Hillen, Nov 5 2010, 04:04 PM.
|
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
|
|
| « Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic » |














1:32 AM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners