Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
'Hulp Gevraagd'
Topic Started: Nov 1 2010, 11:48 AM (1,055 Views)
Serena Wenlock
Member Avatar


Met twee flinke koffers, een miauwende witte pluizebol in een mandje, een opgefokte gier in een kooi en een broer op sleeptouw manoeuvreerde Serena Wenlock zich een weg door de wegisweg. Het was een lange reis geweest, ze was moe, haar haar was uitzonderlijk statisch en ze had een flinke koppijn. De straat was drukker dan gewoonlijk, tenminste, dat vermoedde ze. Nu het zomervakantie was had de wegisweg te kampen met een flink grotere hoeveelheid kinderen die winkels in en uit liepen en hun ouders voortsleepten op jacht naar nieuwe zomerkleren, betere veren of het allerlaatste model bezem. Serena was de kinderen gewend, waar zij ging, waren kinderen. Als ze werkte, werkten de kinderen, als ze vrij had, waren de kinderen vrij.

Serena probeerde niet te veel te letten op de gezichten die ze passeerden sommigen waren ouders van haar leerlingen, sommigen waren oud-leerlingen, sommigen waren beide. Ze had geen trek in praatjes, ze wilde gewoon de winkel in, de koffers wegleggen, Amun en Ra naar hun kamers brengen en vervolgens neerzakken in een flinke stoel. De treinrit was niet onaangenaam geweest, maar al dat gezeul met koffers over het perron en dan de hele boel door de lekke ketel naar de wegisweg, het was allemaal zo’n gedoe. Verdwijnselen en weer verschijnselen in Wenlock Priory was altijd veel makkelijker geweest, maar dat ging niet zomaar deze keer, met de huisdieren en alle koffers en dergelijke was het risico gewoon te groot.

Terwijl ze zich door een groep babbelende jonge moeders door wurmde keek Serena achteruit om te zien of Damian nog steeds volgde. Tussen de drie vrouwen en hun zwevende wandelwagens door kon ze nog net Damian’s hoofd zien, rood aangelopen en bezweet sleepte hij wel drie hele koffers voort, allemaal vol met bestanddelen die hij het vorige schooljaar in het bos vergaard had maar die te groot of te kostbaar waren om per uil naar zijn winkel te versturen. Serena schudde haar hoofd en bleef even staan. “Damian! Nog even doorlopen, ik zie het uithangbord al.” Vervolgens draaide ze zich om en liep bijna tegen een vrij stevige veertiger op die midden op het pad bezig was zijn tas te doorzoeken. Serena wierp de man een vuile blik toe maar hield zich stil. Ze had de energie niet om de man op zijn eigen stupiditeit te wijzen. Bovendien had ze dit jaar al genoeg idioten moeten verdragen, deze éne verdwaalde toerist kon daar ook nog wel bij.

Even verder prijkte inderdaad het uithangbord van Wenlock’s toverstokken boven de winkeldeur. Toen Serena de deur openduwde rinkelde de bel als vanouds. Zonder echt te kijken waar ze liep sleepte ze de twee koffers naar binnen en kwakte ze om de hoek van de deur op de grond. De kooi en het mandje zette ze aan de andere kant van de deur en na nog even gekeken te hebben hoe het met de gier en de poes was rechtte ze haar rug en keek om zich heen. De ruimte was een rotzooi. Er zaten overal vlekken op de houten vloer en waar Serena ook keek, overal stonden dozen met doosjes. Ze keek naar de twee bankjes die bedoeld waren voor de klanten om op te zitten terwijl ze wachtten, maar ook deze stonden vol met dozen en één ervan was besmeurd met een flinke vlek, ongetwijfeld afkomstig van één van florian fanielje’s ijsjes. Met grote ogen staarde Serena naar de ongelofelijke rotzooi die zich had gevormd in Damian’s winkel en na enkele seconden vond haar blik die van een nerveus uitziende werknemer die duidelijk niet op hun komst had gerekend. “Oooooh…” Serena grijnsde terwijl ze een lok haar uit haar gezicht haalde. “Jij bent zó de pineut…”
Offline Profile Goto Top
 
Damian Wenlock
Member Avatar


"We zullen doorgaan... Met het zweet op ons gezicht..." Damian hees nog eens een koffer iets verder omhoog terwijl hij moeizaam doorliep. Hij had ze kunnen laten zweven. Oh ja, dat had gekund. Maar dat had de lading beschadigd. Magie liet altijd sporen na. Altijd. Damian voelde een druppel zweet van zijn voorhoofd naar beneden rollen. Zacht neuriend volgde hij het golvende rood van het haar van zijn zusje door de menigte. "Om alleen door te gaan, In een loopgraaf zonder licht." Dat was misschien overdreven. Toch werd hem even het zonlicht ontnomen toen hij zich tussen twee uitzonderlijk lange mensen door perste, zijn koffers achter zich aan ratelend. Het was belachelijk druk. Damian zag ze wel lopen. Familieleden die nog snel een 'welkom thuis' cadeautje gingen kopen voordat ze op visite gingen bij hun lievelingsneefje of nichtje. Stelletje smiechten. Damian glimlachte lichtjes en neuriede nog wat terwijl hij Serena in de verte hoorde roepen. Niet ver meer nu. Niet ver van thuis.

"We zullen doorgaan, We zullen doorgaan... Tot we samen zijn." Oh, wat had hij zijn winkeltje gemist. hij zou bijna volgend jaar niet meer naar Zweinstein terugkeren, zo had hij zijn winkeltje gemist. Hij kon de vertrouwde geur van het hout en de kleine doosjes al bijna ruiken, de lintjes al bijna tussen zijn vingers voelen, de houten vloer al bijna horen kraken. Nog even, nog een klein stukje en dan was hij weer thuis. Damian hief met moeite zijn hoofd op terwijl hij de koffers nog een moedwillige ruk gaf. Nog heel even. Hij zag de voordeur al! Damian had het allemaal vreselijk gemist en kon niet wachten om in de werkplaats aan de slag te gaan. Goed op zijn voeten lettend zodat hij niet over de drempel zou struiken stapte Damian de winkel in, waarna hij pardoes tegen zijn jongere zus opliep.

"Kan ik misschien doorgaan?" Hij addresseerde haar rug, maar het kwam niet helemaal binnen, want Serena bleef gewoon staan waar ze stond. Met een zucht sleepte Damian zijn koffers om haar heen en gooide ze in een hoek, bij de rest van de zooi. De rest van de zooi? Waarom was er zooi in zijn winkel? Damian's wenkbrauw ging steeds lager in zijn gezicht staan naarmate hij langer naar de ravage keek. De toverstokken stonden her en der, niet eens alfabetisch, er waren vlekken in het meubilair en een flinke kras in de vloer. Een ietwat vrijere interpretatie van doorgaan kwam in zijn hoofd en zijn lippen mompelden de woorden van de dreuzelkomiek André van Duin. "We zullen doorgaan. Waar komt die rotzooi toch vandaan..." De toonbank was een warboel van papierwerk, doosjes en lunch en de jongen die hij aan het begin van het schooljaar had ingehuurd stond daar nu achter met zijn hemd uit zijn broer en een sausvlek op zijn gewaad. Damian liep mogelijk nog roder aan en het was dan ook maar in enkele seconden dat hij bij de toonbank stond om de jongeman recht in zijn ogen te kijken.

"Laten we doorgaan. 'k Ga met me sambaballen slaan..." Hij was zo kwaad dat het hem niets kon schelen dat hij onzin uitkraamde. Voor een moment was hij zo pissig dat hij geen woord meer kon uitbrengen. De jongen stamelde wat. Dingen over 'schoonmaakvertraging' en 'nieuw opbergsysteem' passeerden de revue, maar bij elk woord dat de knul er succesvol uit kreeg werd Damian alleen nog maar roder. Toen de jongen eindelijk zijn mond hield had Damian dan ook zijn kookpunt bereikt. "Ik laat deze zaak enkele maanden in jouw handen, die vieze vuile ongewassen poten die ik destijds dacht te kunnen vertrouwen, maar waar jij nu mijn handelswaar hebt bezoedeld. Wat is dit voor een chaos? Waar dacht je dat je in vredesnaam mee bezig was?" Damian ramde zijn vuist op de toonbank, waardoor de voorwerpen die daar lagen trilden en een stukje boterhamkorst spontaan op de grond viel. "Geen wonder dat de zaken zo abominabel gaan! Jij snotneus! Oelewapper! Die laatste maand salaris kan je wel vergeten. Ik schrijf onmiddelijk een brief naar je ouders. Ongelofelijk dat ik me jou heb laten aanpraten! Voortaan doe ik de boel wel weer zelf. Nutteloos stuk onbenul! Hup, mn winkel uit. Haal je spullen maar weer op als ik er niet ben, ik wil je niet meer zien. Nooit meer. OPGEHOEPELD!"

De jongen maakte dat hij weg kwam. Tijdens Damian zijn tirade had hij even naar zijn tas gereikt, maar dat kwam hem op een tik op de vingers te staan. Nu rende hij op volle snelheid de wegisweg uit, zo ver mogelijk van de kalende man met zijn priemende ogen vandaan. In de winkel was Damian om de toonbank heen gelopen en had een blik geworpen op zijn comfortabele stoel, waar vreemd genoeg een natte vaatdoek overheen gedrapeerd lag. Damian mieterde de doek aan de kant, keek even naar de doorweekte bekleding en ging toen demonstratief tegen de muur op de grond zitten. "Stelletje studenten. Snotjochies." Behoorlijk pissig staarde hij enkele minuten naar de achterkant van zijn toonbank. Pas na een flinke tijd staren kalmeerde hij een beetje. Gefrustreerd mompelde hij vervolgens tegen het zwarte hout. "Ja, we zullen doorgaan. U wordt bedankt, u kunt wel gaan."
Offline Profile Goto Top
 
Serena Wenlock
Member Avatar


Ah, het geruststellende geluid van Damian zijn geratel in de late namiddag. Serena zuchtte en leunde tegen de deurpost aan terwijl Damian de knul zijn huid volschold. Toen de jongen eindelijk zijn benen in beweging zette hield ze de deur voor hem open. "Leuk je gekend te hebben!" Serena trok de deur achter zich dicht en zag nog net hoe haar broer wegzakte achter de toonbank. Die zat daar nog wel een tijdje. Met een lichte frons nam Serena gebruik van de situatie door de dozen die in het klanten-gedeelte vlak voor de toonbank stonden in te kijken. Zo te zien was de inhoud ervan enkele keren door een verwarde adolecent doorzocht op zoek naar een bepaald soort toverstok. Serena snapte nu inderdaad ook waarom de verkoopcijfers zo waren tegengevallen. In zo'n chaos zou zij zelf ook niet de juiste toverstok hebben kunnen vinden voor elke klant.

In de volle overtuiging dat ze de komende vijf minuten haar broer in zoveel mogelijk rust en stilte moest laten besloot Serena om de dozen allemaal in één hoek te zetten, in de keuken een natte doek te halen en de banken en vloer schoon te gaan maken. Haar ranke armen sloten zich moeiteloos om een stapel van drie dozen en terwijl ze haar adem inhield van de inspanning zette ze deze zo voorzichtig mogelijk op een onbevlekt gedeelte van de vloer, vlak bij de toonbank. Ze wierp even een blik op Damian zijn kale kruin. Die moest inderdaad even afkoelen. Serena haalde haar schouders op en sleepte alle koffers naar één plek en zette hun huisdieren daar bovenop. Zo hadden ze een beetje overzicht. Amun miauwde klagelijk, maar Serena had het nu te druk om de twee naar hun kamer te brengen. Dit was dringender. Misschien niet in haar ogen, maar zeker in die van haar broer. En aangezien zij nu eenmaal deze zomervakantie bij haar broer inwoonde, kon ze maar beter beginnen met schoonmaken.

Nadat Serena alle dozen hat ingekeken en gesorteerd in een hoek had weggezet opende ze de deur naar het woongedeelte met één van de sleutels aan de sleutelbos en liep ze langs Damian achter de toonbank de deur door, naar de gang. Daar ging ze linksaf de werkplaats in. De wasbak daar was immers veel dichter bij dan die van de badkamer boven, dat scheelde een hoop op en neer lopen. In de werkplaats maakte ze een grote grove lap stof, die Damian altijd gebruikte om zijn werkplaats schoon te maken, nat onder de kraan en liep er mee terug naar de winkel. Met één blik op Damian liep ze weer om de toonbank heen, liet zich op haar knieën zakken en kletste de natte lap tegen de houten vloer.

Een flinke minuut later was de hele vloer nat en een stukje schoner. Met de lap in haar hand en haar handen in haar zij keek Serena naar het resultaat. "Ja, we zullen doorgaan. U wordt bedankt, u kunt wel gaan," klonk het vanachter de toonbank. "Ik dacht het niet." Serena liep naar haar broer toe en hielp hem overeind. "Die vlekken in de bank zijn hardnekkiger en de boel moet opnieuw gesorteerd worden in het magazijn. Ik kan dus niet altijd achter de toonbank staan en jij ook niet, want jij wilt waarschijnlijk zo snel mogelijk in de werkplaats aan de slag." Serena kende haar broer al langer dan vandaag. "Heb ik gelijk of niet?" Serena kwakte de natte lap op de toonbank en wierp een blik op de winkel vol vlekken, krassen, dozen en koffers. "We zullen een vakantiehulp moeten aannemen. En deze keer kies ik."
Offline Profile Goto Top
 
James House
Member Avatar


“Wat kan zo een broekkie als jij nou voor mij betekenen!?” Hetzelfde antwoord al in meerdere vormen naar zijn hoofd gesmeten, de ene keer nog beledigender dan de andere keer. Met de afwijzingen nog nagalmend in zijn hoofd, liep een terneergeslagen James House over de Wegisweg. De ijverige schooljongen was door zijn vader afgezet in Londen om een vakantiebaantje te zoeken, op aandringen van zijn oma welteverstaan. ZIJ had haar standpunt maar al te sterk duidelijk gemaakt met zelfverzonnen anekdotes en spreekwoorden. “Vroeger moesten we wel twintig uur per dag werken vanaf het moment dat we konden lopen…..” of Al werk je voor je dertiende, ben je al vroeg een oudgediende. James had er eerst nog om kunnen lachen, maar blijkbaar hadden de winkeliers op de Wegisweg nog nooit van het spreekwoord gehoord. De jongen kon het weten. Hij had het spreekwoord zelfs gebruikt in de uilenboetiek en dat had zeker geen vruchten afgeworpen, maar des te meer braakballen. De zoon van de eigenaar had ze naar James toegeworpen toen deze de zaak niet meteen na de afwijzing had verlaten. Gelukkig was het bij de andere winkels alleen bij verbale afwijzingen gebleven.

KNAL!!! James vloog plotseling over de straatkeien en schaafde lelijk zijn broek en zijn knie open. In de verte zag hij nog net de gedaante van een rennende jongen tussen de mensenmenigte verdwijnen. “Kan je niet opletten!!! Lomperik!” brulde James, maar de jongen zou hem nooit meer kunnen horen. James vroeg zich af waarvoor de jongen op de vlucht was. Of hij heeft iets gestolen, of iemand heeft hem de stuipen op het lijf gejaagd.. Zijn blik gleed in de richting waar de jongen vandaan kwam en bleef rusten toen hij een bekend bordje tegenkwam. Verbaasd om zijn eigen domheid stond James met open mond het bordje van de winkel aan te gapen. Dat ik daar zelf niet eerder aan gedacht heb. Met een frisse teug drakenmest lucht en een wat lossere knoop in zijn maak, liep James op de winkel af. Hij bedacht zich dat als de jongen hiervandaan kwam, de jongen beter niks gestolen kon hebben. Dat zou op zijn zachts uitgedrukt, niet erg handig zijn….

Voorzichtig stapte James over de drempel en schuifelde verder de winkel binnen en liet het belletje rinkelen. Met opgetrokken wenkbrauwen schoven zijn ogen langzaam door de ooit zo schone en georganiseerde winkel van Damian Wenlock. Het leek wel een hele foute, misplaatste en vooral hele smerige grap. Met elke stap die de jongen richting de toonbank zette, moest hij zijn schoenen met een slurpend geluid van de houten vloer lostrekken. Doosjes gevuld met door nobele, magische ambachtshanden gemaakte toverstokken, lagen op een totaal onwaardige, liefdeloze manier door de winkel heen gesmeten alsof er een trol met een iq van een straatkei ze had proberen op te bergen. Achter de toonbank zag James broer en zus Wenlock staan. Hij zou dit eens luchtig en tactisch aanpakken. Niet meteen te veel weggeven, hij moest er ook wat aan overhouden. Juist, dit varkentje zou hij ala House wassen………

Hij viel nog net niet op zijn knieën.

“Ik kan u wel helpen met opruimen meneer Wenlock, u weet dat ik ijverig kan opruimen. Ik zou zelfs de hele vakantie voor u kunnen werken en dan zou ik niet eens betaald hoeven te worden. Ik zou slechts één ding als betaling krijgen en dat is wellicht doordeweeks een dun matrasje om op te slapen en ik zou graag wat willen leren over toverstokken maken , maar dat is echt alles wat ik vraag.” Een miniscule adempauze. “ Mag ik alstublieft bij u komen werken. Ik zal er voor zorgen dat de vloer weer zal glimmen, en ik heb genoeg over toverstokken gelezen om er voorzichtig mee om te kunnen gaan zodat ik ze weer op een logische manier kan opruimen in plaats van op deze barbaarse manier. Ik zal me niet met de klanten bemoeien, behalve om ze misschien wat te drinken aan te bieden voor het geval u bezig bent.”

James zoog zijn longen vol met bedompte lucht en keek het Wenlock duet verwachtingsvol aan. Hij beet even zachtjes op zijn lip en haalde toen zijn schouders op. “Het leek mij wel een goed idee?”


+4
Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 02:28 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Serena Wenlock
Member Avatar


Serena keek op toen het belletje rinkelde. Haar gezicht verzakte in een uitdrukking van pure verbazing, die na enkele seconden ook sporen amusement liet zien. "Ohoho... James." Wat had ze net ook alweer gedacht? Waar zij ging, waren kinderen? Als ze werkte, werkten de kinderen, als ze vrij had, waren de kinderen vrij... en als ze een vakantiehulp nodig hadden, dan stond James House op de drempel. Het was toch gewoon niet te geloven. Serena keek toe terwijl de jongen de winkel stukje bij beetje in zich opnam en zijn voeten over haar pas gewassen vloer bewoog. Aan het geluid te horen kon haar werk nog wat grondiger. Serena veegde haar handen af aan haar reisgewaad en keek de jongen vragend aan. Hij had toch niet serieus vlak na zijn vertrek van Zweinstein zijn toverstok beschadigd? Nee, zijn blik zij andere dingen. Het was alsof hij zijn kansen berekende.

Toen de jongen bij de toonbank was aangekomen brak er echter iets bij hem los dat zijn woorden deed vloeien en zijn ogen deed overlopen van verlangen. Serena keek met groeiende verbazing naar de jongen, haar beste leerling, die nu een woordwaterval over haar en haar broer losliet, hen doordrenkend van de overduidelijke vraag; mag ik hier werken. "Krijg nou de pipstotter." James verviel in een nonchalante schouderbeweging die niet ongewoon was in zijn familie. “Het leek mij wel een goed idee?” Serena grijnsde en liep langs de jongen naar de kooi en het mandje bij de deur. "Ik ga Amun en Ra even naar boven brengen." Ze tilde beide op en liep weer terug achter de toonbank, om de deur met haal elleboog te openen. "Handel jij dit maar af." Met een laatste grijns naar James trok ze de deurklink aan met haar elleboog en sloot de deur achter haar. Terwijl ze de trap op klom met hun huisdieren onder haar arm realiseerde Serena zich dat ze waarschijnlijk voorlopig niet van de jongen af waren. En ergens was ze daar wel blij om.
Offline Profile Goto Top
 
Damian Wenlock
Member Avatar


"Ik dacht het niet." Damian keek op naar het hoofd van Serena, dat nu boven de toonbank zweefde. "Hm?" Een hand werd hem toegereikt en Damian krabbelde overeind. "Die vlekken in de bank zijn hardnekkiger en de boel moet opnieuw gesorteerd worden in het magazijn. Ik kan dus niet altijd achter de toonbank staan en jij ook niet, want jij wilt waarschijnlijk zo snel mogelijk in de werkplaats aan de slag." Damian grinnikte. "Heb ik gelijk of niet?" Al knikkend klopte Damian zijn broek af. "Tuurlijk wil ik gelijk aan de slag. Wat ben ik anders? Een of andere flapdrol die zijn waardevolle onderdelen maar in een magazijn laat liggen tot het moment dat ze nodig zijn om op het laatste moment dingen in elkaar te flansen? Ik ben een vakman!" Damian trok zijn hand weg van de toonbank terwijl een natte lap slechts enkele centimeters van zijn hand belandde. Zijn zusje zag er bezweet uit, nog erger dan een paar minuten geleden. Damian vroeg zich af wat ze had gedaan terwijl hij daar op de vloer had gezeten. Haar volgende opmerking stootte die vraag echter volledig van de baan. "We zullen een vakantiehulp moeten aannemen. En deze keer kies ik." Damian keek bedrukt en zijn wenkbrauwen zakten op een 'het bevalt me niet waar dit heen gaat'- manier.

Het belletje rinkelde. Damian verrekte zowat een spier in zijn nek toen hij zich naar de deur omdraaide, zijn das strak trok, haastig de natte lap en de broodkorsten van de toonbank afveegde en zijn allerbeste koopmans-gezicht opzette. Toen hij zag dat het James was, zakte hij weer in elkaar. "Oh. Wat eh.. " Een stilte viel waarin James stoutmoedig op hem en zijn zus afstapte. Damian was de logica van de situatie een beetje kwijt. Logica was echter geen vereiste terwijl James praatte, de jongen deed hem denken aan die magere crup waarvoor hij ooit een lap vlees had bereid. Oh, wat was dat een ongeduldig jong springerig dingetje geweest... En James had diezelfde wanhoop in zijn ogen.

“Ik kan u wel helpen met opruimen meneer Wenlock, u weet dat ik ijverig kan opruimen." Ja, dat wist hij. James kon goed schoonmaken. "Ik zou zelfs de hele vakantie voor u kunnen werken en dan zou ik niet eens betaald hoeven te worden. Ik zou slechts één ding als betaling krijgen en dat is wellicht doordeweeks een dun matrasje om op te slapen" Slapen? Hij wilde toch werken? "en ik zou graag wat willen leren over toverstokken maken," Oh.. leren. Zoals op Zweinstein? Dat hij hier ook slaapt terwijl hij leert? "maar dat is echt alles wat ik vraag.” Wat was de vraag ook alweer? Damian kon nog net een verwarde "heh?" ertussen krijgen.

“Mag ik alstublieft bij u komen werken. Ik zal er voor zorgen dat de vloer weer zal glimmen," Damian moest toegeven dat hij hield van glimmende vloeren. "en ik heb genoeg over toverstokken gelezen om er voorzichtig mee om te kunnen gaan zodat ik ze weer op een logische manier kan opruimen in plaats van op deze barbaarse manier." Barbaars ja. "Ik zal me niet met de klanten bemoeien, behalve om ze misschien wat te drinken aan te bieden voor het geval u bezig bent.” Damian knipperde. "Iets te drinken?" Hij keek om zich heen. Had hij iets te drinken voor de jongen? “Het leek mij wel een goed idee?” Damian knikte. "Op zich wel, maar de glazen staan nog boven." Damian zweeg even en dacht na. Wat was er net allemaal gezegd? Er was iets over werken en leren en slapen, zoals in Zweinstein. En dat hij dan de vloer barbaars zou laten glimmen. Ofzo. Wat?

Serena pakte de beesten en was duidelijk van plan ze naar hun kamer te brengen. Ze zei namelijk: "Ik ga Amun en Ra even naar boven brengen." Dus dan ging ze naar boven. "Handel jij dit maar af." Damian keek op. "Hm? Oh, ja." De deur viel dicht en hij kon Serena's voetstappen op de trap horen. Damian legde de laatste puzzelstukjes op zijn plek. "OH! Dus je wil hier werken zodat je het vak kan leren!" Damian zette zijn meest begripvolle gezicht op. "Dat wist ik wel..." In een vingerknip was zijn blik veranderd in een grijns. Het was niet zomaar een grijns, het was de meest groteske, brede en gigantische grijns die je je ooit kon voorstellen. Het was een joviale grijns, maar omdat Damian zijn ogen ook steeds groter werden was het algemene effect een beetje angstaanjagend. "Jij hier werken! Wat een idee!" Damian kwam achter de toonbank vandaan en gaf de jongen een flinke knuffel. "Serena... Professor Wenlock zei net nog... ze zei: we hebben hulp nodig! En nu kan jij helpen!" Damian liet los en keek de jongen aan, zijn grijns was ongeëvenaard. "Fan-tas-tisch!"

Damian dartelde naar het raam en wees naar de vensterbank. "Niet eens een hulp gevraagd bordje! We zeiden gewoon: 'We zullen een vakantiehulp moeten aannemen' en daar ben je!" Damian wreef in zijn handen. "Dat moet ik vaker proberen!" Damian keek naar het plafond en zette zijn handen aan zijn mond. "We zullen een grote taart moeten kopen! Met extra slagroom! En kleine chocolade-stukjes!" Even keek hij naar James. "Hou je van kersen?" Zijn blik ging weer naar het plafond. "En kersen!" Verwachtingsvol bleef hij even naar het plafond staren. Zijn grijns zakte langzaam weg. "Niets..." Hij keek naar zijn schoenen en begon te ijsberen. Hij riep nog eens naar boven. "Hé! Horen jullie me?" Zijn blik vertoonde tekenen van paniek. "Luister! Ze komen eraan! We moeten wegwezen!" Ze moesten weg, besefte Damian, anders kwamen ze schouwers tegen en was het een eenrichtingsweg naar Azkaban. "Schiet op!" Damian keek om zich heen. Waren ze er al?

Nee. Ze waren er niet. James was er wel. James was in zijn winkel en hij wilde een baan en hij had net naar het plafond geschreeuwd. Een flauwe glimlach krulde om Damian zijn lippen terwijl hij bloosde. "Ik weet niet waar dat vandaan kwam." Hij probeerde luchtig zijn schouders op te halen, zoals James dat soms deed. "Dus.." Hij liep weer naar de jongen toe, de situatie begon tot hem door te dringen. "Ehm. Vanaf wanneer kan je beginnen? Want zoals je ziet is het hier nogal een zooitje en we zijn maar met zijn tweeën..." Er klonk twijfel door in zijn stem. Wel realiseerde hij zich plotseling iets. Deze jongen was bereid om zijn zomervakantie in zijn winkel te werken en zijn zomer door te brengen met hem, en erger nog, met zijn zus. En dat was omdat hij wilde leren. Misschien was dit zijn kans. Misschien kon hij hier zijn eigen leerling-toverstokmaker gaan aannemen. Damian glimlachte bij de gedachte en keek de jongen verwachtingsvol aan. Dit kon wel eens een hele mooie zomer worden.

Offline Profile Goto Top
 
Hunter Blackburn
Member Avatar


"Roep Hunter," klonk er met een kille mannelijk stem door de kamer. "Ja, Heer Blackburn," zei een tweede mannelijk stem. Er klonken voetstappen die steeds lichter werden in de oren van Gray Blackburn. Hij had zojuist een van zijn bediendes verteld om zijn zoon naar hem te brengen omdat hij wat belangrijks had te zeggen tegen hem.

Een geklop klonk op de deur van Hunter's kamer. Hunter, die net nog toverspreuken aan het oefenen was, opende zijn mond. "Kom binnen." De deur werd zachtjes open gedaan en een kalende man met grijs haar en een sikje, die netjes in pak zat. "Wat is er, Alfred?" klonk er vanaf de jongen zijn kant af. "Jongeheer Blackburn, uw vader verzoekte mij om u mee te nemen zodat hij iets belangrijks met u kan bespreken." Een aardige glimlach verscheen op Alfred zijn gezicht. "Mijn vader? Okay." Hunter liep naar de menselijke butler, die de deur voor hem openhield. De zwadderaar bleef even buiten wachten en lied Alfred hem naar zijn vader leidden. Met een buiging deed de oude butler de deur open van de kamer waar Hunter's vader zat. Hunter knikte naar de man en liep door de deur heen. Daar zat zijn vader, zich superieur te voelen op zijn troon. De zwadderaar naderde zijn oude heer en toen hij er uiteindelijk aangekomen was, wat nog best lang duurde, het was een hele grote kamer, en begon met praten. "U wou mij spreken, vader?" Gray keek verontwaardigd naar zijn zoon. "Buig, Hunter," kwam er als verbaal vergif uit zijn mond. Nee, zijn stem klonk verre van blij, aardig of iets wat er ook maar op leek. Hoe durfde zijn zoon hem geen respect te tonen door te buigen?

Snel schoot Hunter in een buiging. "Natuurlijk, het spijt me." Zijn hoofd stond nu stevig met ogen naar beneden gericht. "Het blijkt dat ik toch gelijk had, je begint je discipline kwijt te raken. Dit verdient straf. Ook moet je leren dat je niet alles vanzelf krijgt. Ik heb dus besloten dat jij een baan neemt, en wel bij Wenlock's Toverstokken. Ik heb net gehoord van een van de huiselven dat Wenlock's Toverstokken nog wat hulp nodig heeft, en aangezien ik je heb horen klagen over Damian Wenlock is dat de perfecte straf." Net toen Gray klaar was met zijn verhaal, kwam zijn moeder binnen. Een prachtige vrouw met ook lang zwart haar. "Dus je hebt het hem al verteld, schat?" zei Rose Blackburn, die op een soortgelijke troon naast zijn vader ging zitten. "Ja." Hunter's vader wendde zich weer naar zijn zoon. "Dus, je weet wat je moet doen." "Natuurlijk, vader."

En nu stond Hunter dus voor Wenlock's Toverstokken. Zuchtend opende hij de deur en keek naar binnen. Meteen merkte de jongen op dat er al nog een jongen was die, die samen met hem in de klas had gezeten als alle afdelingen van de eerstejaars les hadden, en Damian Wenlock. Netjes wachtte Hunter tot de twee uitgepraat waren en kuchtte toen om aandacht te trekken. "Ik hoorde dat jullie hulp nodig hadden?" De zwadderaar's ogen maakte nog een rondje door de winkel. Het was hier wel een hele erge troep, maar hij had ook niet zoveel meer verwacht van Meneer Damian Wenlock. "Want als dat zo is dan," Hunter probeerde een sarcastische klank in zijn stem te onderdrukken, "zou ik graag meehelpen in deze geweldige winkel die toverstokken verkoopt en," nu probeerde hij niet over zijn nek te gaan, "blijdschap en magie brengt aan iedereen met maar enigsinds tovernaars bloed." Een neppe glimlach speelde om zijn lippen. Misschien leek deze meer nep dan normaal, maar dat kon ook niet anders. Hunter zat wel in een hok met 1 Damian Wenlock, en 2 een irritant jongetje uit Ravenklauw. "Dus... Wat vind u ervan als ik hier kom werken, Meneer Wenlock?"

OOC: Ik wachtte wel lief tot jullie tweeën uitgepraat waren? ;D Ook heb ik hier een deel laten zien van wat ik ge-edit heb in Hunter's History, dat hij steeds minder respect krijg voor zijn vader. Of was hij het gewoon vergeten? Dat is voor jullie om te beslissen xD

EN Evvy verzocht iedereen om niet te posten zodat ze hier kan posten aangezien ze er al met één bezig was ( net zoals toen James postte, kon ze hem niet gebruiken ) en dat wilt ze blijkbaar geen 2e keer :P



+4
Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 02:30 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Evvy Grey
Member Avatar


Vrolijk huppelde Evvy met haar vader door de wegisweg, op zoek naar een splinter nieuwe bezem. Toen ze thuis vol enthousiasme vertelde over zwerkbal stond haar vader erop dat ze een eigen zou hebben. Een glimlach van oor tot oor verscheen over haar gezicht toen ze alle etalages zag en weer terug dacht aan alle magie en tovenarij op Zweinstein. Bij Wenlock’s toverstokken winkel keek ze even door de stoffige raampjes naar binnen en tot haar verbazing zag ze James staan. Toen ze wat beter kijk zag ze ook Hunter, Serena en Damian. “Pap…?” zei ze, nog steeds door het raampje kijkend en langzaam lopend. “Wat is er, schat?” antwoordde haar vader. Hij klonk een beetje geïrriteerd. Hij had niet echt zin op stil te gaan staan als er vijf meter verderop een grote zaak met allemaal Zwerbal-spulletjes op hem lagen te wachten. “Is het goed als ik even wat klasgenoten gedag ga zeggen?” vroeg ze aarzelend. “Ik zie je straks wel, goed?” voegde ze er hoopvol aan toe. Haar vader keek even om en zei toen: “Oké. Is goed, maar laat je het niet te lang duren?” “Is goed, pap! Tot straks!”

Snel opende ze de deur en wilde meteen iedereen begroeten. “..ervan als ik hier kom werken, Meneer Wenlock?" Hunter? Werken? Nouja. Ze schudde even met haar hoofd. Dat kwam zo wel, en meteen daarna riep ze: “Hee iedereen! Hee Hunter, hoi James! En ook leuk om u weer te zien, mevrouw Wenlock. Oh, hoi Damian!” ratelde ze vrolijk. Ze had iedereen echt gemist sinds ze thuis was. Gewoon het hele gevoel van die familie die gewoon uit meer dan honderd mensen bestond. Ze keek even rond en merkte dat het nogal stoffig was en alles lag door elkaar. Dat bracht het raderwerk in haar hoofd aan het draaien. Hunter had gevraagd of hij hier mocht werken. Misschien konden de Wenlock’s nog wel wat hulp gebruiken. Maar ze zou eerst even wachten. Misschien hadden ze er helemaal geen zin in als er ineens twee hyperende, nouja.. Hunter kon je niet echt hyper noemen.. in hun winkel rond gingen rennen.

OOC: Hij is niet heel lang, maar ik vond het zielig dat James nu moest wachten..



+2
Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 02:31 PM.
Offline Profile Goto Top
 
James House
Member Avatar


'Okay... schizo !?' dacht James toen hij meneer Wenlock aan het plafond hoorde vragen om een taart en hem daarna hoorde waarschuwen voor Schouwers. 'Hé ! Wacht eens even?! Waarom moet er iemand überhaupt gewaarschuwd worden voor Schouwers?' James werd uit zijn gedachtestroom getrokken toen Damian opeens weer tegen hem begon te praten. . "Ik weet niet waar dat vandaan kwam." zei de oudere man die last van zijn nek leek te hebben en met een houterig gebaar zijn schouders samentrok. "Dus..."

Damian kwam dichter bij James staan. "Ehm. Vanaf wanneer kan je beginnen?......" Er kwam nog wat achter aan maar het enige wat James hoorde was "bla bla bla". Hij was net aangenomen in de toverstokkenwinkel en er waren een aantal dingen die eerst geregeld moesten worden. 'Één; hij moest een uil sturen naar huis, dat ze hem voorlopig niet zouden zien. Twee; hij moest diverse andere toverstokkenmakers een brief sturen met de vraag welke vakken het beste van pas kwamen bij toverstokken maken en hun adviezen dan weer samen gieten in een uitgebreid vakkenpakket. Drie; Dit moest hij natuurlijk ook aan Damian vragen. Vier; hij moest dan natuurlijk ook een brief sturen naar professor Creed en Zodiac met de vraag een degelijk lessenrooster voor hem te maken. Vijf; hij moest niet vergeten vanavond even spontaan bij Adora langs te gaan in de boekenwinkel om te zeggen dat ze nu bijna buren waren. Zes; hij moest maar is gaan beginnen met werken. Zeven; AI! het zou niet onverstandig zijn eerst meneer Wenlock eens antwoord te geven op zijn vraag!

James keek in de verwachtingsvolle ogen van zijn nieuwe baas / ex- en nieuwe leermeester, gooide zijn tas op de bevlekte stoel en grijnsde terug. "Wat zegt u van ehm... nu meteen. We kunnen echt niet wachten met de entree van de winkel." zei de jongen met zijn ogen nog eens de troep bekijkend. "Anders gaat uw goede naam echt verloren en mijn oma zei altijd, Het kost jaren een reputatie op te bouwen, en maar een seconde om deze af te breken... Dat risico gaan wij niet nemen meneer Wenlock. Als u voor mij zo wat water en sop wil regelen, dan breng ik eerst alle rondslingerende toverstokken met hun doosjes naar achteren om uitgezocht te worden en zal ik daarna aan de vloer beginnen." De jongen knikte even naar de oudere man alsof deze net de orders aan hem had gegeven en wilde net aan de slag gaan toen hij een beleefd kuchje om aandacht hoorde.

Achter James stond Hunter te wachten. De jongen was binnen gekomen zonder dat James het in de gaten had gehad omdat die te blij was met het feit dat hij kon komen werken. De Zwadderaar vroeg opeens aan meneer Wenlock of hij ook kon komen werken in de winkel en hield daarbij een betoog die zo slijmerig was als kikkerdril. James zijn ogen versmalde zich tot speeltjes en probeerde met de röntgenogen die hij niet had door de sluier van bedrog heen te kijken om de motivatie achter de vraag te zien. Dit lukte echter niet en hij besloot dat meneer Wenlock dit zelf maar moest oplossen. Hij stapte bij de oudere man en de Zwadderaar vandaan om een brede plank van de grond te pakken. Deze kon hij makkelijk gebruiken om meerdere doosjes op te stapelen zodat hij niet zo vaak heen en weer hoefde te lopen om alle doosjes naar achteren te brengen. Echter het moment dat zijn vingers om de plank sloten om hem op te rapen, ging het belletje boven de deur.

Vrolijk ratelend en lachend stapte Evvy Grey de winkel binnen en met haar een idee in James zijn hoofd. Evvy zou de ideale partner zijn om mee te kunnen helpen in de winkel. Haar hele persoonlijkheid zou een fantastische toevoeging zijn aan de winkel van meneer Wenlock. Ze is altijd vrolijk, erg behulpzaam, leergierig en als laatste is Evvy gezegend met humor. Vooral de laatste twee eigenschappen kon James erg waarderen. Nu waren er nog drie dingen die in de weg stonden. Één; wist James helemaal niet of Evvy wel bij meneer Wenlock wilde werken. Twee; was daar Hunter met zijn kikkerdril slijmerige glimlach. Drie; Hoe kreeg hij zijn idee bij meneer Wenlock zonder dat Hunter het doorhad. 'Bij Merlijns harige bilnaad!' dacht James. 'Dit wordt nog een lastig parket.'

"Hoi Evvy!" zei James uiteindelijk maar vrolijk tegen zijn hopelijk nieuwe collega. "Welkom bij Wenlock's Toverstokken!" De jongen wees even met een verontschuldigende blik naar de troep waarmee ze omringd waren. "Excuses voor de rommel. Blijkbaar heeft de hulp ivóór mij, zijn taken nogal ver.. beter gezegd, helemaal niet uitgevoerd." James liep naar een hoek en begon doosjes voorzichtig en met respect voor de magie op zijn plank te leggen. Een goed getimede zucht en net hard genoeg dat meneer Wenlock en Evvy het konden horen zijn de jongen zogenaamd tegen zichzelf, "Toch zou een extra vrouwenhand ook niet verkeerd zijn in de winkel..." en liep daarna naar achteren om de eerste lading toverstokken weg te brengen.


+4
Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 02:33 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Serena Wenlock
Member Avatar


Ondertussen had Serena achter de deur naar de winkel een flinke lachstuip. Zij waren vast de enige broer en zus in het universum die spontaan drie sollicitanten kregen wanneer ze hulp nodig hadden, verder was James absoluut hilarisch bezig en deed Serena het bijna in haar broek van de pijnlijke glimlach die Hunter op zijn gezicht moest dragen. Daartussen hipte Evvy als een vrolijk musje tussen de zooi heen en weer en stond Damian er vreselijk plompverloren bij. Serena liep langzaam enigszins rood aan van het inhouden van haar lach. Ongelofelijk, wat een stelletje sufferds. Het was toch gewoon bijna slapstick. Terwijl James op de deur af kwam besloot Serena dat ze er juist aan gedaan had om deze zomer met haar broer mee te gaan, vouwde haar gezicht in een plooi en wachtte totdat de deur open werd gedaan.

Eerst kwam daar een lange plank naar binnen waarop verschillende doosjes met toverstokken lagen opgestapeld. Dit herkende Serena als de kleinere doosjes die niet in grotere dozen in de hoek van de kamer stonden omdat ze her en der verspreid hadden gelegen. Vervolgens volgde daar het hoofd van James, die daarna door het achtereind van de plank op de hielen werd gezeten. Serena opende de deur rechts van haar en hield deze voor James open. "Ik zie dat mn broer je heeft aangenomen? Mooi. Vanuit de winkel linksaf is de werkplaats. We wonen boven, dat is voor jou verboden terrein." Ze wachtte tot James gepasseerd was en sloot de deur achter hem. Vervolgens stapte ze de winkel binnen.

"Hunter Blackburn." Ze keek de jongen aan haar uitdrukking was zakelijk, maar niet onvriendelijk. "Vertel je vader maar dat we geen minderjarigen aannemen en dat dit ook illegaal is voor de rest van de winkels hier." Ze deed twee stappen naar voren en leunde met haar handen op de toonbank. "Hij moet echt eens leren dat zijn ouderwetse gebruiken niet gaan werken bij een nieuwerwetse jongeman als jij." Ze glimlachte. "Ingerukt....mars." Vervolgens wendde ze zich tot Evvy Grey. "Goedemiddag jongedame. Welkom. Je kent mijn broer Damian wel, neem ik aan? Hij zal je verder even helpen met alles wat je nodig hebt terwijl ik onze nieuwe leerling-assistent James even ga helpen met wat water en sop." Discreet draaide Serena zich om, waarna ze vervolgens de winkel weer uit liep en zich naar de werkplaat begaf. Toen ze de deur daar achter zich sloot zag ze dat James al druk bezig was. "Kan je alles vinden?"
Offline Profile Goto Top
 
Evvy Grey
Member Avatar


Hoi Evvy!" zei James. Hij was zoals altijd in een opperbest humeur. "Welkom bij Wenlock's Toverstokken!" De jongen wees even met een verontschuldigende blik naar de troep waarmee ze omringd waren. "Excuses voor de rommel. Blijkbaar heeft de hulp vóór mij, zijn taken nogal ver.. beter gezegd, helemaal niet uitgevoerd." Werkte hij hier nou ook al?! Nouja! Dat is ook gezellig toch, hoe meer mensen hoe beter! En het zou veeeel sneller schoon zijn allemaal. Ze hoorde James nog wat mompelen toen hij een doosje voorzichtig neerlegde op een plank. "Toch zou een extra vrouwenhand ook niet verkeerd zijn in de winkel..." Daarna zei Serena, op een semi-strenge toon: "Ik zie dat mn broer je heeft aangenomen? Mooi. Vanuit de winkel linksaf is de werkplaats. We wonen boven, dat is voor jou verboden terrein." James liep vervolgens netjes weg, naar ergens achterin de winkel.

"Hunter Blackburn." Helaas. Ze was nog steeds niet aan de beurt. Wat had ze eigenlijk haat aan wachten. Het verspilde je tijd. Het was nergens nuttig voor. Ergens op de achtergrond hoorde ze Serena een soort preek houden. Enkele woorden vielen haar op maar haar hoofd was ergens anders. Ze zou het zo leuk vinden om de winkel een totale make-over te geven. Het zou geweldig zijn.. "…nieuwerwetse jongeman als jij." Dit klonk alsof ze eindelijk aan een einde was gekomen van haar veel te lange preek. "Ingerukt ....mars."

"Goedemiddag jongedame. Welkom. Je kent mijn broer Damian wel, neem ik aan?” Jaa.. Duuuhhh. Tuurlijk kende ze Damian, ze had hem nog geholpen met zijn dak, samen met James. En het kampvuur, daar was ze ook bij! “Hij zal je verder even helpen met alles wat je nodig hebt terwijl ik onze nieuwe leerling-assistent James even ga helpen met wat water en sop." Opeens draaide Serena zich om. Ze liep gewoon weg! Evvy stond een beetje verbaast te kijken. Ze mompelde in zichzelf, misschien net iets harder dan normaal, zodat mevrouw Wenlock het ook kon horen, “Misschien kan ik ook wel helpen. Maarja. Als ze zomaar weg loopt heeft het ook geen zin.” Ze draaide zich om en zag Hunter nog staan. “Jij wilde toch ook een baantje?” ze keek hem aan en terwijl hij naar de grond keek “Hhhmmnjaa.. Nouja willen…” Hij keek op en zei toen wat feller, “Wat dan? Bedoel je daar iets mee?” “Nou nee. Alleen misschien kunnen we samen proberen Serena te overtuigen.. Dat werkt altijd beter dan in je eentje, toch?” zei ze er een beetje aarzelend achteraan.



+3
Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 02:34 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Damian Wenlock
Member Avatar


((@Evvy: godmodtoestemming neem ik aan?))

Kinders, kinders, kinders. Wel drie stuks, en ze wilden allemaal een baan. De ene keek alsof hij liever op een romantische date ging met een flubberwurm, de ander was eerst heel vrolijk geweest, zoals ze wel vaker was, maar leek nu haar vrolijke bui te hebben ingeperkt. Serena had Hunter, want zo heette de flubberwurm-jongen, naar huis gestuurd en brave James was gelijk aan het werk gegaan. "Je kent mijn broer Damian wel, neem ik aan?” Damian keek naar zijn zusje. Deze jonge meid kende hij inderdaad, ze was met hem mee geweest naar het bos toen, met de rest van die groep apen. En ze had geholpen met het opknappen van zijn huisje. Prima meid, dat wist hij nog wel. “Hij zal je verder even helpen met alles wat je nodig hebt terwijl ik onze nieuwe leerling-assistent James even ga helpen met wat water en sop." Damian grijnsde. Dus Serena was het met Damian eens dat James een goede leerling zou zijn. Daar was hij blij om, anders werd het avondeten vanavond heel ongezellig.

Terwijl Serena James ging helpen kreeg het meisje dat Evvy heette een aanval van de mompeleritus. “Misschien kan ik ook wel helpen. Maarja. Als ze zomaar weg loopt heeft het ook geen zin.” Damian stak zijn hand op, maar daar schonk ze geen aandacht aan. “Jij wilde toch ook een baantje?” Ze babbelde gewoon door tegen meneer Flubberwurm. Dat was ook niet beleefd. Ze negeerde hem helemaal. Wie was hier nu verdikkeme de eigenaar van de zaak? “Nou nee. Alleen misschien kunnen we samen proberen Serena te overtuigen.. Dat werkt altijd beter dan in je eentje, toch?” Damian deed een paar stapjes achter de toonbank vandaan en poogde zich in het gesprek te mengen. "Halloooo? Contact? Kom ik luid en duidelijk door?" Damian glimlachte niet, zijn gezicht toonde kleine spoortjes van beledeging. "Ik geloof dat PROFESSOR Wenlock momenteel betere dingen te doen heeft dan naar jullie te luisteren. Dit is een winkel, daar wordt niet gelanterfant. Als jullie echt een baan willen dan zou ik dan maar in mijn oren knopen als ik jullie was."

Hij schudde zijn hoofd met een zucht en kroop weer achter de toonbank. "Dus wat mag het zijn? Meneer F... Hunter, U hoeft hier niet te werken, mijn zus heeft je net een passend excuus gegeven. Tevens lijk je er niet echt zin in te hebben, dus vort, terug naar huis met jou." Damian maakte handgebaren die er duidelijk op wezen dat hij Hunter de winkel uit wilde hebben. "Hup." Damian begon vuil van de toonbank te rapen en het in de afvalmand onder de toonbank te gooien. Terwijl hij dit deed sprak hij Evvy aan. "En mevrouw Grey, ik ben bang dat u voor eventuele sollicitaties als leerling, wij nemen geen minderjarige werknemers aan, vooral niet als ze de boel zo.." hij duidde de winkel aan met zijn handen, "..achterlaten. toch bij mij moet zijn. Ik ben de eigenaar, begrijpt u." Damian keek de kleine meid serieus aan. Als ze echt met James wilde samenwerken in de winkel dan moest ze nu toch wel met een verrekt goed voorstel komen.
Offline Profile Goto Top
 
James House
Member Avatar


De deur werd achter James gesloten. Hij bevond zich een moment in een 'dilemma van een deugniet.' Links de wondere wereld van de toverstokkenmakerij, rechts een verboden gebied. James schudde even hard met zijn hoofd om de kwade gedachten uit zijn systeem te krijgen waardoor de toverstokken gevaarlijk over de plank heen schoven. "Geen tijd voor stommiteiten House!" zei de jongen steng tegen zichzelf en koos het pad van de rechtvaardigen, het pad richting de werkplaats. Met een geconcentreerd oog op de toverstokken op zijn plank, stapte James de drempel over en legde de plank op de eerste tafel die hij voor zich zag. Dit was maar goed ook want als hij eerst de ruimte bekeken had, had hij zeker de plank uit zijn handen laten vallen en daarmee ook de kostbare toverstokken.

De hele ruimte leek te knetteren van magie, alsof de pure magie zelf was gematerialiseerd tot de houtstof die de hele ruimte leek toe te dekken als een warme kleed. De vingertjes van de ik-ben-elf-maar-bijna-twaalf jarige jongen begonnen te jeuken bij al het moois wat ze aan wilde raken en hij knipperde een paar keer overdreven met zijn ogen om zogenaamd een 'mental picture' te schieten voor het fotoboek dat hij bewaarde tussen zijn linker- en rechteroor. Meteen links naast de deur van de werkplaats, stond een reusachtige kast met brede laden en planken gevuld met potten. De potten bevatten de meest veelzijdige dingen die je maar kan bedenken, James herkende niks van de inhoud. Toen hij echter een paar laden wilde opentrekken, bleken deze magisch op slot te zitten. In het midden van de langwerpige werkplaats stond een grote werkbank met een ivoorwit werkblad, zonder een enkele oneffenheid. Dat was de plek waarop James de plank had neergelegd en hij besloot die maar snel weg te halen om het werkblad niet te beschadigen. Hij bedacht zich dat meneer Wenlock daar misschien zijn toverstokken op zou inspecteren. Het contrast tussen stok en werkblad zou groot genoeg zijn om de eventuele oneffenheden in de nieuw vervaardigde stok naar boven te brengen. Hij zou het snel te weten komen.

James zijn ogen gleden naar de linkermuur die over de gehele lengte voorzien was met een smalle werkbank. Boven het werkblad was over de gehele lengte aan de muur een houten plaat bevestigd waar klein gereedschap aan hing. Op een lange, dikke plank boven de plaat stond wat zwaarder gereedschap. Voorzichtig begon James langs de werkbank te lopen met zijn ogen gericht op het gereedschap en de andere snuisterijen die blijkbaar nodig waren bij het maken van toverstokken. Hij zag grove schaven, hele grote beitels zo groot als bijlen en hele kleine beitels nog kleiner dan een vulpotloodje. Pas aan het einde van de werkbank viel het James op dat er een systeem in zat. Hij liep nog eens terug naar het begin van de werkbank en volgde opnieuw het patroon. Aan het begin was het gereedschap grof en groot en naarmate je verder naar achteren liep werd het steeds fijner en kleiner.

De jongen liep verder naar de achterwand waar ook een werkbank tegen aan stond. Hier werden duidelijk de magische verhandelingen verricht die nodig waren bij het vervaardigen van een goede toverstok. Ook hier was een duidelijk beeld van grover werk naar fijner werk. Links waren grote bankschreven en klemmen bevestigd op een werkblad, terwijl op de rechtkant van het blad, fijne, puntige gereedschappen aanwezig waren en iets wat er uitzag als een microscoop. Echter had de microscoop geen dek glaasjes maar zeer fijne klemmetjes en waren de verschillende zoemlenzen zo groot als de bodem van een colafles. Rechts in de hoek van de achterwand hing een grote wasbak met daaronder een gootsteenkast en daarboven een medicijnkastje met spiegel. Links van de achterste werkbank stond een hoge lange kast met twee klapdeuren die James-House-Proof waren gemaakt, met andere woorden, ook deze deurtjes zaten op slot. De rechterwand van de werkplaats werd volledig bedekt door een grote kast met allemaal kleine vakjes, waarvan de achterste helft vol stond met de bekende toverstokdoosjes. Echter waren deze nog onbeschreven en nam James aan dat ze nog leeg waren. Na nog een korte blik om zich heen te hebben gekeken, zuchtte James even gelukzalig. Dit werd een top zomer.

Als eerste besloot de jongen de plank van de witte tafel af te halen en hij legde deze voor de lege helft van de grote kast neer. Hij zou de losse doosje eerst in deze kast opruimen met een duidelijk en logisch systeem, zodat meneer Wenlock ze zelf in het magazijn kon opbergen totdat hij James had uitgelegd wat zijn eigen systeem was. James pakte het eerste doosje van de plank af, keek op het etiket, Hulst, Eenhoornmaan, drieëntwintig komma zesentwintig centimeter. en schoof hem in een leeg vak in de kast. Daarna pakte hij een tweede, Ceder, gif van de glimmende zwam, achtentwintig komma vijfenveertig centimeter. en bleef aarzelend voor de kast staan. "Wat is nu de beste manier om jullie te sorteren?" vroeg hij hardop aan de doosjes. Na een kleine denksessie besloot de jongen dat hij voor nu de stokken als eerste alfabetisch op houtsoort, als tweede alfabetisch op kern en als derde op lengte zou sorteren. Voor nu zou dat goed zijn

James had de drie kwart van de doosjes opgeborgen toen professor Wenlock binnen kwam lopen. "Kan je alles vinden?" vroeg ze. De jongen schoof een doosje op zijn plek en keek de vrouw met een glimlach aan. "Ja hoor, ehm professor." James wist even niet hoe hij professor Wenlock buiten Zweinstein moest noemen maar nam aan dat hij met 'professor' altijd goed zat. Hij schoof de laatste doosjes op de juiste plek terwijl hij vertelde met welk systeem hij ze had opgeborgen. "Leek voor mij nu het meest logische, dan kan meneer Wenlock ze wellicht zelf op zijn eigen manier in het magazijn opbergen." Hij keek de professor weer aan en liet daarna een schuin oog vallen op de rare gereedschappen die hij al van dichtbij had bekeken. "Ik kan niet wachten om meneer Wenlock aan het werk te zien," ontsnapte plotstelling zachtjes zuchtend de stille wens uit zijn mond.

De jongen glimlachte weer en keek de zus van zijn nieuwe mentor met glimmende ogen aan. "Maar eerst de noodzakelijk dingen." Resoluut zette hij zijn handen in zijn zij. "Waar vind ik een emmer en waar vind ik sop?"


(GM van Damian voor omschrijving werkplaats)

+3
Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 02:35 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Hunter Blackburn
Member Avatar


(@Damian, ja die had ze :P)

En zo had zijn afdelingshoofd gesproken. De vrouwelijke Wenlock had aangegeven dat het illegaal was om te werken in de wegisweg als minder-jarige. Ook had ze iets gezegt over ouderwetse gebruiken en nieuwerwetse jongemannen. "Ingerukt... Mars!" Normaal was Hunter weggegaan, maar nu niet. Serena ging weg, naar James toe die naar de werkplaats van de toverstokkenmaker was gegaan. Hunter keek hoe ze wegliep. Wat moest hij nu doen? Hij was niet aangenomen, ookal had hij een goede reden gekregen, maar hij zou zijn vader teleurstellen. Zou zijn vader het begrijpen als hij met dat excuus kwam? Waarschijnlijk niet. Nee, die perfectionistische man zou Hunter dan alleen als een mislukkeling zien die er geen weg omheen kon vinden. Daarbij kwam ook nog dat andere meisje naar hem toe.

"Jij wilde toch ook een baantje?" Euhh.. Jaaa? Waarom was hij hier anders? Waarom zou ze dat uberhaupt vragen? "Nee, ik weet het al, ze wilt me gewoon belachelijk maken omdat zij wel toegestaan word in de winkel, en ik, door zelfs mijn eigen afdelingshoofd, de winkel uitgetrapt word." Deze gedachtes zorgden ervoor dat Hunter even naar de grond keek en al in gedachten mompelde, "Hhhmmnjaa.. Nouja willen…" Pas toen merkte hij op hoe zielig hij er eigenlijk uitzag. Snel rechtte hij zijn rug, keek het meisje in de ogen en reageerde fel, "Wat dan? Bedoel je daar iets mee?" Hunter was nu klaar voor het ge-haha van haar en het belachelijk maken. Maar er gebeurde iets anders. "Nou nee. Alleen misschien kunnen we samen proberen Serena te overtuigen.. Dat werkt altijd beter dan in je eentje, toch?" Ze wou hem gaan helpen? Wat had zij daar aan? Er moest vast iets achter zitten, maar voor nu kon hij maar beter alle hulp aannemen die hij kon. Hunter merkte op dat Meneer Wenlock zich nogal genegeerd voeldde, meerendeels omdat hij het gesprek binnendrong met een beledigt gezicht. Na zijn punt te hebben gemaakt kroop de winkeleigenaar weer achter de kassa.

Damian begon tegen de zwadderaar te praten. Daar had de man wel gelijk in, normaal zou het een heel goed excuus zijn geweest en Hunter zou hier inderdaad niet uit zichzelf werken. Ook hij stuurde de jongen uit de winkel. Blijkbaar was hij echt ongewild... Nadat Meneer Wenlock ook klaar was tegen Evvy te praten opende Hunter zijn mond. "Ik ben het met Meneer Wenlock eens dat het Professor Wenlock moet zijn, en misschien heeft u gelijk." De tweedejaars liep naar de toonbank waar de oude man achter zat. "Ja, Professor Wenlock heeft mij een goed excuus gegeven, en ik lijk er inderdaad misschien geen zin in te hebben. Maar ik wil dit eigenlijk heel graag doen, niet om mijn vader iets te bewijzen, maar om mijzelf iets te bewijzen. Natuurlijk wou ik geen echte betaalde baan, met vaste werktijden enzo. Maar net zoals die andere jongen zou ik graag meer een hulp willen zijn, die uit eigen wil hier zou willen helpen en, neem ik aan, weg mogen wanneer ze willen, zodat het geen echte baan is?" Hunter nam even diep adem voordat hij verderging, "Ik zou u graag willen helpen in de winkel, of bergplaats voor spullen of waar u het ook kunt bedenken, en ik wil er geen beloning voor. Als u mij 'aanneemt' als hulp zal ik beloven mijn werkhouding te beteren." De zwart-harige jongen keek nu naar het meisje. Van binnen zuchtte hij, ze had hem wel geholpen... "En ik denk dat dat meisje daar hetzelfde erover denkt, en het misschien nog liever wilt dan ik.," kwam er uit zijn mond, en hij kon het zelf amper geloven. "Dus, als u me nog steeds weg wilt hebben dan zal ik dat accepteren en spijt het mij dat ik uw tijd heb verspilt, maar ik wil hier wel graag helpen." Dat was het dan, Hunter had gezegt wat hij dacht. Diep van binnen was het misschien niet eens echt voor zijn vader meer, zoals hij gezegt had. Misschien kon hij zelf gewoon zijn eigen fout niet accepteren, terwijl het eigenlijk niet eens zijn schuld was.



Gezegd is met een d Hunter ;) +3
Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 02:37 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Serena Wenlock
Member Avatar


James toonde zich nu al een ijverige werknemer. Hij legde uit hoe hij de stokken alfabetisch op houtsoort, alfabetisch op kern en op lengte had gesorteerd. Serena knikte goedkeurend, deze knul was net zo precies als haar broer, dat kwam wel goed met die twee. "Leek voor mij nu het meest logische, dan kan meneer Wenlock ze wellicht zelf op zijn eigen manier in het magazijn opbergen." Serena knikte opnieuw. "Hij zal blij zijn dat je alvast wat gesorteerd hebt. Het magazijn is de deur bij de trap, daar zou ik ook maar niet al te vaak naar binnen gaan, want er is een kans dat je mijn broer dan in diepe overpijnzing tegenkomt en dan wil hij niet gestoord worden." James leek laaiend enthousiast over alles om hem heen en kon zijn ogen geen moment rust gunnen. "Ik kan niet wachten om meneer Wenlock aan het werk te zien." Serena glimlachte terug. Ja, dat zou ze ook wel eens willen. Damian werkte echter het liefst alleen en had haar tot nu toe alleen ingeroepen als hij een extra paar handen nodig had. Serena hoopte dat Damian wel begreep dat hij nu hij een leerling had, deze daadwerkelijk ook moest gaan toekijken terwijl hij werkte. Hopelijk ademde James niet al te luid en wist hij wanneer hij zijn mond moest houden.

"Maar eerst de noodzakelijk dingen." Serena trok haar wenkbrauwen op terwijl James een houding aannam die maar één ding kon betekenen: hij was klaar om drastisch aan de slag te gaan. "Waar vind ik een emmer en waar vind ik sop?" Serena wees. "Volgens mij staat er nog een emmer onder de werkbank links naast de wasbak. "En sop..." Ze keek zoekend om zich heen en wierp toen een blik naar boven, waar zich de badkamer en daarmee dus ook de zeep bevond. Serena haalde haar toverstok tevoorschijn en wees ermee omhoog. "Accio Valerio's Verrassende Vlekkenverwijderaar." Een klap en een opgewonden gekras volgde. Waarschijnlijk had Damian de fles teruggezet in de keuken in plaats van de badkamer en was Ra weer helemaal van slag door vliegende voorwerpen door zijn territorium. Vervolgens hoorde ze een 'bonk' en toen nog eens, en toen nog eens. De deur van de badkamer had open gestaan. Die van de keuken niet.

"Momentje.." Serena ging de deur uit, stak de hal over naar de andere deur, ging linksaf de trap op en keek even linksaf bij de deur de badkamer in, waar Amun net van de kattenbak kwam en haar aankeek met een blik die wilde zeggen dat ze enkele deuren verderop moest zijn. Serena sloeg rechtsaf en wierp een vlugge blik op de gangkasten. Eigenlijk moesten die ook nog schoon, maar dat zou ze zelf wel doen, ze had geen zin om James ook nog eens boven toe te laten. Vervolgens waren er twee deuren naar de voorzijde van het huis, de linker was Damian zijn slaapkamerdeur en de rechter was de keuken. BONK. Ja, de fles stond in de keuken. Serena hield haar hand omhoog, klaar om de fles te vangen en drukte vervolgens de deur open. Ra staarde haar voor een moment ontsteld aan en vervolgens vloog er een flinke fles vlekkenverwijderaar naar haar hoofd, die ze uit de lucht viste. Snel de deur naar de keuken weer dicht. Ze hoopte dat Ra zich een beetje zou gedragen, anders moest ze vanavond eerst de keuken weer opruimen voordat ze haar bed bij het raam opzette.

Weer beneden gekomen presenteerde ze de fles aan James. "Zo. Dit moet de ergste vlekken er wel uit krijgen. En blijft er toch nog vuil over, dan roep je mij maar, dan probeer ik wel een paar schoonmaakspreuken uit. Ondertussen denk ik dat ik mijn koffers eens ga uitpakken boven." Serena keek de jonge James aan. Nog maar elf of twaalf jaar oud en toch toonde hij al meer verantwoordelijkheid dan sommige vierdejaars. Ze moest nog zien of dit alles een succes ging worden, maar ze zou haar best doen om de jongen goed te behandelen en hem hier en daar wat dingen te leren over Damian of hem wat verhalen vertellen over de tochten die zij en haar broer vroeger maakten om haren voor toverstokkernen te bemachtigen. Ze moest toegeven dat ze hem veel liever dat soort dingen vertelde dan bijvoorbeeld Hunter, hoewel die ook weer zijn eigen charmes had. Serena bestudeerde de voorwerpen aan de achterwand, op de linkermuur van het pand, terwijl ze zich afvroeg wat Grey hier deed. Evvy, was het niet? Ja, zo heette ze. Serena haalde haar schouders op en liep de werkplaats uit. Ze zou het straks wel van Damian horen. Toen ze de deur naar de winkel open deed merkte ze echter dat alletwee de leerlingen nog steeds in de winkel waren. "Zijn jullie er nog steeds?" vroeg ze verwonderd.
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
DealsFor.me - The best sales, coupons, and discounts for you
« Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic »
Locked Topic

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +