| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| Brutaal op visite; @ Huize von Bournemouth | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Nov 1 2010, 01:39 PM (212 Views) | |
| Selene Raven | Nov 1 2010, 01:39 PM Post #1 |
![]()
|
Het was een warme ochtend. De zon stond hoog aan de hemel, de lucht was strak blauw en de familie Raven was nergens te bekennen. Tenminste, iedereen was weg op Selene na. Selene zat in de tuin en genoot van de rust. Haar ouders en zus waren vandaag op bezoek bij grootouders Marquez, Selene had gezegd dat ze niet zo lekker was. De waarheid was echter dat ze niet mee wilde, omdat ze andere plannen had. Nadat het meisje ervan overtuigd was dat haar ouders echt weg waren, stond ze op en liet het rijtuig voor rijden. Ze stapte in; 'Huize von Bournemouth.' En het rijtuig begon te rijden. Tijdens de reis ging Selene nog eens voor zichzelf na waarom ze eigenlijk de confrontatie met Kay aan wilde gaan, juist nu ze vakantie had. Ze kon zich nog goed herinneren hoe ze met Kay aan de Zwadderichtafel had gezeten en de vraag die ze hem gesteld had. Het meisje sloot haar ogen en zag weer voor zich hoe zij en Kay hadden gezeten en hun gesprek hadden gevoerd. Ze kon nu nog Kay zijn gezicht voor zich zien, toen ze hem gevraagd had hoe het nou precies tussen hem en Bastiaan zat. Hield hij haar neef aan het lijntje, of was hij nou serieus. Ze werd uit haar gedachten gehaald toen het rijtuig tot stilstand kwam. Selene stapte uit en volgde het lange pad naar het landhuis. Voor de deur bleef ze even staan en haalde diep adem. Even flitste er een gedachte door haar hoofd. Hoe zou ze aan Kay uitleggen waarom ze hier voor zijn deur stond? En hoe zou de jongen reageren? Ze haalde weer diep adem en klopte toen op de deur. +2 voor je moedigheid om zomaar Kay te gaan opzoeken. Edited by Chris Hillen, Nov 5 2010, 05:01 PM.
|
![]() |
|
| Kay von Bournemouth | Nov 1 2010, 09:00 PM Post #2 |
![]()
|
Met een geïrriteerd gezicht sloeg Kay zijn armen over elkaar en probeerde de tulband van slingers op zijn hoofd te negeren. Hij had zijn grootmoeder één keer verteld dat het geen kerst was. Hij had het haar twee keer verteld en zelfs een derde keer. Als de woorden nog een keer over zijn lippen moesten komen, dan was het risico groot dat hij ze zou schreeuwen en hij schreeuwde niet tegen zijn grootmoeder. Niet uit principe of iets dergelijks, maar simpelweg omdat zij er niet voor zou schuwen om hem een oorvijg te geven. Ja, een oorvijg en niet met haar hand, maar met haar pantoffel. Dat was hem in het verleden gebeurd en Kay zat er niet om verlegen dat het nog een keer zou gebeuren. Daar stond echter tegenover dat hij ook niet graag versierd werd als een kerstboom, midden in de zomer. Daarom ademde Kay een paar keer diep in en uit, misschien dat hij genoeg zou kalmeren zodat hij zijn grootmoeder op normale toon duidelijk kon maken dat het geen kerstmis was. Hij moest wel kalmeren en het op normale toon duidelijk maken. Op één of andere manier keek Kay er namelijk niet naar uit om aan zijn vader uit te moeten leggen waarom grootmoeder gestikt was in slingers wanneer hij dat niet deed. “Ik hoop voor jou dat je gezicht niet zo blijft staan jongeman,” zei zijn grootmoeder en voordat de tiener antwoord had kunnen geven had de oudere dame zijn wang gegrepen. Ze trok eraan alsof ze hem net zo’n hekwerk wilde geven als dat Davis de afgelopen paar jaar in zijn mond tentoon had gespreid. “Kijk eens wat liever Keesieweesie. Ik weet dat je het kan. Lach eens naar je oma. Toe maar, je kunt het!” Merlijns harige bilnaad! Hoe oud zou hij vandaag zijn in de beleving van zijn grootmoeder? De laatste keer dat ze hem zo toegesproken had, was ze hem aan het aanmoedigen om zijn kinderjuf in een pad te veranderen. Hij was zes geweest en had het idee op prijs kunnen stellen. Zijn vader, die samen met de kinderjuf in de kast had gezeten om lakens op te vouwen had het geen goed idee gevonden. Tot op de dag van vandaag was Kay er nog niet achter waarom zijn vader ooit een vrouwentaak uit wilde voeren. Lakens opvouwen? Dat was iets dat hij, Kay von Bournemouth, zeker weten nooit zou doen. Helaas had hij de afgelopen geleerd dat hij beter mee kon gaan met dit soort dingen. Dus klemde Kay zijn kaken op elkaar en grijnsde naar zijn grootmoeder. “Nee Keesie! Je doet het niet goed! Je moet het zo doen!” Een tweede hand bewoon in de richting van de andere kant van zijn gezicht. Oh nee! Kay kneep zijn ogen dan ook stijf dicht, maar de tweede hand bereikt nooit het doel. Er werd namelijk geklopt op de voordeur en grootmoeder voelde zich verplicht om open te doen. Hallo! Daar was personeel voor! Nee wacht! Het hield in dat zijn wang niet gemarteld zou worden! Ze hadden er geen personeel voor! Kay kon de deur open horen gaan en opende één oog om te zien wie er voor de deur stond. Dat hij een knalrode slinger op zijn hoofd had en er kerstballen op verschillende plekken in zijn gewaad gehaakt waren, was hij even helemaal vergeten. Wie had deze keer de verordening gekregen om zijn vader op te zoeken? Vast een arme Halfbloed die zijn werk niet goed had gedaan,… Chris: +5 voor je oma Edited by Chris Hillen, Nov 5 2010, 05:03 PM.
|
![]() |
|
| Selene Raven | Nov 1 2010, 09:24 PM Post #3 |
![]()
|
Selene was blij dat ze een korte spijkerbroek en een rood topje had aan getrokken. De zon stond nu hoger aan de hemel en het begon serieus nog warmer te worden. Selene haalde een elastiekje van haar pols en deed haar lange zwarte haar in een staart. Ze had er toch de tijd voor, aangezien het personeel van huize von Bournemouth schijnbaar alle tijd van de wereld had. Volgens mij denken ze hier dat ze heersen over de wereld. Selene knikte, dat zou verklaren waarom Kay altijd zo arrogant op Zweinstein rond loopt. Geirriteerd wachtte ze. Mensen...Hoe moeilijk was het om een deur te openen? Je liep naar de deur en deed de klink naar beneden...Tadaa de deur was open. Helaas moesten ze dit nog ontdekken hier. Selene vroeg zich even af hoe Kay en zijn familie dan binnen kwamen. Er schoten allerlei gedachten door haar hoofd. Verschijnselen, ViaVia, wachtwoord, geheime gangen, enz. Net toen ze aanstalten maakte om nog een keer op de deur te bonzen, aangezien haar geduld op begon te raken, ging de deur open. Oh ze weten dus toch hoe een deur open moet. Zijn ze toch slimmer dan ik dacht. Selene haalde diep adem en wachtte tot er een gedaante zichtbaar werd om haar binnen te laten. De deur was nu volledig open en Selene zag een oudere vrouw in de deuropening staan. Ze gokte dat dit de grootmoeder van Kay zou moeten zijn. 'Goedemorgen. Ik ben op zoek naar Kay von Bournemouth.' Haar stem klonk zelfverzekerd, maar zo voelde ze zich niet. Haar hard ging tekeer in haar lichaam. Als het nog harder zou slaan zou het uit haar lichaam komen. Oh waarom was ze ook als weer hier naar toe gekomen? Terwijl Selene wachtte op reactie van de vrouw, viel haar blik op een gedaante achter de vrouw. Toen Selene de gedaante herkende viel haar mond open. Was Kay nou werkelijk versierd als kerstboom? Snel deed ze haar mond wee dicht en probeerde niet in lachen uit te barsten. Ze haalde diep adem en merkte dat ze wat kon zeggen. 'Hi Kay.' Meer kwam er niet uit, want de lachbui en de zenuwen hielpen nou niet echt mee. Selene besloot daarom ook even om op de reactie van Kay te wachten. Chris: +2 Edited by Chris Hillen, Nov 5 2010, 05:05 PM.
|
![]() |
|
| Kay von Bournemouth | Nov 2 2010, 12:53 AM Post #4 |
![]()
|
Een zachtroze kleur verscheen op Kay’s bleke gezicht toen het tot hen doordrong wie er voor de deur stond. Haar gezicht sprak daarbij ook boekdelen en dat stond de Zwadderaar helemaal niet aan. Als ze in lachen uit zou barsten, dan zou ze nooit weer uit het huis komen. De woorden gleden als vloeibaar zijde voor Kay’s gedachten en hij nam Selene’s uitdrukking nauwkeurig in zich op. Misschien moest hij ook voorkomen dat ze tegen iemand zou kunnen herhalen dat hij zich met kerstballen en slingers had laten versieren. Heel even leek het erop dat er iets buitengewoon akeligs over zijn lippen zou komen, maar op dat moment zag Kay dat zijn grootmoeder verwachtingsvol van hem naar Selene keek en weer terug. De tiener slikte zijn commentaar dan ook weer in en wist een moeizame glimlach voort te brengen terwijl hij de tulband van slingers van zijn hoofd trok. Hij liep naar de deur toe en raakte zijn grootmoeder heel even aan op haar elleboog. “Grootmoeder, mag ik u voorstellen aan Selene Raven? Zij zit in dezelfde afdeling als ik op Zweinstein.” Zijn toon was zacht alsof hij tegen een breekbaar persoon sprak, maar zodra hij zijn aandacht weer op Selene richtte werd zijn gezicht hard. Het leek haast alsof iemand hem uit marmer had gebeiteld. Knap, maar koud en zonder emoties. Hij richtte zijn rug en toen hij weer sprak, schemerde er zelfs een zekere trots door in zijn stem. “Selene, dit is mijn grootmoeder. Hatty-Mae von Bournemouth, vrouw van Dohnahew von Bournemouth en moeder van Ferwin Killian von Bournemouth.” Er viel een stilte waarin Kay zo onopvallend mogelijk een kerstbal uit zijn knoopsgat plukte en in de zak van zijn gewaad liet verdwijnen. Vanuit zijn ooghoeken zag Kay zijn grootmoeder echter een gezicht trekken en wist dat ze zojuist weer veranderd was. Dit was niet de kinderlijke grootmoeder die Kay het bloed onder de nagels vandaan kon halen. Dit was de grootmoeder die zijn voeten aan de vloer zou spijkeren als ze haar zin niet kreeg. Daarom reageerde hij ook meteen toen ze Selene over de drempel trok en de deur met een klap dichtsloeg. De oudere dame opende haar mond om iets te zeggen, maar Kay onderbrak haar voordat ze geluid had kunnen maken. “Grootmoeder. Ik geloof dat vader naar u op zoek was. Het had te maken met de verbouwingen van de oranjerie.” De oudere vrouw schoot dolken op hem af en klemde haar kaken zo stijf op elkaar dat Kay haar kunstgebit kon horen kraken. Grootmoeder hield van de oranjerie en wilde hem in de originele staat houden, daarom was het altijd een goed onderwerp om haar af te leiden. Vader zou het namelijk nooit in zijn hoofd halen om ook maar een vinger naar de kas uit te steken. Ze zei echter geen woord, maar liep met een geïrriteerd gebaar weg. Kay zuchtte, liet nog een kerstbal verdwijnen in zijn zak en keek vervolgens recht in Selene’s ogen. “Waarom ben je hier?” Er zat vrijwel geen venijn in zijn stem. Alleen vermoeidheid en een stukje verslagenheid. Hij had even geen zin om te vechten. Zeker niet nu hij eigenlijk helemaal geen bezoek had verwacht. Nog nooit had iemand van Zweinstein het lef gehad om hem thuis op te zoeken. Nog nooit. Chris: +4 voor de oranjerie Edited by Chris Hillen, Nov 5 2010, 05:07 PM.
|
![]() |
|
| Selene Raven | Nov 2 2010, 01:18 AM Post #5 |
![]()
|
Selene zag hoe Kay een kleur kreeg. Zijn ogen daarentegen spraken voor hem. Ze kon zien dat de jongen het helemaal niet leuk vond dat zij hem zo zag. Ze haalde diep adem en herpakte zichzelf. Haar gezicht ontspande en ze keek de jongen aan. 'Niemand zal hier een woord over horen.' Ze hoopte de jongen zo iets gerust te kunnen stellen. De jongen trok zich er niet veel van aan en liep naar de deur. Ergens verwachtte Selene dat de jongen deze voor haar neus dicht ging gooien, maar het tegenovergestelde gebeurde. Selene stond perplex toen ze hoorde hoe Kay haar voorstelde aan zijn grootmoeder. De toon die Kay aansloeg was heel anders dan zijn gebruikelijke toon. Was hij dan toch een beter persoon dan dat ze dacht? Helaas was dit maar voor korte duur. Zijn blik en toon veranderden toen hij de vrouw voorstelde. "Selene, dit is mijn grootmoeder. Hatty-Mae von Bournemouth, vrouw van Dohnahew von Bournemouth en moeder van Ferwin Killian von Bournemouth." Selene knikte en richtte zich tot de vrouw. 'Aangenaam kennis te maken.' In dit geval was ze blij met de opvoeding die ze gehad had. Het bleef een tijdje stil en Selene voelde zich niet echt op haar gemak. Ze was echter te trots om dat te laten merken aan Kay. Ze rechtte haar rug en bekeek de hal. Het was een grote hal, maar qua stijl niet zo verschillend als dat van de Ravens. "Grootmoeder. Ik geloof dat vader naar u op zoek was. Het had te maken met de verbouwingen van de oranjerie." Selene zag hoe de oude vrouw met een geirriteerd gebaar weg liep. Schijnbaar was dit dus een gevoelig punt voor de vrouw. Toen voelde ze hoe Kay's ogen in die van haar boorden. Ze bereidde zich voor op weer een gevecht, maar dit bleef uit. "Waarom ben je hier?" Er had helemaal geen venijn in zijn toon gezeten. Weer een stilte. En in die stilte galmde Kay's vraag door haar hoofd. Hij had het zonder venijn gezegd, maar de vraag was aangekomen. Ze besloot om op een rustige toon door te gaan. De jongen had schijnbaar geen zin in een gevecht en zij eigenlijk ook niet. Ze wilde alleen antwoord op haar vraag. 'Ik zat te denken aan ons gesprek laatst in de Grote Zaal en bedacht me dat we nooit de kans hebben gehad om dat gesprek af te maken.' Haar stem had rustig en oprecht geklonken. 'Ik weet dat je normaal gesproken niet zo veel om anderen geeft, of met ze praat, maar ik vraag je toch of je dat gesprek nog wilt afmaken?' Vervolgde ze op dezelfde toon, maar haar ogen stonden serieus. Chris: +2 Edited by Chris Hillen, Nov 5 2010, 05:08 PM.
|
![]() |
|
| Kay von Bournemouth | Nov 3 2010, 01:29 AM Post #6 |
![]()
|
Wanneer hadden zij ooit een gesprek gevoerd? Misschien had ze ooit tegen hem aan zitten praten, zonder dat hij luisterde en dat als een gesprek geïnterpreteerd? In gedachten ging Kay elke gelegenheid bij langs dat ze mogelijkerwijs tegen hem gesproken kon hebben. Er was die keer in de prijzenkamer toen ze hem afgesnauwd had natuurlijk, maar dat zou volgens meisjestermen wellicht niet voldoen aan de door hun gestelde criteria van gesprek. Kay onderdrukte de neiging om met zijn ogen te rollen, maar op dat moment deed iets in Selene haar verschijning hem levendig denken aan Bastiaan. Daar ging het vast om! Wijven bleven altijd hangen op onderwerpen die er helemaal niet toe deden. Zinloos, net als hun hele bestaan overigens. De tiener sloeg dan ook zijn armen over elkaar en keek naar Selene. Hij dacht dat hij de eerste keer al duidelijk genoeg had verteld dat het geen onderwerp was waar hij met haar over wilde praten. Blijkbaar niet. Daarom deed hij een stap naar haar toe, waardoor ze praktisch neus aan neus kwamen te staan. Hij was moe en had geen zin om zich te verdedigen tegen de irritante harpie die toevallig familie van was de jongen die hem hielp met een aantal zaken. Onder normale omstandigheden zou hij haar een minderwaardigheidsgevoel aanpraten en dan zou hij haar het idee geven dat ze niets goed kon doen. Daarna zou hij aangeven dat ze zich niet moest bemoeien met zaken die haar niet aangingen. Als vrouw diende ze haar neus niet in zijn of Bastiaans zaken te steken. Op goede dagen zou hij er verdekt een grapje over maken. In beide opties had hij op die moment geen zin. “Wat er ook tussen Bastiaan en mij speelt, daar zijn we jou niet bij nodig. Soms, heel soms moet je er gewoon op vertrouwen dat mensen niet alleen maar één kant hebben. Wat je zaait oogst je ook. Jij bent op geen enkel moment vriendelijk tegen mij geweest, waarom verwacht je dit andersom dan wel van mij? Bastiaan is tot op dit moment redelijk aardig geweest tegen mij en dat kan ik op prijs stellen. Wat ik niet op prijs stel is dat jij vervolgens daar blijkbaar iets sinisters achter zoekt vanuit mij, zonder dat je daadwerkelijk weet wie ik ben en hoe ik in elkaar zit. Bastiaan is een grote jongen, als er iets gebeurd dat hij niet wil dan kan hij dat tegen mij zeggen.” Chris: +2 Edited by Chris Hillen, Nov 5 2010, 05:10 PM.
|
![]() |
|
| Selene Raven | Nov 4 2010, 10:20 PM Post #7 |
![]()
|
Kay leek in gedachten verzonken, het was zo erg dat Selene zich af vroeg of de jongen uberhaubt nog wel wist dat zij er was. Ze wachtte geduldig, en besloot om niet aan te dringen vanwege Kay's temperament. Plotseling, na wat wel een aantal minuten had geduurd, kwam de jongen weer tot leven. Hij stapte naar Selene toe, zodat zijn neus bijna tegen die van haar kwam. Het meisje onderdrukte het gevoel om naar achteren te stappen, niet dat dat mogelijk was aangezien ze tegen de deur aan stond. Ze besloot om zich maar mentaal voor te bereiden voor een woordenwisseling, want daar zou het wel op uit gaan draaien. Selene wist gelijk dat het een stom plan was geweest om hier naar toe te komen. Zij en Kay waren nooit goede vrienden geweest en ze wist nu ook dat daar geen verandering in zou gaan komen. Ergens vond ze het jammer, maar ze wist zeker dat het niet zou veranderen. Kay opende zijn mond en Selene zette zich mentaal schrap voor een woordenwisseling. Deze bleef echter uit. "Wat er ook tussen Bastiaan en mij speelt, daar zijn we jou niet bij nodig. Soms, heel soms moet je er gewoon op vertrouwen dat mensen niet alleen maar één kant hebben. Wat je zaait oogst je ook. Jij bent op geen enkel moment vriendelijk tegen mij geweest, waarom verwacht je dit andersom dan wel van mij? Bastiaan is tot op dit moment redelijk aardig geweest tegen mij en dat kan ik op prijs stellen. Wat ik niet op prijs stel is dat jij vervolgens daar blijkbaar iets sinisters achter zoekt vanuit mij, zonder dat je daadwerkelijk weet wie ik ben en hoe ik in elkaar zit. Bastiaan is een grote jongen, als er iets gebeurd dat hij niet wil dan kan hij dat tegen mij zeggen." Au, Kay had een punt daar. Ze was inderdaad niet aardig geweest voor hem in het verleden. En ja ze verdacht de jongen ervan een dubbele agenda te hebben als het om Bastiaan ging. Maar was het dan zo verkeerd om voor haar neef, die als een broer voor haar is, op te komen? Ze besloot om het gesprek om te gooien. 'Oke, je hebt een punt dat Bastiaan oud en wijs genoeg is om voor zichzelf op te komen. Dat ben ik met je eens en daarom zal ik dat onderwerp laten vallen.' Ze rechtte haar rug en keek Kay onderzoekend aan. 'Aangezien jij oppert dat ik conclusies trek, zonder dat ik je ken...Vertel me dan wie je bent. Dan kan ik daar rekening mee houden.' De zin was makkelijker uit haar mond gekomen dan ze had gedacht. De Zwad stond lichtelijk verbaast van zichzelf, een minuut geleden zou ze de moed niet hebben gehad om dit te zeggen, nu was dit echter anders. Ze straalde zelfvertrouwen uit en besloot dat ze lang genoeg in de gang had gestaan. 'Oh ja, nog niets. Sinds wanneer laat je je gasten in de gang staan? Ik had wel wat anders verwacht van de familie von Bournemouth.' Dit was gewaagt, en dat wist ze, maar ze had het erop gegokt. Ze wilde Kay nu wel leren kennen en dat zou haar gaan lukken ook. Chris: +3 omdat je vastbesloten bent meer over Kay te weten te komen. Edited by Chris Hillen, Nov 5 2010, 05:11 PM.
|
![]() |
|
| Kay von Bournemouth | Nov 7 2010, 11:03 PM Post #8 |
![]()
|
Kay opende zijn mond om Selene te vertellen dat als ze als een gast behandeld wilde worden, dat ze zich ook één diende te gedragen. De meeste gasten die naar het huis van de von Bournemouths kwamen, maakten op voorhand een afspraak. Dat had zij niet gedaan, dus kon ze ook niet van hem verwachten dat ze zijn volledige aandacht had. De woorden kregen echter niet eens de kans om hardop gevormd te worden, want een luide stem onderbrak hem. “Kay Donhan von Bournemouth!” De tiener werd een paar tinten bleker en zonder erbij stil te staan greep hij Selene bij haar pols en trok haar naar een muur bij de grote trap. Hij raakte één van de stenen aan en een kleine ruimte erachter ging open. Zonder al te veel plichtplegingen propte hij zijn afdelingsgenoot in de ruimte en zei op gedempte toon: “Houd je mond.” Hij duwde de deur bijna helemaal dicht en deed vervolgens een paar stappen bij het geheime kamertje vandaan zodat zijn vader niets zou vermoeden. Kay was er namelijk van overtuigd dat zijn vader elk moment de hal in zou komen stormen. Dat was niet ongegrond, want de blonde man kwam de hal ingestormd. Zijn gezicht was vertrokken van woede en Kay besefte dat het geen goed teken was dat zijn vader zojuist zijn naam had gezegd. De hele vakantie was de man al bezig om net te doen alsof hij helemaal niet bestond en de momenten waarop hij hem wel erkende als levend wezen waren geen positieve. “Goedemiddag vader,” begon Kay op kalme toon hoewel zijn hart tegen zijn borstkast aansloeg alsof hij zojuist een marathon had gerend. Dat had hij nog nooit gedaan en hij zou er ook niet mee gaan beginnen. Daarom rechtte hij zijn schouders en keek naar zijn vader terwijl hij vroeg: “Kan ik iets voor u betekenen?” De man reageerde niet, maar greep in zijn woede Kay’s bovenarm. Dit was iets dath ij nooit zou doen als hij ook maar het vermoeden had dat iemand hem kon zien. De hele tovenaarsgemeenschap kende hem als een man die nooit zijn emoties de overhand liet krijgen en zijn halve leven had Kay geprobeerd om op hem te lijken. Hij stond echter toe dat zijn vader hem dichterbij trok, veel keuze had hij daar niet in en keek op naar hem. “Hoe durf je tegen mijn moeder te liegen! Vuil rotjonk! Als ik je weer betrap op een leugen, dan zal ik je leren hoe pijnlijk die precies kunnen zijn! Heb jij mij begrepen?” “Ja vader,” zei Kay kalm. Hij wilde zijn vader niet verder uitdagen en daarom zou hij niet tegen de man ingaan. Dat was nog nooit een goed idee geweest. De blonde man duwde Kay dan ook met een vies gezicht bij hem vandaan en richtte onverwacht zijn toverstok op hem. Kay’s ogen, die zoveel op die van zijn vader leken werden iets groter. Er kwam een flits licht uit de toverstok en Kay werd achtwaarts tegen de muur geblazen. Het voelde alsof hij een klap met een stuk hout had gekregen, maar hij kreeg het voor elkaar om geen krimp te geven. Zelfs de tranen van pijn, die zich in een rap tempo in zijn ogen vormden vielen niet. Hij kreeg het echter niet voor elkaar om te reageren toen Ferwin siste: “Je bent een teleurstelling, je bent nog minder dan je halfbroer.” Kay maakte helemaal geen geluid, hij ademde zelfs niet en keek slechts toe hoe Ferwin weer wegstormde. Hij wachtte even, maar ademde vervolgens diep en huiverend in. Oké, dat hadden ze ook weer gehad. De donkerharige jongen rechtte zijn schouders en liep naar de opening in de muur, waarbij hij niet alleen zijn gekrenkte trots, maar ook lichamelijke pijn probeerde te negeren. Zonder iets te zeggen plukte hij Selene uit de opening en sloot die weer achter haar. Even keek hij rond en besloot om niets te zeggen over de situatie. “Heb je er bezwaar tegen om naar de tuinen te gaan? Het weer is aangenaam genoeg om naar buiten te gaan. Nadien kun je in de oranjerie genieten van een glas ijsthee.” +3 |
![]() |
|
| Selene Raven | Nov 8 2010, 07:59 PM Post #9 |
![]()
|
Selene wachtte nog op de reactie van Kay. Ergens verwachtte ze dat de jongen haar zou gaan vertellen dat ze geen gast was hier en dat ze moest vertrekken. Niet dat ze dat zou doen voordat ze wist wat ze wilde weten, maar dat zou nog een hele opgave worden. "Kay Donhan von Bournemouth!" De nek haren van Selene gingen rechtovereind staan. De stem had hard, boos en angstaanjagend geklonken. Haar blik viel op Kay en zag dat de jongen bleek was geworden, dit kon niets goeds betekenen. Voordat ze iets kon vragen of uberhaubt kon reageren, greep Kay haar bij haar pols en trok haar mee. Hij duwde haar in een geheime ruimte in de muur en beet haar toe dat ze stil moest blijven. Selene wist nu zeker dat dit niets goeds kon betekenen en besloot om een keer te doen wat Kay zei. De jongen deed de geheime deur weer dicht, maar hield een kleine kier open. Selene verroerde zich niet, maar kon alles zien door de kier. Ze hoorde hoe Kay de man, die zijn vader was en de persoon die Kay's naam had geroepen, begroette en vroeg of hij deze kon helpen. Het viel Selene op dat Kay's stem kalm was en er groeide een klein beetje respect voor de jongen. Dat hij zich zo kalm wist te houden. De man was echter niet van plan om op een kalme toon te praten en greep de jongen hardhandig bij zijn bovenarm. Selene kon de witte knokkels zien en wist zeker dat de jongen daar een blauwe plek zou hebben straks. "Hoe durf je tegen mijn moeder te liegen! Vuil rotjonk! Als ik je weer betrap op een leugen, dan zal ik je leren hoe pijnlijk die precies kunnen zijn! Heb jij mij begrepen?" Schreeuwde de man woedend. Selene slikte en voelde dat haar hartslag verhoogde. Kay antwoordde en de blonde man duwde Kay weg. Selene hield haar adem in toen de man zijn toverstok op Kay richtte en Kay met een harde knal tegen de muur werd geblazen. Selene moest zichzelf tegenhouden om niet naar Kay toe te lopen of hem te verdedigen, niet dat ze een kans zou hebben gemaakt. Ze wist zeker dat als de man haar had gezien dat Kay in nog meer problemen zou hebben gezeten en dat zij een enkeltje St. Holisto's zou hebben gehad. Ze liet haar adem weer los toen ze zag dat Kay bewoog en haar respect groeide nog meer toen de jongen zich groot hield. Hij had een harde klap gemaakt en ze wist zeker dat hij dat nu nog voelde. "Je bent een teleurstelling, je bent nog minder dan je halfbroer." Hoorde ze de man sissen en ze wist dat dit een pijnlijke uitspraak was. Misschien wel pijnlijker dan de klap die de jongen had gemaakt. Ze wachtte op een reactie van Kay, maar deze zweeg. Toen de man was weggestormd verroerde de jongen zich weer en liep naar de deur, waar Selene achter stond. Hij trok haar de gang op. Ze kon niets van zijn gezicht aflezen en besloot om hier niet over te beginnen als de jongen dat zelf ook niet deed, al raasde haar hart nog in haar borstkas. "Heb je er bezwaar tegen om naar de tuinen te gaan? Het weer is aangenaam genoeg om naar buiten te gaan. Nadien kun je in de oranjerie genieten van een glas ijsthee." Selene knikte. 'Is goed.' Meer kon de Zwad niet uitbrengen. Ze moest eerst verwerken wat ze net had gezien. +2 |
![]() |
|
| Kay von Bournemouth | Nov 9 2010, 02:36 PM Post #10 |
![]()
|
Het was een verrassing dat Selene helemaal niets terug zei, maar Kay zou er op dit punt nog maar niet vanuit gaan dat ze op magische wijze ineens geleerd had was haar plek was. Als er iets was dat hij de afgelopen jaren op Zweinstein geleerd had, dan was het wel dat geen enkele vrouw haar plek kende. Ze wisten niet dat een man hun alleen maar wilde horen als ze het eten hadden bereid, of als ze een doodskreet slaakten. Het was in dit geval waarschijnlijker dat Selene iets had gezien waar ze van geschrokken was, of dat ze een poging tot denken ondernam. Zonder iets te zeggen opende Kay de voordeur en stapte naar buiten. Daarbij ging hij er volledig vanuit dat Selene hem wel zou volgen. De enige manier waarop ze zou blijven staan in de foyer was als ze dommer was dan Davis, want zelfs die zou één en één op kunnen tellen en tot de conclusie komen dat Ferwin geen thee met hem wilde drinken op welk willekeurig moment in ruimte en tijd. De donkerharige jongen liep langs de zijkant van het huis en keek even achterom naar Selene. Ze zag er in ieder geval uit alsof ze genoeg te weten was gekomen over hem. Waarschijnlijk hoefde hij niets te vertellen. Het vrouwelijk geslacht was over het algemeen heel goed in staat om hun eigen invulling te geven aan bepaalde gebeurtenissen. Alsnog kon Kay de verleiding niet weerstaan om terug te komen op het onderwerp waar ze het over hadden gehad voordat zijn vader ten tonele was verschenen omdat hij gelogen had tegen grootmoeder. Aan de achterkant van het huis kon hij de oranjerie al zien en moest zelf wel glimlachen om zijn leugen. Hij had alleen gezegd dat vader hem wilde verbouwen, omdat hij zijn grootmoeder niet bij Selene in de buurt wilde hebben. Zijn grootmoeder was erg gehecht aan de oranjerie, die Kay’s grootvader voor haar had laten bouwen en bij het idee dat hij verbouwd zou worden kon ze behoorlijk kwaad worden. Om dat te zeggen was misschien niet heemaal eerlijk, maar het werkte wel. Dit was echter wel de eerste keer geweest dat zijn vader zo kwaad was geworden dat hij Kay per direct op had gezocht. Dat was iets dat de Zwadderaar niet verwacht had en waar hij evenmin op gerekend had. Gelukkig had de toon van zijn vader boekdelen gesproken en had hij Selene nog achter het behang kunnen plakken. Anders was zeker de pleuris uitgebroken. Kay schudde nauwelijks merkbaar zijn hoofd om de gedachten eruit te krijgen en wreef even over zijn pijnlijke ribben. Daarna keek hij echter weer om naar Selene en vroeg: “Wat moet ik volgens jou van plan zijn met Bastiaan?” +3 |
![]() |
|
| Selene Raven | Nov 9 2010, 06:20 PM Post #11 |
![]()
|
Selene zag nog voor zich hoe de man Kay tegen de muur had geblazen, zonder enige waarschuwing of echt goede reden. Waarom deed de man dit? Met moeite kreeg ze zichzelf weer onder controle, wat was dit toch? Ze was veel gewend, maar ze kon niet begrijpen waarom dit voorval haar zo aangreep. Ze ademde in en uit en voelde haar hartslag rustiger worden. Ergens was ze blij dat haar vader niet zo was. Oke, ze mochten elkaar niet en maakten elkaar het leven zuur, maar Callisto had haar nooit zonder geldige reden vervloekt. Zo zat hij niet in elkaar en dat was ook tegen zijn principes in. Iets waar Selene nu heel blij om was. Kay was het schijnbaar gewend en herstelde zich sneller. De jongen opende de voordeur en liep daar naar buiten. Selene ging er vanuit dat ze de jongen moest volgen en liep ook door de deur. Ze was blij dat ze weg kon uit die ruimte en ze wilde de man zeker niet tegen komen. Ze ademde de frisse buitenlucht in en kwam nu volledig tot rust. Beiden zwegen de hele weg. Selene twijfelde of ze over het voorval zou beginnen, maar ergens wilde ze het niet weten. Al wist ze zeker dat de jongen pijn moest hebben. Die klap die hij had gemaakt was echt niet gezond geweest. Ze zat zo in gedachten dat ze niet doorhad dat Kay even achterom keek, niet dat ze daarop gereageerd zou hebben. Ze was nog te druk met het verwerken van de gebeurtenis en ze kon nog geen woord uitbrengen. Nadat ze een klein stukje buitenom hadden gelopen, beiden hadden de hele weg gezwegen, kwamen ze bij de oranjerie aan. Selene's mond viel nog net niet open van verbazing, zo mooi was de oranjerie. Ze snapte nu ook heel goed dat Kay's grootmoeder hier zo aan gehecht was. Selene wilde haar mond openen om een wauw uit haar mond te laten komen, maar Kay was eerder. "Wat moet ik volgens jou van plan zijn met Bastiaan?" Deze vraag kwam totaal onverwacht. Kay had besloten om met het eerste onderwerp verder te gaan, alsof er niets gebeurd was. Selene schudde even haar hoofd. Meende de jongen dit nou echt? Ze wist het antwoord echter al en keek de jongen met een vastberaden blik aan. 'Daar probeer ik dus achter te komen.' +2 |
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic » |







8:13 PM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners