Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
Bienvenue à Paris; Alex & Kay
Topic Started: Nov 2 2010, 11:10 PM (131 Views)
Alexandra Romano
Member Avatar


Het was de tweede week van zomervakantie en Alex was in Paris. De stad van de liefde, romantiek, Eiffeltoren, Mona Lisa, Motmartre en nog zoveel meer. Één van haar absolute lievelingssteden. In gedachten verzonken liep het meisje naar haar balkon, één van de zovelen. Uitzicht op de Eiffeltoren, wat prachtig. Op dit moment van de dag dan ook verlicht. Net zoals alle andere belangrijke monumenten in Parijs trouwens. Eigenlijk, alles was enorm verlicht in Parijs. Maar dat kwam de sfeer alleen maar ten goede, of zo zag zij het toch.Het was 8uur ’s avonds en de zon was juist onder gegaan, door de lichten van Parijs waren de sterren dan ook niet zichtbaar. Het enige enorme licht dat je zag was de Eiffeltoren. Een ijzeren toren die overdag het beeld van Parijs voor haar verpestte. Alex had het niet zo op architectuur van de 19e eeuw. En dan zeker niet zo’n scharminkel. Maar zelfs de zwadse moest toegeven dat het ’s nachts wel iets had. De hele stad straalde dan ook, overdag en ’s nachts, pure romantiek uit. Dat was dan ook de reden waarom ze deze Royal Suite voor de hele zomer had gehuurd.

Maar dat was niet de enige reden waarom ze een suite had gehuurd voor acht personen was dan ook omdat ze bezoek zou krijgen. Niet zomaar bezoek maar de enige echte Kay von Bournemouth. Hij kwam even naar Parijs op haar uitnodiging. Ze had er eigenlijk niet op gehoopt en was dan ook totaal verrast geweest toen zijn antwoord ja bleek te zijn. Het meisje besefte maar al te goed dat de 15-jarige geen zin zou hebben om een redelijk kleine suite met haar te delen. Dus had ze maar één genomen zodat hij haar kon ontwijken als hij daar zin in had. Of dat hij een kamer kon afbreken als het hem teveel werd. Door een andere uitgang uit de kamer zou kunnen verdwijnen. Of in een ander deel van de zitkamer zou kunnen zitten. Zich niet in dezelfde badkamer zou moeten wassen. En een paar balkons had waar hij een frisse neus kon gaan halen. Keuzes genoeg dus om niet in haar gezelschap te moeten vertoeven. Het was behoorlijk briljant dat ze eraan gedacht had, zeker voor haar.

Maar hun luxesuite ging nog veel verder dan dat. Verder hadden ze een eigen receptie, 4 kamers, een eettafel voor 12 personen ( dan kon ie nog steeds aan de andere kant gaan zitten ), 3 jaccuzi’s, 2 Turkse baden, een keuken, Wifi, muziek ( 5000liedjes ), een plasma tv in elke ruimte, 4 kluizen en zo kon het meisje nog wel even doorgaan. Het was het beste van het beste, het duurste waarschijnlijk ook. Maar dat was het waard. Over een paar dagen zouden haar ouders ook van New York overkomen. Maar tot dan was het alleen zij en Kay. Ze had hem eigenlijk alleen uitgenodigd voor het weekend. Niet dat de jongen niet langer welkom was, hij kon zo lang blijven als hij wilde. Maar of hij dat leuk zou vinden was nog maar de vraag. De zwad leek haar gezelschap meestal niet zo op prijs te stellen. Dus wilde ze hem niets aandoen tegen zijn zin.

En de blondine had natuurlijk op 1 probleempje gestoten, zijn kleding. Hij kwam uit een volbloed familie die weigerde met dreuzels om te gaan. Waarom zou de jongen dan gewone dreuzelkledij hebben? Niet, dat was ook haar conclusie geweest. Daarom had ze haar beste stylisten een kast voor hem laten uitkiezen. Van pakken voor speciale gelegenheden tot normale kledij voor overdag. Van klassieke stijl tot iets meer casual en ze had zelfs een schoenencollectie laten komen. Ze zag het hele tripje naar Parijs ook als haar verjaardagscadeautje voor hem. Op zweinstein had ze niet echt iets kunnen doen, Mills had haar vermoord. Maar hier in Parijs kon ze zich laten gaan. Vanavond nog zou ze hem meenemen naar Place Vendôme. Niets speciaals om mee te beginnen. Alleen als hij hier niet snel zou gaan aankomen dan konden ze helemaal niet meer gaan. Het meisje liep van haar plaats aan het balkom terug naar binnen, wachtend op zijn aankomst.

Chris: +4 voor een hele mooie post en alles wat je hebt verzonnen waardoor Kay uit je buurt kan blijven.
Edited by Chris Hillen, Nov 5 2010, 03:56 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Kay von Bournemouth
Member Avatar


Met een bijzonder uitdrukkingloos gezicht stapte Kay uit de haard en een gigantische kamer in. Ietwat stijfjes boog hij voorover en klopte wat vuil van zijn gewaad. Hij zou zo blij zijn als hij zijn verschijnselbewijs haalde. Dan hoefde hij tenminste nooit meer een voet in een haard te zetten en zijn kleding laten ruïneren door as en andere substanties die in het haardenkanaal rondzwierven. Toen hij klaar was met afkloppen keek hij koeltjes de kamer door.

Dit was Parijs. Parijs met Romano. De kamer was in ieder geval groot genoeg, als hij wilde zou hij haar zelfs kunnen ontlopen totdat het weer tijd was om naar huis te gaan. Een aanlokkende gedachte, maar waarschijnlijk niet één waar het blondje genoegen mee zou nemen. Hij kon haar beter meteen begroeten en daarna subtiel verdwijnen, dat zou hem misschien twee dagen respijt geven.

De donkerharige jongen zuchtte, maar rechtte vervolgens zijn schouders en keek de kamer nog een keer rond. Hij kon Alexandra zo niet ontdekken en dat feit ergerde hem. Een beetje manieren zou op zich ook geen kwaad kunnen. Gasten begroeten moest je altijd eerst doen, daarna mocht ze zich te allen tijde terugtrekken in de ijdele wereld die ze leek te bewonen. Zolang Kay daar zelf geen deel van uit hoefde te maken tenminste.

De Zwadderaar sloeg geïrriteerd zijn armen over elkaar en zijn ogen vernauwden zich iets. Hij stond nu al minstens drie minuten voor de haard en het domme blondje was werkelijk nog in geen velden of wegen te bekennen. Het was dan ook dat hij er helemaal niet naar uitzag om meer tijd door te gaan brengen met zijn vader, anders was hij allang weer vertrokken. Dat kleine feit zou er echter niet voor zorgen dat hij niet met het feit kon dreigen. Als ze hem echt zo graag wilde zien dan zou ze vast tevoorschijn komen uit de wereld die zij als ‘Dolce en Gabbana’ had bestempeld, wat dat dan ook mocht zijn.

Kay’s bovenlip krulde zich iets om. Hij stond hier nu al bijna vijf minuten en ze was nog steeds niet te bekennen. “Ik sta hier nu vijf minuten, mijn blondje. Het mag duidelijk zijn dat je moeder je nooit adequaat heeft geleerd hoe je gasten dient te ontvangen. Als je niet binnen twee minuten op zijn minst zichtbaar bent, dan vertrek ik weer.”



+3
Offline Profile Goto Top
 
Alexandra Romano
Member Avatar


Alexandra’s humeur ging er lichtjes op achteruit. Waar zat die gast? Hij kon zich natuurlijk in zoveel ruimtes verstoppen dat ze hem gewoon misliep. Maar dan had hij waarschijnlijk gewoon de moeite niet genomen om naar hier te komen en was ie wel gewoon thuis gebleven. Wat natuurlijk altijd mogelijk was. Pfff, hij deed er wel héél lang over. Als het zo zat dan kon ze hun avondeten gewoon bestellen bij één of andere derderangs pitabar. Het zou een caloriebom van jewelste zijn. En dat was nooit goed in Parijs, zeker niet in Parijs. Dat ze zich op school volpropte, geen probleem. Maar hier in haar dreuzelwereldje moest ze nu eenmaal mager blijven. Dat was een must, haar ouders zouden haar vermoorden als de ze tijdschriften zouden zien. ALEXANDRA ROMANO, VAN MODEL TOT VET ZWIJN. Niet bepaald de beste reclame als je ouders een modellenbureau en een eigen kledinglijn hebben.

Alexandra ging dan maar naar de zitkamer. Bij haar weten stond daar een haard. En ja hoor, de blondine was de kamer in geparadeerd en had zich op één van de stoelen gezet. Weer een minuut verstreek, echt, die jongen deed er belachelijk lang over. Uit pure frustratie legde ze haar benen gekruist op tafel en leunde achteruit zodat de stoel enkel nog met twee poten op de grond staan. Met haar armen over elkaar gevouwen keek ze gepikeerd naar de haar. Straks was ie verdwaald geraakt. Misschien was zijn Frans gewoon zo slecht dat het eerder op Turks leek en hij nu ergens in Turkije zat. Dat zou best rot voor hem zijn. Nog een minuut verstreek en toen plots …

“Ik sta hier nu vijf minuten, mijn blondje. Het mag duidelijk zijn dat je moeder je nooit adequaat heeft geleerd hoe je gasten dient te ontvangen. Als je niet binnen twee minuten op zijn minst zichtbaar bent, dan vertrek ik weer.”

Van schrik verloor Alex haar wankele evenwicht, gilde ( hard), klapte naar achter, belandde met veel lawaai op de grond en kreeg de verdomde stoel ook nog eens over haar heen. Wat een pijnlijke afgang, blunder, fiasco, flop, catastrofe. Er waren geen woorden genoeg voor maar pijnlijk was het zeker. ‘ Auw. ‘ kreunde ze terwijl ze de stoel in kwestie van zich af duwde. Snel grabbelde ze zichzelf ( en haar ego ) bij elkaar en stond weer op. Klaar om naar de zitkamer te gaan, waar Kay zich overduidelijk bevond. Even checken over haar outfit nog in orde was, check, haar haren, check, nagels, check. Voilà klaar voor een niet zo schitterende entree meer. Een zucht, en ze stapte de kamer in en haar hart versnelde – alleen maar omdat hij net haar afgang had meegemaakt.

En daar stond hij, de king of slyth in hoogsteigen persoon. De zwad was gekomen, nog steeds kon ze niet geloven dat hij hier daadwerkelijk stond. Lichtjes geërgerd omdat ze zich bijna dood was geschrokken keek ze hem aan. ‘ Kun je dat nooit, nooit meer doen? Ik verschoot me een ongeluk, letterlijk. ‘ meer tegen zichzelf dan tegen hem voegde ze eraan toe ‘ Deze suite is echt te groot. ‘ Het meisje nam haar Iphone van de tafel en zag het uur. Te laat, véél te laat voor haar afspraak in het restaurant. Verdomme. ‘ Hoe was jou vakantie trouwens al? Iets leuks gedaan? ‘ vroeg ze naar hem kijkend. Afwezig wachtte ze zijn antwoord af. Wat moest ze nu doen? Roomservice bestellen? Of gewoon wachten tot hij honger kreeg. Of misschien gewoon al champagne bestellen. Dat klonk logisch.

Zonder op hem te letten belde ze naar roomservice en bestelde in het Frans drie flessen champagne. O man, ze was haar gast bijna vergeten! Ze draaide zich meteen terug naar hem. ‘ Heb je bagage die ik op je kamer kan zetten? Of heb je honger? Dat kan trouwens nog een probleem worden want we hebben onze afspraak in het restaurant gemist. ‘ haar blik viel op zijn gewaad. O .. O! Dat kon echt niet. ‘ Euhm Kay, sorry hoor. Maar dat gewaad, dat kan echt niet. Je hoeft niet met dreuzels om te gaan ofzo. Maar ik heb een reputatie en ik moet die wel hoog houden. Dus zou je heel misschien iets anders willen aantrekken? ‘ haar blik ging van haar gewaad naar zijn gezicht en hield abrupt haar mond weer toe. Ze praatte te veel, het zou hem alleen maar afschrikken en dan zou hij zich voor de rest van het weekend ergens verstoppen. En dat zou niet doorgaan. Ze had duizenden dingen gepland. En dit moest natuurlijk een aangename tijd voor hem ook worden. De eerste glimlach van die dag verscheen op haar gezicht toen ze besefte wat voor een marteling dit niet voor hem moest zijn. Arme, arme Kay …



+3
Offline Profile Goto Top
 
Kay von Bournemouth
Member Avatar


Kay hoorde de gil en de knal, maar besloot er helemaal niet op te reageren. Misschien was ze tijdens de val wel haar nek gebroken en zou hij binnen twee minuten weer kunnen vertrekken. Haar ouders zouden haar vast gaan missen op een bepaald moment en tegen die tijd zouden ze haar niet meer kunnen reanimeren. In ieder geval zou er minder aan zijn hoofd gezeken worden. Daar zaten voordelen aan. Aan de andere kant zou hij dan weer terug naar huis moeten en dat had op één of andere manier ook geen prioriteit.

“Wil je dat nooit weer doen? Ik schrok me een ongeluk, letter.” Kay haalde zijn schouders op. Haar zwakke gestel was zijn schuld niet. Als ze een normaal gesprek niet eens kon bolwerken was het misschien tijd dat ze haar uit de samenleving zouden trekken. Hij negeerde haar vraag, aangezien ze nu in gesprek was met het meubilair leek het ook vrij onzinnig om iets te antwoorden.

Blablabla, ratel ratel ratel. Ho! Probeerde ze hem nu uit zijn kleding te praten? Dat dacht hij toch niet. Daarom blafte hij alleen: “Alles is bedekt! Zolang ik binnen ben moet je maar tegen mij aan kijken in een gewaad. Dreuzels die hier binnen komen doen dat uit eigen keuze."


+1
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
DealsFor.me - The best sales, coupons, and discounts for you
« Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic »
Locked Topic

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +