Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
Bastiaan's Vakantie; Kom jij hem toevallig tegen in zuid Frankrijk?
Topic Started: Nov 3 2010, 05:17 PM (142 Views)
Bastiaan Raven
Member Avatar


Vakantie dag 1, Vrijdag 12 Juli 2013

Bastiaan keek tevreden naar de boot die voor hem lag, een huiself liep af en aan, en dreuzels keken met een walgende blik. De jachthaven van Saint Tropez was gevuld met de grootste en meest extravagante jachten die Bastiaan ooit in zijn hele leven had gezien. Het familie jacht van de Raven’s leek nu een klein sloepje, maar het kon Bastiaan niks schelen, hij was helemaal alleen op vakantie. Nou was alleen niet helemaal alleen, uiteraard was er een huiself mee gekomen voor het nodige werk. Maar voor de rest was hij alleen op deze wereld.
Een dikke Amerikaanse liep naar de huiself toe die de nodige boodschappen aan het verslepen was. Onderweg keek ze Bastiaan even vuil aan en ging voor de huiself staan. Ze ging door haar knieën en met een blik vol medelijden nam ze de tassen van de elf over. “Arm ding, nog zo jong en dan al zo hard moeten werken.” Zei de vrouw en schudde licht haar hoofd. Het irriteerde Bastiaan dat zomaar iemand zich met zijn personeel bemoeide. Nog voor hij de vrouw kon aanspreken op haar wanstaltelijk gedrag begon ze al verder te ratelen. “U zou zo’n kereltje juist met veel liefde moeten behandelen, kinderen horen niet te werken. Iemand zo volwassen en sterk als u zou zich over hem moeten ontfermen!” Ondertussen schoof de huiself zenuwachtig heen en weer en durfde Bastiaan niet aan te kijken. Hij wist namelijk maar al te goed wat er ging komen. De elf probeerde uit alle macht de boodschappen terug te krijgen van de vrouw, maar zonder resultaat. “Zeg wilt u met uw vingers wel van mijn boodschappen afblijven! En ik weet niet hoe het bij u thuis zit, maar bij ons doet een huiself het werk. En zo jong is hij nog niet, kind is hij al helemaal niet meer te noemen.” Zonder enige waarschuwing liep Bastiaan vlak langs de vrouw heen en gaf haar een grove duw. De Amerikaanse verloor haar evenwicht, waarschijnlijk door haar overgewicht, en belande gillend in het water. Haar man kwam al aangesneld maar Bastiaan negeerde hem en sloeg het luik in zijn gezicht dicht. De elf keek bedroefd naar de zinkende boodschappen en begon toen op een drafje zijn weg zo onopvallend mogelijk terug te maken naar de stad om nieuwe in te kopen.

Bastiaan negeerde de verdere commotie buiten en sloeg een leeg boek open, pakte een veer en begon te schrijven:
Vrijdag 12 Juli,
Vertrokken uit GB op 11 juli, eindelijk ouders en familie achter latend en wat tijd voor mijzelf. Kunnen nadenken met een frisse wind in de rug. Gelukkig zorgde de Engelse wind daar meteen voor en was een snelle start verzekerd. Na ongeveer anderhalf uur varen op open zee de kust lijn van Frankrijk bereikt. Na enkele uren deze gevolgd te hebben en mee gelift te hebben met andere schepen Spanje bereikt. Preppy had gekookt en nam vanaf dat moment het roer over, in het ruim heb ik de verdere reis uitgezet en daarna op tijd gaan slapen. Vandaag vroeg aangekomen in de haven van Saint tropez, Preppy boodschappen laten doen en een kleine aanvaring gehad met wat dreuzels.

De letters begonnen op het blad te bewegen en leken te verdwijnen, het boek was echter behekst zodat niemand kon lezen wat er in kwam te staan. Maar Bastiaan was van plan om alles er in op te schrijven wat er gebeurde deze vakantie. Ondertussen hoorde hij de huiself, Preppy, schuifelen op het dek en het ruim in komen. De huiself borg van alles op en begon toen het jacht klaar te maken voor vertrek. Ze zouden nog wat verder varen en in een wat rustigere haven zich vastleggen. Hier was het te druk met dreuzels, en het enigste dat hier te doen was, was winkelen. Niet dat Bastiaan daar een hekel aan had, maar het was allemaal niet echt zijn smaak. Hij zou London nog wel eens onveilig maken voor zijn nieuwe garderobe.

Hij liep rustig ruim uit en ging ontspannen achterover zitten op ingebouwde bank op het achterdek. Half lachend om de capriolen van de huiself die probeerde om het zeil zonder magie naar beneden te krijgen. Dreuzels van andere jachten keken vol ongenoegen naar het hele tafereel. Waarschijnlijk dachten zij, net zoals die twee Amerikanen, dat het om een misvormde peuter of kleuter ging. De gedachte alleen al vermaakte Bastiaan enorm. Arrogant drukte hij zijn zonnebril beter op z’n neus en zwaaide verveeld naar de mensen die zo afkeurend keken.

Eindelijk was het schip klaar en Preppy lichte het anker en maakte de trossen los. Bastiaan was een beetje in slaap gesukkeld maar toen ze met wat ruigere wateren te maken kregen werd hij toch wakker. De huiself nam de verantwoordelijkheid over het schip en Bastiaan besloot een fles wijn open te breken. Natuurlijk had geen van beide het voor elkaar gekregen om alcohol te kopen, maar hij wist dat zijn vader wel wat verstopte onder banken in het ruim. Na ook nog een bij passend mes te hebben gevonden met kurkentrekken kon het feest eindelijk beginnen. Dreuzels noemde zoiets een kelnersmes of iets gelijknamig, eigenlijk kon het hem ook niks schelen. Bastiaan schonk twee glazen in en bood de elf een glaasje aan. Enigszins argwanend en stom verbaasd nam de elf het glas aan en nam voorzichtig een slok. Bastiaan glimlachte echter vriendelijk wat de elf deed overtuigen dat het in orde was en ook hijzelf nam nu een slok en genoot van het weer.

Na wat een eeuwigheid leek te zijn op open zee te hebben gevaren leek het ideale haventje in zicht te komen. Eenmaal binnen geloosd door een vriendelijk visser legde de elf het jacht vast aan de paar steigers dat het plaatsje rijk was. Daar keken de mensen echter niet op van het kleine wezentje of van Bastiaan’s arrogante verschijning. En na een nadere inspectie bleek op het vissersbootje van de man ook enkele elven rond te lopen. Bastiaan keek er niet van op, tovenaars waren immers verspreid over de hele wereld. Helaas was Bastiaan zijn Frans niet goed genoeg om precies te verstaan van wat de man zei, maar hij kon er wel uit opmaken dat dit een tovenaarsvriendelijke stad was.

Bastiaan bedankte de man vriendelijk, maar het mocht duidelijk zijn dat deze nog niet klaar was met hem. De man ratelde maar door in het Frans en Bastiaan keek hem verbouwereerd aan. Als uit het niets verscheen er een jong meisje aan de zij van de man welke lieflijk glimlachte naar Bastiaan. Even slikte hij, ze was prachtig, perfect, bloedmooi. Licht blond haar, met hier en daar een plukje donkerder. Een gaaf gezichtje en een perfect figuur, haar ogen waren diep donker blauw, nog mooier dan de zee waarover Bastiaan was komen varen. Het meisje toverde een glimlach te voorschijn en alles leek te kloppen, er waren geen woorden die haar ooit zouden kunnen omschrijven. Zelfs Kay zou moeten toe geven dat dit een mooi meisje was, zou Bastiaan hetero zijn was hij nu helemaal in het katzwijm gevallen. Maar helaas hij was niet van mutsjes, wel van sjaaltjes. Hoe hij ooit op die uitspraak was gekomen wist hij nu al niet meer, maar hij was hem op het lijf geschreven. Het meisje keek hem nog altijd vriendelijk aan en de man knikte heftig ja, het enigste probleem was dat Bastiaan geen idee had waar de twee het over hadden.

“Mijn grootvader wil graag dat je bij ons komt eten. Het zou een eer zijn om je te gast te hebben.” Bastiaan’s mond viel open van verbazing, het meisje bleek een taal van over de grens te kunnen spreken. Dat viel hem mee, Fransen stonden er immers om bekend dat ze geen woord over de grens spraken. Het meisje en de grootvader waren ondertussen onder weg gegaan, Bastiaan keek even achterom naar het jacht, maar besloot om mee te gaan met de mensen. Immers was het onbeleefd om zulke gastvrijheid af te slaan, en het was vakantie. De tijd om nieuwe mensen te leren kennen, meer te weten te komen over andere culturen, enzovoorts. Met een klein drafje haalde hij de twee in en liep mee met hun naar het huis, onderweg vertelde hij over zijn geplande vakantie en waar hij zou verblijven.

Toen ze aankwamen bij het huis, wat net buiten het dorp lag en eigenlijk nog een beste wandeling was, kwam de heerlijke geur hem al te gemoed. De grootmoeder, tenminste dat nam hij aan, stond in de keuken boven verschillende pannen. De rest van de familie zat al rond de eettafel, Bastiaan stelde zichzelf keurig voor, maar de meesten spraken alleen Frans en dat was nou net niet zijn beste taal. Hij ging op een stoel niet te ver van het meisje zitten zodat hij tenminste nog iemand had die hij kon verstaan.

Wijn werd ingeschonken en de verschillende gerechten kwamen op tafel, het was waar wat ze over de Franse keuken zeiden. Gevulde eend, gestoofde lamsbout, verschillende salades, een pasta met kip, het leek allemaal niet op te houden. Het één rook nog lekkerder dan het andere. Maar nog voor dat hij kon aanvallen kwam er nog iemand de hoek om. Bastiaan’s mond viel open van verbazing, hoe groot was de kans dat je een bekende tegen kwam in zo’n klein dorpje in Frankrijk. En dan ook nog iemand van Zweinstein, leerlingen uit Frankrijk gingen toch zeker naar de Beauxbatton’s?



+2
Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 12:53 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Léonie de Servian
Member Avatar


"Waarom gingen we ook alweer naar Frankrijk?" Vermoeid keek Léonie uit het raam van de auto. Na haar eerste jaar op Zweinstein en sinds ze had ontdekt dat je in de magische wereld veel sneller kon reizen dan op z'n 'normaals', zoals Lucas het noemde, verveelde Léonie zich iedere keer weer te pletter als ze met de auto ergens heen gingen. Op de voorbank draaide Gabriëlle zich om.
"We zijn uitgenodigd voor een familiediner van een tante van Lucas," zei ze. "Ze schreef dat ze deze tak van de familie beter wilde leren kennen. Daarom zijn we nu op weg naar Saint Tropez, waar ze woont."
"Pfff... Okay." Léonie glimlachte heel eventjes naar Gabriëlle, om niet onbeleefd te lijken, en keek daarna weer naar het voorbijrazende landschap van Zuid-Frankrijk. Familiediner, nou leuk! Léonie kende Lucas' familie eigenlijk helemaal niet, ze wist niet eens dat Lucas familieleden had. Nou ja, wel dat Lucas familie had in Zuid-Frankrijk, maar niet dat die familie ook echt op de hoogte was van het gezin De Servian uit een dorpje in Cornwall. Dat moet veel moeite hebben gekost, uitzoeken waar wij vandaan komen, dacht Léonie. Ergens in haar achterhoofd vormde zich het idee dat er misschien wel 'bovennatuurlijke krachten' in het spel waren, maar dat idee was té toevallig om waar te zijn. Maar toch, het zou altijd kunnen. Terwijl ze haar hoofd tegen het koele glas legde bedacht Léonie zich dat dit misschien toch niet de meest verschrikkelijke vakantie ever zou worden. Wie weet, misschien werd het wel heel erg leuk. Ze zou wel zien wat de vakantie haar zou brengen.

"Wauw." Dat was het eerste wat Léonie dacht, en ook hardop zei, toen ze het huis zag waar haar oudtante zou moeten wonen.
"Dat is wel wat groter dan het huisje van oma en ons, vind je niet?" fluisterde Nicole in Léonies oor. Blijkbaar dachten ze nog steeds vaak dezelfde dingen, een soort tweelingtelepathie? Léonie lachte even naar haar zusje en liep toen achter haar ouders aan, naar de immense voordeur.
Een familielid deed open, Léonie verstond zijn naam niet, en leidde haar, Lucas en Gabriëlle en Nicole naar de eetkamer, maar toen Léonie de hoek om ging schrok ze enorm, nog meer dan toen ze zag dat deze tak van de familie wel heel erg rijk moest zijn. Want daar, op een stoel aan de eettafel, zat iemand die ze kende. Een bekend gezicht! Een jongen, die ze kende van Zweinstein! Bestond toeval? Vast, want anders was dit wel heel bizar. Een jongen die bij haar op school zat, zat hier nu aan tafel. Aan tafel bij háár familie. Hoe raar kon deze vakantie zijn?
Ze kende de jongen niet heel goed. Bastiaan Raven, ze had over hem gehoord ja. Dat hij zo goed was in pianospelen, dat hij in Zwadderich zat en dat zijn nichtje ook in Zwadderich zat. Haar naam wist Léonie niet, maar een blik in de rest van de eetkamer en Léonie zag dat ze er niet was. Ze gebaarde naar Nicole dat ze haar niet achterna moest komen en liep toen aarzelend naar de jongen toe.
"Euhm, hoi?" Léonie glimlachte voorzichtig. "Ik dacht, hé ik zie een bekend gezicht! Zweinstein, toch?" Ze keek even naar Bastiaan, wachtend op een reactie, en praatte toen verder. "Ik ben Léonie, een bijna-tweedejaars Ravenklauwer. Vind je het erg als ik naast je kom zitten?" Léonie gebaarde naar de stoel naast Bastiaan. Toen een antwoord uitbleef ging ze maar zitten, terwijl ze zich verbaasde over het bizarre van deze situatie. Want wie kwam er nou een schoolgenoot tegen bij een familiediner? Ze kon zich niet voorstellen dat zij en Bastiaan familie waren, maar inmiddels verbaasde ze zich nergens meer over. Deze vakantie was toch al niet normaal meer.


+2
Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 12:55 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Bastiaan Raven
Member Avatar


Verbaasd keek hij toe hoe het meisje naast hem ging zitten. Op zijn vakantie kreeg hij het voor elkaar om een bekende van Zweinstein tegen te komen. Hij nam haar in zich op, ergens kwam ze hem wel bekend voor maar eigenlijk wist hij ook niet wie ze was. Maar gelukkig was ze zich ondertussen aan het voorstellen het was Léonie, bijna tweedejaars Ravenklauwer. Nu wist hij het weer, hij had haar een keer op een feestje gezien. Had ze niet Frans tegen hem gepraat toen. Wat waarschijnlijk betekende dat ze hier ergens vandaan kwam, maar waar? En waarom zat ze dan niet op de Beauxbattons? En wat deed ze in hemelsnaam in de kleine plaatsje? Hoe groot was het toeval.

“Hey” zei Bastiaan kort. Hij wist even niet hoe hij zijn verbazing onder woorden moest gaan brengen. Toestemming om plaats te nemen hoefde hij niet meer te geven want het meisje was al gaan zitten. Ergens was hij blij dat er iemand was die vloeiend zijn moedertaal sprak. Maar aan de andere kant, hij was op vakantie gegaan om dit soort dingen te ontvluchten. Dus wat moest hij nou met haar?

“Wat doe jij hier dan?” vroeg hij vrij direct. Pas nadat hij het had gezegd realiseerde hij zich hoe direct hij was geweest. Waarschijnlijk had hij ongelofelijk onbeschoft geklonken in plaats van zijn wel gemeende verbaasdheid en nieuwsgierigheid. “Sorry, ik ben gewoon verbaasd dat ik iemand tegen kom van school. Hier!” legde hij daarna even snel uit. Ondertussen keek hij de tafel over, de rest van de mensen met wie het meisje was gekomen waren ook gaan zitten en waren ondertussen begonnen aan het eten. Bastiaan besloot om beleefd te zijn en schepte wat van de eend op en begon rustig ervan te eten. Hij was immers te gast en moest zich gedragen. Niet dat hij anders als een oermens zat te schransen, maar thuis speelde hij nog wel eens met z’n eten als hij in gesprek was. Nu zou dat ongepast zijn.

Hij lette op de sfeer om hem heen, het was duidelijk gezellig en een warme zomer avond. Bastiaan had z’n jasje al uitgetrokken en over de stoel leuning heen gehangen, hopelijk kwam het niet te informeel over. Verder droeg hij een licht blauwe polo en een witte linnen broek met slippers. Hij had zich helemaal niet omgekleed sinds ze waren uitgevaren uit Saint Tropez, maar het leek er niet op dat de familie het hem kwalijk nam. Maakte Léonie eigenlijk deel uit van deze familie?



+1
Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 12:57 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Léonie de Servian
Member Avatar


"Hey," zei Bastiaan kort. Léonie nam het hem niet kwalijk, waarschijnlijk was hij bijna net zo overdonderd als zij. Ik bedoel, wie kwam er nou bekenden van school tegen in FRANKRIJK?! Iedereen van Zweinstein woonde toch in Engeland? Nou ja er waren altijd wel mensen zoals zij, met twee nationaliteiten, maar Bastiaan en twee verschillende paspoorten? Dat zag ze niet voor zich, hoe ze het ook probeerde.
"Wat doe jij hier dan?" vroeg Bastiaan, maar voor Léonie antwoord kon geven praatte hij alweer verder: “Sorry, ik ben gewoon verbaasd dat ik iemand tegen kom van school. Hier!"
Léonie lachte. Het wás ook bizar, dus ze was niet echt gekwetst door Bastiaans vraag. Ook al was die een beetje kortaf en onbeleefd gesteld.
"Ik ook, hoor. Ik had niet verwacht dat ik mensen tegen zou komen die ik ken," antwoordde ze. "Wat ik hier doe? Ik heb een familiediner-" op dat moment tikte iemand op haar schouder. Geïrriteerd draaide ze zich om, en ze keek recht in het gezicht van Gabriëlle.
"Léonie Marguerite de Servian, que faites-vous?!" het gezicht van haar moeder was rood van ingehouden woede. "Pourquoi avez-vous quitté? Je bent nog niet eens voorgesteld aan tante Florence!"
"Parce que... ik zag iemand van school, maman, en daar ben ik bij gaan zitten!" Léonie had moeite om haar stem niet te verheffen. "Iemand van school, hier! Dat is toch te gek voor woorden? Ik stel me zo wel even voor. Merde." Dat laatste zei ze zo zacht dat niemand het gehoord had. Althans, dat hoopte ze. Ze draaide zich met een ruk om naar Bastiaan, waardoor haar krullen in haar moeders gezicht zwiepten. Maar dat kon Léonie even niets schelen.

"Sorry," ze knikte verontschuldigend naar Bastiaan. "Maman is een beetje geïrriteerd geworden van de reis hierheen. Ze vroeg waar ik mee bezig ben, waarom ik ineens weg was." Léonie vertaalde gauw wat haar moeder had gezegd, want Bastiaan zag er niet uit alsof hij het verstaan had. "Maar om even op jouw vraag terug te komen: dit is dus familie van mij. Achter-achterfamilie ofzoiets, van mijn vader. Frans is mijn vadertaal." Ze keek even naar Bastiaan, die inmiddels zat te eten. Ja, misschien moest zij ook maar wat gaan eten. Maar ze had helemaal geen honger, eigenlijk. In plaats daarvan vroeg ze aan Bastiaan:
"En, waarom ben jij eigenlijk hier?"



Off: ik heb de tante maar even Florence genoemd, hopelijk ben je het ermee eens? (a')



+1
Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 12:58 PM.
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
DealsFor.me - The best sales, coupons, and discounts for you
« Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic »
Locked Topic

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +