Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
Gezellig dagje uit? Of toch niet..
Topic Started: Nov 6 2010, 08:46 PM (315 Views)
Elisabeth McFaith
Member Avatar


Het was een mooie dag ergens halverwege augustus, en Elisa stond midden in de Wegisweg. Ze was met haar moeder en haar zusjes Celeste en Talitha. Haar schoolspullen waren al gekocht, ze waren er nu voor de gezelligheid. Het was ook gezellig, tot het moment dat haar moeder opgepiept werd. Een noodgeval met een op hol geslagen roodkopje.

"Elisa, ik moet echt weg.. Kun jij zorgen dat Talitha en Celeste thuis komen? Hier is het geld en brandstof, ik zie je straks wel!" zei haar moeder, waarna ze verdwijnselde. Toen stond Elisa daar, met haar twee zusjes in de wegisweg. In twijfel wat ze nu moest doen.. Ze kon een huiself oproepen, brandstof gebruiken, of ze konden hier nog blijven. Brandstof werd moeilijk verwachtte ze, omdat ze met de vijfjarige Talitha zat. En met de tienjarige Celeste natuurlijk, die af en toe een ongeleid projectiel is.

Elisa keek om zich heen, en dacht na. Een huiself oproepen lag nou ook niet echt in haar aard, ze vond dat ze het zelf wel kon. Links was een bezemwinkel, rechts een boekwinkel. Tegenover haar lag een toverdrankingrediënten winkel, ernaast een kledingwinkel.. Ze twijfelde nog. Het was nog vroeg zag ze toen ze omhoog keek, de zon stond niet hoog.

Ze besloot dat ze wilde blijven. Er kwam een groep mensen met kleurige pakken en snoep voorbij, en zowel Talitha als Celeste probeerde zich los te trekken om achter de groep aan te rennen. Elisa verstevigde haar greep op Talitha’s handje, maar de grip op Celeste ontglipte haar. Celeste rende achter de groep aan, en Elisa kon haar niet gelijk achterna rennen omdat ze met Talitha zat. Ze moest eerst Talitha op haar rug hijsen, voordat ze achter haar aan kon rennen.

Ze rende door de menigte heen, maar zag de gekleurde mensen nergens. Maar, wat veel erger was, ze zag Celeste ook niet! Onder het rennen bleef ze roepen. “Celeste! Celeste! Waar ben je?” op een driesprong bleef ze staan, en keek met grote ogen om zich heen. Waar was ze nou?


+2
Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 02:09 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Celeste von Beackhaert
Member Avatar


Ze wist dat het stom was, maar ze wou gewoon niet. Niet zonder Marc. Maar goed, ze had het al lang genoeg uitgesteld. Het moest er nu echt van komen, ze moest schoolspullen gaan kopen. Ze kon immers niet zonder spullen naar Zweinstein. Zuchtend liep ze naar het, het dienstmeisje totaal negerend. Ze wist niet hoe het zat. Ze deed altijd maar arrogant om haar verlegenheid te verbergen. De dienstmeisjes en de huiselfen waren doodsbang voor haar gedrag. Niemand wist eigenlijk hoe verlegen ze was. Het meisje haastte zich om haar het brandstof aan te geven. Celeste ging in de schoongemaakte haard staan, liet het brandstof uit haar hand vallen en zei luid en duidelijk: 'De weg-is-weg.' Ze verdween in de groene vlammen, en al na enkele seconden rondtollen belande ze in de Lekke Ketel. Ze controleerde of er geen as op haar kleren zat en wandelde toen op haar gemak de Lekke Ketel uit, naar het kleine binnenplaatsje. Daar stond ze te wachten op het dienstmeisje. Die kwam al snel naar haar toe. Ze wou iets aardigs zeggen, dat ze niet bang moest zijn, dat ze het niet zo bedoelde. Maar het was alweer te laat. Ze zond een woedende blik op het dienstmeisje af. Die opende gauw de poort naar de Wegisweg. Celeste liep aarzelend door de poort heen. Ze genoot van de zon op haar gezicht, maar de aanblik van de drukke, gezellige Wegisweg maakte haar verdrietig. Dit had ze met Marc moeten doen. Ze voelde dat het dienstmeisje naar haar staarde. Celeste keek gauw de andere kant op. Ze wou niet dat iemand haar zo zag. Ze liep verder, naar de Apotheek. Ze rook de stank al ver van tevoren en stuurde het dienstmeisje naar binnen. Datzelfde herhaalde ze bij Klieder & Vlek, maar helaas kon dat dienstmeisje geen gewaden voor haar kopen of een toverstaf uitkiezen. Dat moest ze zelf doen. Ze had de gewaden vlug afgehandeld. Nu moest ze overgaan tot het moeilijkste punt: de toverstaf. Ze haalde diep adem en liep toen de drempel over.

Binnen tien minuten was ze klaar. Ze had haast gehad, en had dit dan ook duidelijk gemaakt. Ze moest weg van deze plek. Weg van de herinneringen aan Marc. Maar ze wou niet dat het opviel bij het dienstmeisje, dus stelde ze bot voor om nog eens een keer naar de boekwinkel. Ze wist namelijk zéker dat het meisje de verkeerde boeken had gekocht. Zucht. Van twee kanten. Van Celeste, omdat ze helemaal niet zo onaardig wou doen. Zucht van het dienstmeisje, omdat ze de goede boeken had gekocht. 'Zúcht je daar?' zei Celeste. Even keek ze verward. Dat had ze helemaal niet gezegd, ze wou zeggen dat het haar speet. Aan de blik van het dienstmeisje te zien, had ze het wel gezegd. Nu moest ze haar zin wel afmaken. Celeste slikte. 'Ga dan maar terug, als je zo graag wilt. Ik kom later wel.' Nadat ze dat had gezegd liep ze weg. Ze wist niet wat ze moest doen. Rondlopen? Ze had geen geld. Ze besloot maar even doelloos rondjes te lopen. Ze botste tegen een aantal mensen op en mompelde een afwezige sorry. Ze werd teveel in beslag genomen door haar herinneringen aan Marc.

Opeens hoorde ze haar naam. Een meisje rende woest door de menigte. 'Celeste! Celeste! Waar ben je?' Celeste keek verward op. Ze kende het meisje niet, waarom riep ze haar dan? Aarzelend liep Celeste op het onbekende meisje af. Ze wou haar aardig vragen waarom ze haar riep, maar er kwamen hele andere woorden uit haar mond: 'Wáárom roep je mij? Ik ken je helemaal niet.' Arrogant keek ze het meisje aan. Maar vanbinnen was ze bang. Bang dat ze het verkeerd had opgevat.


+2
Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 02:11 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Elisabeth McFaith
Member Avatar


Elisa stond nog maar net op de driesprong, toen er een meisje naast haar opdook. Elisa keek haar even aan, maar liet daarna haar ogen weer door de menigte glijden, 'Wáárom roep je mij? Ik ken je helemaal niet.' sprak het onbekende meisje opeens. "Zij niet aardig!" zei Talitha vanaf Elisa's rug. "Sst, Talitha. Dat zeg je niet" zuchtte Elisa bestraffend, terwijl ze zich naar het meisje toekeerde.

"Het kan kloppen dat jij mij niet kent, want ik ken jou ook niet. Elisabeth McFaith, aangenaam." sprak ze kalm, het meisje vriendelijk aankijkend. "En ik riep jou niet, maar mijn zusje. Ze is net weggerend, achter een stel veelkleurige mensen aan." ze liet haar ogen weer door de winkelstraat dwalen. Daarna keek ze weer naar het meisje. "Ze heeft donkerblond haar, bruine ogen, en draagt een groene jurk. Ze is iets kleiner dan ik. Heb jij haar misschien gezien?"

Ze draaide zich weer om, om door de straat te kijken. Waarom, wáárom was ze dan ook zo klein? Als ze nou zo groot geweest was als haar broer Brandon of haar vader, had ze over de mensen heen kunnen kijken! Nu moest ze mensen opzij duwen om te kunnen kijken, het was niet eerlijk.

Opeens had ze het gevoel dat ze haar zusje zag, en ze rende weer weg. Ze rende richting een meisje wat haar aan Celeste deed denken, en tikte het meisje op haar schouder. Toen zij zich omdraaide, bleek dat ze een onbekende aangetikt had. Elisa bloosde en excuseerde zich. Daarna rende ze snel terug naar waar ze onbekend kind, die ondertussen wel een naam had, had achtergelaten. “Nee, dat was haar niet.” Sprak ze met een frons.

Ze begon zich steeds meer zorgen te maken, Celeste ging er nooit zomaar vandoor.. Ze was wel eens dwars en koppig, maar dat was elk kind. Haar zusje was de persoon niet om blij weg te rennen, en Elisa achter te laten in zorgen. Ze zou toch niet ontvoerd zijn? “Doe niet zo stom, ze ontvoeren geen tienjarige meisjes!” sprak Elisa inwendig streng tegen zichzelf. “Zelfs niet als het tienjarige rijke meisjes zijn.. Dat doen ze niet.”



+2
Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 02:11 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Celeste von Beackhaert
Member Avatar


'Zij niet aardig!' klonk het opeens. Een jong meisje had dat gezegd. Celeste keek haar verbaasd aan. Ze wist dat het waar was, maar hoe moest ze anders reageren? Nu opeens aardig doen? Nee, nu moest ze doorzetten. Ze keek het meisje arrogant aan, maar besloot haar geen antwoord te geven. Ze wou het kleine ding niet kwetsen. Ze hoorde hoe het andere meisje met Tailitha aansprak, en haar bestrafte. 'Het kan kloppen dat jij mij niet kent, want ik ken jou ook niet. Elisabeth McFaith, aangenaam.' Op een arrogant toontje vervolgde Celeste: 'Céleste von Beackhaert, aangenaam.' Dat laatste zei ze op een spottend toontje. Het arrogante gedrag was er gewoon ingeslopen, als een masker. Ze hoefde er geeneens meer over na te denken. 'En ik riep jou niet, maar mijn zusje. Ze is net weggerend, achter een stel veelkleurige mensen aan.' Celeste stak haar neus in de lucht. 'Veelkleurige mensen? Natuurlijk.' Celeste besefte dat ze die mensen had gezien, ze renden richting de ijssalon. 'Ze heeft donkerblond haar, bruine ogen, en draagt een groene jurk. Ze is iets kleiner dan ik. Heb jij haar misschien gezien?' ging Elisabeth verder. 'Nee, het spijt me,' zei ze bekakt. 'Ik let niet zo vaak op.. jongere mensen.' Leugen nummer een. Kleine kinderen waren schattig. Opeens was het meisje verdwenen. Celeste zuchtte. Ze wist dat zíjzelf onbeleefd was, maar dit was ook onbeleefd, zomaar weglopen. Toen was ze weer terug. 'Nee, dat was haar niet.' zei Elisabeth. Opeens ving Celeste de blik van een maar al te bekend gezicht: het hoofd van de huishouding en het dienstmeisje. Geschrokken draaide Celeste zich om naar Elisabeth.

Ze moest iets verzinnen, ze wou niet terug naar huis. Snel trok ze Elisabeth en haar andere zusje mee, van de driesprong af. 'Als je je zusje zo graag terug wilt zien,' zei Celeste ongeduldig en trok haar nog een stukje mee. 'Dan moet je naar de ijssalon gaan. Daar rende een groep mensen heen, in felle kleuren.' Ze duwde met gemak een groep mensen opzij en zorgde ervoor dat Elisabeth haar volgde. De ijssalon was zeker 200 meter verderop, dus daar zouden het dienstmeisje en het hoofd haar niet vinden. Opeens stond Celeste stil. Ze waren bij de ijssalon aangekomen. 'Nou, kijk eens aan, één groep veelkleurige mensen.' klonk het arrogant. 'Heb je je zusje al gezien?' vervolgde ze ongeduldig. Ze bleef om zich heen kijken om te kijken of ze geen bekende gezichten zag. Had het dienstmeisje nou serieus het hoofd van de huishouding erbij gehaald? Dat was nou het nadeel van échte mensen in dienst hebben. Huiselven mochten alleen maar schoonmaken, de dienstmeisjes deden de boodschappen. Argh.

Elisabeth dook de menigte in om naar haar zusje te zoeken. Haar ándere zusje bleef achter bij Celeste. Celeste vroeg zich af waarom zij met z'n drieën de wegisweg op mochten, zonder ouders. De kleintjes waren dan ook écht gewoon klein. Celeste deed een stap achteruit, de schaduw in. Het was een ontzettend warme dag, zelfs in de schaduw was het om te stikken.

OOC: godmode toestemming


+2
Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 02:11 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Elisabeth McFaith
Member Avatar


'Nee, het spijt me. 'Ik let niet zo vaak op.. jongere mensen.' Zei het meisje wat Celeste heette. Elisa wilde net zeggen dat het toevallig was dat zij ook Celeste heette, toen ze dus dacht dat haar zusje er was. Ze stond er nog maar net, toen Celeste twee haar met een geschrokken blik mee begon te sleuren. "Hé! Ik kan zelf ook wel lopen!" zei ze beledigt, terwijl ze mee liep. Ze kon immers niet veel anders doen als ze meegesleurd werd.

'Als je je zusje zo graag terug wilt zien, Dan moet je naar de ijssalon gaan. Daar rende een groep mensen heen, in felle kleuren.' zei Celeste, die ondertussen een stel mensen opzij duwde, en Elisa nog mee sleepte. "Sorry, sorry" excuseerde de laatste zich. Toen ze bij de ijssalon aangekomen was, stond Celeste twee stil. 'Nou, kijk eens aan, één groep veelkleurige mensen. Heb je je zusje al gezien?' vroeg ze ongeduldig. "Nee, nog niet." antwoordde Elisa kalm, terwijl ze naar de menigte keek.

Elisa zette eerst Talitha op de grond, en zei dat deze bij Celeste moest blijven. "Maar Celeste niet hier!" zei Talitha beledigt, waarop Elisa zuchtte. "Bij déze Celeste, dan ga ik de andere Celeste zoeken. Oké?" ze keek haar even strak aan, en keerde zich daarna om naar de andere Celeste. "Wil jij even op m'n zusje letten? Alvast bedankt."

Voor Celeste de mogelijkheid had om te antwoorden rende Elisa weg. Ze rende richting de menigte, en rende er vooral doorheen. Ze duwde hier en daar iemand opzij, en riep door. "Celeste! Waar ben je?" het duurde even, en ze zag haar niet. "Zoek je iemand?" vroeg een heks in een heel felgeel gewaad opeens. Elisa knipperde twee keer met haar ogen, en antwoordde dat ze haar zusje zocht. "Donkerblond haar, bruine ogen, en een groene jurk? Die is afgeslagen bij de boekwinkel." sprak de heks vriendelijk. Ze legde uit hoe ze bij de boekwinkel kwam, en wenste haar veel succes met haar zoektocht.

Elisa bedankte haar, en liep terug naar Celeste twee en Talitha. "Ze schijnt bij de boekwinkel te zijn, die kant op." sprak ze, de andere kant op wijzend vanwaar ze net kwamen. "Ik ga daarheen, kom je mee? Helemaal alleen rondlopen lijkt me ook niet geweldig." sprak ze vriendelijk. Ze pakte de hand van Talitha, en begon richting de winkel te lopen. Celeste zou wel volgen, zo verwachtte ze.



+2
Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 02:13 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Celeste von Beackhaert
Member Avatar


Elisabeth dook in de menigte op zoek naar haar zusje, het jongere zusje achterlatend bij Celeste. Celeste wist dat ze twee mogelijkheden had:

1. Meegaan met het dienstmeisje terug naar huis, via het haardvuur, en dan een preek over zich heen krijgen van haar ouders.
2. Elisabeth helpen zoeken, en dus niet teruggaan naar huis, de preek uitstellen, nog even wegblijven van alle dwang, regels, straf, blablabla.

Oké, ze zou óóit wel eens teruggaan naar huis.. Maar nog niet nu. Er renden een paar kinderen voorbij, zou dat het zusje van Elisabeth zijn? Een paar keer hoorde Celeste de naam Celeste door de lucht gaan. Ze hield zich in zodat ze niet ging roepen. Vervelende gewoonte, binnen een seconde alweer terugroepen. Aangeleerd. Vervelend. Bah. Bah. Bah. Nerveus bestudeerde Celeste iedere voorbijganger. Niemand die ze kende. Of, die man daar kende ze wel. Een of andere 'vriend' van haar vader. 'Vriend', omdat hij invloedrijk was. Rijk, qua geld ook. Puurbloed. Een of ander raar hoofd. Hopelijk zag hij haar niet.

'Ze schijnt bij de boekwinkel te zijn, die kant op.' Elisabeth was er weer. Celeste keek haar aan en besefte in één seconde dat ze maar arrogant moest blijven doen. Daarom zuchtte Celeste. Ze besloot maar om Elisabeth te volgen ('Ik ga daarheen, kom je mee? Helemaal alleen rondlopen lijkt me ook niet geweldig.'), dus wandelde ze gespannen het zonlicht in. Het kleine zusje (hoe heette ze? Celeste (twee, dus) was kwijt, dus deze moest anders heten), hield Elisabeth's hand vast en volgde haar oudere zus.

Ze liep naar de boekwinkel toe, maar botste tegen een vrouw aan. Een wel héél bekende vrouw. Celeste boog gelijk haar hoofd en schudde haar haar voor haar ogen. Ze mompelde een onverstaanbaar excuus tegen het Hoofd Huishouding en ontweek de vrouw, waardoor die net misgreep. Ze hoopte niet dat ze haar zou volgen, want dan had ze pas echt problemen. Een achtervolging op de Weg is weg, wat dus echt roddels zou opleveren. Beroemdheid die ze zich niet kon veroorloven. Ze haalde Elisabeth snel in en ging naast haar lopen, nog steeds met het haar voor haar gezicht. 'Hoe weet je zo zeker dat ze bij de boekwinkel is?' vroeg Celeste, terwijl ze haar pas versnelde.


+2
Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 02:13 PM.
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
DealsFor.me - The best sales, coupons, and discounts for you
« Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic »
Locked Topic

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +