| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| Zweinstein Express staat klaar voor vertrek!; Stoomwolken in vormpjes | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Nov 7 2010, 08:29 PM (4,256 Views) | |
| Bastiaan Raven | Nov 8 2010, 11:09 PM Post #16 |
![]() ![]()
|
Bastiaan keek op van het bezoek. Kay hield de deur open, en Bastiaan’s hart begon sneller te kloppen. Zou hij de hele reis alleen met Kay kunnen zitten. Helaas kwam daar een vrouwelijk figuur naar binnen geschuifeld. Er was niets op de wereld waar Bastiaan een grotere pest hekel aan had dan zij, maar dat ging hij niet laten merken. Als Isabella Mills ook maar een greintje door kreeg van wat hij voelde voor Kay. Werd hij langzaam gefileerd voor de rest van zijn leven. Hij glimlachte vriendelijk naar haar, maar verwachtte niet veel terug. In al de tijd dat hij op Zweinstein zat, had hij eigenlijk nooit echt met haar gesproken. En dat was hij nu ook niet van plan. Kay kroop tussen de twee in, blijkbaar zat hij liever tussen deze twee dan op een lege bank. Met enige verbazing nam Bastiaan het spektakel waar, maar het was waar. Kay ging tussen hen in zitten, dit was niet een fata morgana. Helaas was Isabella op een andere toer, als een speels schoolmeisje liet ze haar hoofd tegen Kay’s schouder vallen. Oh wat wilde Bastiaan graag hetzelfde doen, maar de troela was hem voor. De coupé was te klein, de trein was te klein, de wereld was zelfs te klein op dit moment. Maar Bastiaan negeerde het. Uiteraard kon hij haar van alles aan doen, haar verlammen, wurgen, slakken laten kotsen. Desnoods verdrinken. Maar nee, waarschijnlijk zou Bastiaan het dan niet overleven en was iedere kans die hij had bij Kay dan verkeken. Even keek hij opzij naar de jongen naast hem, uiteraard had die waarschijnlijk geen interesse in zijn belevenissen. Het was Kay! Bastiaan’s hoofd dwaalde af richting het raam, het perron was druk, overal stonden nog ouders te zwaaien. Vertrokken ze dan nooit? En waar was zijn nichtje! Ze moest hem redden van deze nachtmerrie, op deze manier werd de reis een marteling. Bastiaan keek vanuit z’n ooghoeken kort naar Kay, Isabella had haar ogen dicht en had duidelijk geen zin om te praten. En dat vond Bastiaan best, hij hoefde haar geflirt met de jongen niet bij te wonen. Alleen het idee al zorgde ervoor dat hij een onvergefelijke vloek op haar wilde gebruiken. Bastiaan ging een beetje verzitten, een lichte grijns voltrok zich rondom zijn mond. Zijn been wijkte wat uit naar links en jawel, contact. Een lichte rilling ging over zijn rug. Nu was het Bastiaan die zijn knie tegen die van Kay liet komen, maar hij deed het expres. In de kerst vakantie was het ook al voorgevallen, maar of Kay het expres had gedaan of per ongeluk wist hij niet. Selene: +2 Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:26 PM.
|
![]() |
|
| Maria Fargo | Nov 9 2010, 08:31 AM Post #17 |
![]()
|
Op het niet-magische perron van Londen had Maria afscheid genomen van haar vader en haar zusje. Nu stond ze op perron 9 3/4 en stond de grote rode trein al te ronken. "Zo, lieverd, ben je er klaar voor?" vroeg Pam. Maria stond met de grote hutkoffer en het mandje van haar kat een beetje te bibberen op het perron. Deels van spanning, deels van de kou. "Ja hoor, ik heb alles bij me," antwoordde ze afwezig en keek het perron rond. Er waren al heel veel leerlingen van Zweinstein aanwezig, maar ze zag nog niet zo veel eerstejaars. God, ze hoopte dat ze ergens in de trein kon zitten waar geen vervelende mensen zaten! Ze nam diep adem en draaide zich om naar haar moeder. "Oké, mama, ik ga in de trein zitten!" "Goed lieverd," zei haar moeder en pakte haar portemonnee uit haar tas. "Hier is wat geld, je snapt hoeveel alles waard is hè? Dan kan je wat lekkers kopen in de trein!" Ze drukte twee galjoenen in Maria's handen en gaf haar een stevige knuffel. Maria drukte haar moeder dicht tegen zich aan en blies haar adem uit om de spanning los te laten. "Tot in de vakantie, mam," zei ze zachtjes en liet haar moeder los om naar de trein te lopen. Er zaten al best veel leerlingen in de trein, maar daar ze niemand kende zocht ze liever een lege coupé. Ze vond het altijd een veiliger positie om ergens als eerste te zitten dan om ergens bij te gaan zitten. In de tweede wagon vond ze een lege coupé en ging zitten op een plekje naast het raam. Haar tas met handbagage en Spin's mandje zette ze bij haar voeten. Ze deed het deurtje van de mand open. Spin rekte zich uit en sprong met een lenige boog op Maria's schoot, om daar een beetje om haar heen te kijken en de nieuwe omgeving op te nemen. Ze hoorden allerlei geluiden uit de andere coupés opklinken: geroezemoes van kletsende leerlingen, voetstappen in de gangen, het rollen van hutkofferwieltjes en af en toe een dierengeluid. Maria trok haar korte wollen mantel uit, vouwde hem op en stopte hem in haar handbagage. Het was lekker warm in de trein, dus die had ze niet meer nodig! Speciaal voor deze dag was ze met haar moeder naar het winkelcentrum geweest en had ze nieuwe schoenen gekregen –hele mooie, zwart lak-, een nieuwe jurk en de wollen cape. Normaal droeg ze gewoon jassen, maar haar moeder had een mantel wel toepasselijk gevonden, nu ze voor het eerst naar Zweinstein ging. Haar moeder, Pam Fargo-Waters, kwam uit een lijn van heksen en tovenaars die allemaal onderwijs hadden gekregen op Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus, meestal in Huffelpuf of Ravenklauw. Toen Pam er achter kwam dat Maria ook magisch was was ze extatisch geweest en was Zweinstein een logische keuze. Maria was daar zelf nog niet zo zeker van. Na al de verhalen die ze had gehoord en gelezen over alle gebeurtenissen met die Harry Potter in het verleden twijfelde ze of de school wel echt veilig was... Maar als haar moeder er zo van overtuigd was, zou alles wel goed komen. En ze had immers ook veel goeds gelezen over de school. Het nieuwe schoolhoofd, meneer Creed, zou druk bezig zijn met het imago van de school weer op te krikken en dat lukte aardig. Jammer was wel dat haar zusje Nelly, die drie jaar jonger was, geen enkele vorm van magische aanleg vertoonde. Ze had het leuk gevonden als ze na een tijdje op dezelfde school zouden zitten. Dat zou dan voor het eerst zijn. Zeker met het hele kostschool-principe zouden ze elkaar maar heel erg weinig zien. Ze had haar zusje een hele dikke knuffel gegeven en beloofd dat ze haar veel zou schrijven. “Marmar, stuur je dan een cadeautje voor mij mee?” “Tuurlijk Nelbel,” had Maria gefluisterd, met een brok in haar keel. Nu moest ze tot de kerstvakantie zonder haar familie. Ze knuffelde haar kat wat dichter tegen zich aan en keek naar buiten, waar haar moeder nog steeds stond en even naar haar zwaaide. Selene: +3 voor een goede post Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:32 PM.
|
![]() |
|
| Aily Moon | Nov 9 2010, 02:36 PM Post #18 |
![]() ![]()
|
'Goed dan! Ik dacht dat het leuk zou zijn een dag langs te gaan bij MIJN OUDERS voor ik terug ging naar Zweinstein! Mooi niet dus!' Aily keerde haar ouders de rug toe en stampte in de richting van de grote deur in de hal, haar koffer nog in de hand. Maar nog voor ze de hal had bereikt boorden de lange nagels van haar moeder zich in haar arm. Een gesmoord geluid verliet Aily's mond toen de nagels door haar huid heen drongen. 'Aileen Secora Moon! Waag het niet een dergelijke toon op te zetten tegen je vader en mij!' De schrille stem van haar moeder bezorgde haar koude rillingen die langs haar rug naar beneden liepen. Maar Aily was veel te woest om dat te laten blijken. Ze rukte haar arm uit de grip van haar moeder en trok daarbij nog een stuk van haar eigen huid open, bloeddruppels vormden zich op haar huid, maar dat was nog iets waar ze nu niet aan kon denken. 'Als jullie mij niet respecteren, hoeven jullie ook van mij niets terug te verwachten!' schreeuwde Aily. 'Nooit denken jullie aan mijn belang! Tanden op elkaar Aileen. Moons huilen niet, dus jij ook niet! Zorg dat je in Zwadderich komt, anders hoeven we je hier niet meer terug te zien! En altijd was Ricardo beter, hoe erg ik ook mijn best deed. En altijd was Luciano beter, zelfs toen hij dreuzelmeisjes ging zien! Is het omdat ik de jongste ben? Of is het omdat ik meisje ben!' Dit was een beschuldiging waar ze al langer mee rond had gelopen, en nu was hij er eindelijk uit. Er kwam geen antwoord. Haar moeder staarde terug en haar vader liet de wijn in zijn glas rondgaan, maar de stilte zei meer dan ze hadden kunnen uitleggen. 'Ik begrijp het. Maar wat jullie ook willen ik kan er niets aan doen. Dit is hoe ik ben en als ouders horen jullie daar mee te kunnen leven! Maar jullie zijn zo ongelofelijk bekrompen en snobisitsch en egoïstisch en blind en bezeten van tradities! Weet je wat, van mij hoeft het niet meer! Ik heb het gehad, ik ga!' Aily draaide zich om en liep naar buiten, naar Ricardo die op haar stond te wachten. 'Ik wil nu naar het station,' zei ze. 'Ail, je hebt zo lang tegen pa en ma staan schreeuwen dat we niet eens meer vroeg zijn. Merlijns ondergoed! Wat is er met je arm gebeurd?' 'Ma gebeurde! Nu blij?! Ik wil gaan!' schreeuwde ze tegen haar broer. Ricardo pakte haar bovenarm vast waar geen bloed uit kwam en verschijnselde haar naar platform 9 3/4. 'Aily, nu moet je eerst even naar me luisteren voor je zo woedend de trein in stapt.' Ricardo zakte door zijn knieën zodat ze op dezelfde hoogte zaten. Aily keek hem venijnig aan. Ze was niet in de stemming om te luisteren. Ze wilde schreeuwen, schoppen, krabben, slaan, schelden, maar ze deed het niet. In plaats daarvan haalde ze diep adem en keek Ricardo recht in de ogen als teken dat ze luisterde. 'Pa en Ma hoef je je op Zweinstein geen zorgen over te maken. Als je niet in te veel problemen komt en er geen brief naar huis gaat heb je helemaal niets met hen te maken. Ik zal met ze praten, misschien kom ik er uit, misschien niet. Ik zal je in ieder geval schrijven over hoe het gaat hier, zolang jij ook af en toe een brief stuurt. Afgesproken?' Aily wist niet precies wat het was, maar ergens diep binnen in haar was iets dat haar deed knikken. 'Mooi, heb plezier met je vrienden. Misschien kun je anders met kerst naar mij toe komen?' Alle boosheid was gewoon weggeveegd. Vroeger had hij dat ook voor elkaar gekregen, de enige die haar opvliegende karakter onder controle had kunnen houden. Aily omhelse hem. 'Ik wil best wel in de kerstvakantie komen. Doe de groeten aan Sofia voor me,' zei ze. Ze pakte de kooi van Zirkonia van hem aan. En toen vertrok ze naar de rode trein haar koffer achter zich aan. In de trein waren al veel coupés bezet, maar achteraan vond Aily een coupé met een meisje erin, Sissi. 'Hoi Sissi, nog een leuke zomervakantie gehad?' vroeg Aily terwijl ze haar koffer in het bagagerek propte en op de bank tegenover sissi plofte. Ze zette de kooi naast zich neer en legde haar benen op de bank. Selene :+2 Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:33 PM.
|
![]() |
|
| Sid Vicious | Nov 9 2010, 04:07 PM Post #19 |
![]() ![]()
|
"Mam.. Pa" De iets gegroeide Sid Vicious keek naar de trein, waar hij een jaar geleden voor het eerst in zat. "Ik moet weer naar school dus" Hij knikte terwijl hij naar de nieuwe eerstejaars leerlingen keek, die hopeloos aan het rondrennen waren en die ook elk moment onder de trein konden glijden. "Nouja.." Hij gaf z'n moeder nog een kus op der wang. "Ik zie jullie binnenkort wel weer! Schrijf me!" Hij gaf zijn vader een hand en pakte toen snel zijn koffer, die hij achter zich aansleepte. Hij botste paar keer tegen wat kleine eerstejaars leerlingen omhoog. "Sorry, Pardon! Kijk ook een keer uit, jij!" Riep hij een paar keer terwijl hij bij de trein aankwam. Hij draaide nog even om, om naar zijn ouders te zwaaien. "Doeg!" Hij liep snel naar binnen. 'Bonk, bonk' klonkt het tegen de vloer van de trein, terwijl hij zijn koffer in de trein trok. "Okay.. En nu.. Een coupe zoeken" Hij snelde met zijn koffer door de trein heen en botste weer tegen wat eerstejaars aan. "Kijk uit! Dat zei ik toch ook op het station?" Hij fronste zijn wenkbrauwen. "eerstejaars.." Hij schudde zijn hoofd terwijl hij mompelend de coupe's in keek. "Ravenklauwers.. Nee!" zei hij terwijl hij langs een coupe ging waar een paar Blauwtjes in zaten. "Huffelpuf..Mwuah.. Nee" Hij twijfelde nog wel of hij erbij zou gaan zitten. "Zwadderich!" Hij zag Bastiaan, Isabella en Kay zitten. "Zou ik erbij mogen zitten..?" Vroeg hij zachtjes aan zichzelf. Hij keek een coupe verder maar daar zaten enge, rode leeuwen in. "Griffoendor.. Toch maar bij Bastiaan, Kay en Isabella denk ik dan.." Hij ging weer terug naar de coupe waar de andere Zwadderaars inzaten. Hij opende de deur en keek van Kay naar Isabella en van Isabella naar Bastiaan. "Hey.." zei hij zenuwachtig. "Mag ik erbij komen zitten?" Hij wachtte niet op antwoord en ging op een lege plek zitten. Selene: +2 voor je moed om bij Kay, Isabella en Bastiaan te gaan zitten. Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:34 PM.
|
![]() |
|
| Celeste von Beackhaert | Nov 9 2010, 04:14 PM Post #20 |
![]()
|
Eindelijk was het zover. Celeste mocht weg. Weg, naar Zweinstein. Weg van huis, een heel jaar weg. Niet terugkomen in de vakanties, natuurlijk. Al die tijd blijven rondzwerven in Zweinstein. Een goed vooruitzicht. Alleen de zomervakantie daartussen was een beetje jammer. Celeste stond voor het raam in één van de woonkamers. Een zenuwachtige huiself tikte haar aan. 'M-miss?' vroeg de huiself zachtjes. Ongeduldig antwoordde Celeste: 'Ja?' Ze wilde zo snel mogelijk weg. 'Uw koffer..' Celeste keek de elf in haar grote, bolle ogen. 'Ga verder.' De huiself staarde naar de grond. 'Er is een fles pompoensap over uw koffer heen gevallen.' mompelde de elf, terwijl die zenuwachtig stond te springen. 'W-wát?' bracht Celeste ongelovig uit. 'Méén je dat? Zorg dat het opgeruimd is!' De huiself verdwijnselde terwijl Celeste naar haar kamer rende. Een grote groep dienstmeisjes en huiselfen stond om haar koffer heen. In het midden haar moeder, met een grote fles pompoensap. Die stond te grijnzen naar Celeste. 'Sorry schat, maar ik struikelde, en toen.. Tja..' Amélie haalde haar schouders op en verliet toen lachend de kamer. Toen had Celeste het niet meer. Ze begon gelijk te schreeuwen: 'Zorg dat mijn koffer schoon is. En. Wel. NU!' Dienstmeisjes trokken hun toverstokken, huiselfen begonnen te mompelen en met hun vingers te knippen. Celeste rende de kamer uit, griste haar handtas mee en belande buiten adem voor de voordeur. Haar ouders konden heus wel zonder afscheid. De chauffeur opende de deur van de limousine. Ze mocht niet bijverschijnselen, dus moest het wel zo. Dienstmeisjes verschenen (zij mochten wel verdwijnselen!) met haar hutkoffer. Iemand bevestigde dat elk kledingstuk pompoensap-vrij was. De chauffeur stapte in en de auto gleed weg. Op weg naar het station. Celeste draaide zich om en keek naar de groep dienstmeisjes en het steeds kleiner wordende huis. Tot over een jaar.. dacht Celeste zonder spijt. Toen draaide ze zich weer om en maakte het zichzelf gemakkelijk. De autoreis zat erop. Celeste was aangekomen op Kings Cross, en stapte uit. De chauffeur parkeerde de auto dwars over twee invalidenplaatsen en haalde haar hutkoffer tevoorschijn. Die gaf hij aan Celeste. Nu moest ze het alleen doen. Ze wist precies hoe het moest, Marc had het haar verteld. Precies. Haar hutkoffer duwde automatisch alle mensen opzij, zodat ze er gemakkelijk door kon. Onopvallend wandelde ze perron 9 3/4 binnen, om zo op een groep mensen te botsen. 'Sorry, sorry, sorry' mompelde Celeste. Ze zocht een lege coupé en hees haar hutkoffer naar binnen. Toen sprong ze in de coupé en haalde haar iPod uit haar tas. Beetje stom om hem mee te nemen, maar ze moest nog even muziek luisteren. And turn em into monsoon-er or later they'll weep their way back to the sea Gonna finally be free Yeah, free for a while Until they break like waves of sorrow always do All in due time Cause time never waits Jack Johnson, Monsoon. Misschien wel één van haar favoriete liedjes op dit moment. Ze zakte onderuit en luisterde het nummer met gesloten ogen af. Ze wachtte op het volgende nummer, maar dat kwam niet. Ze keek naar het schermpje. 'Batterij bijna op.' stond er. Vloekend schakelde Celeste de iPod uit. Dag muziek, dag Jack Johnson. Veel plezier, maar niet heus. Ze stopte de iPod zorgvuldig weg in een zijvakje en haalde het laatste nummer van de Heks & Haard uit haar tas. Toen begon ze te lezen. Of deed alsof. Het liefst had ze hier gezeten met Marc, lieve, lieve, Marc. Haar lieve oudere broer. Zou iemand hem hebben gekend? Ze was er benieuwd naar, maar ze zou het nooit durven vragen. Het was immers toch maar kort geleden.. Zo bleef ze maar staren, met tranen in haar ooghoeken. Buiten allemaal gelukkige familie's die afscheid namen van hun trots.. Het enige wat háár moeder had gedaan was pompoensap over haar kleren heen gooien. Ze werd bedankt. Ze moest maar snel een schoonmaakspreuk gaan leren, voor het geval dat de dienstmeisjes een kledingstuk waren vergeten. Een verdwaalde traan gleed over haar gezicht. Woest veegde Celeste die weg, net als de tranen in haar ooghoeken. Ze moest ophouden, zich richten op de toekomst, niet op het verleden. Selene: +4 Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:35 PM.
|
![]() |
|
| Léonie de Servian | Nov 9 2010, 08:45 PM Post #21 |
![]() ![]()
|
“Dat zal wel meevallen. Dork is niet helemaal goed, waarschijnlijk is hij het morgen weer vergeten.” de jongen lachte, en Léonie lachte mee. Gelukkig, ze was al bang dat zijn kat echt iets over zou houden aan Splinters rare acties, maar gelukkig was dat niet zo. Anders had ze zich namelijk verschrikkelijk schuldig gevoeld. Op de vraag of hij het erg vond of ze bij hem kwam zitten antwoordde de jongen dat hij het helemaal niet erg vond, en daarna stelde hij zich voor, (“ik ben Daniel”) op het moment dat er nog iemand de coupé binnen kwam lopen. Een meisje, deze keer, die ze nog niet eerder had gezien. Een meisje dat haar om de een of andere reden niet heel erg aardig leek te vinden: de blik die ze Léonie toezond was vrij onvriendelijk, om maar niet te zeggen vijandig. En dat terwijl ze haar niet eens kende! Had het misschien iets te maken met Daniel? Léonie had geen idee, maar ze besloot dat beleefd blijven toch het beste was. “Hoi,” zei ze zachtjes en vriendelijk. Maar uit niets bleek dat het meisje haar had gehoord: ongeïnteresseerd plofte ze op de tegenoverstaande bank en begon een gesprek met Daniel. Over hoe zijn vakantie was geweest. En wie ze was. Nou ja zeg, kon ze dat niet aan haarzelf vragen? Maar nee, blijkbaar was Léonie niet interessant genoeg om mee te praten. ''Eh, ja goed voor de rest...'' was Daniels antwoord op de eerste vraag. Toen viel er een stilte, blijkbaar wist niemand wat ze moesten zeggen. Léonie keek even naar het meisje, wat iets uit een spuitbus in haar haren aan het spuiten was. Als ze in de toverwereld kauwgum hadden gehad was ze nu kauwgum aan het kauwen, dacht Léonie. Ze zag het al helemaal voor zich. Het meisje, dat ongeïnteresseerd kauwgum aan het kauwen was en tegelijkertijd in een tijdschrift bladerde. Léonie beet op haar lip om een giechelbui te onderdrukken, en keek toen weer naar Daniel. “Je bent toch niet… nieuw op Zweinstein?” Daniel keek naar haar, dus hoogstwaarschijnlijk was die vraag voor haar bedoeld. “Ik bedoel, je ziet er niet uit als een eerstejaars. In welke afdeling zit je?” “Klopt, ik ben geen eerstejaars. Of eigenlijk wel, nog wel. In theorie.” Oh god, ze moest echt minder praten. Léonie vroeg zich af waarom ze zo veel en zo snel praatte. Dat deed ze anders nooit! “Ik zit in Ravenklauw, ik ben een bijna-tweedejaars. En jij? Jij ziet er ook niet uit als een eerstejaars… Ook niet als een tweedejaars trouwens.” Op dat moment kwam er nog iemand binnen. Hé, een bekend gezicht! Dit was wel iemand die Léonie kende. Als ze zich niet vergiste was dit Aily Moon, een van de meisjes met wie ze kerst had gevierd. Samen met Amy en Meike, maar die had was ze nog niet tegengekomen. “Hoi Aily,” zei ze tegen het meisje. Ze kende haar tenslotte wel een beetje, en het was vrij onbeleefd om mensen die ze kende niet te begroeten. Léonie volgde Aily met haar ogen, die haar tas in het bagagerek dumpte en daarna op de lege plek naast het andere meisje ging zitten. "Hoi Sissi, nog een leuke zomervakantie gehad?" vroeg Aily aan het meisje, dat blijkbaar Sissi heette. Leuk, wist ze dat ook weer. Niet dat ze daar veel aan had, het zag er niet naar uit dat zij en Sissi dikke vriendinnen zouden worden. Maar ja, alles was mogelijk in een nieuw jaar op Zweinstein. Léonie zou het wel zien. Selene: +3 Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:37 PM.
|
![]() |
|
| Ellen Quirk | Nov 9 2010, 09:16 PM Post #22 |
![]()
|
"Mama!" gilde Ellen. "Waar is mijn toverstok?" Paniek in huize Quirk. Ellen was de hele ochtend al bezig met het inpakken van haar hutkoffer. Natuurlijk bleek het belangrijkste niet aanwezig te zijn op het laatste moment. "Wat is er?" Haar moeders stem klonk ver weg; waarschijnlijk was ze in de woonkamer, terwijl Ellen op de overloop bovenaan de trap stond. "Mam!" Ze stoof de trap af en vloog de woonkamer door. Haar moeder bleek in de keuken te zijn, waar ze een appel in Ellens lunchpakket stopte. "Heb je mijn toverstok gezien?" herhaalde ze hysterisch. Wat moest ze zonder toverstok? Niemand kon naar Zweinstein zonder toverstok! "Nee." Haar moeder klonk gealarmeerd; ze wist hoe belangrijk een toverstok was en ook dat haar dochter niet zomaar dingen kwijtraakte. "Waar heb je hem voor het laatst gezien?" "Op mijn nachtkastje," zei Ellen. "Ik wilde hem net gaan oppoetsen voor het nieuwe schooljaar, maar toen ik hem ging pakken was hij er niet meer." "Weet je het heel zeker? Is hij niet achter het kastje gevallen, onder het bed gerold?" Haar moeder deed enkele suggesties, maar Ellen schudde steeds panisch haar hoofd. "Misschien heb je hem dan toch verplaatst," twijfelde haar moeder. "Ik weet het heel zeker," zei Ellen wanhopig. "Kunnen we het niet aan Cathy en Vivian vragen?" "Goed dan," zuchtte haar moeder. Ze had al een voorgevoel over wat er zou komen. "Echt niet, ik zweer het!" Cathy's normaal gesproken zo zelfverzekerde, gecontroleerde blik stond nu op onzeker en bang. Ook Vivian grijnsde niet alwetend, zoals ze altijd deed als ze een grap uithaalden met hun oudere zus. "Ik weet het ook niet," zei Vivian. Haar ogen flitsten van Ellen en haar moeder terug naar Cathy. Ellen begon nu te aarzelen. Zo goed konden ze nu ook weer niet toneel spelen. "Volgens mij hebben ze er niets mee te maken," zei ze zacht. Haar moeder keek haar kort aan - het was niets voor Ellen om het voor haar zusjes op te nemen, gezien de vele pesterijen die ze met haar uit hadden gehaald - en knikte toen. "Misschien heeft Peter hem gezien," opperde Vivian voorzichtig. "Kun je niet naar de toverschool zonder toverstok?" vroeg Cathy nieuwsgierig. "Dat weet ik niet en nee, dat kan ik niet," antwoordde Ellen. "Maar wat moet Peter op mijn kamer en met mijn toverstok?" "Weet ik veel, ik zeg maar wat," zei Vivian. "Volgens mij is dat best wel shit." Cathy fronsde terwijl ze nadacht over wat Ellen net zei. "Ellen, ik weet dat je denkt dat Peter zoiets niet doet, maar misschien moeten we het hem toch gaan vragen," zei haar moeder. Ellen was zo wanhopig om de stok te vinden dat ze knikte. "Peter? Peter, waar ben je!" riep Ellen. Haar stem werd steeds hoger en schriller naarmate de tijd verstreek. Zo veel tijd was er niet meer over om op het station te komen. Ze opende lukraak deuren van kamers en riep zijn constant zijn naam. Haar moeder deed hetzelfde, maar dan op de begane grond. Ellen draaide zich weg van de geopende deur naar de rommelkamer toen ze een windvlaag voelde. Met een ruk draaide ze zich om. In de rommelkamer zelf was het raam nooit open en was het altijd donker; de kamer was volgestouwd met antieke bureaus, lampen, dozen met dossiers en papieren en oud speelgoed. Er was een smal pad opengelaten om bij de vaste zoldertrap te komen. Ellen keek nog eens goed en zag dat er voetstappen in de dikke laag stof op de treden waren. Peter was ergens daarboven. "Mam, ik heb hem gevonden!" Haar moeder hoorde het natuurlijk niet, maar Vivian en Cathy wel, die het nieuws opgewonden doorgaven aan hun moeder. Ellen stormde de stoffige trap op en rende de krakende zolderverdieping op, die over het hele huis liep. Het raam van de dakkapel die op de tuin uitkeek was open en er stond een oude telescoop van haar vader voor. In het raam, met de benen over de rand bungelend, zat Peter, die naar buiten keek terwijl hij een lichte houten stok ronddraaide in zijn handen. "Peter!" riep Ellen uit. De stille jongen ontwaakte uit zijn dromerige toestand en keek om. Hij glimlachte toen hij zag wie het was en uitte en kreetje toen Ellen hem om zijn middel greep en hem bezorgd uit het raam sleurde. "Peter! Waar was je, waarom zei je niet dat je hier was, je had wel uit het raam kunnen vallen, en wat doe je trouwens met mijn toverstok, ik loop hem al uren te zoeken..." Peter glimlachte alleen maar als reactie op Ellens vragenstroom. "Ik dacht, ik poets hem even op voor je nieuwe schooljaar," zei hij zacht. "Kijk eens hoe mooi hij glimt in de zon." "We willen mee!" protesteerde Vivian luidkeels. "Mama, waarom mogen we niet héél even kijken? Gewoon voor de lol?" "Hè, Vivian, dat gaat toch niet," zei haar moeder. "Ellen moet snel weg." Ze zaten in de auto onderweg naar Kings Cross Station en haar moeder keek steeds zenuwachtig op haar horloge. Ellen zat naast haar op de passagiersstoel en Vivian en Cathy zaten mokkend op de achterbank van de luxe auto. "Mam, we hebben nog best veel tijd over," stelde Ellen haar gerust. "Ze kunnen nog wel even rondkijken op het perron." In de achteruitkijkspiegel zag Ellen dat Vivian en Cathy begonnen te glunderen. "Ja, mama, het maakt niet veel uit," zei Cathy hoopvol. "Alsjeblieft?" Haar moeder zuchtte. "Goed dan, maar..." De rest van wat ze wilde zeggen ging verloren in het gejuich van Vivian en Cathy. Aangekomen bij het station stapte Ellen uit en haalde haar hutkoffer uit de auto. Ze controleerde of haar toverstok nog wel in haar binnenzak zat - ze was een zeer irritante tic aan het ontwikkelen - en tilde toen voorzichtig Cleo's mand uit de kofferbak. Vivian bood heel aardig aan om Cleo's mand te dragen en in ganzenpas liepen ze naar het stukje tussen perron negen en perron tien, met hun moeder voorop en Cathy achteraan. Ellen ging als eerste door het dranghek dat de twee perrons scheidde, onder een hoop o's en a's van Vivian en Cathy en snel daarna volgde haar moeder, die aan elke hand een dochter had hangen, bang om Ellen in de enorme, rokerige drukte kwijt te raken. "Veel plezier op school, liever," zei haar moeder liefdevol terwijl ze Ellen omhelsde. "Hier is je lunchpakket. Onthoud dat je veel fruit moet eten en een beetje rustig aan moet doen. En maak je huiswerk," voegde ze er streng aan toe terwijl ze Ellen haar lunchpakket toestopte. "We zullen je missen, Ellie," zei Vivian met een brede lach. "We zullen je een suprise opsturen met kerst," voegde Cathy grijnzend toe. "O help, hoe moet ik dat overleven," lachte Ellen. "Ik zal jullie allemaal schrijven, oké?" "Dat is goed," zei haar moeder. "Ga nou maar." Ellen pakte Cleo's mand over van Vivian en keek nog even achterom voor ze in de menigte op ging en zich een weg probeerde te worstelen. Het was al ontzettend druk in de trein en Ellen vroeg zich af of ze nog wel een lege coupé kon vinden, of misschien een met haar oude vrienden erin. Ze sleepte haar hutkoffer door de gang en probeerde Cleo te sussen, die het nog steeds niet leuk vond om in een mandje te zitten. Uiteindelijk gaf ze de hoop op om bekende mensen te vinden en besloot ze een coupé uit te kiezen met gezichten die haar bekend voorkwamen. Eén kende ze in ieder geval een beetje; ze was een afdelingsgenootje dat ze vaag herkende. De rest herkende ze allemaal niet, maar dat kon geen kwaad. Het was altijd goed om nieuwe mensen te ontmoeten. Ze duwde de coupédeur open. "Hoi, mag ik erbij komen zitten? Ik ben Ellen," stelde ze zich voor. Behalve het meisje uit Ravenklauw zat er ook een onbekende jongen en een meisje dat uitstekend in Zwadderich paste. Ze spoot iets roze in haar haar en bladerde in een tijdschrift. Plotseling schoot haar de naam van het zwartharige meisje te binnen. Aily Moon! Natuurlijk, die kende ze nog wel. "Hoi Aily," zei ze en keek naar de Zwad. Alsjeblieft, een teken van herkenning? Iemand? smeekte ze in gedachten. Selene: +4 Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:39 PM.
|
![]() |
|
| Adora Cadwell | Nov 10 2010, 07:03 PM Post #23 |
![]() ![]()
|
De zomer was alweer voorbij. De heerlijke weken van ultieme vrijheid en ontspanning waren tot een einde gekomen en Adora kon niet zeggen of ze hier nou blij mee was of niet. Natuurlijk, ze wilde dolgraag weer naar school, naar het grote kasteel en al zijn geheimen. Naar haar vrienden, haar leraren, de enorme bibliotheek. Ze wilde het jaar weer beginnen met zwemmen in het meer, en vooral heel veel genieten nu ze een vierdejaars was. Maar ze was er in de vakantie pas achter gekomen hoe erg ze haar ouders had gemist. Natuurlijk hielden ze altijd briefcontact, maar dat was niet hetzelfde als tegen je vader aankruipen op de bank als hij het dreuzelnieuws keek op hun dreuzeltv, die soms stoorde door de enorme hoeveelheid magie in de wegisweg. Ze zou haar moeder missen die soms spontaan haar kamer inkwam om haar te vertellen hoeveel ze van haar hield. Ze wilde ook de winkel niet achter laten. De winkel die later van haar zou zijn, dat wist ze zeker. Ze hield van de wegisweg, veel meer dan haar oude woonplaats, die zo was vervreemd na haar vertrek naar Zweinstein. En nu stond het kleine meisje op perron 9 ¾. Alhoewel… Klein… Het kleine meisje was zo klein niet meer. Ze was flink gegroeid deze zomer, zo’n vijf centimeter. En dat was niet het enige dat was gegroeid. Haar eens in een bob geknipte coupe waarvan de punten net haar schouders raakten was zo hard gegroeid dat het blonde haar nu halverwege haar rug hing. Het was ook iets donkerder geworden deze zomer, waardoor ze nog meer op haar vader was gaan lijken. Ze had gemerkt dat op het station sommige mensen haar niet eens meer herkenden. Gelukkig waren het niet haar vrienden geweest, gek genoeg had ze van dat selecte groepje nog geen enkele persoon gespot. Ze stond blijkbaar net op de verkeerde plek op het perron… Adora draaide zich om naar haar vader toen de stoom uit de trein begon te kolken. Ze sloeg haar armen om hem heen en knuffelde hem zoals ze haar moeder had geknuffeld op de perrons negen en tien. Haar vader drukte haar tegen hem aan en keek naar zijn dochter. “Hou je taai, en wees voorzichtig…” zei hij zacht. Adora glimlachte. “Natuurlijk pap.” Ze drukte een kus op zijn wang en sleepte toen smosh in zijn kooi de trein in. Ze wilde zo snel mogelijk een coupé vinden zodat ze haar vader nog even uit kon zwaaien achter de raampjes van de rode trein. Adora kroop de coupé het dichtst bij in en zette Smosh op de bank tegenover haar. De coupé was nog leeg, maar het meisje hoorde gestommel in de coupé naast haar. Ze besteedde er nog geen aandacht aan, maar ze schoof meteen het raampje open en stak haar hoofd naar buiten. Ze zwaaide naar haar vader, die blij naar haar stond te wuiven. Hij had zijn leesbril op zijn hoofd en Adora kon zien dat hij zijn hand in zijn zak had, daar waar zijn koelkast dreuzeltelefoon in zat. Adora wist dat haar moeder ongeduldig stond te zijn buiten het perron, en zich afvroeg waarom het zolang duurde. Natuurlijk had ze mee kunnen komen, maar dat durfde de tempramentvolle schone niet, iets waar Adora zich altijd over had verbaast. Ze durfde vlak bij de verdonkeremaansteeg te wonen, er zelfs doorheen te lopen, maar door een muur, dat ging haar weer net te ver. Adora blies haar vader een handkus toe, het teken dat hij vrij was om naar haar moeder toe te gaan. Hij bleef zwaaien tot hij de muur door was verdwenen. Adora liet zich weer uit het raampje zakken en keek even rond in haar coupé. Ze besloot eerst even in de gang te kijken. Ze liep de coupé uit en tuurde even kort door de raampjes van de coupé’s naast haar. In de meeste coupé’s zaten nieuwe eerstejaars, zenuwachtig voor zich uit te staren. Sommigen zaten al relaxed op de banken van de trein en anderen keken uit het raam om te zwaaien naar hun familie. Adora ging terug naar haar eigen coupé. Er zou vanzelf iemand langskomen die ze kende. Was dat niet het geval, dan ging ze zelf wel opzoek. Ze was vastbesloten om net zo’n gezellige heenreis te hebben als vorig jaar. Selene: +3 Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:41 PM.
|
![]() |
|
| Kay von Bournemouth | Nov 10 2010, 10:12 PM Post #24 |
![]()
|
Met een wenkbrauw iets opgetrokken keek Kay naar de bovenkant van Isabella’s hoofd. Sinds wanneer was hij kussen? Een aantal giftige woorden lagen op het puntje van Kay’s tong, maar hij wist ze binnen te houden. Tot op heden had ze nog niet zitten mopperen en een paar minuten extra stilte zou hij met open armen verwelkomen. Voor zover hij daartoe in staat was, Isabella lag namelijk op zijn arm. Kay zuchtte en voelde een tikje tegen zijn knie. Zijn grijze ogen richtten richten zich op Bastiaan zijn knie en hij kon het niet laten om met zijn ogen te rollen. Ge-wel-dig! Waarom riepen ze één september niet meteen uit tot de nationale ‘raak Kay aan’ dag! De Zwadderaar klemde zijn kaken op elkaar en keek op naar Sid, die zojuist tegenover hem was gaan zitten. "Mag ik erbij komen zitten?" “Volgens mij zit je al! Het lijkt mij dat het volstrekt niet nodig is om een vraag te stellen als het antwoord er toch niet toe doet.” Hij ademde door zijn neus diep in, maar ging vervolgens op giftige toon verder: “Zorg dat je aan die kant blijft. Ik wens geen contact hebben. Ik heb twee kanten en die zijn beide bezet zo lijkt het. Steek ook maar een vinger naar me uit en ik hak je arm eraf, om jou ermee dood te kunnen meppen.” Het was een onredelijke reactie. Een onredelijk dreigement en Sid zou waarschijnlijk niet eens echt beseffen waarom Kay zo tegen hem snauwde. De jongen wendde zijn blik nu echter af en keek giftig uit het raam. Hij had nu alweer genoeg van school. Selene: +1 voor je reactie naar Sid Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:42 PM.
|
![]() |
|
| Bastiaan Raven | Nov 10 2010, 10:36 PM Post #25 |
![]() ![]()
|
Kay’s woorden sneden door de sfeer die in de coupé hing. Ze waren hard, en niet iets dat Bastiaan nu verwachtte. De vakantie zat er net op, het kon toch onmogelijk zo zijn dat von Bournemouth nu al weer op zijn oude gedrag terug zat. Had de jongen dan werkelijk geen leuk moment gehad tijdens de vakantie. Lichtelijk verbaasd wilde hij opzij kijken, maar hij merkte al aan de sfeer dat dat niet zou worden gewaardeerd. Net zoals de vragen over hoe de vakantie zou zijn geweest of wat iedereen had gedaan. Nee de sfeer binnen de coupé was gecrasht. Noodlanding was onmogelijk, want Kapitein Kay had de stuurknuppel naar beneden gedrukt en Isabella, Sid en Bastiaan zaten met de zuurstofmaskertjes op te hyperventileren. Het zag er zielig uit, Sid moeder ziel alleen tegenover de drie andere zwadderaars. Maar Bastiaan had absoluut geen link met Sid, hij wist niks van de jongen. En nam daarom ook niet de moeite om naast hem te gaan zitten. Want hij zat nu eindelijk eens dichtbij Kay, voor een hele treinrit lang. Het snoepkarretje kwam langs en het gezicht van de vrouw vertrok toen ze zag dat het allemaal Zwadderaars waren. Waarschijnlijk waren haar ervaringen wat minder met deze afdeling en bij het zien van een pissige Kapitein Kay zou Bastiaan ook alle moed opgeven. Oplossing: gewoon heel hard wegrennen. Zijn zinnen konden nu moorden. Von Bournemouth keek je niet dood, nee hij praatte je een zodanig minderwaardigheid complex aan dat je geen andere uitweg zag dan de dood. Maar eigenlijk was dit wat Bastiaan zo leuk vond aan de jongen. Zijn directheid, arrogantie, sarcasme, en misschien wel autisme. “Doe van alles maar wat. Ik trakteer!” zei Bastiaan opgewekt en betaalde de vrouw die niet wist hoe snel ze naar de volgende coupé door moest. Bastiaan opende een bakje met daarin een chocokikker en beet de kop eraf. “Op het nieuwe schooljaar!” bracht misschien net wat te opgewekt uit. Er moest toch nog iemand in de coupé zijn met een wil om te leven. Selene: +2 voor een leuke post en voor Kapitein Kay Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:44 PM.
|
![]() |
|
| James House | Nov 10 2010, 10:42 PM Post #26 |
![]()
|
Glimlachend liep James over perron tien en negen van King’s Cross Station. Zijn hutkoffer lag voor hem op het karretje dat hij voortduwde en bovenop de bruinleren koffer lag zijn zwarte weerkat te doezelen in de zon als een slechte imitatie in de vorm van een kleine zwarte ‘Lion King’. De glimlach op het gezicht van de jongen had meerdere oorzaken. Één: Over nog maar enkele minuten zou hij al zijn vrienden weer zien die de glimmende rode Zweinstein Express die op hem en de andere leerlingen van Zweinstein stond te wachten. Twee: Niet veel later zou hij als persoon weer compleet zijn. Dit gezien zijn geheime-maar-niet-zo-geheime liefde ook in die trein zou zitten. Drie: Over enkele uren zou James officieel zijn academische carrière beginnen als tweedejaars aan Zweinstein. Vier: James had de zomer van zijn leven gehad als leerling-assistent van meneer Wenlock. Nox keek even op toen hij James zachtjes hoorde grinniken en keek zijn baasje jaloers aan. Hij was van de zomer niet in de winkel van meneer Wenlock geweest omdat James zijn kans om aangenomen te worden wilde vergroten. Gelukzalig dacht de jongen terug aan de keren dat hij aanwezig was bij het moment dat een eerstejaars zijn toverstok kwam uitzoeken. Of eigenlijk was het zo dat een toverstok van meneer Wenlock een eerstejaars uitzocht maar dat is een uitleg voor een andere keer. Tevens waren die moment wel meteen het enige wat James aan zijn vrienden kon vertellen over zijn zomerperiode als leerling-assistent. De eerste, weinige ‘geheimen van de toverstokkenmaker’ die James had geleerd van meneer Wenlock, mocht hij niet doorvertellen aan anderen en de enkele privé aangelegenheden die professor en meneer Wenlock de jongen hadden verteld, waren dingen waarvan James vond dat hij ze niet zomaar aan anderen kon vertellen. House jr. grinnikte weer. Professor Wenlock kon ook dan best grappig zijn tijd…… James zette aan en begon wat harder door te lopen toen hij in de verte meneer Cadwell en zijn vrouw langs zag lopen. Adora was dus al in de trein! Haar ouders waren te ver om ze op een beleefde manier te roepen dus probeerde James naar ze te zwaaien maar ze zagen het niet. Ze hadden voorral oog voor elkaar en zagen er dolgelukkig uit. Even beeldde James zich in dat hij en Adora ook zo over het perron zouden lopen als ze hun kinderen af hadden gezet. Over ongeveer honderd jaar natuurlijk! De jongen lachte weer breed zijn tanden bloot en Nox liet een licht geïrriteerd zuchtje horen. “Sorry majesteit,” zei James tegen zijn kat. “Verveel ik u misschien met mijn aanwezig?” Nox miauwde even klagerig en keek zijn baasje verontschuldigend aan. “Nee…. Dan is het goed.” Eenmaal door de muur zag James een heleboel mensen, maar niemand die hem op dat moment genoeg kon interesseren om hem niet naar Adora op zoek te laten gaan. Als een pony die de hele winter op stal gestaan heeft en met de eerste lentedag vrij wordt gelaten in het weiland, galoppeerde James met bijpassende bokkensprongen richting de eerste treindeur die hij zag en ramde bijna zichzelf met karretje en al de deuropening door. Gelukkig, door met zijn dikke rubberen zolen die onder zijn schoenen zaten een lange remweg te tekenen, gebeurde dit niet. Nox sprong van de hutkoffer, toen zijn baasje deze met een ruk van het karretje aftrok en de trein in smeet. De kat keek zijn baasje vragend aan. Het slimme dier wist al welke vraag er gesteld ging worden. “Nox, gebruik je speurneus en zoek Adora eens voor ons op.” vroeg James vriendelijk doch op een dwingende toon en de kat sloeg een gangpad in. Hij had de geur van het meisje al gezocht voor zijn baasje het gevraagd had. James liep, de hutkoffer achter zich aan slepend, achter Nox aan. Tot zijn genoegen bleek de coupé om de hoek te zitten en terwijl zijn kat naar binnen sloop, bleef de jongen even in de deurpost staan om zijn nu half lange haar uit zijn gezicht te halen en om even van het uitzicht genieten. Adora zat naar buiten te kijken en zag er prachtig uit. Haar langere donkerblonde haren leken het zonlicht in zich op te nemen en met tienvoudige intensiviteit weer te laten schitteren. James vond haar er letterlijk stralend uitzien. “Is het goed als ik bij je kom zitten?” vroeg James met zijn speciaal-voor-Adora –grijns. Hij wachtte niet op antwoord en nam plaats naast zijn beste vriendin. “Wow,” zei hij toen hij haar van dichterbij kon bekijken. “Je ziet er….. fantastisch uit.” (GM van Adora) Selene: +4 Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:46 PM.
|
![]() |
|
| Selene Raven | Nov 10 2010, 10:59 PM Post #27 |
![]()
|
Selene begon ongeduldig te worden. Wat wilde Meike precies? Als het meisje niets zei, waarom liet ze Selene dan niet met rust? Kon ze niet zien dat Selene niemand om zich heen wilde? Nou ja, misschien alleen Bastiaan, maar hij is nergens te bekennen. Na nog wat minuten stond Selene op. 'Ik ben zo terug.' Zei ze tegen Meike. De gang was nog vrij leeg, maar Selene wist nu al dat er geen lege coupe's meer zouden zijn. Even twijfelde ze of ze terug ging naar Meike of Bastiaan ging opzoeken. De keuze werd echter al voor haar gemaakt. "Volgens mij zit je al! Het lijkt mij dat het volstrekt niet nodig is om een vraag te stellen als het antwoord er toch niet toe doet. Zorg dat je aan die kant blijft. Ik wens geen contact hebben. Ik heb twee kanten en die zijn beide bezet zo lijkt het. Steek ook maar een vinger naar me uit en ik hak je arm eraf, om jou ermee dood te kunnen meppen." Selene hoefde niet te raden van wie dit af kwam. Ze was nieuwschierig wie meneer arrogantie nu weer aan het afsnauwen was. Ze volgde het geluid en zag Kay. Niet alleen Kay was in de coupe aanwezig, maar ook Isabella, Sid en ook Bastiaan. Selene draaide zich even weg toen ze haar neef zag. Ze wist gelijk wie er belangrijker was voor hem. Toen drong het tot haar door tegen wie Kay had lopen snauwen. Isabella en Bastiaan waren het niet geweest, dus dan bleef alleen Sid nog over. Selene wist dat de jongen een Zwad was, maar zich nog niet helemaal als een Zwad wist te gedragen. Ergens had het meisje ook altijd gevonden dat ze voor de jongen op moest komen en zo was het ook deze keer. Ze opende de coupe deur en liet haar blik even rond gaan. 'Zeg Kay. Als je iemand afsnauwt prima, maar doe het dan zo dat de rest er geen last van heeft!' Terwijl ze dit zei negeerde ze Bastiaan. Ze wist dat ze Kay nu over zich heen zou krijgen, maar dat kon haar niets schelen. Haar dag was toch al klote en dit kon ze er ook nog wel bij hebben. +1 Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 02:54 PM.
|
![]() |
|
| Raven Moonstone | Nov 10 2010, 11:19 PM Post #28 |
![]()
|
Met veel moeite duwde ze haar kar voort. De veel te zwaar bepakte koffer weigerde maar lichter te worden. Met een zucht stopte ze de kar en probeerde even rustig adem te halen. Een eerste schooldag. De zoveelste. Ze keek even op, en zag de muur waar ze toch echt doorheen zou moeten gaan. Het feit dat ze bijna haar eigen gewicht in koffer met een rotvaart op die muur af moest laten denderen zorgde al voor zenuwen. Ze hield haar hand voor zich en keek hoe haar hand trilde. Ze zette zich schrap, sloot haar ogen, en zette de sprint in. Haar haren wapperden in haar gezicht, en haar rokje zat waarschijnlijk ondertussen alweer 10 centimeter hoger, maar haar prioriteiten lagen ergens anders. Die muur. Ze rende en opende haar ogen pas toen het geluid van een stoomtrein haar tegemoet kwam. Ze opende haar ogen en zag ouders, broertjes zusjes en leerlingen staan. Walgelijk. Nouja, pap heeft me tenminste succes gewenst voor hij me de bus in liet stappen.. Ze manoeuvreerde zich behendig tussen het zwaaiend, lachend en vooral vrolijk volk. Haar kat lag nog steeds te soezen op haar hutkoffer, tot het moment waarop ze de koffer van het karretje moest halen. "Sorry Schmoo.." Fluisterde ze naar het beestje, terwijl het haar nors aanstaarde. Ze haalde de kat aan, en tilde hem op. Met de hutkoffer in de ene hand, en Schmoo in de andere strompelde ze de trein in. Ze zag niet gelijk zitplaats tussen de babbelende mensenmassa. Ze besloot iets verder door te lopen. Ze zag een bankje waar nog niemand zat. Zo snel als dat haar iele en vermoeide beentjes het toe lieten schuifelde ze naar het bankje. Daar gooide ze haar kat -die met een luide miauw op het bankje landde- en haar koffer even neer. Ze trok haar rokje goed, en keek eens om zich heen. Snel nam ze plaats, terwijl ze haar te zware hutkoffer maar gewoon met haar voet opzij probeerde te duwen. Helaas faalde ze hierin, aangezien het koffer besloot dat het hier goed stond. Althans, dat is wat Raven dacht dat het koffer nu zou zeggen. In andere woorden, het was te zwaar, ze was te dun, en ze had spijt van de chocokikkers die nu haar maag lieten zien wie er eigenlijk de baas was. Ze schoof haar koffer onder het bankje, en gebruikte het stuk dat uitstak als voetenbank. Sociale actie 1: Ik creëerde plaats waar nog iemands derrière kon plaatsnemen, ongeacht de grote ervan. Ze knikte trots terwijl ze met haar hand het "check" teken maakte. Zich hiervan bewust wordend schoot ze rood aan, terwijl ze snel haar ongemakkelijkheid te hulp door te doen alsof ze van plan was te gaan gapen. Na een performance die awards waard was besloot ze het op te geven. Focus je maar gewoon op buiten. Je laat dit moment achter op dit perron als je zo vertrekt. Verbeet ze zichzelf.. In de hoop dat ze het zou geloven. Selene: +3 Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:49 PM.
|
![]() |
|
| Adora Cadwell | Nov 11 2010, 05:37 PM Post #29 |
![]() ![]()
|
Het blonde meisje liet zich terug zakken op haar bankje en drukte haar gezicht tegen het raam, speurend of ze iemand kon zien die ze kende, waar ze naar kon zwaaien, zodat die persoon haar in ieder geval gezelschap zou kunnen komen houden. “Is het goed als ik bij je kom zitten?” D stem was van achter haar gekomen en ze herkende hem uit duizenden. Ze draaide zich met een ruk om. James zat al naast haar en zat haar lachend aan te kijken. Zijn blauwe ogen stonden vrolijk zoals ze ze kende en het meisje voelde ze zich onmiddellijk op haar gemak. Ze wilde de jongen net begroeten toen hij alweer zijn mond opentrok. “Wow,” zei hij toen hij haar van dichterbij kon bekijken. “Je ziet er….. fantastisch uit.” Het bloed steeg naar haar wangen en ze kleurden een diepe kleur roze. “D-dankje…” stotterde ze, terwijl ze verlegen terug keek. James zelf was ook wel wat veranderd. Zijn haar was gegroeid en hij hield haar nog steeds prima bij in de lengte. Zijn gezicht was iets minder kinderlijk en iets jongensachtiger geworden tijdens de zomer, maar deze veranderingen kwamen bij haar niet als een verassing. Ze hadden elkaar wel vaker gezien op de wegisweg deze zomer. Hoe dat kwam? James had vaak rond meneer Wenlock zijn winkel rondgehangen, en Adora rond die van haar vader en op die kleine wegisweg was het moeilijk om elkaar heen komen. Niet dat ze dat erg had gevonden, in tegendeel. Ze was juist bang geweest dat ze de jongen te erg zou missen deze zomer. Hij was niet voor niets haar beste vriend… Een beetje verlegen probeerde Adora opnieuw te reageren zonder te stotteren dit keer. “Jij ziet er ook goed uit hoor…” ze friemelde aan de rand van haar dreuzelshirt. “Ennn… Hoe was de rest van je zomer?” het meisje keek naar beneden, terwijl haar handen zich automatisch een weg zochten naar de zijne. Ze keek op en haar vingers vlochten zich door de zijne. Ze grijnsde schaapachtig en leunde toen achterover op het bankje van de trein. De zomer mocht dan wel voorbij zijn, maar dit was geen slecht alternatief. Weer dichtbij haar beste vrienden en haar op een na favoriete plek in de wereld, ging dit vast wel weer een geweldig jaar worden. Selene: +2 Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:51 PM.
|
![]() |
|
| Seth Matthews | Nov 11 2010, 06:35 PM Post #30 |
![]()
|
Wow. Alles was gewoon wow. Zelfs zijn hutkoffer inpakken vond Seth wow. Hij had in precies dertien minuten zijn hutkoffer helemaal volgestampt met zoveel mogelijk spullen en kleren die hij maar kon vinden. Hij had natuurlijk niet alles in kunnen pakken, maar hij had een goede poging gemaakt. Het ontbijt was zelfs wow. Seth had het voor elkaar gekregen om tot twee keer toe zijn pompoensap om te gooien, waarna zijn moeder het met een zwiep van haar toverstok op moest ruimen. Hij mocht dan eindelijk naar Zweinstein! Zijn vader had hem veel verteld over de school waar hij naartoe was gegaan en Seth had al helemaal uitgestippeld hoe zijn jaar zou verlopen. Hij zou gesorteerd worden in Zwadderich, net als zijn vader, en voor de rest zou hij vooral zoveel mogelijk dingen in het grote kasteel kapotmaken. Niet echt omdat hij dat wilde, maar dat gebeurde gewoon in zijn bijzijn. Samen met zijn ouders verschijnselde hij op King's Cross, waar hij zijn koffer, schoolspullen en uil op een karretje laadde en naar perrons 9 en 10 liep. In zijn haast stootte Seth bijna tegen een man aan die hem ontweek en zijn ouders een norse blik toewierp. Ze stopten achter een groepje mensen die al bezig waren om perron 9 3/4 op te gaan. Seth wist al dat hij door de muur heen moest lopen om op het perron te komen en toen de weg vrij was voor hem nam hij een aanloop en duwde hij zijn karretje naar voren. Hij dribbelde op de muur af en kwam er met grote ogen weer uit. Het was dan eindelijk zover. Hij mocht mee met de trein naar de school waar hij zou leren toveren! ''Ja, oke, doei!'' zei Seth met een grimas op zijn gezicht toen zijn moeder hem gedag zoende. Hij veegde de natte plek van zijn wang en stapte de trein in. ''Doei!'' riep hij nog een keer voor hij zich omdraaide en het pad op liep. De trein was al aardig vol en hij liep langs de bezette coupe's. Hij stopte bij een coupe waar alleen een meisje in zat. Ze had roodachtig haar en groene ogen, en zag er nogal verlegen uit. Hij stapte de coupe binnen. ''Hoi! Ik ben Seth Matthews. Jij ziet eruit als een eerstejaars! Ik ook. Ik denk dat ik in Zwadderich kom. Mijn vader zat daar ook. Ik heb gehoort dat dat echt de beste afdeling is waar je maar kan komen. Kom jij ook in dezelfde afdeling als je ouders?'' vroeg Seth zonder tussendoor adem te halen, terwijl hij tegenover het meisje op het bankje ging zitten. Selene: +1 Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:52 PM.
|
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
![]() ZetaBoards gives you all the tools to create a successful discussion community. Learn More · Sign-up Now |
|
| Go to Next Page | |
| « Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic » |














8:13 PM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners