Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
  • Pages:
  • 1
  • 3
Zweinstein Express staat klaar voor vertrek!; Stoomwolken in vormpjes
Topic Started: Nov 7 2010, 08:29 PM (4,255 Views)
Bastiaan Raven
Member Avatar


Natuurlijk daar was Selene opeens. Totaal bezig met andere dingen en begroette Bastiaan niet eens. Hij zag de KO badge glimmen op haar gewaad. Zelf had hij nog niet eens de moeite genomen om zich om te kleden. Nu Selene de moeite nam om Kay op zijn gedrag aan te spreken, wist hij zeker dat de sfeer niet meer te redden viel. En hier had hij absoluut geen zin in. Eindelijk was hij eens bijna alleen met zijn grote liefde, en wie kwam er weer eens tussen in. Miss Raven know it all! Dat zij het niet voor elkaar kreeg om haar relatie met Jack de lucht in te krijgen betekende nog niet dat ze zijn moment extra hard moest laten crashen.

Resoluut stond hij op en ging richting de deur. Terwijl hij de coupé verliet gaf hij een Selene een stootje tegen haar schouder “I ain’t bovvered” zei hij kil zonder haar aan te kijken. Inderdaad het kon hem niks schelen wat zij dacht of zei. Ze moest zo nodig met haar badge komen showen, en ze moest zonodig zijn toekomstige man aanspreken op z’n gedrag. Alsof het al niet moeilijk genoeg was met die loopse muts in de coupé, nog maar niet te spreken over Kay.

Geërgerd liep hij door de trein heen, langs verschillende coupés, waarvan één gevuld was met klef en kleffer. House en Cadwell hadden zich weer eens terug getrokken en waren elkaar aan het vlooien. Die twee moesten gewoon verboden worden, maar eigenlijk was het ook heel schattig. Omdat Bastiaan het niet van de grond kreeg met Kay moest hij niet anderen onderuit gaan halen. Hij liet de twee maar met rust, hij gunde James alleen een bemoedigende knipoog.

De volgende zaten twee eerste jaars. Eentje herkende hij van het kerstfeest en van het zwemfeest, het andere meisje was wat verlegen. I-de-aal. Deze twee kon hij nog helemaal vormen. Bastiaan opende de deur en sleepte zichzelf met een brede grijns naar binnen. Achter zich hoorde hij al weer het snoepkarretje hobbelen. Ideaal om deze twee kleintjes om te kopen. Het vrouwtje keek hem verschrikt aan, Bastiaan haalde wat dingen van de kar en betaalde de verbaasde dame. “Neem!” zei hij wat opgewekt.

Vermakelijk keek hij de twee aan “En helemaal klaar voor Zweinstein? Een beetje zin in het komende schooljaar?” Natuurlijk had hij zijn eigen bedoelingen, maar dat mochten de kinderen niet weten. Selene mocht dan een KO badge hebben, Bastiaan ging wat slaafjes werven.

Selene: +3
Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:53 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Maria Fargo
Member Avatar


'Waarom kan ik niet nu al transfigureren?" dacht Maria wanhopig toen er eerst een stuiterend jongetje de coupé binnenkwam en daarna een, weliswaar vriendelijke, ouderejaars. Het liefst zou ze nu veranderen in een kat en samen met Spin een rustiger plekje opzoeken. In een bagagewagon of zo.
''Hoi! Ik ben Seth Matthews. Jij ziet eruit als een eerstejaars! Ik ook. Ik denk dat ik in Zwadderich kom. Mijn vader zat daar ook. Ik heb gehoord dat dat echt de beste afdeling is waar je maar kan komen. Kom jij ook in dezelfde afdeling als je ouders?''
"Ehm, hoi, ik ben M-maria Fargo. Ik ga naar Huffelpuf denk ik, m-mijn moeder zat in Ravenklauw..." zei ze terwijl ze Spin aaide en zichzelf dwong de jongen, kennelijk Seth genaamd, aan te kijken. "I-ik denk niet echt dat er een beste afdeling-" begon ze te zeggen, toen de ouderejaars opeens binnen kwam stormen. Spin kroop wat dichter tegen haar aan en duwde zijn neusje tegen haar wang.
"Ehm, nee, bedankt, ik heb niet zo'n honger..." stamelde Maria, toen de jongen haar wat van het snoepkarretje aanbood. Ze had ook echt geen honger en daarbij kon ze niet zomaar dingen van vreemden aannemen! Dat was onbeleefd.
“En helemaal klaar voor Zweinstein? Een beetje zin in het komende schooljaar?” vroeg de jongen, terwijl hij Seth en Maria vermakelijk aankeek.
Maria wachtte maar tot Seth eerst iets zei, dan zou ze daar wel op in gaan...

Selene: +1
Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:55 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Sid Vicious
Member Avatar


"Volgens mij zit je al! Het lijkt mij dat het volstrekt niet nodig is om een vraag te stellen als het antwoord er toch niet toe doet." Begon Kay tegen Sid te kakken. Maar hij ging verder: "Zorg dat je aan die kant blijft. Ik wens geen contact hebben. Ik heb twee kanten en die zijn beide bezet zo lijkt het. Steek ook maar een vinger naar me uit en ik hak je arm eraf, om jou ermee dood te kunnen meppen." Sid's wenkbrauwen vlogen omhoog van verbazing. Hij wist dat hij zo'n reactie kon verwachten, hij kende Kay nu wel al een jaar. En een jaar is lang genoeg om Kay-de-geweldige te leren kennen. 'Waarom denkt hij dat hij de beste is' Dacht Sid. "Nouja, als je daar gelukkiger van word.. Ga je gang" Begon Sid tegen kay. "Je maakt me er heus niet bang door hoor" Hij keek een beetje vals naar Kay.

Zijn ogen vlogen van Kay naar Bastiaan die een beetje nerveus aan het doen was. 'Waarschijnlijk door alle roddels die ik gehoord heb..' Dacht hij weer. Sid had toch via via een beetje gehoord dat Bastiaan misschien toch op jongens viel. Bij die gedachte moest Sid een beetje grinniken. En toen vlogen zijn ogen naar isabella Mills, het gevreesde vrouwtje van Zwadderich. En de linkerteen van Kay waarschijnlijk. Hij schudde zijn hoofd. "Nog net zo als vorig jaar" Zei hij zachtjes terwijl hij weer naar Kay keek. "Dusja.." Zei hij tegen Kay terwijl Selene binnenkwam. Sid zag gelijk de badge op der gewaad. "Hey Selene" Zei hij gauw terwijl Bastiaan alweer vertrok. Sid schudde zijn hoofd alweer en keek Kay weer aan. Maar Selene begon. "Zeg Kay. Als je iemand afsnauwt prima, maar doe het dan zo dat de rest er geen last van heeft!" Begon ze tegen Kay en Sid probeerde er tussen te komen.

"Maakt niet uit, Selene! Laat hem maar!" hij knikte even en keek met half dichtgeknepen ogen naar Kay. "Dusja, als je mijn arm wilt afhakken.. Ik hou je niet tegen, maar alleen.." Hij stopte even om zijn ogen dicht te doen. ".. Alleen of school daar zo blij mee is.. Misschien kunnen ze je ineens niet meer gebruiken?" Hij kreeg een kleine glimlach om zijn mond. "En in de vakantie heb ik een beetje geleerd om voor mezelf op te komen".

Selene: +2
Edited by Selene Raven, Nov 14 2010, 02:58 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Kay von Bournemouth
Member Avatar


De warmte van Bastiaans knie verdween en Kay zag hem nog net de coupe uitlopen. Niet dat hij zich daar buitengewoon lang druk om kon maken, er stond een feeks tegen hem te balken. Als Kay niet beter had geweten dan had hij misschien zelfs het vermoeden gehad dat Sid zijn moeder mee probeerde te nemen naar Zweinstein. Helaas wist hij beter aangezien hij al vaker tegen de donkerharige haar smoelwerk aan had mogen kijken. Het was de ‘lieflijke’ nicht van Bastiaan.

Zonder dat Kay er echt bij stilstond vloog hij overeind, stapte over Isabella's benen en stond ineens neus aan neus met Selene. “Kom jij je babyeendje weer redden? Kan hij dan helemaal niets alleen? Werkelijk, Selene –hij legde de nadruk extra op haar naam- wie moet ik lastig vallen? Wie kan het daadwerkelijk niet schelen? Hoop je nu echt zo wanhopig dat ik jou kies? Ik weet dat het jou iets uitmaakt, aangezien jij overduidelijk dé betekenis achter de uitspraak ‘het zwakke geslacht’ bent. Jij kan het niet eens aanzien hoe ik iemand anders vertel wat ik vind.”

Hij zweeg even en nam Selene goed in zich op. Zijn blik bleef heel even hangen op haar Klassenoudste badge, maar vervolgens verscheen er een spottende blik op zijn gezicht. “Als je zo wanhopig verliefd op mij bent, mag je het ook gewoon zeggen. Ik begrijp dat kinderen die nooit genoeg aandacht hebben gekregen van pappie en mammie op negatieve manier aandacht zoeken en dat kun je van mij natuurlijk altijd krijgen. Laten we echter één ding heel helder maken. Ik wil je niet horen, ik wil je niet zien en ik heb zeker weten niet de wens dat jij bij elk klein wissewasje je neus zover in mijn zaken steekt dat je mijn ondergoed op kunt snuiven.”

Hij deed nog één stapje dichterbij en zijn gewaad raakte dat van Selene. “Ik heb geen belang bij jouw interesse, hoe graag jouw opgedroogde blauwkouserige hartje dat ook wil. Je bent niets meer dan een verwend, klein meisje, jengelend om je vaders aandacht en wanneer je die niet krijgt voel je jezelf verplicht om andere jongens en mannen lastig te vallen met je zwakhartige gedrag.”

Selene: +3 voor een goede post.
Edited by Selene Raven, Nov 14 2010, 02:53 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Selene Raven
Member Avatar


Er ging een steek door Selene's hart toen Bastiaan tegen haar aan liep en haar wat toe snauwde. Iets in haar zei dat ze achter hem aan moest gaan om het uit te praten, maar ze wist zeker dat het dan juist uit de hand ging lopen. Ze balde haar vuist en vervloekte zichzelf. Waarom was ze naar binnen gegaan? Waarom was ze niet gewoon weg gelopen en had ze de woorden van Kay niet gewoon negeert? Dit laatste wist ze wel.

De woorden waren tegen Sid gericht geweest en als het Sid betrof, dan had Selene een zwakke plek. Ze voelde zich geroepen om Sid te helpen, ondanks dat het voor haar wel eens slechter kon uit pakken. Als ze nu ook nog eens de reden wist waarom ze zich altijd zo geroepen voelde om voor Sid op te komen. En als Sid nou eens uit de buurt van Kay zou blijven, dan zou alles en stuk makkelijker zijn geweest. Dan zou de band tussen haar en Bastiaan misschien ook niet op knappen staan.

De Zwad negeerde de woorden van Sid en hield haar ogen op Kay gericht, die nog geen woord had gezegd. Ergens vertrouwde ze de stilte niet. Kay had tot nu toe altijd een hatelijke opmerking terug gemaakt, waarom nu dan niet? Eindelijk bewoog de jongen en Selene zette zich schrap. Ze wist nu even niet meer zeker of ze zijn woorden wel aan zou kunnen. Niet nu ze zich zo klote voelde. Helaas was er geen mogelijkheid meer terug en zou ze het over zich heen laten komen.

Kay vloog overeind en liep naar Selene toe. Hij viel tegen haar uit alsof ze een of ander beest was wat nodig opgevoed moest worden. Selene begon te koken van woede, maar wist zich in te houden en besloot te wachten tot Kay uit gesproken was. Ze kromp inwendig ineen toen hij haar naam met nadruk uitsprak, alsof hij wilde dat iedereen in de trein dit kon horen.

De jongen bleef even stil en Selene voelde zijn blik branden. De spottende blik op zijn gezicht voorspelde niets goeds. Zijn woorden raakten haar alsof iemand een mes in haar hart had gestoken, maar des ondanks wist Selene zich staande te houden en keek ze de jongen met uitdagende blik aan. De neiging om een stap naar achteren te doen onderdrukkend. Kay stond nu zo dichtbij dat Selene zijn adem kon voelen in haar gezicht. Al haar spieren spanden zich aan door de spanning. Een spanning die door de hele coupe te voelen was.

Dit was de druppel. Kay had een opmerking over haar relatie met Callisto gemaakt en die was totaal misplaatst.
'Denk niet dat je ook maar iets van mijn relatie met mijn ouders af weet Kay.'
Siste ze terwijl haar nagels in haar handpalmen boorden. 'In feite, denk maar niet dat je mij ook maar een beetje kent! Jij vind dat ik van het "zwakkere" geslacht ben, maar je vergeet naar jezelf te kijken. Het feit dat je ook maar denkt dat ik jouw aandacht wilt hebben zegt al genoeg lijkt mij!'
Selene voelde tranen van woede opkomen, maar wist zichzelf in bedwang te houden. Haar nagels nog harder in haar handpalmen drukkend. 'Of ben je soms bang dat je me ooit nog eens gaat mogen?' Deze woorden zette ze met een gemene grijns bij. 'Oh ja, ik denk dat dat het is. Waarom zou je me anders verbergen voor je vader afgelopen zomer?'


+2
Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 02:56 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Isabella Mills
Member Avatar


Langzaam trok Isabella een oog een beetje open. Bij het aanzicht van een niet-boeiende Sid liet ze haar oog weer dichtvallen. Dat was dus de reden waarom ze de deur open en dicht had horen gaan. Maar nu was het tijd voor een klein tukje. Met een tevreden glimlach draaide ze haar hoofd nog een paar keer in Kay's bovenarm om zo een goede slaaphouding te creeren. Onder haar hoofd voelde ze de jongen die ze misbruikte als slaapobject verstijven. Nog voor dat ze haar mond open had kunnen doen om wat te mompelen sloegen de vlammen in de pan. Met een met gif doordrenkte stem hoorde ze Kay de kleine Sid genadeloos verbaal in de pan hakken. Even deed ze haar ogen open en keek met opgetrokken wenkbrauwen naar de jongen die tegenover haar zat. Zo te zien was hij wel onder de indruk, maar nog niet zo dat hij de benen nam.

Ze had haar ogen nog niet dicht gedaan of de stem van Raven galmde door de coupe. Wat was dit vandaag? Zou dit de trend zijn van het nieuwe jaar? Lichtelijk geirriteerd schurkte ze weer tegen de schouder naast haar aan. Als dit zo doorging zou ze wel een andere, lege coupe gaan zoeken om een tukje te doen. What the...?! Plots viel ze bijna opzij, de schouder naast haar was zo snel overeind gekomen dat ze moeite had om haar evenwicht te bewaren. "Werkelijk.." mompelde ze, en rolde met haar ogen. Wat was er in hemelsnaam met die gozer aan de hand? Nu stond hij Raven weer af te bekken. Nu moest ze toegeven, dat kind wist ook werkelijk niet wanneer ze die grote hooischuur eens moest houden. Altijd die grote klep ertussen, keer op keer. ...."Je bent niets meer dan een verwend, klein meisje, jengelend om je vaders aandacht en wanneer je die niet krijgt voel je jezelf verplicht om andere jongens en mannen lastig te vallen met je zwakhartige gedrag.” Met open mond zat Isabella te kijken en vooral te luisteren wat er gezegd werd. De woorden van de jongen sloegen zo te zien niet alleen in bij Selene in als een bom, maar ook bij haar.

Ze voelde het bloed wegtrekken uit haar gezicht. Als hij dat al over Raven dacht, hoe zou hij dan wel niet over haar denken? Zou hij haar ook zien als een verwend nest die desperate vecht voor wat aandacht van haar vader? Ze bekeek de jongen ineens met heel andere ogen. Ja... hoe zou hij over haar denken? "Waarom zou je me anders verbergen voor je vader afgelopen zomer?'hoorde ze Raven terugblaffen. Nu werden de ogen van Isabella zo groot als schoteltjes. Verbaasd keek ze naar Selene en Kay, die als twee kemphanen tegenover elkaar stonden. Waarom was ZIJ bij hem thuis geweest? Waarom had HIJ haar uitgenodigd? Waarom had hij HAAR uitgenodigd? En waarom had HIJ weer niets van zich laten horen de hele zomer? Was ze dan echt zo dom en blind? Wat was hier aan de hand?

Die uitspraak kwam hard aan, harder dan ze had gedacht. Voor zover ze wist hadden Kay en Selene een paar woorden gewisseld, maar ze had niet het idee dat er een vriendschap was ontstaan tussen hen.Ze moest een paar keer met haar ogen knipperen om haar tranen te bedwingen. Waarom wist ze zelf ook niet, maar ze voelde zich eigenlijk gewoon verraden. Zij waren al vanaf het eerste jaar.. ja vrienden ofzo, in geval was er wat tussen hen, nooit had hij haar een uil teruggestuurd in de zomervakantie, nooit was hij haar komen opzoeken, had haar nooit gevraagd af te spreken tijdens het schoolspullen kopen, en nu kreeg ze horen dat hij wel gezellig andere meisjes entertainde thuis. Inmiddels had ze haar knieen opgetrokken en zat te bedenken wat ze hier nu weer moest.

Eigenlijk wilde ze Raven de coupe uitschoppen met een bijl in haar nek en Kay wilde ze het liefst met een lepel castreren, maar deze informatie was zo hard aangekomen dat ze met stomheid geslagen was.

Selene: +4, echt schitterend hoe je Isabella's gevoel beschrijft!
Edited by Selene Raven, Nov 15 2010, 03:49 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Kay von Bournemouth
Member Avatar


Kay’s uitdrukking veranderde helemaal niet toen de woorden tot hem doordrongen. Wat hem echter wel stoorde was het feit dat Isabella verschoof op haar plek. Zonder dat hij zichzelf tegen kon houden richtte hij zijn grijze ogen heel even op de donkerharige. Ze was van streek. Misschien door iets dat hij gezegd had, misschien door iets dat Raven gezegd had. Natuurlijk was ze wel eens kwaad geweest door iets dat hij zei, vond maar één persoon in Zweinstein die nog nooit pissig op hem was geweest. Het zou een Merlijnswonder zijn.

Heel even twijfelde Kay, iets dat hij nagenoeg nooit deed. Zijn ogen waren nog steeds op Isabella gericht, maar hij zei geen woord. Iets zei hem dat hij iets tegen haar moest zeggen, maar een ander deel van hem gebood hem geen zwakte te tonen. Ze mocht van streek zijn, wat maakte hem dat nu weer uit. Vrouwen jankten en zemelden altijd, dat was niets nieuws. Hij moest er geen aandacht aan besteden.

De twijfeling duurde heel even, maar uiteindelijk richtte hij zijn blik weer op Selene. Zij was zomaar op zijn drempel verschenen. Hij had haar nooit uitgenodigd, dus of het er nu echt op leek dat hij graag in contact was met haar? Kay betwijfelde het. De donkerharige jongen boog zich dan ook iets over de kersverse Klassenoudste heen. Zijn lippen bevonden zich vlakbij haar oor en hij zei zacht: “Ik ben zo erg op je gesteld, dat je blij mag zijn dat ik niet meer op mijn vader lijk.”

Hij zweeg heel even, zodat de woorden tot haar door konden dringen. Vrouwen waren nu eenmaal traag van begrip en als je te snel sprak dan begrepen ze het waarschijnlijk niet eens. Daarom wachtte hij heel even en voegde er uiteindelijk nog steeds op zachte toon aan toe: “Als ik je niet verstopt had, dan waren de huiselven op dit moment waarschijnlijk nog steeds op hun blote knietjes bezig geweest om jouw bloed van de stenen vloer te schrobben. Aan de muren waren ze nog niet eens toegekomen.”

De Zwadderaar zweeg weer en ging rechtop staan. Zij ogen zochten naar die van Selene, puur omdat hij wilde dat zijn volgende woorden goed tot haar door zouden dringen. Hij wachtte dan ook totdat ze hem aankeek en zei toen op duidelijke toon: “Laten we over één ding heel duidelijk zijn, zodat er geen misverstanden zullen zijn. De volgende keer dat je zonder uitnodiging en onaangekondigd in de hal van mijn huis staat, zal ik niet proberen te voorkomen dat je mijn vader ontmoet. Dan mag je als spook toekijken hoe je bloed van muren, deuren en ramen gewassen word en geen enkele levende ziel binnen de muren van Huize von Bournemouth er ook maar over na zal denken. Niemand zal je missen, niemand zal je herinneren en niemand zal je terugvinden.”

Selene: +3
Edited by Selene Raven, Nov 15 2010, 03:48 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Selene Raven
Member Avatar


Vanuit haar ooghoek zag Selene Isabella bewegen. Het meisje moest alles gehoord hebben, dat kon niet anders. Schijnbaar was er iets gezegd dat haar aandacht had getrokken.
Selene wist wel wat dat was. Mills had altijd een zwak gehad voor Kay en waarschijnlijk waren de woorden van Selene hard aan gekomen. Selene was namelijk bij Kay thuis geweest deze zomer en Mills had daar niets van geweten.

Het viel Selene op dat het meisje stil bleef. Dit was niets voor Isabella en Selene vroeg zich dan ook even af of het wel eerlijk was geweest om deze opmerking te maken.
Kans om het terug te draaien had ze echter niet, aangezien Kay nog dichter bij haar was komen staan.

Er liep een rilling over Selene's rug en ze zette haar scherpe nagels nu zo diep in haar vel dat ze lichtjes begon te bloeden. Ze weigerde een stap terug te doen voor Kay. Daar was ze te trots voor. Ze wilde niet toegeven dat Kay een sterkere tegenstander was dan ze had verwacht. Misschien wel te sterk voor haar!

"Ik ben zo erg op je gesteld, dat je blij mag zijn dat ik niet meer op mijn vader lijk."
De toon waarop Kay dit zei, samen met de herinneringen aan zijn vader, maakte dat er nog een rilling over Selene's rug liep. Alleen nu was de huivering duidelijk zichtbaar.
De Zwad zag nog voor zich hoe Kay's vader hem zonder waarschuwing had vervloekt. Ook kon ze de stekende woorden nog horen die daarbij waren gesproken.

"Als ik je niet verstopt had, dan waren de huiselven op dit moment waarschijnlijk nog steeds op hun blote knietjes bezig geweest om jouw bloed van de stenen vloer te schrobben. Aan de muren waren ze nog niet eens toegekomen."
Zijn woorden waren zacht gesproken alleen kwamen ze aan als een donderklap bij Selene. Ze wist dat de jongen waarheid sprak en ze wist ook dat ze niet snel weer naar Kay's huis zou gaan. Al was het alleen maar om Kay's vader te ontlopen.

Er viel een klein beetje spanning van Selene's schouders toen Kay weer rechtop ging staan. Het meisje deed moeite om dit niet te laten merken aan de vijfdejaars. Ze wist dat als Kay zag dat ze te gespannen was, dat hij haar zou verslinden zoals een tijger zijn prooi zou verslinden.

Ze voelde hoe zijn ogen in de hare boorden en ze kon niets anders dan terug kijken.
"Laten we over één ding heel duidelijk zijn, zodat er geen misverstanden zullen zijn. De volgende keer dat je zonder uitnodiging en onaangekondigd in de hal van mijn huis staat, zal ik niet proberen te voorkomen dat je mijn vader ontmoet. Dan mag je als spook toekijken hoe je bloed van muren, deuren en ramen gewassen word en geen enkele levende ziel binnen de muren van Huize von Bournemouth er ook maar over na zal denken. Niemand zal je missen, niemand zal je herinneren en niemand zal je terugvinden."

Selene haalde diep adem en probeerde zich te ontspannen. Dit lukte iets, maar ze zou vast en zeker straks haar schouders en rug helemaal vast hebben zitten van de spanning.
'Als je er daadwerkelijk zo over dacht, waarom verstopte je me dan?' begon ze uitdagend, maar ze wist dat Kay gelijk had en ze wist dat ze zich eigenlijk gewonnen moest geven.

Dit deed ze echter niet. Ze was te trots en te koppig om nu op te geven. De Zwad haalde nog een keer diep adem en voelde nog meer spanning van zich af glijden. 'Als je echt zo'n hekel aan me hebt, waarom deed je dan wel moeite om mij te beschermen tegen je vader?'
Ze bevond zich op glad ijs en ze wist zeker dat Kay dat ijs zou laten breken zodra ze hem de kans gaf.

William: +4, uitermate goeie uitwerking van je personage en uitdieping van de situatie.
Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 03:50 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Kay von Bournemouth
Member Avatar


Kay’s lippen vertrokken zich tot een smalle streep en zijn ogen vernauwden zich. De arrogante trut was gewoon een spelletje met hem aan het spelen en dit was een spelletje die hij niet mee wilde spelen. Als hij in haar beleving zo slecht was dat ze werkelijk niet kon begrijpen waarom hij niemand tegenover zijn vader wilde zetten, dan mocht ze dat lekker blijven denken. Hij zou er in het geheel niet aan meewerken.

“Er-uit.” De vijfdejaars zijn lippen bewogen amper terwijl hij het zei, maar hij sprak het woord langzaam uit. Elke lettergreep kwam er weloverwogen uit en het mocht duidelijk zijn dat Kay von Bournemouth meer dan een beetje geïrriteerd was. Hij was gewoon helemaal klaar met de situatie. Tijdens het hele gesprek had hij niet één keer z’n stem verheven en dat was niet geheel ongewoon. Het was juist wanneer hij het volume omhoog gooide dat mensen echt op hun tellen moesten passen.

De donkerharige jongen kon in zijn maag een woedend wezen wakker voelen worden. Het beest ontkrulde zich langzaam en vlammen van zijn woedde likten aan iedere vezel van zijn lichaam. Zijn uiterlijk verried echter niets van de strijd in zijn binnenste en Selene leek in het geheel niet te reageren. Kay strekte dan ook zijn handen helemaal uit en sloot voor een moment zijn ogen. Als ze op dit moment nog niet doorhad dat ze de zaak aan het begin had moeten laten vallen, dan was ze nog dommer dan Kay had gedacht. Hij opende zijn ogen weer, maar Selene had schijnbaar nog niet bewogen.

“Eruit!” Deze keer had de tiener zijn stem wel verheft en hij sloeg met vlakke hand tegen de deur van de coupe.
“Vertrek!” Hij sloeg nog een keer tegen de deur en beet op zijn tong om een paar giftige woorden binnen te kunnen houden. Zijn gezicht had een lichtroze kleur gekregen en hij klemde zijn kaken stijf op elkaar. Deze discussie was voorbij. De hand waarmee hij even ervoor tegen de deur had geslagen krulde zich langzaam tot een vuist en zijn ogen boorden zich in die van Selene met een vuur dat zelfs zij niet zou kunnen ontkennen.

Selene: +2
Edited by Selene Raven, Nov 15 2010, 03:50 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Selene Raven
Member Avatar


"Er-uit."
Selene wist dat ze een gevoelige snaar had geraakt. Ze had alleen niet kunnen voorspellen dat Kay zo zou reageren. Ze had eerder verwacht dat de jongen haar onderuit zou gaan praten, zoals hij de hele tijd had gedaan. Ze wist ook dat ze zich dan gewonnen had moeten geven, hoe pijnlijk dat ook geweest zou zijn.

Echter doen wat de jongen zei was ze niet van plan. Eigenlijk wilde ze dit nu doorzetten en dat zou ze ook gedaan hebben als Kay haar weer onderuit had proberen te praten.
Dit gebeurde echter niet. Nee hetgeen wat wel gebeurde had Selene niet kunnen bedenken. De jongen verloor zijn kalmte.

"Eruit!" Schreeuwde Kay die witheet was van woede. "Vertrek!"
Selene maakte nog net geen sprong van schrik toen de vijfdejaars met zijn vlakke hand tegen de coupe deur sloeg. Ze wist nu gelijk waarom niemand de jongen kwaad wilde hebben. Nu leek hij heel erg op zijn vader en dat beviel Selene helemaal niets.

Ze stond vastgeplakt aan de grond, niet in staat om zich te bewegen. Pas toen de grijze ogen van Kay de hare vonden wist ze wat ze gedaan had. Stiekem was ze er trots op, maar ze was er zeker van dat ze het nooit meer zover zou laten komen. Ze had beter weg kunnen lopen toen ze de kans had, dan Kay zo woedend te maken.

Eindelijk kreeg ze weer gevoel in haar benen en ze liep met een kloppend hart de coupe uit.
Op de gang haalde ze diep adem en leunde tegen een dichte deur. Ze zag nog het vuur in Kay's ogen voordat ze de coupe was uit gelopen.
Haar lichaam trilde nog na van de spanning en Selene besefte wat er allemaal gebeurd was. Ze liet zich op de grond glijden en deed haar handen voor haar gezicht. De spanning was haar teveel geworden en ze vervloekte zichzelf voor het feit dat ze het zover had laten komen.

William: +3, drama en total breakdown, oh dear!
Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 03:51 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Jonathan James
Member Avatar


De grote dag was aangebroken voor Jonathan, het begin van zijn magische opleiding. Ondanks alles had Jonathan de wekker niet vroeger gezet, toen hij dan toch wakker werd keek hij immens op tegen het onvermijdelijke gekwetter van zijn moeder die zich steeds druk maakte. Soms vroeg hij zich weleens af of het zijn echte moeder wel kon zijn, ze waren twee volledige tegenpolen.

Na een tweetal uurtjes gestress mocht hij dan eindelijk vertrekken, hij zag er een beetje tegen op om de vrienden die hij had gemaakt in de dreuzel wereld achter te laten maar vertrok toch met goede moed. Met een subtiel handgebaar wat je amper zwaaien zou kunnen noemen stapte Jonathan in de taxi richting het station. Hij ving in zijn ooghoeken nog een laatste glimps op van zijn vader die zijn moeder aan het kalmeren was, en de taxi vertrok.

Eens aangekomen aan het station keek hij rustig rond, een kleine glimlach speelde op zijn gezicht toen hij de raar gekleedde mensen zag. Dat zijn dus overduidelijk de tovenaars. Jonathan besloot handigweg om hen te volgen en kwam zo al snel uit bij de doorgang naar perron 9 3/4. Hij wierp een curieuze blik toen de tovenaars voor hem naar de muur sprintten en verdwenen. "Gaat ie dan.." Mompelde hij tegen zichzelf, en hij rende recht op de muur af. Voor hij het wist stond hij op het juiste perron en, toen hij eenmaal zijn gevoel voor richting terug had zette hij zich rustig op de trein en kleedde zich alvast om.

Hij voelde zich een beetje raar in deze kleren, hij had dan ook heel zijn leven in de dreuzel wereld geleefd, ondanks zijn pure bloed. Met een rustige tred begaf hij zich naar een hokje met nog enkele eerste (of tweede) jaars studenten, ze zagen er allesinds net zo oud uit als hij. Hij knikte vriendelijk toen hij binnenging en zei rustig "Goeiemiddag.", hij plaatste zijn koffer op het rek en ging zitten.

William: +2, leuke kennismaking van je personage.
Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 03:51 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Isabella Mills
Member Avatar


De donkere ogen keken verwilderd om zich heen. Eigenlijk wilde ze hier helemaal niet meer zijn. Eigenlijk wilde ze die trut van een Raven een enge ziekte bezorgen met dodelijke afloop. Wat was dat voor achterbakse stunt om zomaar bij hem op de stoep te staan? Net toen ze dacht dat zij en Selene behoorlijk door een deur konden flikte ze dit! Had dat secreet niet genoeg aan die Addams family gast? En dan HIJ! Wat is dat met hem? Hij deed gewoon bijzonder achterlijk! Was het nou zo erg dat ze hem als kussen had gebruikt? En wat was die Ravengast eigenlijk aan het doen?

Even keek ze naar de lege plek waar Bas had gezeten. Ze keek bedenkelijk. Wat had hij eigenlijk gedaan? Hmm… dat zou ze wel uitvinden. “De volgende keer dat je zonder uitnodiging en onaangekondigd in de hal van mijn huis staat, zal ik niet proberen te voorkomen dat je mijn vader ontmoet. Dan mag je als spook toekijken hoe je bloed van muren, deuren en ramen gewassen word en geen enkele levende ziel binnen de muren van Huize von Bournemouth er ook maar over na zal denken. Niemand zal je missen, niemand zal je herinneren en niemand zal je terugvinden." Ze ving een flard op van wat Kay aan het uitbraken was.

Ja, die vader…. Dat was zeer zeker geen gezellige man. Toen ze hem vorig jaar min of meer spontaan tegen het lijf was gelopen was dat niet echt een ontmoeting waar je met warme gevoelens aan terugdacht. Zijn vader was uitermate koel geweest en had iets tegen haar gezegd waarvan ze geen idee had wat het betekende. Iets met snoeren ofzo… Misschien was dat wel de reden waarom hij de maanden in de zomer onderdook, afgesloten van de buitenwereld leek het wel. Als Isabella eerlijk was, moest ze bekennen dat ze weinig brood in zag om inderdaad gezellig bij de Von Bournemouthjes langs te gaan. Ze zou bij Merlijn niet weten wat ze tegen de man zou moeten zeggen. Hij zou waarschijnlijk net zo minachtend tegen haar praten als haar eigen vader. En dan ‘leuk’ de hele middag op een terras ijsthee drinken?

Met een harde klap en een brul schrok Isabella wakker uit haar overpeinzingen. Verschrikt keek ze naar Kay en Selene. Wat gaan we meemaken?! Een onzichtbare hand leek zich om haar keel te sluiten. Ze was niet snel onder de indruk van iemand, maar de normaal gesproken zo gesloten jongen was compleet ontploft! In al die vijf jaren dat ze hem nu kende was hij nooit zo uit zijn panty gegaan. Ze zag aan zijn gespannen houding dat hij het liefst Raven een beuk had gegeven in plaats van de coupedeur. Met haar levendige fantasie zag ze de stoomwolken uit zijn oren komen. Raven was blijkbaar net zo geschrokken als zij, want met een stofwolk achter haar aan smeerde ze hem.

En nu? De grote donkere ogen keken even naar Sid, die net als zij ademloos zat te kijken en luisteren. Hij zag best witjes om zijn neus en deed zo te zien erg zijn best om in de ruimte op te lossen. Ze haalde even haar schouders op, om te zeggen ‘wat moeten we nu?’ maar een reactie bleef uit. Lekker dan, moest zij de ijzers weer uit het vuur halen. Behoedzaam stond ze op en glipte langs Kay heen, die nog steeds met zijn ogen een gat in de deurpost probeerde te branden. Ze strekte haar arm uit en schoof langzaam de deur voor zijn hoofd dicht. Opgelucht dat dat in elk geval geregeld was zonder hem per ongeluk aan te raken liet ze haar adem ontsnappen.

Ze keek even naar de grond om niet op zijn voeten te gaan staan toen ze zich tussen hem de deur probeerde te schuiven. O shit…. Dit kon nog wel eens gezellig worden.. Ze beet even op haar lip, een irritant trekje van haar als ze onzeker was. Voorzichtig keek ze omhoog en haar ogen zochten die van Kay. Ze had net zo goed naar het plafond kunnen kijken want hij keek dwars door haar heen. Ze kon nog net de neiging onderdrukken om met haar hand voor zijn ogen te wapperen om zijn aandacht te trekken. Vermoeid rolde ze met haar ogen. Great, eerst proberen haar trommelvliezen te scheuren om vervolgens als een standbeeld te blijven staan. Haar oog viel op zijn hand die hij nog steeds zo stevig in een vuist had geklemd dat zijn knokkels wit waren. De gozer is echt rijp voor het Holisto’s… Met haar linkerhand pakte ze langzaam zijn pols vast, en schudde zachtjes om aan te geven dat hij zijn greep kon verslappen en ontspannen. “Hee….” Zei ze zachtjes. Ze keek onderzoekend in die grijze ogen die altijd vertelden wat voor weer het was. “Gaat het?”.


GM van Sid

Selene: +3
Edited by Selene Raven, Nov 19 2010, 03:49 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Bastiaan Raven
Member Avatar


Met een opgetrokken wenkbrauw keek Bastiaan even achterom, er kwamen verhitte geluiden uit zijn oorspronkelijke coupé. Het idee dat Kay pissig op Selene zou worden had allang door zijn hoofd gespeeld. Maar het klonk alsof er nu fysiek wat gebeurde. En ook al was hij jaloers op Selene, en ervan overtuigd dat ze dit alleen aan kon, wilde hij toch even polshoogte gaan nemen. Ze was immers zijn Nichtje. Overigens hadden de eerste jaars nog niet heel veel interesse getoond in zijn bezoek. Dus als hij nu terug ging om zich om te kleden zouden ze dat vast niet vervelend vinden. “Nou nog even en we zijn er. Het lijkt me verstandig als we ons gaan omkleden. Ik zie jullie straks bij de sorteerceremonie wel weer. Geniet ervan!” Hiermee doelde Bastiaan op meerdere dingen; de treinreis, het snoep, en straks de sorteerceremonie. Voor een eerste jaars was dit natuurlijk een unieke en er enerverende ervaring.

Zonder nog achterom te kijken liep hij weer terug naar de coupé van Kay, Isa en Sid. Zich nog niet bewust van het tafereel dat zich daar had afgespeeld. Onderweg passeerde hij de coupé van Adora en James. De twee waren nog steeds druk met elkaar in gesprek, en leken helemaal in elkaar op te gaan. Bastiaan kon net geen glimlach van vermaak en vertedering onderdrukken. Echter verdween die glimlach toen hij zin nicht iets verderop op de grond zag zitten. Even nam hij haar in zich op, Kay zou haar toch niet echt vervloeken? Zeker zou hij geen fysiek geweld gebruiken, dat lag niet in zijn natuur. In al die tijd dat Bastiaan hem had leren kennen was geen van beide vormen van geweld voorgekomen. En hij had zelf Kay ook vaak tot een uiterste gepusht.

Bastiaan stond weer bij zijn eigen coupé, moest hij zich nu ontfermen over Selene die wat verderop zat? Of de coupé in gaan en laten blijken hoe ver ze uit elkaar stonden, en daarmee ook partij kiezen? Nee, al was er spanning tussen Selene en hem, hij kon haar niet zomaar achteloos achter laten, niet zo! Hij greep haar bij een arm, hij wilde niet eens weten wat er was gebeurd en hield daarom ook zijn mond verder stijf dicht. En blik in de coupé gaf hem echter een beeld van een verhitte Kay met de hormoonbom erbij om hem te kalmeren. Eigenlijk wilde Bastiaan de coupé in, Kay bevrijden van dit duivels gebroed. Maar nu ondersteunde hij Selene al. Hij hield verder zijn mond en trok haar mee door het gangpad. Een bezorgde blik kon hij echter niet onderdrukken terwijl hij Selene’s coupé zocht. “Zorg goed voor haar!” melde hij Meike, het meisje zat bij Selene’s spullen, dus hij trok de conclusie dat ze de coupé deelden. Bastiaan was blij dat hij haar kon achterlaten bij Meike, nu was ze in goede handen en kon hij terug naar zijn Kay. Dacht hij nu echt al aan zijn Kay?

Nadenkend was hij terug gelopen naar zijn eigen coupé, Selene vertelde hem de laatste tijd niks meer. Maar waarom? In de coupé moest hij zich ongeveer om de twee tortelduifjes heen wurmen, mocht hij even een emmer? Toch waarde hij het dat Isa het op zich had genomen zich te ontfermen over deze onmogelijke jongen. Bastiaan beslot zijn mond te houden, niks zeggen en niks vragen, hij was dat Kay dat liever had. En zeker nu, na een optreden van zijn nichtje. Elk woord dat Bastiaan ontviel zou waarschijnlijk verkeerd terecht komen. Kay vocht dit soort dingen vast inwendig uit, en las hij wat tegen Bastiaan erover wilde zeggen, zou hij dat wel uit zichzelf doen. Wat overigens een Merlijns wonder zou zijn. Bastiaan trok zijn trui uit en voelde absoluut geen gêne tegenover zijn reisgenoten en begon met het aantrekken van zijn schooluniform. Die twee daar zouden zich wel redden, en Sid deed vast ook wel zijn eigen ding. Een tweede jaars had toch hopelijk geen hulp nodig bij zich om kleden?

Toen Bastiaan eenmaal zijn schooluniform aan had keek hij in de ruit naar het tafreel dat achter hem afspeelde. Hij werd er misselijk van, kon er niet naar blijven kijken. Buiten was het al donker en ze konden ieder moment aankomen op Zweinstein. Hij pakte zijn leren weekendtas van het bagage rek en wurmde zich weer langs de twee heen. Het idee alleen al dat Kay en Isabella zo dicht bij elkaar stonden deed hem pijn, hij kon simpel weg gewoon niet hier blijven, dat zou verschrikkelijk zijn. Een ergere marteling konden de twee hem niet bezorgen. Bastiaan ging nog liever op zoek naar zijn bagage en uil.

GM toestemming van Selene

Selene: +3
Edited by Selene Raven, Nov 19 2010, 03:52 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Kay von Bournemouth
Member Avatar


Kay zag dat Selene nog net geen sprongetje van schrik maakte, maar alsnog maakte het zijn irritatie niet minder. Dit was het dan. Ze draaide zich om en liep weg, overduidelijk niet zo onaangeraakt door zijn woorden als dat ze eigenlijk voor had willen doen komen. Hij leek toch meer op zijn vader dan dat hij ooit had kunnen vermoeden. Hoewel de man het meisje niet eens gewaarschuwd zou hebben voelde Kay toch een flauwe vlaag van schaamte door zich heen gaan.

Heel even voelde het alsof hij helemaal aan de grond genageld stond, waardoor hij niet merkte dat Isabella vlak voor hem stond of dat Bastiaan nog erg creatief achter haar langs schuifelde. De jongen zijn vertrek merkte hij evenmin op, maar het feit dat Isabella zijn pols greep kon hem vrijwel onmogelijk ontgaan. “Hee…. Gaat het?”

Haar ogen vonden die van hem, maar het bood zeker weten geen geruststelling. Kay strekte dan ook zijn hand en trok zijn pols abrupter terug dan eigenlijk de bedoeling was. De tiener draaide zich om en kamde gefrustreerd door zijn haren. Godverdomme! Er kon ook helemaal niets goed aan in zijn leven. Vanaf het moment dat hij oud genoeg was om het kwijl van zijn kin te vegen had hij geprobeerd om in elk opzicht op zijn vader te lijken. Ferwin was in veel opzichten perfect en dat verwachte hij natuurlijk ook van zijn zoon. En juist nu hij helemaal niet meer op zijn vader mocht en wilde lijken, kwam er een kant omhoog die hij niet wilde erkennen. De woede.

Kay kamde nog een keer door zijn haren, die ongetwijfeld in alle richtingen stonden en mompelde een verwensing. Heel even hield de Zwadderaar zijn adem in, maar vervolgens ademde hij uit en draaide zich weer om naar Isabella. Hij wees naar de deur en zei: “Het is één grote kutzooi. De arrogante trut."

Selene: +1
Edited by Selene Raven, Nov 19 2010, 03:54 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Isabella Mills
Member Avatar


“Het is één grote kutzooi. De arrogante trut”. Beledigd keek Isabella even naar haar hand. Hij had de zijne met zo’n kracht losgetrokken dat ze even dacht dat haar hand en pols van elkaar gescheiden werden. Met vernauwde ogen keek ze naar de explosieve vijfdejaars die naar de deur wees. “Oh, je meent t”, zei ze sarcastisch. “ En ik maar denken dat we een gezellig treinreisje aan het maken waren”. Ze sloeg haar armen over elkaar en leunde tegen de gesloten deur. “Zit ik er even naast zeg” zei ze smalend.

Ze liet haar ogen spottend over hem heen gaan om vervolgens naar haar nagels te kijken. “En ga je nog vertellen waarom? Of gaan we een gezellig potje ‘raad-mijn-drama’ spelen?” Blijkbaar was op dit moment niemand goed genoeg om een poging te wagen om dit brandje te blussen dus kon ze er net zo goed een schepje bovenop doen. Haar poging had hij hardhandig afgedaan. Iets in zijn blik verontrustte haar toch. De manier waarop hij door zijn haar maaide ook. Ongecontroleerd. Onvoorspelbaar. “Blijf daar maar staan!” zei ze, “voordat je nog meer ongelukken maakt”.

Opeens herinnerde Isabella zich dat iedereen op zijn dooie gemakkie naar binnen kon kijken om te zien wat er zich afspeelde daarbinnen. Ze draaide zich om en trok snel de rolgordijntjes naar beneden. En nu? De donkere ogen schoten bedenkelijk van links naar rechts. Hij was toch al pissig, en haar humeur was ook al gruwelijk verpest. Door hem, door haar, door hem. Vooral door hem. Eigenlijk kon die hele Raven haar gestolen worden. Ze hoopte vooral dat ze het nog keer deed, onuitgenodigd op bezoek gaan, dan werd dat probleem vanzelf opgelost. Nee HIJ! Hij met zijn niet uilen, lief een handje geven op het perron, de vermoorde onschuld uithangen en de ideale schoonzoon spelen voor de ogen van haar moeder, om vervolgens compleet uit zijn tent te gaan vanwege Raven?! Wat gaan we meemaken?! Hij had zich nog nooit door iemand zo uit de tent laten lokken. Zou er meer spelen? Zou hij stiekem dromen van een intiem onderonsje met Raven? Bij die gedachte vertrok haar gezicht.

Abrupt stopte ze met frummelen aan het rolgordijntje en draaide zich om. “Nou, vertel op!” blafte ze. Nu wilde ze het weten ook. Tijd voor duidelijkheid. Isabella vast vastbesloten om alles uit hem te trekken wat ze wilde weten, desnoods met geweld, maar praten ging ‘ie. “Wat is dat met jou en Raven? Sinds wanneer laat jij je op de kast jagen door een meid?”. Haar hoofd maakte een knikbeweging naar de gang om vervolgens weer strak in die grijze ogen te kijken. “En dan ook nog door haar??!”. Uit automatisme trok ze haar elastiek uit haar haalde en woelde met haar hand de haren los. “Want blijkbaar heb ik iets gemist”. Sarcasme hing aan elk woord. “Of wil je dit liever met je echte vrienden bespreken zometeen? Onee….” Haar mond vertrok in een gemaakte dunne glimlach. “Onee… die heb je niet… Want blijkbaar heeft de grote Kay van Bournemouth geen vrienden nodig”. Met een korte hoofdbeweging keek ze even naar zichzelf en gaf een kort, spottend lachje. “En ik dus ook niet.. Dom van me zeg. Maar ja, dat zal wel zo horen denk ik he? Blijkbaar ben ik ook zo’n verwend, jengelend grietje die jongens zoals jij lastig valt met mijn zwakhartige gedrag”.

Er was geen spoor van emotie in haar stem te bekennen toen ze Kay zijn eigen woorden voor zijn voeten gooide. Strak keek ze hem aan. Ze hief haar hoofd iets hoger. Bring it on. Als hij zo het wilde, dan kon hij het krijgen.

Selene: +2
Edited by Selene Raven, Nov 19 2010, 03:59 PM.
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
Go to Next Page
« Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic »
Locked Topic
  • Pages:
  • 1
  • 3

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +