| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| Zweinstein Express staat klaar voor vertrek!; Stoomwolken in vormpjes | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Nov 7 2010, 08:29 PM (4,253 Views) | |
| Kay von Bournemouth | Nov 16 2010, 09:15 PM Post #46 |
![]()
|
Kay’s blik verduisterde nog verder en hij keek naar Isabella’s uitdrukkingloze gezicht. Alsof er zojuist iets nieuws aan hem verteld werd. Hij was er heel goed van op de hoogte dat mensen niet graag vrienden met hem wilden zijn. Tot op heden had hij daar helemaal geen probleem mee gehad. Isabella had echter nooit tot de groep behoord die met een boogje om hem heen leek te gaan. Wat ze zojuist had gezegd was echter iets dat hij nog nooit over haar lippen had horen komen. Het was echter niet iets waar hij op dit punt over na wilde denken. Zijn handen jeuken van de wens om zich om Isabella’s keel te wikkelen en haar te wurgen tot er geen negatieve piep meer over haar lippen zou komen. Er was echter ook een andere kriebel, één die Kay niet helemaal thuis had kunnen brengen. Waarschijnlijk was dat zijn geweten die hem duidelijk probeerde te maken dat hij Isabella helemaal niet wilde wurgen. De Zwadderaar deed twee passen naar voren, zodat hij neus aan neus stond met Isabella. Zijn handen jeukten nog steeds, maar nu wist hij niet geheel zeker meer wat hij moest doen. Misschien moest hij het gewoon uitleggen, hoewel hij het nog aan niemand had verteld. “Ik…” Kay viel stil, niet goed wetend hoe hij de woorden moest vormen. Nog iets waar hij onder normale omstandigheden helemaal geen probleem mee had. De donkerharige spande zijn handen aan tot vuisten en ontspande ze weer langzaam. Vervolgens zuchtte hij en waagde een tweede poging. “Ik…. Ik ben...” Hij viel weer stil, wendde zich een beetje van Isabella af en liet zijn schouders zuchtend zakken op het moment dat hij het opgaf. Hij kon het gewoon nog niet zeggen. Het gevoel dat hij iets moest doen bleef hem echter sterk bij hem en keerde zich weer terug naar Isabella. Heel even bewoog hij niet, maar uiteindelijk strekte hij zijn handen uit en leunde tegen de deur. Zijn gezicht kwam heel dichtbij die van Isabella en hij fluisterde: “Nu nog niet.” Hij trok zijn handen weer terug en deed voorzichtig een lok haren achter haar oor. “Nu nog niet.” Zijn hand bedekte nu de hele zijkant van haar gezicht en hij leunde langzaam naar voren. Zijn lippen raakten die van Isabella zacht, maar niet aarzelend. Heel even bewoog hij helemaal niet, maar na een moment kwam zijn andere hand ook omlaag en sloot zich om de andere kant van haar gezicht. Zijn lippen drukte hij iets fermer tegen die van Isabella en hij sloot zijn ogen. Zijn schouders kwamen omlaag en de frons verdween van zijn gezicht ophet moment dat Kay zich iets ontspande. Zo hij deed iets met het gevoel! En het was niet eens illegaal, dat dacht hij tenminste... Selene: +3 Edited by Selene Raven, Nov 19 2010, 04:00 PM.
|
![]() |
|
| Sid Vicious | Nov 16 2010, 10:13 PM Post #47 |
![]() ![]()
|
Terwijl Sid een boek uit zijn koffer pakte hoorde hij wat gekibbel aan de andere kant van de bankjes. Na een paar bladzijden gelezen te hebben deed hij het boek dicht. Hij schudde even met zijn hoofd en even later vielen zijn ogen dicht. Sid viel uiteindelijk in slaap en hoorde niet zo super veel meer van het gesprek. Terwijl de trein snel over het spoor heen ging en de coupe's heen en weer wiebelden. Na een tijdje werd hij weer wakker en wreef de slaap uit zijn ogen en keek rond. Daarna rekte hij zich nog even uit en deed zijn ogen weer dicht. "Het is één grote kutzooi. De arrogante trut" klonk het uit de mond van Kay. Hij wist dat het Kay was, aangezien hij de stem van Kay uit duizenden zou herkennen. Hij opende één oog en keek naar Isabella en Kay die hevig ruzie aan het maken waren. Waarschijnlijk dachten de twee dat hij aan het slapen was. Hij hief zijn wenkbrauwen op en keek nu met beide ogen open naar de twee. Ineens kwam het gezicht van Kay dichterbij het gezicht van Isabella. "Nu nog niet." hoorde hij terwijl Sid wat rechter ging zitten. Ineens verdween de kleine ruimte tussen de hoofden van Isabella en Kay. "uh?" Klonk het uit de keel van Sid. Gebeurde het nou echt? Kay die Isabella aan het zoenen was. 'Ik droom, ik droom.. Het kan niet anders.. Kay?' dacht Sid terwijl hij zo muisstil mogelijk bleef zitten. 'Wat nou als ze zouden zien dat ik wakker ben en ze heb betrapt?' hij dacht weer na en voelde de vuist van Kay al in zijn gezicht. "Dit droom ik gewoon eh?" Vloog er uit zijn mond terwijl hij nog steeds als een fossiel naar Kay en Isabella keek. "Ja, ik droom nog gewoon! Ik geloof het niet! Kay?" Zei hij weer hardop terwijl hij opsprong van het bankje. Selene: +1 Edited by Selene Raven, Nov 19 2010, 04:01 PM.
|
![]() |
|
| Isabella Mills | Nov 17 2010, 10:18 PM Post #48 |
![]() ![]()
|
Aan de onweerswolken in zijn grijze ogen kon Isabella zien dat haar woorden geland waren. Eigen schuld, dikke drakenpok! En eigenlijk was het nog waar ook! In al die vijf jaren had ze hem nog nooit gezellig met iemand zien praten, laat staan lachen. Maar aan de andere kant was dit ook weer niet wat ze wilde. Ondanks dat het waar was, had ze dat nooit willen zeggen, dat was nog nooit in haar opgekomen. Hij zag het dan misschien niet zo, maar zij beschouwde hem wel als vriend. Als er wellicht een vriendschappelijke relatie tussen hen was, had ze die nu waarschijnlijk keihard om zeep geholpen. Nog voor dat ze goed en wel met haar ogen kon knipperen stond ie voor haar. Oeh… die had ze niet zien aankomen! En vanzelfsprekend kon ze geen kant op, want ze had net zelf vakkundig de deur nog dichtgemaakt. “Ik” begon hij. Nerveus keken de donkere ogen in het rond, op zoek naar een uitweg die er niet was. Na een mierenstap naar achteren stond ze letterlijk met haar rug tegen de deur. “Ik…. Ik ben...” Rijp voor het Holisto dacht ze. Ze zag de handen van de jongen zich in een vuist vormen. Toen de jongen zich van haar af wendde sloeg ze haar ogen even op. Hij leek iets te ontspannen zag ze aan zijn lichaamshouding. Bij Merlijn….. Ze liet zachtjes haar ingehouden adem los. Net op het moment dat ze snel langs hem heen wilde glippen draaide hij zich weer om en zette zijn handen nu aan weerskanten van haar schouders. Isabella slikte even. Geen weg uit…..Ze voelde zijn warme adem over haar wang toen hij zei dat hij nog niet kon uitleggen. Ze keek hem met mix van behoedzaamheid en nieuwsgierigheid aan. Hij had zich in die paar tellen weer redelijk onder controle. Hij trok zijn handen weer van de deur en een hand streek een haarlok van haar naar achteren. Opeens was ze zich bewust van het moment. Nu. Hier. Hij en zij, op centimeters afstand van elkaar. De sfeer in de coupe was door zijn gebaar honderdtachtig graden omgedraaid. Het maakte haar nerveus. “Nu nog niet” zei hij zacht, en haar ogen volgden de hand die nu tegen haar wang lag, zijn vingers in haar haar. Toen voelde ze de warmte van zijn lippen tegen de hare. Voorzichtig, maar gemeend. Als aan de grond genageld voelde ze zijn andere hand zich nu ook om haar hals liggen. Warm. Vertrouwd. Op het moment dat hij zijn lippen steviger op de hare drukte explodeerde er iets in haar hoofd. Haar handen sloten als vanzelf om zijn middel. Vol overgave kuste ze hem terug. De warmte van zijn lichaam tegen het hare maakte dat ze helemaal licht werd in haar hoofd. "Dit droom ik gewoon eh?" klonk het van ergens heel ver weg. "Ja, ik droom nog gewoon! Ik geloof het niet! Kay?" Isabella knipperde even met haar ogen en kon zich met moeite losrukken van de warme mond van Kay. Gedesoriënteerd keek ze vluchtig om zich heen. Toen ze Sid in het oog kreeg wist ze niet hoe snel ze Kay moest loslaten. Hoe konden ze nu vergeten dat hij er ook nog zat?! Haar hoofd stond in vlam, en ze wist dat ze net zo mooi rood was als de huiskleur van Griffoendor. “Ik ..eh..” stamelde ze. Ze keek overal behalve naar de jongen waarmee ze tot voor kort had staan zoenen. O. MY GOD. Dit was genant. “Goed… ja..” mompelde ze. Haar donkere ogen keken even omhoog naar de zachte lippen van Kay. Neeeee dat was nu net waar ze niet naar wilde kijken! “Ehh.. bedankt voor de uitleg…” Waar kwam dat nou weer vandaan. Snel schoot ze langs Kay en Sid heen en ging bij het raam zitten. Met een schuin oog zag ze de mond van de tweedejaars opengaan. “Sid!” zei ze strak. “Geen woord..” Ze draaide haar hoofd een beetje bij, net genoeg om maar niet naar hem te kijken. “Geen woord” zei ze nogmaals. Selene: +3 Edited by Selene Raven, Nov 19 2010, 04:04 PM.
|
![]() |
|
| Meike Pierce | Nov 18 2010, 04:57 PM Post #49 |
![]()
|
Het leek erop dat Selene het niet erg prettig vond dat Meike haar zo zag, dus om te laten zien dat ze dat respecteerde begon Meike uit het raam te staren. Ze zou wel nooit te weten komen wat er met Selene aan de hand was, maar eigenlijk hoefde ze dat ook niet echt te weten. Als haar vriendinnen iets aan haar wilden zeggen, mocht dat uiteraard. Meike kon als geen ander haar mond houden en schreef er zelfs niets over in haar dagboek. Maar er waren ook mensen die het niet aan haar wilden vertellen en, hoewel ze er wel nieuwsgierig naar werd, was Meike er niet de persoon voor om alles te doen om erachter te komen wat er was. De vraag hoe haar vakantie verder was gelopen haalde Meike weer uit gedachten en schattend keek ze Selene aan. Het was overduidelijk te merken dat Selene haar af wilde leiden, desondanks liet Meike er niets van merken dat ze het door had en enthousiast begon ze te vertellen, hoewel het niet erg duidelijk verstaanbaar was door het geluid dat de andere kinderen produceerden“Ja, er is echt enorm veel gebeurd tussen je zwemfeestje en de borrel in de Lekke Ketel. Toen heb ik namelijk samen met mijn familie mijn kamer afgemaakt, en die is zo mooi geworden! Een kwart van de muur is blauw, een tweede kwart groen, een derde kwart rood en de laatste kwart is geel. Zo zijn alle afdelingen van Zweinstein in mijn kamer vertegenwoordigt! Ravenklauw natuurlijk een klein beetje meer, boven mijn bureau hangt er een banier van maar dat lijkt me logisch.” Meike nam weer eens een keertje diep adem toen Selene haar opeens onderbrak en met een “ik ben zo terug” de coupe verliet. Een paar seconden lang was Meike met stilte geslagen maar daarna herstelde ze weer en keek Selene na. Was ze nou echt zo saai dat niemand de trein met haar wilde delen? In stilte ging Meike even na wat ze gezegd had, misschien had ze Selene op de een of andere manier wel beledigd. Maar nee, dat was niet het geval. Tenzij Selene niet tegen blauw met groene muren kon maar dat was iets wat Meike zich niet voor kon stellen. Omdat ze verder niets anders te doen had en geen zin had om te socializen pakte Meike maar een van de schoolboeken uit haar tas en begon te lezen. Net toen ze bij hoofdstuk twee was aanbeland hoorde ze gestommel aan haar coupe en nieuwsgierig keek ze op. Tot haar verbazing zag ze daar een Bastiaan stond die Selene zo ongeveer bij haar dumpte en haar ogen werden groot. Wie dacht hij wel niet dat ze was? De nieuwe moeder Theresa of zo? Selene had haar in ieder geval nu nodig dus snel schoof ze die gedachte van haar af liep naar Selene toe “Selene, het gaat wel lekker met jou vandaag he?” vroeg ze zachtjes. “Wil je erover praten of zal ik verder gaan met hoe mijn vakantie was?” Selene: +2 Edited by Selene Raven, Nov 19 2010, 04:05 PM.
|
![]() |
|
| Selene Raven | Nov 20 2010, 12:33 AM Post #50 |
![]()
|
Het liefste was Selene uit de trein gesprongen en weg gegaan. Het enige wat haar had weerhouden was haar liefde voor Zweinstein. De rest kon haar niets schelen. Niet na het voorval met Kay daarnet. Ze had zich redelijk staande weten te houden, maar ze wist dat dit nog voor haar voeten zou worden gegooid en ze wist niet of ze het dan ging redden. Moe, dat was ze. Erg moe. Moe van al het geruzie, helaas was het nog niet voorbij. Het meisje deed haar handen voor haar gezicht maar kon niet huilen. Ze wilde ook niet huilen, niet hier in de trein. Niet waar iedereen het kon zien, niet waar Bastiaan haar zou kunnen zien. Kay's woorden galmden nog door haar hoofd en ze wilde dat ze het kon laten stoppen. Ze kreeg er hoofdpijn van. Vanuit het niets werd ze ruw bij haar arm gepakt en mee gesleurd. Het drong laat tot haar door dat het haar neef was die haar had vastgepakt. Ze zweeg echter en zag dat haar neef er net zo over dacht. Ze was te moe om te protesteren en haar arm los te trekken, ze wist dat er dan geheid een woordenwisseling zou komen en daar had ze geen behoefte aan. Haar neef dumpte haar letterlijk bij Meike in de coupe en verliet zonder een woord tegen haar te zeggen. Stiekem vond ze het niet zo erg dat hij weg ging, nu kon ze rustig alles op een rijtje zetten zonder het gemekker van haar neef erbij. Het duurde even voordat Selene doorhad dat er tegen haar gepraat werd. Ze keek op, recht in de groene ogen van Meike. 'Dat is nog zwak uitgedrukt.' Selene zweeg even en staarde naar buiten, ze waren bijna bij Zweinstein. 'Ik vertel het je nog wel, nu kan ik het nog niet over mijn lippen krijgen.' De Zwad had hier iets gezegd wat ze anders nooit hard op zou zeggen. Zij en iets niet kunnen zeggen? Sinds wanneer? +1 Edited by Caprice Zodiac, Nov 22 2010, 01:02 PM.
|
![]() |
|
| Meike Pierce | Nov 24 2010, 12:13 PM Post #51 |
![]()
|
Het was voor Meike nu wel duidelijk. Selene wilde er totaal niet over praten, nu in ieder geval niet en later zou ze het waarschijnlijk ook niet te horen krijgen maar dat was niet haar probleem. Als Selene het in haar eentje op wilde lossen moest Meike haar de ruimte geven en dat was ook precies wat ze van plan was. Ze schoof wat verder van Selene vandaan en keek uit het raam, op zoek naar Zweinstein. De treinrit had nu al een heel lange tijd geduurd dus lang zou het niet meer moeten duren voordat het kasteel zich liet zien in volle glorie. Net toen ze dat bedacht had, maakte de trein een bocht zodat ze Zweinstein kon zien liggen “Selene, kijk!” riep ze uit “Zweinstein is in zicht. Nog even en we kunnen genieten van het welkomstmaal” Niet dat het het welkomstmaal was dat haar zo interesseerde, Meike wilde gewoon weer op Zweinstein zijn. De lessen, de mensen, de gezellige sfeer. Ze zou niet kunnen kiezen wat ze het leukste aan de school vond, waarschijnlijk was het gewoon een wisselwerking tussen die drie. De trein bleef maar op hetzelfde tempo doorrijden, en zo kwam de school dichter en dichterbij zodat het Meike wel slim leek om haar gewaad aan te gaan trekken. Ze zou voor geen galjoen in de Grote zaal willen verschijnen met gewone kleren aan. Ze stond op en pakte haar gewaad uit haar tas, die ze snel aantrok. Toen ze daarmee klaar was strikte ze haar veters opnieuw, erover struikelen op weg naar het kasteel zou een beetje heel gênant zijn. Toen ze daarmee klaar was keek ze weer naar Selene, die haar gewaad nog moest aantrekken en Meike schraapte even haar keel “Selene” zei ze “We zijn al bijna bij het kasteel. Misschien is het handig om je gewaad alvast aan te trekken. Heb je trouwens al bedacht wat je dit schooljaar allemaal wilt gaan doen? Ik weet het nog niet zeker, maar ik ben wel van plan om weer heel veel te gaan leren. Misschien dat we ook iets samen kunnen gaan doen, dus als je daar zin in hebt moet je het maar even zeggen” en na die woorden verlegde ze haar aandacht weer naar haar tas, die netjes dichtgeritst werd. William: +1 Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 03:54 PM.
|
![]() |
|
| Kay von Bournemouth | Dec 1 2010, 11:09 PM Post #52 |
![]()
|
Kay verstijfde toen Sid’ stem tot hem doordrong. Zonder dat hij daar het bevel toe gaf gingen zijn ogen open en deed hij een stap naar achteren, bij Isabella vandaan. Hij was helemaal vergeten dat de tweedejaars ook nog in de coupe had gezeten, iets dat de Zwadderaar normaal gesproken niet zo heel snel overkwam. Heel even wist de donkerharige jongen niet wat hij moest doen, maar na een moment draaide hij zich om en keek geïrriteerd naar Sid. Hij haalde diep adem en besloot geheel bewust de tweedejaars zijn vraag verkeerd te interpreteren. “Ik kan je met enig zekerheid zeggen dat je niet droomt. Ik ben nog steeds Kay. Je dacht toch niet ineens verwacht dat ik tijdens jouw onachtzaamheid vervangen was door de kerstman?” De Zwadderaar stak zijn neus in de lucht en ging op het bankje tegenover Sid zitten. Misschien, heel misschien zou iedereen doen alsof er niet gebeurd was. Hij zou in ieder geval niet de moeite nemen om nog een keer over het onderwerp te beginnen. Als hij maar lang genoeg deed alsof er helemaal niets gebeurd was, dan zou de rest van Zweinstein niet anders kunnen dan het accepteren. Als Sid ook maar een greintje verstand bezat, dan zou hij vast beseffen dat hij zijn mond erover dicht moest houden. Kay’s grijze ogen richtten zich op Sid. Had de jongen eigenlijk wel verstand? William: +2, eng he zoenen. En dan ook nog betrapt worden, niet heel verstandig. Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 03:55 PM.
|
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
|
|
| « Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic » |










8:13 PM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners