| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| Schotland aan de kust; Prive topic Hannah, Hunter en Soos | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Nov 7 2010, 10:06 PM (546 Views) | |
| Sonoko Umeda | Nov 7 2010, 10:06 PM Post #1 |
|
Mine? Mine? Mine?
![]()
|
‘Het is vakantie, ik heb vakantie, en ik ga op vakantie naar ons vakantiehuisje, vakantie is leu-heuk!’ Heb je ooit wel eens een dansende en zingende suikerspin gezien? Nee? Goed, dat krijg je nu ook niet te zien! Sonoko Umeda had namelijk net haar suikerspinroze jurk en haar ingeruild voor iets nieuws. Ze had voor het eerst in haar leven iets ‘normaals’ aan. Ze droeg een zomers shirtje met spaghettibandjes en een nauwsluitende spijkerbroek. Haar haar had ze weer blond gemaakt, dat zat in twee krullerige staarten. Geen suikerspin dus. Wel dansen en zingen; ze paradeerde met mislukte danspasjes door haar slaapkamer terwijl ze haar kleding bij elkaar zocht en in haar koffer propte en ondertussen zong ze zachtjes een niet bestaand liedje dat ze ter plekke verzon. Sonoko had ongelofelijk veel zin in de komende twee weken: twee weken vol zon, zee en strand! Nou maar hopen dat het niet al te warm zou worden… En ze zou die twee weken doorbrengen met Hannah, haar beste vriendin. Dit kon toch niet mooier worden? Meestal zouden ze waarschijnlijk zelfs het huisje voor hen alleen hebben, want Sonoko’s moeder moest het grootste deel van de tijd de stad in voor haar werk en om oude vrienden te bezoeken… Op dat moment vloog de deur van Sonoko’s kamer open. ‘Kibun is er, zou je Hannah willen bellen om te vragen waar ze nu ongeveer zijn?’ ‘Ja, mam, komt goed.’ Sonoko duwde haar moeder de kamer uit en sloeg met een klap de deur achter haar dicht. Pas toen ze haar mobiel opgezocht had, realiseerde ze zich wat haar moeder had gezegd: “Kibun is er.” Ze rende naar de deur die ze net dichtgeslagen had en gooide hem weer open. ‘WAT MOET KIBUN HIER?!’ schreeuwde ze naar beneden. Kibun was Sonoko’s oudere broer, hij woonde bij hun vader, samen met hun zus. Aneko, Kibuns tweelingzus, had een goede band met Sonoko, maar tussen Sonoko en Kibun was nooit een band geweest, ook nu niet. Sonoko smeet met veel geweld haar koffer dicht, wat bijna niet lukte, en sleepte die achter haar aan terwijl ze nog even een rood met groen petje van haar nachtkastje plukte en luidruchtig naar beneden stormde. Eenmaal beneden trok ze een groen leren jack aan zette haar mp3 speler op vol volume aan. En daarmee was ze weg. ‘Sonoko, stap in!’ het stemgeluid van haar moeder kwam maar net boven het gebrul van de auto uit. Sonoko draaide zich met een zucht om en ging voor Kibun op de bijrijderstoel zitten. ‘Key gaat ook mee, lieverd, had ik dat dan niet verteld? Ik heb trouwens net Hannah’s moeder aan de lijn gehad, het is voor haar makkelijker om haar zelf naar het vakantiehuisje te brengen en het vriendje van Key wordt ook daar heen gebracht, dus we kunnen nu gaan. Je koffer staat al in de achterbak, heb je alles?’ vervolgde Haruko. Haru snapte duidelijk nog steeds niet dat een verkleinwoord niet correct was als je het gebruikte in de context van vrienden. ‘Leuk,’ zei Sonoko emotieloos. Ze liet met een bonk haar hoofd tegen het raam vallen en viel langzaam in slaap, maar niet voor ze zich besefte dat ze Key nog helemaal geen gedag gezegd had. ‘Kom mee naar binnen.’ Sonoko werd aan haar arm mee naar binnen gesleept door Hannah. ‘Ik wist niet dat je broer zou komen!’ Sonoko vroeg zich af waarom Hannah er zo hyper over deed, zij vond het juist niet zo geweldig. Hannah liet zich op haar helft van hun tweepersoonsbed vallen. ‘Wat heb ik toch goeie herinneringen aan dit huisje.’ Zo, die was snel van onderwerp veranderd… Sonoko glimlachte. Dit huisje was niet alleen van haar familie, ze deelden het met de familie Felagund, dus ze hadden hier al aardig wat zomers gesleten samen. Buiten was vrolijk getoeter te horen. Sonoko liep naar het raam en zag een grote zwarte auto het witte grind oprijden. Ze rende voor Hannah de trap af om te kijken wie dat ‘vriendje’ van Kibun zou zijn. ‘O,’ was het enige wat sonoko kon zeggen toen ze een klein jongetje met donker haar de auto uit zag stappen. Ze stond net achter Kibun, die vrolijk zijn hand naar het jochie opstak. Sonoko deed niets, ze was als verstijfd. Wat doe jij hier..? ging er constant door haar hoofd. Het jongetje was een van de weinige mensen die ze van de meet af aan al niet had gemogen… OOC: beetje laat, gezien de trein er al staat, maar goed, Sonoko wil ook graag vakantie... Edit: bijnavergeten; Godmode toestemming ^-^ Namen met een hoofdletter Sonono ;) +4 Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 12:47 PM.
|
![]() |
|
| Hunter Blackburn | Nov 8 2010, 05:16 PM Post #2 |
![]()
|
"Bedankt, Alfred," zei de zwadderaar tegen zijn butler, die zojuist als chauffeur gefunctioneerd had zodat Hunter hier naartoe kon. Hier was hij dan, in Schotland. Uitgenodigd door een 'vriend' van hem. Alfred knikte met een vriendelijke glimlach. "Graag gedaan, jongeheer Blackburn. Veel plezier." En al zwaaiend reed de butler weg. De reden waarom ze in een auto waren was al duidelijk, die 'vriend' wist amper tot niets van magie af. De reis was dan ook een stuk langer dan normaal. "O," klonk er van achter. "Hm?" bracht Hunter uit, voordat hij zich omdraaide en recht naar voren keek. Hij zag Kibun (De 'vriend'), zijn moeder, en... Wacht... Wat!? Met verbaasde ogen keek hij naar het groepje mensen, en twee in het speciaal. Sonoko Umeda en Hannah Felagund? (Niet dat hij de twee bij naam kende.) Twee... huffelpuffers. Wat deden die hier? Hunter had al geaccepteerd dat Kibun een dreuzel was, maar dan nog twee huffelpuffers erbij!? Uberhaupt was het al raar dat de zwadderaar omging met de dreuzel. Hunter was iemand die normaal alleen om zou gaan met iemand van puurbloed. Kibun was een heel ander verhaal... Eigenlijk was Hunter niet vrienden geworden met hem. Nee, de dreuzel was zijn oudere zus haar beste vriend geweest. Het was dan ook Lucy's schuld dat de twee elkaar kende, aangezien ze Hunter soms mee naar buiten had gesleurd en zo Kibun bij hem als 'vriend' had op gedrongen. Dit, en aangezien hij ook zo'n beetje Hunter's enige 'vriend' was, leidde tot het feit dat de zwadderaar daar nu stond. Maar dan kwam alsnog de vraag; "Wat doen die twee huffelpuffers daar?" Als er een god bestond, dan was die nu zeker Hunter aan het uitlachen. Opgescheept worden met dreuzels, haflbloeden en mensen uit Huffelpuf. Ugh. Hoe moest hij dit ooit gaan overleven? Hunter zwaaide, minder enthousiast, terug naar Kibun. Nee, hij had het vast fout gezien. Kibun was een dreuzel die niks afwist van magie, hoe zou die nou drie mensen van Zweinstein kennen? Ze leken vast gewoon op de huffelpuffers. Dat kon toch niet anders? "Hey, Kibun, Kibun's moeder," zei de zwart-harige tweedejaars kort naar het groepje mensen. Langzaam liep Hunter richting de veranda. Steeds dichterbij komend, zag hij ook dat de twee steeds meer op die twee huffelpuffers leken. Nu stond hij voor het groepje, dat de twee Sonoko en Hannah zijn, was nu zeker. Van binnen zuchtte de jongen. Hunter besloot maar niet te veel aandacht aan de twee te schenken, en keek dus maar naar Kibun. Hij was wel drie jaar ouder dan de zwadderaar. De laatste keer dat ze elkaar echt zagen was... Twee tot drie jaar geleden? Beide waren natuurlijk veel veranderd. Hunter iets minder dan Kibun. Toch viel zijn oog terug op de twee meisjes. "Wie zijn hun?" vroeg de zwadderaar aan de dreuzeljongen terwijl hij wees naar Sonoko en Hannah zonder enigzins na te denken over hoe hun zich zouden voelen. +3 Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 12:48 PM.
|
![]() |
|
| Hannah Felagund | Nov 8 2010, 05:53 PM Post #3 |
![]() ![]()
|
Het bed lag nogsteeds zoals ze zich kon herinneren. Geweldige tijden had ze hier beleefd, minus de brandnetels dan. Het was ook echt iets voor haar om daar in de staan, of het op een andere manier aan de raken. En daarna= Daarna deed ze haar best om er maar niet aan te zitten, dan ging het bij haar het snelste voorbij. Maar dat viel nog lang niet mee, zo´n jeukend been. Toen de toeter had getoeterd was ze achter Soos naar beneden gerend. Na de prachtige ´o…´ van Soos, had ze haar vriendin een beetje bezorgd aangekeken. Als ze langer zo bleef staan leek het wel of iemand een verstijfspreuk op haar had afgevuurd. Hannah pokete een keek in Soos´ zij terwijl ze haar hoofd een beetje schuin hield. Zou het nog wel goed komen met haar? Het was Hannah niet ontgaan dat er door de nieuwe jongen naar haar en Sonoko werd gewezen, Hannah zei daarom nog even maar niets. Bovendien was wijzen onbeleefd. Eigenlijk wist Hannah niet goed wat ze in deze situatie moest doen. Naar binnen gaan om een emmer water te halen om te hopen dat Soos daarvan weer zou bewegen, of gewoon vrolijk naar de jongen toe huppelen en zoals altijd vrolijk en beleefd zijn? Haar blik afwisselend tussen Soos en de twee jongens zat ze na te denken. Wel of niet, water of niet, beleefd of niet. Er waren zoveel mogelijkheden dat ze er bijna hoofdpijn van zou krijgen, vakantie hielp niet echt mee… Ze nam een keer diep adem en knikte, waarna de gebruikelijke glimlach weer op haar gezicht verscheen. De keuze was overduidelijk gemaakt. ‘Kom op Soosje, gezellig mee gaan!’ Zei Hannah op een vrolijke roon en trok huppelend haar vriendin mee richting de jongens. Pas toen ze dichterbij kwam dacht Hannah de nieuwe jongen te herkennen, waarschijnlijk van school, toch? ‘Hoi! Wij kennen elkaar nog niet. Ik ben Hannah, en dit hier is Soosje, ehm, Sonoko. Kom op Soosje, zeg jij ook eens wat.’ +2 Edited by Alaric Creed, Nov 12 2010, 12:49 PM.
|
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic » |









1:32 AM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners