Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
  • Pages:
  • 1
Hop Paardje Hop
Topic Started: Nov 11 2010, 05:12 PM (1,526 Views)
Damian Wenlock
Member Avatar


Damian had niet gedacht dat hij de terzielers zou kunnen zien. Twee aan twee stonden ze voor de koetsen, een aardig aantal in totaal, twaalf terzielers, zes koetsen. De eerste koets werd getrokken door Dasher en Dancer, de tweede door Prancer en Vixen, de derde door Comet en Cupid, de vierde door Donner en Blitzen. Bij de vijfde koets aangekomen aaide Damian de neus van de terzieler naast hem. “En dan ben jij Rudolph.” De tweede terzieler keek hem vragend aan, alsof hij wilde weten wat zijn naam was. “Ehm.. Mister Ed?” De terzieler knikte en Damian leidde de twee paarden tot achter hun voorgangers. Hij liep naar de zesde koets, waar twee naamloze terzielers hem zielig aan stonden te kijken.

Damian wist dat hij ze niet hoorde te kunnen zien. Hij kon zich niet herinneren wie hij had zien sterven. Zijn beide ouders waren een tijd geleden overleden, maar daar was hij niet bij geweest. Dat moest hij maar eens aan Serena gaan vragen. Damian leidde de terzielers naar hun plek, hij hoorde de trein al aankomen in de verte, nog maar even en de leerlingen zouden er zijn. Verse tweedejaars die nog nooit eerder met de koetsen geweest waren, Damian had er al zin in. Toen hij door liep naar de volgende koets protesteerden de terzielers die hij net op hun plek had gezet. Damian keek om en fronste, waarna hij terug liep. “Okay, maar dan mag ik straks een paar van jullie staartharen hebben.” Hij grijnsde en wees van de ene terzieler naar de andere. “Shadowfax… en… Tornado.” De namen raakten op en de laatste twee terzielers keken hem al vol verwachting aan. Tenminste, zo zag Damian de zaak, ze hadden natuurlijk ook gewoon in het niets kunnen staren, maar nu Damian op het punt stond om ook deze twee een naam te geven begon hij toch te merken dat er meer persoonlijkheid in de beestjes leek te zitten. “Black beauty!” Een van de terzielers hief zijn hoofd op en draaide zijn oren. “Dat ben jij dus…”

Damian aaide de neus van de laatste terzieler. “En jij?” De terzieler staarde naar het meer, waar Aiden klaar stond met de bootjes. Damian liet zijn vingers langs de nek van het beest gaan. “Wat dacht je van Seabiscuit?” Damian keek of de koets goed vast zat en leidde ook de laatste in de rij. Enkele meters verderop hoorde hij stemmen. “Leerlingen van jaar twee en ouder hier naartoe. Instappen allemaal!” Zijn stem galmde door de lucht, die langzaam oranje kleurde dankzij de ondergaande zon. Nog even en dan waren ze op het kasteel, waar hij met zijn geliefde leerlingen en collega’s kon genieten van een hard verdiend avondeten. Serena zou er inmiddels al wel zijn, ze had de bagage behekst zodat het achter haar aan zou vliegen terwijl zij per bezem naar het kasteel vertrok. Zo was ze eerder in haar kantoor en kon ze zich nog even omkleden voor het eten. Damian kon de eerste gezichten in de verte al herkennen. “Koetsen hierheen! Doorlopen graag!”
Offline Profile Goto Top
 
Aily Moon
Member Avatar


Aily's gezicht was opgelicht bij het eerste gezicht van een toren boven de bossen uit en het gevoel in haar onderbuik kende ze ergens van, maar ze wist niet precies waarvan. Het voelde bijna als verliefd zijn. Ze grinnikte, ze was verliefd op een oud gebouw. Eindelijk kwam de trein tot stilstand en Aily sprong op waardoor de kooi van Zirkonia vervaarlijk rammelde. Ze griste haar koffer uit het bagagerek en liep naar de deur van de coupé.

'Kom op, we zijn er eindelijk weer!' met deze woorden liep ze de coupé uit en sprong van het afstapje. Als een van de eersten kwam ze bij de koetsen. Ze keek naar de terzielers en aaide de twee die voor de allereerste koets stonden. Waarom ze terzielers kon zien lag neit alleen aan het feit dat ze haar grootvader had zien sterven, maar waarschijnlijk ook een klein beetje aan het feit dat er een van hun manen in haar toverstaf verwerkt zat.

'Jullie gaan me naar huis brengen, hè? Ik wed dat professor Wenlock jullie ook wat lekkers gaat bezorgen.' Daarna draaide ze zich weer om en zette haar koffer en de kooi van Zirkonia met enige moeite achterop de koets. Daarna klom ze vrolijk in de kabine. Het was weer zover. Ze was op de plek waar ze het allerliefst was. Ze keek echt uit naar school, naar de zwadderich leerlingenkamer, naar haar vrienden, naar het eten, naar het niet om zich heen hebben van blondie. Naar het geen problemen hebben met haar ouders. Ze legde haar hoofd tegen het glas aan en deed een poging tot het zien van het kasteel. Ze was weer op weg naar Zweinstein, en op Zweinstein was alles goed.
Offline Profile Goto Top
 
Jessica Forenst
Member Avatar


De trein was eindelijk gestopt en Jessica liep de trein uit. Ze pakte haar spullen en merkte dat het best wel druk was. Iedereen duwde je gewoon opzij alsof ze onzettend veel haast hadden. Echt haast had Jessica niet en liep rustig tussen de mensenmassa door. Het was tijd om naar de koetsen toe te lopen want ze hoorde een bekende stem roepen dat ze tweedejaars en ouder naar de koetsen konden gaan. Verderop zag ze de torens en ze was blij dat ze weer bijna op school was. Daar stonden ze dan de 6 koetsen die ze naar de ingang van Zweinstein brachten. Ze had iets gelezen en gehoord over de terzielers die de koetsen trokken. Jessica was eigenlijk wel een beetje nieuwsgierig hoe die beesten er eigenlijk uit zien. Mooi, lelijk , groot, klein, je kan het zo gek niet bedenken. Ze zal er misschien ooit achterkomen maar dat kon ze niet met zekerheid zeggen.

Ze stapte bij de derde koets naar binnen en zag dat die leeg was. Niet dat dat zo erg was maar ze dacht dat het al wat drukker was. Ze nam bij het uiteinde plaats en wachtte even tot er meerdere leerlingen instapte. Eigenlijk wilde ze het liefst dat de koetsen nu gingen bewegen want ze had weer zin in school. Maar dat zal vast niet lang meer duren.
Offline Profile Goto Top
 
James House
Member Avatar


Het maakte voor James eigenlijk niet uit waar hij Adora tegen kwam of waar hij met haar zat. Bij haar had hij altijd het gevoel van thuiskomen. Samen zaten ze te kletsen met een heel coupé voor hun alleen, of misschien zaten er wel mensen maar had James er gewoon geen oog voor gehad. Hun handen vertrouwd in elkaar gevouwen met hun vingers verstrengeld, zodat ze alle twee de ander af en toe stiekem naar zich toe konden trekken en hun schouders even zachtjes langs elkaar schuurde. Eigenlijk was het jammer dat professor Alucard er niet bij was om stiekem het stelletje-dat-geen-stelletje-is vast ge leggen op papier met zijn rappe penseelstreken.

Plotseling begon de trein te remmen en keek James van zijn buurvrouw richting het raam en naar buiten. “Hoe is het mogelijk? ,” zei de jongen verbaasd. “We zijn er al! Ik heb het gevoel alsof we net tien minuten geleden vertrokken zijn!” Adora knikte bevestigend met grote verbaasde ogen , ook zij had deze vroege aankomst niet verwacht. James zijn hoofd verschoot naar de kleur van een tomaat toen hij zich plotseling nog iets besefte. “We…ehm…ik…ehm…gewaden aan.” Bij gebrek aan woorden wees de jongen met gebaren naar hun kledij. De trein was al gestopt. Ze moesten zich nu toch echt gaan verkleden.

Natuurlijk moesten ze hun gewaden aan. Dat was op zich ook het probleem niet, maar wat ze er onder aan hadden wel! James had vorig jaar geleerd om, in het hartje van de zomer , vooral niet volledig gekleed onder je gewaad te gaan. Dat was snikheet! Echter op dit moment had de jongen een spijkerbroek en een zomerse vest aan terwijl er bovenin in zijn hutkoffer een verfrissende korte broek en een shirt met korte mouwen op hem lagen te wachten. Even keken de twee jonge mensen elkaar ongemakkelijk aan. James had geen flauw idee waar Adora aan dacht maar hij besloot er deze keer ook maar niet naar te vragen.

Zonder een woord draaide de jongen zich om en maakte de hutkoffer open die hij op de bank aan de overkant had gelegd. Achter zich hoorde hij ook wat gerommel en voor een klein moment probeerde James in de reflectie van het raam te gluren maar voordat hij echt wat kon zien keek hij alweer weg. Nee, dat zou niet netjes zijn. Overdreven haastig, waardoor de met schaamrood versierde jongen een paar keer bijna omviel, werkte James zich uit zijn spijkerbroek en trok zijn korte broek aan. Ravenklauw blauw natuurlijk. Het T-shirt hield hij even omhoog om de bedrukte tekst nog eens een keer te lezen. ”Blijf van me af! stond er op de voorkant en op de achterkant stond, anders haal ik mijn oma erbij!” James grinnikte even om zijn oma’s humor en verwisselde toen van shirt om daarna zijn gewaad aan het trekken.

Als een echte heer bleef hij nog even met zijn rug naar Adora staan tot hij een seintje kreeg dat hij zich kon omdraaien. Verbluft viel James zijn blik op de blinkend nieuwe klassenoudste badge die op Adora haar borst prijkte. “Wow, Adora! riep de jongen enthousiast. “Gefeliciteerd! Dat wist ik nog helemaal niet!”

Later liepen ze samen richting de koetsen, waar James meneer Wenlock in het luchtledige zag graaien en in zichzelf zag mompelen. De verse tweedejaars stootte zijn vriendinnetje even aan en knikte richting de oude toverstokkenmaker. “Tja, het is af en toe een vreemde snuiter, maar hij is heel aardig en een zeer goede leermeester.” Bij de zelfrijdende koetsen aangekomen deed James de deur open en stak overdreven deftig zijn hand uit om Adora de koets in te helpen. “Alstublieft mevrouw, dames gaan voor….”


+3q
Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 03:36 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Bastiaan Raven
Member Avatar


Een nachtelijke deken verspreide zich langzaam over de stad, de sterren schenen als kleine in gehaakte diamantjes. De groene ogen gleden over het lichaam, Bastiaan kon ze eigenlijk wel voelen, maar negeerde ze. De eerste jaars wriemelden over het perron als een stelletje mieren die vurig op zoek waren naar hun koningin. En wie stond hun op te wachten, de ongekroonde Queen van Zweinstein Professor Parker. Een lichte grijns verscheen op zijn gezicht en snel trok hij z’n kleren recht. Bastiaan wist dat Kay waarde hechtte aan netheid en orde, en daar deed hij dan ook z’n best op.

Het personeel was druk met de koffers te verplaatsen, gelukkig hoefden ze dat zelf niet te doen. Stel je voor dat Bastiaan zijn nagels daarover moest gaan breken! Kort keek hij naar z’n nagels, perfect. Snel waagde hij een blik om zich heen om er zeker van te zijn dat niemand het had gezien. Hij kon immers niet de indruk achter laten dat hij nu in een meisje aan het veranderen was. Wat niet zo was, hij viel alleen op jongens, maar hij werd niet zo’n loops schoolmeisje. Nee hij bleef gewoon zichzelf, echt helemaal zichzelf, hopelijk.

Bastiaan liep rustig naar de koetsen, sommige leerlingen stapten al in een koets. James had waarschijnlijk alleen maar behoefte aan Adora en dat respecteerde hij. Al vroeg hij zich af hoe de twee het bewerkstelligde met het leeftijdsverschil. Aily stapte verderop in een koets, maar na het moment in de muziek kamer wist hij nog niet zeker of hij het meisje onder ogen kon komen. Het toneelstuk was immers niet niks geweest en Bastiaan had geen zin in vragen. En Jessica, tja misschien was het niet verstandig, maar hij wilde ook niet het risico lopen om bij Selene in de koets te komen. “Hey” zei hij kortaf en stapte bij haar in. In de vakantie had hij toch een andere kant van het meisje gezien, misschien was ze niet zo slecht.

Bastiaan maakte een kleine observatie van haar. Keek even kort uit de koets om er zeker van te zijn dat niemand hem bij haar had zien instappen. Verder zou niemand van Zwadderich bij Jessica instappen. Later op het feest zou hij kunnen verklaren dat er nergens anders meer ruimte was. Hij trok zijn capuchon over zijn hoofd zodat hij moeilijk herkenbaar was. “Fijne reis gehad?” vroeg hij niet al te geïnteresseerd. Terug denkend aan zijn reis, welke absoluut niet gegaan was zoals hij had gehoopt.

Isa verpeste het moment met Kay, en toen ook nog eens Selene. Wat hadden die mutsen toch! Konden ze hem niet één moment alleen laten, gewoon hij en Kay, was Isabella blind. Kay haatte vrouwen, ze maakte totaal geen kans. Met een gemene grimas trok hij z’n leren handschoenen wat beter aan. Natuurlijk was zijn slavenwerving goed verlopen. Maar die twee vrouwen hadden het eigenlijk meteen verpest.



+2
Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 03:37 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Stephen Roark
Member Avatar


Stephen had niet gezien hoe Adora de koets in werd geholpen door James. Wel zag hij nog net James zijn enkel verdwijnen in één van de voorste koetsen, dus trok hij snel een sprintje. Hij had James zoveel te vragen en te vertellen en ze hadden elkaar in de trein helemaal niet gesproken. Evvy of Amy had hij ook nog niet gezien, maar die zag hij verder ook nergens, dus die zou hij in het kasteel wel tijdens het eten spreken. Toen hij meneer Wenlock, de terreinknecht van Zweinstein en toverstokmaker op de wegisweg, zag minderde Stephen onmiddellijk vaart. De man deed een beetje vreemd, hij was de voorkant van de koetsen aan het bekijken maar zijn bewegingen sloegen helemaal nergens op. Misschien vroeg hij zich af waar de paarden waren gebleven. Stephen schudde zijn hoofd en stapte de koets in en plofte neer tegenover James.. en Adora.

De koets bood met een beetje proppen genoeg plaats voor zes mensen, maar dan moest je wel wat offers maken qua persoonlijke ruimte. Ze zaten nu echter in het rijtuig met drie mensen en elk ander mens had gelijk gevoeld dat er eigenlijk geen ruimte meer was voor hem of haar en was uitgestapt. Gelukkig had Stephen daar absoluut geen last van. “Hallo James en Adora! Ik vroeg me al af waar jullie de hele treinreis uithingen.” Stephen wierp een blik op zijn bagage, die hij mee had genomen de koets in. “Ehm… misschien kan ik dat beter buiten laten staan. Gaan ze dat weer ophalen, net als vorig jaar?” Stephen trok zijn bagage weer uit de koets en keek om zich heen. Niet veel verderop stond inderdaad al een klein stapeltje koffers en Stephen zette de zijne erbij. Wel viste hij een kooitje uit zijn bagage ter grootte van zijn onderarm die hij onder zijn mantel verborg en vervolgens weer terug liep naar de koets.

Stephen gooide de deur weer open en stapte de koets in. “Ben ik weer!” Met een vrolijke grijns keek hij de twee aan. Even bedacht hij zich dat het misschien niet toegestaan was om bagage mee te smokkelen de koets in, maar dat kon Stephen niet zo veel schelen. Als die huppeltut van een Lavina wilde beesten kon bewaren in haar kleding, dan mocht hij zijn nieuwe aanwinst best meenemen in de koets. Voorzichtig haalde hij de kooi onder zijn gewaad vandaan en zette het ding naast hem op het bankje neer. “Kijk…” Een uiltje ter grootte van Stephens hand draaide haar hoofd eerst naar James en daarna keek ze naar James en Adora. Toen het uiltje uitgekeken was draaide ze haar hoofd weer terug en produceerde een zacht ‘oehoe’, waarna ze haar felgele ogen weer dicht deed en in slaap leek te vallen. Stephen keek de twee stralend aan. “Het is een oehoe, een jong vrouwtje, ze is al bijna al haar dons kwijt maar volgens Jennifer kon ze nog niet vliegen.” Stephen vermoedde dat dat de reden was waarom Jennifer het kleine uiltje voor hem had kunnen betalen. “Ik heb haar nog voor mijn verjaardag gekregen van mn zusje toen ik thuis kwam.”



+3
Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 03:38 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Selene Raven
Member Avatar


'Eindelijk.' Mompelde Selene toen ze bij de koetsen was aangekomen. Ze was blij dat ze de trein uit had gekund. De rit was een hel geweest. Niet alleen voelde ze zich klote na de brief van Jack, maar de manier hoe Bastiaan op haar had gereageerd was dat ze zich nog beroerde voelde. Wat was er toch met hem aan de hand?

Selene dacht terug aan de zomer. Ze hadden elkaar amper gesproken. Meneer was druk geweest met Brand en had over niemand anders kunnen praten dan Kay. Het meisje snapte nog steeds niet wat hij in meneer arrogantie zag. Ze was naar Kay's huis gegaan om hem te leren kennen, in de hoop te ontdekken wat haar neef in hem zag, maar ze was nog steeds van mening dat Kay geen vriend van haar zou worden. Verre van juist.

De nieuwe KO van Zwadderich stapte de eerste lege koets in die ze kon vinden. Ze wilde niet eens op zoek gaan naar Bastiaan. Dat zou toch alleen maar ruzie worden en daar had ze geen zin in nu. Al was de ruzie wel onvermijdelijk. Zowel Selene als Bastiaan waren niet de types om het rustig uit te praten, het zou ongetwijfeld een familie kwaaltje zijn.

Een zucht verliet haar lippen toen ze was gaan zitten. Haar groene ogen gleden over het landschap en ze merkte dat ze tot rust kwam. Ja ze was thuis. De afgelopen drie jaar was Selene zich thuis gaan voelen op Zweinstein en na deze zomer kon ze dit gevoel wel weer gebruiken. Ze kon nog horen hoe haar vader te keer was gegaan toen hij erachter was gekomen dat ze een zwemfeest had gehouden. En hoe haal je het in je hoofd om modderbloedjes uit te nodigen! Je moet niet denken dat jij de baas bent in huis en dat je alles zonder overleg mag doen! Had haar vader geraasd. Gelukkig voor Selene was Sharon ertussen gekomen en had de boel weer gesust.

Het was dan ook niet meer dan logisch dat Selene blij was geweest dat ze weer naar Zweinstein mocht. De zomervakantie was een hel geweest, met een enkel leuk moment. Ze leunde met haar hoofd op haar hand terwijl ze uit het raam bleef kijken. Ze hoopte dat niemand het lef had om haar aan te spreken, wat liever zou ze de koets voor zichzelf hebben. Ze wist echter dat dat niet het geval zou zijn.




+1
Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 03:40 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Jessica Forenst
Member Avatar


"Hey" hoorde ze ineens een bekende stem en zag Bastiaan naar binnen stappen. Fijn die moest weer eens bij haar gaan zitten. "Hey" zei ze maar terug en hoopte dat hij niet in gesprek ging. Bij de feestdagen deed hij dan wel niet irritant, maar ze kreeg een vermoeden dat als ze op school waren, dat hij zich heel anders gaat gedragen. Alleen begreep ze even niet waarom hij nou precies bij haar moest gaan zitten. Waarom hij niet bij zijn afdelingsgenootje ging zitten. Hij deed zelfs zijn capuchon op alsof hij wilde dat niemand hem herkende. Jessica besteede er niet veel aan en wachtte nog even tot er meer in gingen stappen. Tenminste ze hoopte dat er nog iemand instapte zolang het maar geen zwadderaar was. Sinds ze al die feestjes bij de zwaderaars had, had ze nu echt even geen zin om steeds tussen de zwaderaars te zitten. Het leek dan wel of ze nu ineens aangetrokken wordt door de zwadjes wat ze liever niet wilde. "Fijne reis gehad?" zei Bastiaan en Jessica keek hem even aan. Deze vraag had ze niet gauw verwacht en keek weer weg. Ze kon moeilijk zijn gezicht zien om te kijken hoe zijn humeur was.

"Het ging wel. Heb jij een fijne reis gehad?" zei Jessica om toch maar even de stilte te verbreken. Er was de gehele treinreis niemand bij haar gaan zitten tot nu toe. Ze keek even bedenkelijk en zat na te denken. Zou ze nu toch zeggen over zijn geheim of zou ze het nog even achter zich houden. Na een paar minuten erover te denken hield ze het toch maar even voor zich. Wie weet kon ze het nog op een goede manier gebruiken. Ze zuchtte even en vroeg zich af wanneer de koets ging rijden. Ze wilde eigenlijk liever nu bij de grote zaal zijn dan nu met Bastiaan alleen in de koets te zitten.

Offline Profile Goto Top
 
Bastiaan Raven
Member Avatar


Bastiaan keek op naar het meisje. Ze gaf ook nog werkelijk antwoord op zijn vraag, misschien had hij inderdaad een nieuwe indruk achter gelaten. Toch kon hij niet laten om er wat achter te zoeken. Het was maar een kort antwoord geweest en ergens kreeg hij het gevoel niet helemaal welkom te zijn. Wat wilde ze dan? Alleen in een koets rijden? Dat zou toch zeker ook ongezellig zijn. Niet dat Bastiaan ooit zou toegeven bij haar in één koets te hebben gezeten. Maar toch dit moest gezelliger zijn dan op dat armzalige kluitje Griffoendors wachten. Het was waar, de ooit zo populaire afdeling dankzij mister Potter Snotter, was nu bloedarm.

“Heerlijke reis gehad. “ zei hij daarom ook maar kort. Ja wat moest hij anders op deze manier kon hij niet echt een gesprek aan knopen met het meisje. Vragen naar haar vakantie zou waarschijnlijk ook eindigen in een oke of een gaat wel. Ergens begon hij heel goed te snappen dat Kay het niet op vrouwen had. Wat deden ze nou eigenlijk, als je interesse toonde, kreeg je korte antwoorden, toon je geen interesse, is het helemaal niet goed. Bij Merlijns baard, hij had een goede beslissing genomen om gewoon voor mannen te vallen!
Offline Profile Goto Top
 
Jessica Forenst
Member Avatar


Zelf gaf hij nog antwoord op haar vraag alsof hij een gesprek met haar wilde knopen. Ze begreep hem niet erg, soms waren jongens echt vreemd. Je hoeft maar net iets verkeerds te zeggen en ze vallen je haast al aan. En soms snappen de jongens je absoluut niet en kijken ze je raar aan alsof je een andere taal sprak. Maar waar wilde hij het dan over hebben. Hij moest toch weten dat jongens en meiden niet altijd over hetzelfde onderwerp hebben. Jessica zuchtte even, misschien kon ze beter een soort hint geven dat ze zijn geheim weet. Dan had ze het maar achter de rug ook. Ze beet op haar lip, stel dat hij haar ineens van de koets af gooide. Ze wist dat Bastiaan best sterk was, maar ze wist niet of ze dan nog heel de koets uitkwam. Of hij gaat zo door het lint dat hij ook de koets zou gaan slopen. Nee dat was eerder een Lavina actie dan een actie van Bastiaan.

"Echt waar joh. Je zat zeker met Brand in de coupê?"zei Jessica en wachtte even op een reactie en keek hem even aan. Na een minuut ging ze verder"of was je met een andere jongen" zei ze en wachtte op zijn tweede reactie. Ze wist zeker dat hij ging schrikken om wat ze zei. Maar als het om een andere jongen ging wie zou dat dan zijn? Misschien moest ze er maar ook achterkomen wie het geheim ook wisten. Het zullen er dan nog niet veel zijn, maar ze kreeg een vermoeden dat Selene het ook wel wist. Die was tenslotte familie van hem dus die moest het haast wel weten.

Offline Profile Goto Top
 
Bastiaan Raven
Member Avatar


Bastiaan’s pupillen werden groter dan de kleur van de iris. Ze leken buiten hun grenzen te treden. Zijn hartslag maakte ongebruikelijke sprongetjes en de koets leek opeens veel kleiner dan eerst. Jessica leek gevaarlijk dichtbij te komen en eigenlijk wou Bastiaan haar bij de keel grijpen en ver bij hem uit de buurt duwen. Maar elke zenuw en elke spier zijn lichaam leek verlamd. Brand? Hoezo zou hij de treinreis met Brand hebben door gebracht? Dat voorvalletje in de vakantie? Dat betekende toch niks, dat waren gewoon jongens onder elkaar geweest. Maar dat kon zij helemaal niet weten, want daar was zij niet bij. Ze was alleen bij zijn reddingspoging geweest, toch?

En dat had er zeker niet verdacht genoeg uit gezien, anders waren anderen wel meteen tot een conclusie gekomen. Maar de zin die hem het meest deed schrikken was na haar opmerking over Brand. Hoezo met andere jongens? Welke anderen? Hij begreep haar niet, of hij wilde haar niet begrijpen. Kon ze hem werkelijk door hebben, kon ze op de hoogte zijn van ZIJN geheim? Nee dat was onmogelijk, Selene zou haar mond niet voorbij praten, niet aan Jessica. Maar misschien Adora, of Selene aan iemand anders en die weer op zijn of haar beurt. De mogelijkheden!

“Ik zat bij Kay, Isa, en Sid!” siste hij haar toe. Hij wilde niet dat iemand door had dat hij hier zat. Bastiaan bij Jessica, dat mocht niemand door krijgen. “En hoezo een Brand of een andere jongen?” hij wilde haar niet te veel geven, als ze wat wist zou hij het ontkennen. En zijn antwoorden of vragen mochten dan niet te bevestigend overkomen. Maar was het zo erg als iemand anders het zou weten? Nu in ieder geval nog niet, en zeker niet Jessica. De ongekende macht die de Griffoendor afdeling zou hebben.

Bastiaan’s ogen namen weer normalere proporties aan, gelukkig was het niet al te zichtbaar geweest onder zijn muts vandaan. Maar toch moest hij oppassen, als het meisje ook maar iets door kreeg. Hij nam haar even in zich op, zijn ogen gleden over haar lichaam. Proberen iets van onzekerheid of van kwetsbaarheid te vinden. Maar zo op het eerste oog leek het meisje verzekerd te zijn van haar zaak. Wat had zij in Merlijns Naam gezien?
Offline Profile Goto Top
 
Daniel Archer
Member Avatar


Daniel stapte uit de trein het perron op, die nu al was volgestroomd met leerlingen. Hij keek rond of hij bekende mensen zag, maar iedereen liep zo door elkaar heen dat hij nouwelijks kon uitmaken wie nou wie was. Hij liep richting de koetsen, waar mensen nu één voor één instapten. Er waren nog maar weinig koetsen die niet bezet waren, dus ging hij opzoek naar een koets waarin iemand zat met wie hij het goed kon vinden.

Hij stopte bij een koets waar het Jessica en Bastiaan in zaten, die hij die zomer al had gezien op het feestje van Sissi. Hij aarzelde. Misschien had die brunch de spanning wat uit de lucht gehaald, maar misschien ook juist totaal niet. Misschien waren Bastiaan en Jessica nu wel een item! Nee, daar zou hij niet tussen willen komen zitten...dat zou alleen maar irritant zijn voor hun.

Hij liep verder en zag James, Adora en een jongen uit Griffoendor in een koets zitten. Adora had hij natuurlijk al gekend van zijn eerdere jaren en met haar kon hij het goed vinden. James en de jongen uit Griffoendor kende hij niet echt goed, maar het was juist leuk om nieuwe mensen te leren kennen.

Net toen Daniel de koets in wilde stappen, viel zijn oog op een andere koets, waar Selene in haar eentje in zat. Daniel fronste. Misschien was er iets gebeurt in de trein, had ze ruzie gekregen of zoiets, en zat ze daarom nu alleen. Hij liep natuurlijk een groot risico door zomaar de koets binnen de stappen, maar misschien bleek Selene eigenlijk toch wel aardig te zijn.
Daniel liep naar de koets toe, en klom naar binnen.
''Hey, Selene... Ik hoop dat het goed is als ik hier kom zitten?''


+2
Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 03:41 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Sid Vicious
Member Avatar


"Lucht!" riep hij terwijl hij de trein uit vluchtte. "bijna de verstikking dood gevonden door de eerstejaars!" Hij kwam even op adem terwijl iedereen kriskras door elkaar liep. "Oke, de koetsen!" Hij keek rond en zag wat ouderejaars richting het veldje bij het bos lopen en ze verdwenen bij kleine zwarte stipjes. "Oke, dan moet ik daar ook maar heen, denk ik dan" Snel liep hij zelf ook richting het veldje, bij het donkere bos. Langzaam, maar wel, werden de kleine stipjes koetsen. Terwijl hij Daniel een een koets zag stappen liep Sid tegen een eerstejaars op. Het kleine jongentje viel en keek hem boos aan. Sid keek op en trok zijn wenkbrauw op. Hij fronste zijn wenkbrauwen. "Jij!" hij wees naar de jongen en toen naar de bootjes. "Jij moet daar zijn! Nu!" Sid deed net alsof hij een klassenoudste was, maar hij wist dat Selene de nieuwe Klassenoudste van Zwadderich is geworden.

Hij glimlachte vals terwijl hij naar de jongen keek die toch een beetje angstig werd en wat tegen zichzelf fluisterde.
Sid gromde zachtjes naar de jongen en liep toen snel naar de koets waar Daniel in zat. "Oke, tijd voor school!" Zei hij terwijl hij bij de koets aankwam en het deurtje open deed. Het eerste dat hij zag was Selene. "Selene hier?" Vroeg hij vragend. "En Daniel" Hij knikte eventjes terwijl hij plaatsnam naast Selene. "Gefeliciteerd nog, trouwens" Zei hij terwijl hij naar Selene keek. "Met je ouderschap over de Zwadderaars" met zijn ogen zocht hij naar de Klassenoudste Badge op het gewaad van Selene. Hij zag al snel de, nog spiegelende, badge van Selene. "Je hoeft mij niet in de gaten te houden, maar dat weet je" Hij grinnikte zachtjes terwijl hij naar daniel keek en toch een kleine glimlach liet zien.
Offline Profile Goto Top
 
Selene Raven
Member Avatar


Selene zuchtte en wilde dat de koetsen zouden gaan rijden. Nu zat ze nog alleen en wist ze ook zeker dat ze niet gestoord zou worden. Daarbij begon ze honger te krijgen en wilde ze naar het openingsfeest. Voor zover het een feest zou gaan worden voor haar.

De deur van de koets ging open. Selene hoorde een jongensstem vragen of hij erbij mocht komen zitten. Selene herkende de stem en keek Daniel Archer aan. 'Je doet maar.' Zei ze kort af, waarbij ze haar nijging om de Huffel af te zeiken negeerde. Ze wist toch al dat het geen zin had om de jongen af te zeiken. Hij had haar niets gedaan en het zou niet eerlijk zijn om haar woede op hem af te reageren, al was het zeer verleidelijk.

De deur van de koets ging weer open. Kunnen mensen niet ergens anders gaan zitten? Ging het door Selene's gedachten, terwijl ze haar blik losmaakte van het raam en keek wie er nu binnen kwam. Ze herkende Sid Vicious, een tweedejaars Zwad.

"Selene hier?" Zei de jongen, waarbij Selene met haar ogen rolde. Was de jongen dan zo dom of leek het zo? 'Nee ik ben hier niet, nou goed.' Blafte ze naar de tweedejaars. De jongen negeerde haar antwoord schijnbaar, aangezien hij vrolijk door ging met haar te feliciteren met haar KO schap.

Selene besefte dat ze niet bot kon blijven doen naar de jongen. 'Dank je Sid.'
En ze forceerde een glimlach toen de jongen zei dat ze hem niet in de gaten hoefde te houden. 'Nee dat weet ik. Deed je nou maar eens wat.' Zei ze op plagende toon, maar je kon de serieuze ondertoon duidelijk horen.
Offline Profile Goto Top
 
Jessica Forenst
Member Avatar


Hij was even verdacht stil geworden van wat ze net zei. Had ze dan toch gelijk over hem en Brand? Uiteindelijk zei hij dat die bij Kay, Isa en Sid in de coupê zat. Wat moesten Kay em Isa nou weer bij hem. Ze had die twee wel vaker samen gezien dus die zal het wel niet zijn. Of ze moest er nu wel erg ver naast zitten. Kay kon ze niet goed en Isabella evenmin ook al was zij een klassenoudsten. En ze wist haast zeker dat Kay niet op jongens viel, tenzij hij het goed wist te verbergen. Maar Sid kon ze niet zo goed maar het leek onwaarschijnlijk dat hij die leuk vond. Toen hij verder ging over brand of de andere jongens. Maar ze wist eigenlijk nu wel genoeg, van het zwemfeestje en hoe hij net reageerde. Ze moest nu een beetje oppassen met wat ze ging zeggen.

"Ik bedoel klopt het dat je op jongens valt inplaats van meiden?" zei Jessica en wachtte even op een reactie. Tenzij hij er zo van schrok dat hij even niks wist te zeggen of dat hij van de zenuwen zou zeggen dat het niet waar was.. "Als het waar is. Geen zorgen ik heb het nog tegen niemand gezegd. Nog niet" zei Jessica en wist niet zeker of ze hem daarmee gerustgesteld had of eerder ermee bedreigde. Had ze dit eigenlijk wel tegen hem moeten zeggen of niet. Ach op een gegeven moment kwam vast iedereen erachter. Nu had ze het tenminste achter de rug dat ze zijn geheim vertelde. Als er iemand anders bij was gekomen had ze daar nu niets over gezegd. Maar waarom wilde hij het nou geheim houden, oke het zou vreemd zijn als iedere jongen het wist maar toch. Of hij was bang dat hij ermee geplaagd werdt door iedereen.
Edited by Jessica Forenst, Nov 13 2010, 05:23 PM.
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
Go to Next Page
« Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic »
Locked Topic
  • Pages:
  • 1

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +