| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| Ontgroening; Alleen eerste jaars en de zwadjes! | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Nov 14 2010, 09:57 PM (909 Views) | |
| Bastiaan Raven | Nov 14 2010, 09:57 PM Post #1 |
![]() ![]()
|
Bastiaan keek grijnzend over de eerste jaars uit die voor hem stonden. De kleine mensen keken wat zenuwachtig elkaar aan. Misschien waren ze opgewonden, misschien bang. Één ding was zeker, ze wisten nog niet wat ze hier deden. Bastiaan vouwde zijn armen in elkaar en keek de kinderen op een arrogante manier aan. Hij moest denken aan zijn nichtje, ze had hier ook moeten staan. Dit was zeker iets voor haar geweest. Nog steeds kon Bastiaan niet tegen de gedachte dat zij KO was geworden, en dat zonder hem ook maar iets te zeggen. Ze was naar Kay gegaan, zonder iets tegen hem te zeggen, en had ook nog eens een gesprek aangeknoopt met hem. Hij voelde zich verraden door zijn eigen familie, maar dat gevoel kwam niet alleen door Selene. Het had nog meer te maken met zijn eigen gezin. Maar dat was nu niet belangrijk. “Welkom op Zweinstein, gefeliciteerd, jullie zijn er!” begon hij op een kille toon. Hij marcheerde nog net niet op en neer voor de kleine mensjes langs. Ondertussen was hij aan het wachten op de rest van Zwadderich. Bastiaan was met het hele idee gekomen dus vond hij dat hij het ook wel de introductie kon doen. Dan hadden de rest van de luie zwadjes de tijd om op te komen dagen. “Maar nu gaat het beginnen, jullie” ondertussen keek hij de figuurtjes een beetje bedenkelijk aan “zullen moeten bewijzen dat jullie Tovenaars zijn, en het waard zijn om hier te zijn.” Bastiaan wist nog net zijn gegniffel binnen te houden en keek over de minimensjes uit. Isabella zou wel raad met ze weten, en dan zou de hel voor ze los breken. “Ik ben één van de Ravens, en vergeleken bij de figuren die gaan komen, ben ik een engeltje!” Bastiaan trok zijn stok terwijl hij met zijn rug naar de leerlingen stond. Zo konden ze niet zien wat hij van plan was. “Aquamati” mompelde hij, een waterstraal verliet zijn toverstok. Abrupt draaide hij zich om en richtte de straal op de leerlingen in de hoop ze te raken. Kay zou niet blij zijn met deze actie, gezien zijn angst voor water. Maar Bastiaan kon het gewoon niet laten, het was zo simpel. +1 Edited by Alaric Creed, Dec 21 2010, 02:04 PM.
|
![]() |
|
| Selene Raven | Nov 14 2010, 10:18 PM Post #2 |
![]()
|
Selene staarde naar buiten, het weer paste goed bij haar stemming. Zou ze gaan of niet? En als ze zou gaan...Hoe zou Bastiaan dan reageren? Sinds het openingsfeest had haar neef geen woord tegen haar gezegd en ze haatte het. Altijd als er iets was kon ze naar hem toe en was hij er voor haar. Helaas was dit sinds de zomervakantie veranderd. Hoe het kwam wist ze niet, maar ze vond het vreselijk. Ze bleef vijf minuten naar buiten staren en besloot uiteindelijk om toch te gaan. Misschien kreeg ze ook nog de kans om met haar neef te praten en dit op te lossen. Het meisje stond op en pakte een dunne mantel, aangezien het al schemerig begon te worden en er stonden wat wolkjes aan de hemel. Langzaam liep ze naar het veldje bij het Verboden Bos. Daar zou de ontgroening plaats vinden namelijk. Na een paar minuten bereikte ze dan toch het veldje en ze zag Bastiaan al staan. Haar hart begon te kloppen van zenuwen. Had ze hier wel goed aan gedaan? Er was echter geen weg terug en ze moest het nu doorzetten. Anders zou dit nooit opgelost worden. Ze zag hoe Bastiaan water uit zijn staf liet komen en de straal richtte op de eerste jaars. "Ik ben één van de Ravens, en vergeleken bij de figuren die gaan komen, ben ik een engeltje!" Selene grijnsde, ja dit was Bastiaan zoals ze hem kende. Ze liep verder en ging naast haar neef staan. 'Hey.' Zei ze met een vaste stem, al kon ze wel raden dat haar neef precies zou weten dat dit gespeeld was. +1 Edited by Alaric Creed, Dec 21 2010, 02:06 PM.
|
![]() |
|
| Seth Matthews | Nov 21 2010, 10:47 PM Post #3 |
![]()
|
Daar stond hij dan. Als eerstejaartje, naast zijn medeleerlingen, met zijn handen achter zijn rug. Hij keek naar de figuur voor hem. Bastiaan, de jongen voor wie hij een missie had moeten doen. Hij had tijdens de openingsceremonie van die avond voor Bastiaan een briefje moeten afleveren aan Brand, een Ravenklauwer. Seth was niet helemaal op zijn achterhoofd gevallen, en wist nu al, op zijn eerste dag, dat Bastiaan geen pretje was om ruzie mee te krijgen, na zijn fijne gesprek met Sissi Hupkins tijdens het eten. Wat hij hier precies deed wist Seth niet, maar het kon nooit goed zijn. Alleen al de blik in de oudere jongen zijn ogen was genoeg om aan te nemen dat er niet veel goeds aan zat te komen. “Welkom op Zweinstein, gefeliciteerd, jullie zijn er! Maar nu gaat het beginnen, jullie zullen moeten bewijzen dat jullie Tovenaars zijn, en het waard zijn om hier te zijn.'' Seth knikte hevig. Het was hem niet ontgaan dat hij in dezelfde afdeling was gesorteerd als Bastiaan, en hij hoopte dat hij hiermee lichtjes in het voordeel was. Hij had geen idee wat er komen zou, maar hopelijk was Bastiaan iemand die zijn eigen afdeling voortrok. Dan zou hij Seth vast minder hard te grazen nemen. Seth keek naar een meisje die naast Bastiaan ging staan. Ze zag er ouder uit dan hem, en hij herkende haar als Selene. Van die zomer, toen hij op haar zwemfeest was, maar ook van de openingsceremonie, waar ze een woordwisseling met Bastiaan had gehad. ''Hey,'' zei ze, maar Seth zei niks terug. Hij haalde het niet in zijn hoofd om ook maar een geluidje of een beweging te maken. Hij mocht dan misschien een Zwadje zijn en Bastiaan om hulp vragen als hij werd lastig gevallen door gemene, oude Griffoendors of zo, maar Bastiaan had niks gezegd over zijn eigen pesterijen, die waarschijnlijk vanavond dus toch wel plaats zouden gaan vinden. Oh boy, what's going to happen? Die vraag werd beantwoord toen er een straal water uit Bastiaan's toverstok spoot nadat hij ''Aguamenti!'' had geroepen, en de straal water vol in Seth's gezicht kwam. Hij snakte naar adem en draaide zich snel om, met zijn shouders opgetrokken en kippenvel van het koude water. Fijn, hier had hij totaal niet op gerekend. Als een reflex pakte Seth zijn toverstok, maar hij had geen idee wat voor spreuk hij moest gebruiken om zichzelf te verdedigen. En hij haalde het niet in zijn hoofd om een aanvallende spreuk te gebruiken op deze luitjes, tenzij hij een doodswens had! +2 Edited by Alaric Creed, Dec 21 2010, 02:08 PM.
|
![]() |
|
| Elisabeth McFaith | Nov 21 2010, 11:18 PM Post #4 |
![]() ![]()
|
Nadat Elisa een uitnodiging gekregen had voor een 'feest', had ze besloten erheen te gaan. Omdat het weekend was, had ze geen zin gehad om een gewaad aan te trekken. Dus bestond de keuze uit een jurk, of een spijkerbroek met een shirt. Persoonlijk zag ze een jurk niet zitten nu. Om in te dansen was het leuk, voor allemaal trappen op en af rampzalig. Dus vond ze een spijkerbroek met een shirtje toch handiger. Nadat ze zich omgekleed had, keek ze eens uit het raam. Nu ze de buitenlucht zo zag, besloot ze dat het goed was om een mantel mee te nemen. Ze pakte haar nachtblauwe mantel en sloeg deze om. Ze had van Christopher begrepen dat hij niet uitgenodigd was. Hoewel ze dit vreemd had gevonden, had ze er niet veel aandacht aan geschonken. Ze tilde hope op, die er al een tijdje volgde. Vervolgens liep ze naar de leerlingenkamer, waar ze afgesproken had met Christopher. Ze gaf Hope over, en voerden een klein gesprek. Daarna gaf ze Hope nog een knuffel. Ze had afgesproken met Chris dat hij op haar zou wachten. Ze wisten beiden dat dit een belangrijk moment was. Haar eerste feest op Zweinstein! Dat ze niet naar een feest ging, wist zij immers niet. Daarna begon de tocht naar beneden. Ze voerde onderweg een gesprek met een kale man op een schilderij, die haar de halve weg volgde. Ze discussieerden net over de beste manier om haren terug te krijgen, toen ze bij de uitgang was. Toch sneller dan verwacht. Nadat ze het bordes afgesprongen was, begon de tocht naar de plek waar ze heen moest. Na een paar minuten arriveerde ze. Ze knikte even naar Seth, en ging wachten tot er meer mensen waren. Toen dit zo was, keek ze rond. Wat vreemd. Was dit soms een zwadderaar en eerstejaarsfeest? Ze zette het vreemde gevoel van zich af, en keek weer rond. Toen na een tijd Bas begon te praten, knikte ze even naar hem. Ergens kwam de twijfel dat dit geen feest was. Zeker geen feest. Hij draaide zich weg van hen, en weer terug. Terug met een waterstraal. Toen er een waterstraal op haar gericht werd, had Elisa twee mogelijkheden. Of gillen, of doen alsof het haar niet kon schelen. 'Je bent een McFaith, en McFaith's gillen niet!' zei ze streng tegen zichzelf, zodat ze overging op optie twee. Dus draaide ze een rondje, en grijnsde naar hem. 'Bedankt voor de gratis douche!' zei ze met een sarcastische ondertoon Haar gezicht was een masker, en liet iets merken van wat ze dacht. "Jeez! Ik ben helemaal nat!" schoot er door haar hoofd heen. Maar ze weigerde de persoon in kwestie te laten merken dat ze dit niet prettig vond. Kennis was macht. Macht die zíj niet zou geven." +3 Edited by Alaric Creed, Dec 21 2010, 02:09 PM.
|
![]() |
|
| Raven Moonstone | Nov 21 2010, 11:20 PM Post #5 |
![]()
|
Door haar make-over later dan gepland kwam ze aanrennen. Ze had voor deze gelegenheid haar stiletto's maar niet aangedaan, maar in plaats daarvan haar sneakers die lekker zaten. Ze zagen er heel raar uit onder haar rokje, maar het boeide haar weinig. Ze vroeg zich af of bastiaan haar zou herkennen nu ze zich zo ontzetten toegetakeld had met make-up. Ze had toen ze in haar spiegeltje keek vol blijdschap zichzelf een dame van lichte zeden genoemd. *was de kobolt niet zo blij mee.* Toen ze naast een jongen wilde gaan staan, hoorde ze net ''Aguamenti!" Ze remde af, gelukkig net op tijd, want ze voelde kleine waterspettertjes op haar armen. Ze schoof daarna rustig naast deze jongen aan, en fluisterde tegen hem;"gaat het?" Geen cel in haar lichaam vroeg zich deze vraag serieus af, maar uit pure netheid stelde ze hem toch maar. -Hou ze te vriend.. tot je ze kan lozen...- Grijnsde de kobolt, die het lichtje half gedimd had. De kobolt in haar hoofd werd onderhand toch wel weer irritant. Ze besloot het lichtje weer uit te doen, en de kobolt tevreden te houden met een toch misschien iets minder vriendelijke opmerking erachteraan. "Het staat je anders wel goed..dat water over je gezicht..." Fluisterde ze. Ze hoopte dat het onduidelijk was of het nou negatief of positief was. Zo hield ze iedereen tevreden. Ze keek weer voor zich. Die Bastiaan-gozer stond er weer. "Moge hij een glas boterbier in zijn gezicht ontvangen.." Hoopte Raven vurig. Naast hem stond wat zo te zien, een pittige dame was. Raven mocht dat wel in een meid. Iemand met figuurlijke ballen. Ze keek de meid eens strak in de ogen. Dit kon als consequentie hebben dat ze Raven wel stoer zou vinden, OF ze zou een pispaal worden. In beide gevallen geen probleem. Pispaal was ze altijd al geweest, op elke school en was dus niets nieuws. Ze ging nu echter laten zie hoe hard ze ook terug kon vechten. Als die meid haar stoer zou vinden zou ze misschien meer mee kunnen. Keep your friends close, but your enemy's closer? +1 Edited by Alaric Creed, Dec 21 2010, 02:11 PM.
|
![]() |
|
| Bastiaan Raven | Nov 25 2010, 04:27 PM Post #6 |
![]() ![]()
|
Bastiaan kon zijn lach nog net inhouden. Mede dankzij zijn nicht die bij hem in de buurt stond. Helaas had hij dat secreet van Ravenklauw gemist, haar had hij zeker te grazen willen nemen. Maar hij moest voorzichtig met haar zijn, ze was niet zoals anderen, ze was gevaarlijk, en Bastiaan moest nog iets van haar. Hij liep grijnzend naar de andere twee toe en klopte ze zachtjes op hun hoofdjes. Zijn toon was bijna neerbuigend “Ach, zijn jullie beetje natjes geworden?” hij draaide zich om en knikte naar Selene die haar stok op de kindertjes richtte en ze opdroogde met een windvlaag. Tja toveren kon ze dan wel. “Goed we zullen eens even duidelijk maken wat we van jullie verwachten om te bewijzen dat jullie Zweinstein waardig zijn.” Met een gemene grijns keek hij de eerste jaars aan. Met zijn stok sloeg hij ritmisch in zijn handpalm. Oh wat ging hij genieten van deze dagen, het machtsgevoel gaf hem zekerheid en een onaantastbaar gevoel. Even keek hij om zich heen om er zeker van te zijn dat er geen ongenodigde personen rond liepen. Gesnapt worden was het laatste wat ze wilden, Zwadderich was net zo lekker op weg met punten verdienen. “In de komende tijd zullen je via een uil verschillende opdrachten krijgen om uit te voeren. Niks moeilijks ofzo, gewoon kruiden verzamelen of groepsopdrachtje. Leuke gezellige dingen om samen te doen. Zo worden jullie een hecht team!” de gemene grijns speelde nog steeds langs zijn lippen. Wist zij veel dat het kruid moeilijk te vinden was en ze alle oevers van het meer moesten afstruinen of samen liedjes in de grote zaal gingen zingen. Ach inderdaad hun band zou beter worden, en ze kregen meteen een vererend plekje in de school. Als pispaaltjes. “Goed vanavond gaan we een kampvuur maken en elkaar griezelverhalen vertellen! Dus als jullie het hout zoeken voor het vuur, regelen Selene en ik de rest!” Er was verder niks voor te bereiden buiten hun stok te trekken en een vuurtje te maken. Maar dat wisten de kids niet. Daarnaast wisten ze ook nog niet dat de spookverhalen ook nog eens nogal dichtbij zouden komen. Bastiaan had namelijk verschillende boobytraps geïnstaleerd terwijl de groentjes aan het zoeken waren naar het hout. GM van Selene OOC: wees orgineel in de boobytraps waar je in trapt. Maar je mag ze helemaal zelf verzinnen. Van een clown die uit de grond springt tot een kleine spin die op je neus valt. +2 Edited by Alaric Creed, Dec 21 2010, 02:19 PM.
|
![]() |
|
| Raven Moonstone | Nov 25 2010, 10:20 PM Post #7 |
![]()
|
“Goed vanavond gaan we een kampvuur maken en elkaar griezelverhalen vertellen! Dus als jullie het hout zoeken voor het vuur, regelen Selene en ik de rest!” Zei boterbiergezicht. *Raven vond dit een gepaste naam voor Bastiaan..* Ergens in haar hoofd hoorde ze iets grinniken. -Ze denken dat ze met de peuterspeelzaal te maken hebben..- Raven wilde niet luisteren naar het stemmetje, maar moest toegeven dat het toch echt wel gelijk had. Griezelverhalen? Ze was van kleins af aan al nergens echt bang voor. Behalve voor haar lege portemonnee... en de bootjes van Zweinstein.. En de hond van de overburen... en pa's bloemkoolschotel... en de spreuken van Bastiaan... en geesten... Ze zuchtte eventjes. Okay, ze moest nu gaan inzien dat ze eigenlijk een enorme scheiterd was. "Merlijn.." bromde ze.. Raven hoorde het maar eens even aan, en besloot deze opdracht maar eens even serieus te nemen. Ze gaf Bastiaan nog een arrogante grijns voor ze het bos in dook. Letterlijk. Helaas hadden die bomen grotere wortels dan ze zelf dacht.. Hout.. Ze was in het bos, maar takjes hout waren nogal lastig te vinden. Wie had dat kunnen denken. Ze vond alleen kleine twijgjes, maar ja, ze wilden geen dwergen vuurtje maken. En om nou zo'n halve boomstronk achter zich aan door dat bos te slepen zag ze al helemaal niet zitten. Ze besloot dat het misschien wel een idee zou zijn om uit een boom takjes te halen. Raven draaide om haar eigen as op zoek naar een boom met takken die laag genoeg hingen voor haar, om met haar kleine lijfje bij te komen. Ze was bang dat ze een faunaat tegen het lijf zou lopen, en dan zou die boom gelijk een mooie verstop plek zijn. Gelijk voegde ze Faunaten aan haar lijst met angsten toe. Het lijstje groeide... -Jij bent een parody van een tovenaar..-Verzuchtte de kobolt. Ze vond een tak laag genoeg om eraan te gaan hangen. ze ging hangen, en zo behendig als ze was, slingerde ze zich met haar kleine lijfje op de tak. En gelijk aan de andere kant eroverheen. Met een harde smak landde ze op haar zij in de berg met bladeren die door miljoenen nu boze insecten "thuis" genoemd werd. Wederom geen succes-idee besloot ze. Terwijl de beestjes boos onder haar vandaan renden zag ze iets anders uitsteken. Het leek op een soort van grijs worstje. Ze reikte ernaar om het aan te raken, maar voor ze het kon aanraken, schoot het omhoog. Eindelijk kon ze het grijze worstje vorm geven. Het was een dood ogende arm die daar tussen de bladeren omhoog schoot, terwijl er recht onder haar een mengeling tussen een grom en een brul klonk. Raven was verstijfd van angst, en besloot daar, op die berg bladeren dat doodgaan dan misschien niet DE meest charmante manier was om te gaan. Piepend sprong ze op en stoof richting de rand van het bos. Voor ze de rand bereikte hadden haar hersenen en lichaam weer contact gemaakt, en wist ze weer een beetje logisch na te denken. Het was niet voor niets een ontgroening. Woede werd haar drijfveer, en ze draaide zich weer om. Ze schuifelde woedend maar voorzichtig naar een enorme boomstronk, pakte deze met twee handen stevig vast en zwiepte deze op haar rug. Met een dof geluid landde deze op haar rug. Ze verbeet de pijn, en nam de naar haar idee 80 kilo aan hout mee naar Bastiaan en de pittige meid die erbij was. Ze liep naar de verzamelplek, en gooide met een luide klap de boomstronk neer. "Je vroeg om hout." Zei ze kortaf. +2 Edited by Alaric Creed, Dec 21 2010, 02:22 PM.
|
![]() |
|
| Selene Raven | Nov 28 2010, 05:56 PM Post #8 |
![]()
|
Terwijl de eerste jaars druk waren met de waterstraal, liet Selene haar KO badge onopvallend in haar broekzak glijden. Dit zou leuker worden als ze niet wisten dat zij een KO was. Ze hoopte alleen dat Seth zijn mond daarover dicht zou houden. Ze lachte hardop toen de waterstraal Seth en een ander Raafje raakte. Seth pakte zijn toverstok en Selene greep de hare. De jongen moest niet denken dat hij hun zou kunnen vervloeken. Gelukkig was hij zo slim om dit niet te doen. Het Raafje dat nat was geworden, had een stalen gezicht. Een teken dat ze het water niet zo heel leuk had gevonden en Selene besloot dit te onthouden en later nog eens terug te laten komen. Toen viel haar oog op een ander Raafje. Zij had de waterstraal ontweken. Ergens kon Selene dit waarderen, zij het niet dat dit Raafje het meisje was dat zo'n ruzie heeft gehad met Sid tijdens het openingsfeest. Selene's keuze was gemaakt. Dit meisje zou een slechte avond krijgen, en wat voor een! "Ach, zijn jullie beetje natjes geworden?" zei Bastiaan, terwijl zijn blik de hare kruiste. Ze knikte en liet een windvlaag uit haar toverstok komen. De eerstejaars, die nat waren gekomen, waren nu weer droog. Tot spijt van Selene, maar ze moest eerst hun vertrouwen winnen, voordat ze gemene stunts kon gaan uithalen. "In de komende tijd zullen je via een uil verschillende opdrachten krijgen om uit te voeren. Niks moeilijks ofzo, gewoon kruiden verzamelen of groepsopdrachtje. Leuke gezellige dingen om samen te doen. Zo worden jullie een hecht team!" begon haar neef met een speelse grijns op zijn gezicht. Selene wist maar al te goed dat haar neef het mooier verwoorde, dan dat het daadwerkelijk zou gaan zijn. "Goed vanavond gaan we een kampvuur maken en elkaar griezelverhalen vertellen! Dus als jullie het hout zoeken voor het vuur, regelen Selene en ik de rest!" Selene grijnsde en even was er een gemene twinkel in haar ogen te zien. Haar blik was gericht op het Raafje dat niet nat was geworden. Wat was haar naam ook als weer? Oh ja, Raven. De eerstejaars verdwenen en Selene keek haar neef aan. 'En denk je dat ze de avond gaan overleven?' de vraag was niet uit nieuwschierigheid geweest, maar meer om een gesprek met haar neef aan te gaan. Helaas was er amper tijd om te praten, want de eerstejaars waren al weer op de terugweg. Raven was de eerste die terug was. Ze gooide een boomstronk neer en zei kortaf; "Je vroeg om hout?" Selene grijnsde. Het meisje zag er namelijk niet meer uit. 'Ja dat vroegen we.' begon ze speels, ze wilde het meisje onzeker maken. Ze liep om het meisje heen en bekeek haar eens goed. Hoe had dit meisje Sid zo op de kast kunnen krijgen? Ze zag eruit alsof je haar zo in tweeen kon breken!~ Selene grinnikte bij die gedachte, maar zei niets. Ze ging weer naast haar neef staan en hield het meisje in de gaten. +1 Edited by Alaric Creed, Dec 21 2010, 02:24 PM.
|
![]() |
|
| Elisabeth McFaith | Jan 2 2011, 05:36 PM Post #9 |
![]() ![]()
|
Toen de jongen op Elisa af kwam, keek zij hem emotieloos aan. Toen hij op haar hoofd klopte, was er een korte, geïrriteerde blik in haar ogen te zien. Alleen zichtbaar als je goed keek, en haar goed kende. Waarschijnlijk niet zichtbaar voor de jongen voor zich. `Geen trap geven op een plek waar hij het niet kan hebben, dat is niet goed voor je imago. Of wel..? Nou ja, je moet sowieso langer met hem mee dan vandaag. Alleen observeren, niets doen.. Voor nu.` schoot er door haar hoofd heen, terwijl ze door een spreuk van het vrouwmens opdroogde. Haar onbehagen was alleen maar erger geworden. “Nooit een zwad helemaal vertrouwen, Elisa!” schoot er daarna door haar hoofd heen. Iets wat ze nooit zou vergeten. Aardig vinden, ermee praten, misschien zelfs een vorm van vriendschap.. Oké. Maar nooit het volledige vertrouwen wat ze in andere mensen wel had. Jongmens begon te ratelen. Iets over opdrachten, dingen verzamelen, groepsopdrachten. Volgens hem “gezellige” dingen. Elisa kende hem niet, maar ze betwijfelde of zijn visie van “gezellig” overeen kwam met haar visie. In haar versie van gezellig, werd ze bijvoorbeeld niet natgespoten. Iets wat in de zijne wel gebeurde. Dus besloot ze, dat ze alle opdrachten eerst grondig bekeek, voor ze bedácht of ze eraan mee zou doen. Hij had het over een kampvuur, en dat de eerstejaars voor hout moesten zorgen. Dit klonk ook vreemd. Welke rest? Hij was een tovenaar, met lucifers zou hij wel niet aan de gang gaan. En zijn toverstaf had hij ook niet nodig. Wilde hij soms voor eten gaan zorgen? Maar daar had hij vrouwmens niet voor nodig. Zijn opmerking over dat hij een engel was, als je hem vergeleek met anderen, schoot even door haar hoofd. Ze zou erg moeten opletten, straks. En ze zóu ook erg opletten. Maar goed. Nu was het tijd om hout te zoeken. Niet dat ze daar veel zin in had, maar doodleuk weigeren om hout te zoeken leek haar ook niet handig. Ze moest hen nog laten denken dat ze een lief, braaf, schattige eerstejaars was. Die ze niet was. Ja, ze kon lief zijn en schattig. Maar dat was ze niet altijd. Niemand kon altijd lief of schattig zijn. En ze was zeker niet braaf, ze deed wat ze zelf wilde. En op dit moment, was het uitzoeken wat hun zwakke plekken waren. Die hadden ze vast wel. Iedereen had zwakke plekken, immers. Ze draaide zich om, en liep het bos in. Omdat ze dit stel niet vertrouwde, had ze besloten niet direct in het begin te blijven. Dus liep ze verder en verder het bos in. Zeker een halve kilometer. Om vervolgens midden op een open plek stil te staan. Als vrouwmens en manmens iets hadden uitgevoerd, was dat niet hier, dacht ze. Ze keek eens rond, op zoek naar een stuk hout die klein genoeg was om te tillen, maar tegelijkertijd groot genoeg om niet voor gek te staan. De open plek was best groot, en had genoeg hout. Sommigen te groot, de meesten te klein. Elisa klom over de stukken hout heen, op zoek naar een stuk boom die ze kon dragen. Na een paar minuten, had ze een boomstam gevonden. Niet te groot, niet te klein, twaalfjarig meisjes formaat. Ze wees ernaar met haar staf, en dacht even na. “Wingardium Leviosa!” zei ze toen gedecideerd, terwijl ze met haar staf zwaaide en tikte. Er gebeurde niets. Ogen een beetje dicht, beter concentreren. “Wingardium Leviosa!” het rotsblok rolde om, maar deed verder niets. Na nog twee keer proberen, kwam hij omhoog. Net toen Elisa terug wilde gaan naar vrouw- en manmens, viel er een spin op haar hoofd. Nu was Elisa niet bang voor spinnen, ze vond ze zelfs wel lief soms, op haar hoofd waren ze iets minder welkom. Elisa liet van schrik haar staf vallen, en greep naar haar hoofd. Na nog een paar seconden had ze de spin uit haar haar. En kwam tot een idee. Ze kon niet rechtstreeks de confrontatie aangaan, nog niet, maar wel indirect. En waarom niet met een spin? Ze stopte de spin in een gat in de boomstam, en pakte haar staf weer op. Met een kordate “Wingardium Leviosa!” kwam de boomstam nu in twee pogingen omhoog. Om vervolgens voor haar uit te zweven, richting open plek. Ze liet hem het grootste stuk zweven. Pas een paar meter van de bosrand, zette ze de stam voorzichtig neer. Ze verborg de staf weer in haar zak, met haar andere hand de spin belettend naar buiten te komen. Daarna tilde ze de stam op, en liep verder. Nu met de boomstam in haar armen. De spin, gesust door de bewegingen van haar geloop, bleef rustig zitten. Toen ze tussen de bomen tevoorschijn kwam, liep ze recht op vrouwmens af. De boomstam in haar armen, begon toch wel zwaar te worden nu. Toen ze recht voor haar stond, drukte ze de stam in haar handen. “Je wilde hout?” vroeg ze kalm, met een glimlach die haar ogen niet bereikte. Wat ze verwachtte, gebeurde. De spin, niet meer gewiegd door het lopen, klom uit het gat in de stam. Om oog in oog te staan met vrouwmens. Niet dat Elisa wachtte tot dit gebeurde, zij was nadat ze de stam in haar armen gedrukt stond naast Raven gaan staan. Op tijd om de reactie van Selene te zien, als zij zou reageren.. OOC: Toestemming godmode Selene >3 +4 Edited by Alaric Creed, Jan 12 2011, 04:36 PM.
|
![]() |
|
| Bastiaan Raven | Jan 4 2011, 06:47 PM Post #10 |
![]() ![]()
|
Twee eerste jaars waren goed bezig binnen afzienbare tijd hadden ze hout weten te verzamelen. Selene was zelfs zo aardig om het aan te pakken van de eerstejaars die als tweede aankwam. Wat daar precies voor redenatie achter zat wist hij niet, maar de afgelopen tijd verbaasde ze hem constant. Ze had Kay om één of andere reden op haar kerfstok en ze knuffelde met Mirry. Allemaal voorvallen die hij niet van haar gewend was. Maar eigenlijk kon het hem ook niet heel veel schelen hij was met totaal andere dingen bezig. Kay dingen om precies te zijn. Even wende hij zijn blik tot zijn nichtje maar dat duurde niet lang. Beide eerstejaars hadden het erover dat ze hout hadden gewild, dat was misschien wel een leuke doorstart. “Inderdaad we wilden hout. En nu vinden we het niet meer zo boeiend.” Zei hij grijnzend en keek naar de twee meisjes die zo hun best hadden gedaan om hout te vinden. In het verboden bos nog wel, het was nog maar hopen dat er geen leraar was die dit door had. En anders zouden Selene en Bastiaan enige betrokkenheid bij deze activiteiten ontkennen. Het was ook niet naar hun terug te leiden. “Misschien moeten we maar wat anders gaan doen, een vuurtje lijkt me wat warm op zo’n warme zwoele zomeravond, vind je niet Selene?” vroeg hij zonder naar de eerstejaars te kijken. Ze moesten hun plek leren en daar paste oogcontact niet bij. Misschien had Selene nog leuke ideeën om deze avond nog leuk voor hun en vervelend voor de eerstejaars te maken. Meestal barste ze van die ideeën dus. +1 Edited by Alaric Creed, Jan 12 2011, 04:38 PM.
|
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic » |











8:12 PM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners