| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
- Pages:
- 1
- 2
| Duel tussen twee gewaagden; GEEN privé topic meer... | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Nov 16 2010, 02:59 PM (1,107 Views) | |
| Bastiaan Raven | Nov 16 2010, 02:59 PM Post #1 |
![]() ![]()
|
Zenuwachtig liep Bastiaan heen weer achter de kleedkamers van hun Zwerkbalteam, het begon al later op de middag te worden, maar het was nog steeds warm. Hij was blij dat hij zijn uniform had ingewisseld voor een wat makkelijker zittende spijkerbroek en een simpel T-shirt. Uiteraard wel in de kleuren van de afdeling, anders kon hij dit duel wel op zijn buik schrijven en zou hij weer commentaar krijgen. Van het afgelopen paar keren oefenen had hij veel geleerd, hij moest direct en georganiseerd over komen. Daarnaast alle sarcastische opmerkingen negeren. Dat laatste ging nog moeilijk worden, maar hij deed erg zijn best. Even stond hij stil, uiteraard was Bastiaan er eerder geweest, op die manier kon hij zich goed voorbereiden. Het terrein leren kennen en zich voorbereiden op wat komen ging. Maar eigenlijk vooral voorbereiden op wie er ging komen. Overal in zijn lichaam voelde hij tintelingen en gierden de hormonen rond. Dit waren geen paar vlinders meer zijn buik maar gewoon duizenden vlinders. Ondanks het voorval vorig jaar op school met Mirry en de ontmoeting met Brand bij het zwemfeest, was Bastiaan weer terug bij Kay. Hij had hem maar even hoeven zien in de trein en op het feest en zijn verliefdheid was weer terug komen uit het niets. Bastiaan kalmeerde zichzelf en trok de handschoen om zijn hand goed. Pakte zijn toverstok en draaide zich om in de richting waar verwachte dat Kay vandaan zou komen. Daar stond hij dan Mister von Bournemouth, of beter gezegd voor Bastiaan, mister zak arrogante sarcastische goddelijkheid. Even knikte hij naar de jongen “Ik hoop dat je in de vakantie een beetje hebt kunnen oefenen?” zei Bastiaan rustig. Hij wilde de nieuwe lessen met Kay goed beginnen, daarom hadden ze samen afgesproken dat ze met een duel zouden beginnen. Uiteraard zou Bastiaan Kay een aantal spreuken gunnen, maar hij zou hem ook laten voelen dat hij nog wat te leren had. Daarnaast wilde hij de jongen nog voor iets terug pakken wat voor de vakantie was gebeurd. +2 Ik wil ook wel weten wat er dan in de vakantie is gebeurd... Edited by Caprice Zodiac, Nov 22 2010, 01:05 PM.
|
![]() |
|
| Kay von Bournemouth | Nov 16 2010, 03:04 PM Post #2 |
![]()
|
Met een schuine glimlach op zijn gezicht keek Kay naar de andere Zwadderaar. Hij had de jongen tijdens de vakantie helemaal niet gezien, hoewel zijn nicht hem wel met een verrassingsbezoekje had vereerd. Natuurlijk had hij daar niet op zitten wachten. Voor zover de donkerharige jongen zich kon herinneren had nog nooit iemand hem een bezoekje thuis gebracht. Isabella zou er waarschijnlijk niet eens over nagedacht hebben nadat ze zijn vader ontmoet had op Zweinstein. Het was vrij onnodig om te vermelden dat hij tijdens zijn vakantie had kunnen oefenen. Alsnog vond een deel van Kay het fijn om Bastiaan weer te zien. Dit zou hij niet hardop zeggen, de jongen zijn ego had zoals het was al enorme proporties. Daarom glimlachte Kay alleen maar naar hem en haalde zijn schouders op. Daarna trok hij zijn gewaad over zijn hoofd heen, enkel om het witte overhemd, groene das en zwarte broek van zijn uniform te tonen. Pas toen hij zijn gewaad netjes opgehangen had aan een haakje, keek hij weer naar Bastiaan. Zijn ogen glinsterden geamuseerd en hij zei kalmpjes: “Fijn jou ook weer te zien Bastiaan. Heb je een fijne vakantie gehad?” Heel even wendde Kay zijn blik weer af en pakte zijn toverstok uit de zak van zijn gewaad. Hij had geen handschoen om zijn linkerhand, maar de vijfdejaars Zwadderaar stond er dan ook niet om bekend dat hij excessief zweette. Toegegeven het was warm weer, maar dat hield niet per definitie in dat iedereen veranderde in een zweetwalm. Kay rolde met zijn ogen en draaide zich weer om naar Bastiaan, klaar voor zijn antwoord. +2 Edited by Caprice Zodiac, Nov 22 2010, 01:06 PM.
|
![]() |
|
| Bastiaan Raven | Nov 16 2010, 03:07 PM Post #3 |
![]() ![]()
|
Kay trok zijn gewaad over zijn hoofd heen hing deze keurig weg. Bastiaan liet niets merken, tenminste hij hoopte dat hij zijn lichaam nog een beetje onder controle kon houden. Van binnen kookte hij helemaal op. Alles was in tweestrijd met elkaar. Ergens voelde hij zich bedrogen, Kay had niks van zich laten horen in de vakantie. Daarnaast had hij afgelopen winter nog gezellig zitten knuffelen met Mirry. Daarna had hij de twee niet meer zo intiem samen gezien of enige affectie tussen hun gezien. Ergens was hij dus ervan overtuig dat het allemaal wel mee zou kunnen vallen. In de vakantie had hij meer dan genoeg nieuwe energie op gedaan om de bestorming van Fort Kay te hervatten. Bastiaan probeerde de gierende hormonen te negeren die hem op elke manier zover probeerde te krijgen de jongen om de nek te vliegen. Kay zag er nogal nonchalant uit zo zonder zijn complete uniform en dat deed Bastiaan alles behalve niets. Even draaide hij zijn hoofd weg om te zorgen dat hij niet meteen knalrood te worden. Lag het aan hem of zag Kay er nu nog volwassener uit? Maakte hem dat nog aantrekkelijker? De glinsterende ogen waren ook niet onopvallend gebleven. “Euhm, fijn is een grootse omschrijving. Maar heb zeker een goeie vakantie gehad,” zei hij toen kort. Kay hield niet van eindeloze verhalen, daar was hij ondertussen achter. Ook niet van ren en vlieg werk. Kay wilde to the point! Misschien moest Bastiaan maar eens doen. “Zullen we dan maar?” vroeg hij grijnzend en maakte een buiging richting Kay. Welke ook een buiging maakte voor Bastiaan en beiden namen ze de dueleer positie in. Afwachtend keek hij naar Kay, zou hij de eerste spreuk afvuren of moest hij wachten tot Kay wat ondernam. Misschien moest hij eerst maar eens de jongen zijn verdediging testen. Bastiaan draaide abrupt rond en zette een stevige stap naar voren: “Paralitus” Een straal verliet zijn toverstok en schoot op Kay af. Met grote ogen wachtte hij de reactie van de jongen af. +2 Nog even: van binnen kookte hij op???!!! Nog nooit van gehoord... Moet je dan oppassen dat je niet overkookt ofzo? Edited by Caprice Zodiac, Nov 22 2010, 01:08 PM.
|
![]() |
|
| Kay von Bournemouth | Nov 16 2010, 03:09 PM Post #4 |
![]()
|
Kay draaide zich iets om en keek toe hoe de spreuk langs hem scheerde de muur achter hem raakte. Hij draaide zich weer terug naar Bastiaan en hief zijn toverstok naar de jongen. Hij had in ieder geval de tijd gehad om een aantal spreuken te oefenen in de vakantie, zijn vader had er namelijk een sport van gemaakt om net te doen alsof hij niet bestond tenzij het hem anders uitkwam. Met een vage glimlach nog steeds om zijn lippen keek Kay weer naar Bastiaan. “Ik heb ook een fijne vakantie gehad, dank je wel dat je het vraagt.” “Expelliarmus!” Een gele straal vloog op Bastiaan af en Kay haalde zijn schouders op alsof hij niet zojuist een spreuk op zijn afdelingsgenoot af had gevuurd. Dit versterkte hij alleen maar door verder te gaan met het gesprek dat hij even ervoor was begonnen. “Ik moet wel zeggen dat ik enigszins verrast was dat ik jou nicht op bezoek kreeg.” Er verscheen weer een schuine grijns op Kay’s gezicht terwijl hij verder ging. “Blijkbaar heb ik snode plannen met jou?” +1 Edited by Caprice Zodiac, Nov 22 2010, 01:09 PM.
|
![]() |
|
| Bastiaan Raven | Nov 16 2010, 03:10 PM Post #5 |
![]() ![]()
|
Verbluft keek Bastiaan naar Kay. Zojuist had de jongen succesvol de toverstok uit Bastiaan’s handen weten te krijgen. Maar dat kwam meer omdat Bastiaan te veel was afgeleid om een fatsoenlijke verweringsspreuk te lanceren. Natuurlijk had hij door wat Kay probeerde, maar er was iets anders dat Kay deed dat hem verbaasde. Van binnen was hij geschokt maar probeerde van buiten zo normaal mogelijk te lijken. Probeerde von Bournemouth nou werkelijk een gesprek met hem aan te knopen? Dit was ongehoord, een godswonder, een merlijnswonder. Even keek hij om zich heen, naar de wereld, wilde het stiekem even aanraken om te voelen dat het niet verging. Nee deze verging niet, alles was er nog, en de schuine grijns op Kay’s gezicht ook nog. Waarschijnlijk de trots dat hij Bastiaan had weten te ontwapenen. “Ik vermoed dat je niet een accio spreuk kent voor mijn stok?” vroeg Bastiaan. Ondertussen was hij achter de stok aangelopen om hem op te pakken, want hij verwacht niet dat Kay die zou kennen. “Wat moest zij in Merlijnsnaam bij jou?” vroeg hij lichtelijk geďrriteerd. Het gevoel dat hij had gekregen toen hij Kay en Mirry had zien knuffelen kwam lichtelijk terug. Blijkbaar had Kay een feestje gegeven waar hij niet op was uitgenodigd. En zijn nichtje had niet eens de moeite genomen om het hem te vertellen. “En wat mogen die plannen dan wel zijn?” Ondertussen pakte Bastiaan zijn stok op. “Ventus” mompelde hij een wervelwind stak op vanuit z’n stok en richtte zich tot Kay. Het was een handige spreuk, het kwam nogal eens van pas met het zwerkbal spelen met z’n broer. Zijn stok, en daarmee de wind op Kay gericht houdend liep hij naar langzaam terug naar de jongen, benieuwd naar het antwoord. Want wat had zijn nichtje in godsnaam te zoeken bij Kay. +2 Hij is toch niet zo dom als ie eruit ziet he?? Edited by Caprice Zodiac, Nov 22 2010, 01:11 PM.
|
![]() |
|
| Kay von Bournemouth | Nov 16 2010, 03:12 PM Post #6 |
![]()
|
“Oef!” Lucht werd krachtig uit Kay’s longen geslagen en hij vloog naar achteren. Zijn voeten verloren het contact met de vloer en zijn rug maakte een halve meter verderop weer contact met de grond. Een kreun van pijn kwam over Kay’s lippen hij greep naar z’n zij terwijl hij zijn knieën optrok. Heel even kon hij helemaal niet bewegen, hij kon zelfs niet adem halen. Hij kon alleen zijn ogen stijf dichtknijpen en wachten tot de pijn een beetje weggetrokken was of dat hij weer kon ademen. Welke maar net het eerste kwam. Uiteindelijk ademde Kay diep in, maar kwam nog steeds niet overeind. “Hoe moet ik dat nu weer weten. Ze stond onaangekondigd op de drempel en mijn grootmoeder was zo dom om haar erin te laten.” Heel even zweeg hij en zijn linkerhand sloot zich weer om zijn toverstok. “Ik weet niet wat de lange termijnplannen volgens haar moeten inhouden. Ik kan je wel vertellen wat ik nu van plan ben.” Langzaam en bijzonder voorzichtig kwam Kay weer overeind, maar hield zijn rechterhand tegen zijn ribben geduwd. “Ik ben van plan om je te roosteren. Lumos Solem!” Hij riep de spreuk met het doel Bastiaan te verblinden en gooide daarna de spreuk erachteraan die een vuurbol op hem af zou doen schieten. De luchtspreuk was een onverwachte geweest en tevens een spreuk die Bastiaan niet aan hem had geleerd. Hij kende protego nog niet zo goed, maar was ervan overtuigd dat die spreuk in dit geval ook niet heel veel uit had kunnen richten. +2 Mjum.. Basmellows! Edited by Caprice Zodiac, Nov 22 2010, 01:12 PM.
|
![]() |
|
| Bastiaan Raven | Nov 16 2010, 03:14 PM Post #7 |
![]() ![]()
|
“Roosteren?” Nog steeds was Bastiaan een beetje verbaasd dat Kay het gesprek verder voerde. Maar de jongen wist praten en actie uitermate goed te combineren. Met een onbehagelijk zag hij Kay’s lippen bewegen en voor hij het wist was hij verblind door een fel licht. Slimme zet om hem te verblinden, jammer dat hij er meteen een spreuk achteraan gooide. Op die manier kon Bastiaan zich nog steeds oriënteren waar Kay was en wat er gebeurde. “Protego Totalum” sprak hij wat onzeker maar wist zich op die manier te beschermen wat komen ging. Hij hoorde vlak bij wat sidderen, waarschijnlijk had Kay iets met vuur of water gedaan. Nog steeds verblind verstevigde Bastiaan zijn houding. Hij was niet vergeten dat de jongen langzaam overeind was gekomen, hoe hij even stil had gelegen. Bastiaan kon zich niet herinneren dat zijn wervelwind of de smak zo zwaar was dat het zo’n pijn kon doen. Uiteraard kon de jongen verkeerd terecht zijn gekomen daarom besloot hij nu wat voorzichtiger te zijn. Een aanval tegen Kay zat er niet in, maar zijn omgeving manipuleren kon hij nog wel. “Aquamati” waarna er een straal water uit Bastiaan’s stok vloog. Door rondjes te draaien en z’n stok in verschillende hoogtes te houden maakte hij de grond om zich heen nat. Op die manier kon hij Kay’s voetstappen duidelijk horen soppen. Toch kreeg hij het idee dat Kay zich niet snel zou gaan verplaatsen. Bastiaan concentreerde zich op Kay’s stem en probeerde zijn ademhaling te lokaliseren om een idee van zijn positie te krijgen. Dit was echter niet het makkelijkste met de geluiden uit de omgeving en Bastiaan was niet van nature blind. Zijn gehoor was dus ook niet bovenmatig ontwikkeld. “Ja en toen?” vroeg Bastiaan kort. Wat moest hij dan, een ander onderwerp aansnijden, met Kay zou dat waarschijnlijk moeilijk worden. Daarom ging hij maar door op dit onderwerp. Eindelijk had de jongen eens echt aan de praat en dat wilde hij graag zo houden. “Mijn nicht kennende heeft ze vast wel meer gezegd dan hoi en onaangekondigd langs komen.” Natuurlijk bestierf Bastiaan het bijna, hij zou alles geven om te weten te komen wat er bij dat bezoek was gebeurd. +2 Hihihiihihi Ja en toen? ik hoor t je zeggen... Totaal niet nieuwsgierig.. Edited by Caprice Zodiac, Nov 22 2010, 01:18 PM.
|
![]() |
|
| Kay von Bournemouth | Nov 16 2010, 03:16 PM Post #8 |
![]()
|
Met een redelijk ongemakkelijk gezicht keek Kay naar het water dat steeds dichter naar zijn voeten toe leek te kruipen. Hij hield niet zo van water. Al niet vanaf het moment dat zijn vader hem iets te lang onder had gehouden in een soort verkapte versie van zwemles. Nu kwam het ook maar goed uit dat het geen goed idee was om in het water te gaan staan. Op die manier zou Bastiaan hem namelijk zeker kunnen horen en dat wilde Kay nog even voorkomen. De blindheid zou niet zo heel lang meer duren. Het was aan Bastiaan’s eigen vermogen om zichzelf aan te passen dat zou bepalen wanneer hij weer iets zou kunnen zien. In de meeste gevallen duurde het niet lang, het zou wel erg verbazingwekkend zijn als bleek dat de derdejaars in dit geval een uitzondering zou zijn. Hij leek juist in de meeste dingen uit te blinken op een niveau die dokter Ramoray nog eer aan zou doen. De donkerharige jongen schuifelde nog iets verder naar achteren en keek weer naar Bastiaan. De jongen had hem iets gevraagd. Niet zozeer om antwoord te krijgen, maar ongetwijfeld om precies te weten waar Kay zich bevond. Daarom grinnikte Kay en zei alleen: “Natuurlijk heeft ze niet alleen hallo gezegd, ik moet de eerste vrouw nog tegenkomen die precies aanvoelt wanneer ze haar mond moet houden.” Hij zweeg en deed een paar passen opzij, zodat Bastiaan wel kon proberen om hem te vervloeken, maar hem in ieder geval niet kon raken. Tenzij hij niet kon mikken natuurlijk, maar daar wilde de vijfdejaars Zwadderaar eigenlijk helemaal niet bij stilstaan. Hij wachtte dan ook even, stapte nog een paar passen opzij en voegde eraan toe: “Ik zou liever niet zien dat je iemand van het zwakke geslacht op mij afstuurt om uit te zoeken of ik wellicht corrupte ideeën heb. Kan ik er nog steeds vanuit gaan dat ze niet weet van onze afspraak, of was dit de laatste keer dat wij elkaar spraken?” Uiterst voorzichtig stapte Kay over een plas water heen en liep door totdat hij achter Bastiaan stond. Daar richtte hij heel precies zijn toverstok op de jongen zijn linkerschouder en fluisterde een duwspreuk. Het was geen spreuk waardoor iemand onderuit kon gaan, maar meer een mogelijkheid om iemand te laten weten dat je nog steeds aanwezig was. Een spreuk die Kay in zijn simpelheid wel kon waarderen, maar die hij vast niet vaak zou gebruiken. Tenzij hij ooit iemand een duidelijke hint moest geven dat deze bij hem uit de buurt moest blijven natuurlijk. Kay deed weer een paar passen opzij en trok een vies gezicht toen zijn voet op iets stapte dat zeker weten geen vaste grond was. Hij was in een plas water gaan staan. Abrupt tilde hij zijn voet weer op en wapperde wat met zijn voet. Jakkes! +3 Als vanouds lekker irritant! Edited by Caprice Zodiac, Nov 22 2010, 01:21 PM.
|
![]() |
|
| Bastiaan Raven | Nov 16 2010, 03:17 PM Post #9 |
![]() ![]()
|
De duw had Bastiaan niet verwacht, gelukkig stond hij stevig dus kon hij wat hebben, maar het bracht hem wel even uit balans. Von Bournemouth had zichzelf in ieder geval aangeleerd om te sluipen. Want Bastiaan had hem niet aan horen komen, en ergens maakte het hem ook bang. Toen hoorde hij het onvermijdelijke, Kay was in een plasje met water gaan staan. Abrupt draaide hij en richt zijn stok op het geluid “Expelliarmus!” Of het raak zou zijn was vraag twee, maar in ieder geval had hij de richting goed. Langzaam maar zeker kwam zijn zicht terug en nu zag hij Kay ook weer. De jongen was in een plas gaan staan en was er blijkbaar niet te blij mee geweest. Af en toe kon die jongen zich echt heel erg aanstellen, was het niet over een druppeltje zweet of een latex broekpakje, dan wel over water. Bastiaan kreeg erg het verlangen om Kay een flinke duw te geven en te laten rollen in de modder. Als een soort van therapie, natuurlijk. Dat Kay niks begreep van intonatie en emotie snapte Bastiaan heel goed. Maar had de autist nou nog niet begrepen dat hij nikst te maken had met het bezoekje van Selene. “Natuurlijk heb ik haar niet gestuurd! Als ik iets van jou zou willen weten, zou ik het zelf oplossen.” Bastiaan keek om zich heen of er iets was wat hij kon gebruiken. Een steen! Die kwam zeker van pas zachtjes mompelde Bastiaan een spreuk en de steen werd verplaats en kwam met een doffe plof achter Kay neer. Nou maar hopen dat de jongen niks had gemerkt en zou struikelen over de kiezel zodat hij zou kunnen rollen in de modder. Puur therapeutisch dus, wat was Bastiaan toch aardig. Grijnzend keek hij Kay aan. “Nee ze weet van niks. Maar wat dan nog als ze het wel wist? Je bent met sprongen vooruit gegaan! Of schaam je je voor mij?” Dit was zijn moment om hem terug te pakken, dit zou zo heerlijk voelen. Op deze manier pakte hij de jongen terug voor de knuffel, de trein, en de vakantie. Selene zou hij nog wel te grazen nemen. Gelukkig kon Kay niks bewijzen als hij zou struikelen, immers Bastiaan had verder geen spreuken direct op hem gebruikt om hem te laten rollen in de modder. Grijnzend zag hij het al voor zich, Kay als varkentje in de modder aan het spelen. On. Be. Taal. Baar. +3 Onbetaalbaar indeed *** punten tot hier Edited by Caprice Zodiac, Nov 22 2010, 01:22 PM.
|
![]() |
|
| Kay von Bournemouth | Dec 1 2010, 02:29 PM Post #10 |
![]()
|
Kay deed een stap naar achteren en stapte daarbij bovenop een steen. De steen verschoof onder zijn voet de Zwadderaar zijn grijze ogen werden groot van verbazing. Hij bewoog met zijn armen in een poging overeind te blijven staan, maar verloor even later toch jammerlijk zijn evenwicht. Met een misselijkmakend geluid belandde Kay plat op zijn rug, als een vogel die een mislukte noodlanding had gemaakt. Pijn vanuit zijn ribben schoot door zijn lichaam en heel even was de donkerharige jongen niet in staat om te ademen, laat staan te bewegen. Hij kon de kou en nattigheid van de modder in zijn haren voelen trekken. De modder zoog hem vast en sijpelde langzaam in zijn sokken, maar Kay was helemaal niet in staat om te reageren. Er was echter één ding dat als een paal boven wat stond. Dit duel was voorbij. De tiener staarde omhoog naar de blauwe hemel en probeerde daarbij elke uitdrukking van zijn gezicht te bannen. Geen walging, geen irritatie en geen pijn. De tranen die zich door de pijn en vernedering in een rap tempo in zijn ogen begonnen te vormen kon hij echter niet spoorloos laten verdwijnen en dus was Kay von Bournemouth gedwongen om zijn ogen te sluiten. Met enige moeite zoog de donkerharige jongen zuurstof tussen zijn tanden door en trok zijn benen uit. Een vies, zuigend geluid bereikte zijn oren, maar alsof kon hij niet helemaal overeind komen. De pijn leunde als een Maankalf op zijn borstkast en maakte ademen aanzienlijk moeilijker. De Zwadderaar probeerde dan ook zo voorzichtig mogelijk te ademen en probeerde de neiging zich op te krullen tot een balletje te negeren. Hij zou zich niet nog verder vernederen door ook nog eens op zijn zij te draaien in te modder. Dit duel was echt voorbij. Hij was vies. Hij had pijn en vertikte het om zich nog verder te laten vernederen door iemand die hem eigenlijk behoorde te helpen. Zodra het zou lukken, zou hij overeind komen en gaan douchen. Hoezeer dat idee hem ook tegenstond. Hij zou zich douchen totdat hij roze uitsloeg en er geen spoortje modder mee te bekennen was. Selene: +2 MADD Edited by Selene Raven, Feb 24 2011, 08:55 PM.
|
![]() |
|
| Bastiaan Raven | Dec 1 2010, 11:54 PM Post #11 |
![]() ![]()
|
Bastiaan zag het allemaal in slow motion gebeuren en moest zijn lachen erg nadrukkelijk inhouden. Als de jongen niks voor hem had betekend, als hij niks voor Kay had gevoeld. Zou hij nu werkelijk in een scheur liggen, zoals Kay daar lag, was het net een aardmannetje in het wild. Hij kneep zijn lippen stijf op elkaar, want het was natuurlijk niet grappig. De jongen hield totaal niet van water, of viezigheid, of iets dat zijn schema in de war zou brengen. En een hete douche stond zeker niet op de planning. Maar Merlijn en Perkamentus dit was grappig, en wat was wraak zoet. Bastiaan’s grijns verdween toen hij naar Kay keek. De jongen kneep zijn ogen dicht, zijn gezicht liet niets zien, maar de jongen kon zich niet joviaal voelen na zo’n smak. Bezorgdheid nam het over in zijn hoofd en rende nog net niet naar Kay toe. De jongen lag op zijn rug en de modder leek overal naar binnen te trekken. Hij moest snel over eind komen en uit de vieze modder raken anders kon het nogal naar uitpakken. Een griepje zat in een klein kloddertje modder. Bastiaan ging door zijn knieën en probeerde contact te maken met het gevaarte op de grond. De jongen was nog altijd net zo onbereikbaar en stug als voorheen. Nog steeds liet hij niks van zwakte of pijn merken. Waarom kon de autist niet begrijpen dat het oke was om zoiets te laten merken. Dat het juist er voor zorgde dat je toegankelijker was, menselijker over kwam. Nee Kay perste altijd het uiterste uit zichzelf en ging tot het gaatje. Even grinnikte Bastiaan bij de gedachte aan die opmerking. Nee, het was nu niet grappig. Hij moest zichzelf uit de situatie redden en zorgen dat Kay hem niet als schuldige aan wees. Maar dat zou waarschijnlijk toch wel gebeuren. “Gaat het?” waarschijnlijk de understatement van de eeuw, maar toch. Hij zag iets glinsteren in de ooghoek van Kay. Kon het zijn? Was het werkelijk? Het leek een emotie! De jongen was toch in staat om daar iets van te laten merken. Iets warms laaide binnen in Bastiaan op, misschien was Kay niet helemaal onbereikbaar en onmogelijk! Hij wilde eigenlijk als een jonge pup gaan rondrennen en iedereen het blije nieuws vertellen. Von Bournemouth heeft emoties! Het zou de wereld op zijn grondvesten doen schudden! Maar dat kon Kay niet waarderen, dat wist Bastiaan zeker. Nee hij moest het voor zichzelf houden. Niks laten merken en negeren, zo zou Kay dat willen. En dat ging nu voor. Bastiaan pakte de jongen bij zijn arm en hielp hem een stukje overeind. Hij zou vanzelf wel merken of de jongen het aan kon. “Douchen dan maar?” vroeg hij met een beetje grappend. Hij wilde het geheel toch nog een beetje luchtig houden. Hopend dat ook Kay hiet niet allemaal al te serieus ging nemen. Maar die jongen was al zo volwassen, af en toe twijfelde Bastiaan of hij ooit wel echt kind was geweest. Selene: +2 MADD Edited by Selene Raven, Feb 24 2011, 08:56 PM.
|
![]() |
|
| Kay von Bournemouth | Dec 2 2010, 09:04 PM Post #12 |
![]()
|
“Nee, het gaat niet!” Het kwam er waarschijnlijk een stuk onvriendelijker uit dan dat eigenlijk de bedoeling was en dat zei in Kay’s geval iets, maar hij had pijn. Niemand kon van hem op dit moment verwachten dat hij een goede imitatie van Prince Charming neerzette. Hij kon zelfs niet meer doen alsof hij een held op witte sokken was, er zat namelijk modder in zijn schoenen en dus ook in zijn sokken! Zijn modderige hand sloot zich om Bastiaans pols op het moment dat de jongen hem overeind probeerde te helpen en Kay klemde zijn kaken op elkaar in een poging de pijn onder controle te kunnen houden. Zijn voeten zonken bijna drie centimeter weg in de smurrie en Kay keek met een vies gezicht naar zijn schoenen. Die kon hij als verloren beschouwen, net als de rest van zijn kleding die hij aan had overigens. Alleen zijn gewaad was nog schoon en dat was op dit moment zeker een pluspunt. Hij zou dus schoon terug kunnen lopen naar het kasteel en de rest van zijn kleding kunnen verbranden. De Zwadderaar was zo geabsorbeerd door het vuil op zijn kleding dat het even duurde voordat hij doorkreeg dat hij Bastiaan zijn pols nog steeds beet had. Hij kwam er ook alleen achter doordat hij had pad van vuil volgde en ineens een onderdeel tegenkwam dat niet bedekt was met modder. Er verscheen dan ook een lichtelijk verbaasde uitdrukking op zijn gezicht en hij liet de mannelijke Raventelg los. Hij staarde naar zijn gehandschoende hand alsof die niet van hem was en Bastiaans woorden drongen vaagjes tot hem door: “Douchen dan maar?” “Dat was ik inderdaad wel van plan.” Kay deed twee passen bij Bastiaan vandaan en trok zijn stropdag over zijn hoofd. Zijn handen gleden meteen naar de knoopjes en hij begon ze open te maken. Terwijl hij dat deed draaide hij zich van Bastiaan af en begon naar de kleedkamers te lopen. Met enige moeite trok hij zijn handen uit de mouwen en liet het overhemd ook vallen. Verbranden zou hij straks nog wel kunnen doen. De jongen knikte tegen zichzelf en maakte zijn riem los. Eén blik omlaag vertelde hem dat de riem misschien nog te redden was, dus bleef de donkerharige bij de deur staan en trok de riem helemaal los. Zijn schoenen trok hij ook uit en zette ze naast de riem. Met één hand opende hij zijn broek en trok hem omlaag. Alleen in zijn boxer en sokken bukte Kay zich en pakte de broek op, zodat hij hem in de algemene richting van het overhemd. Daarna leunde hij tegen de deurpost en trok zijn sokken uit, die ook op de nominatie stonden om verbrand te worden. Als laatste trok hij de handschoenen uit en legde ze naast zijn schoenen. Drakenleer was makkelijk genoeg te reinigen. Daarna richtte hij zijn aandacht weer op Bastiaan. “Ik vertik het om eruit te zien als iets dat ontsnapt is uit Professor Creed zijn kantoor, –hij zweeg even en nam Bastiaans verschijning in zich op- hoewel jij daar geen enkel probleem mee lijkt te hebben.” Na die woorden draaide hij zich om, klemde zijn kaken stevig op elkaar en besloot dat hij deze keer het water zou overwinnen. Onder een douche liep je niet het risico te verdrinken. De donkere adem ademde diep in en uit. Hij kon dit en hij zou roze gewassen weer uit de kleedkamer komen. Hij kon dit! Selene: +3 MADD Edited by Selene Raven, Feb 24 2011, 08:58 PM.
|
![]() |
|
| Bastiaan Raven | Dec 2 2010, 10:28 PM Post #13 |
![]() ![]()
|
Normaal hij moest normaal doen. Normaal? Nor. Maal. Hoe kon hij in merlijnsnaam normaal te doen als Kay von Hotness in zijn boxer richting douches liep? Normaal? Merlijn, Perkamentus, Morgana, Flamel, Wafelaar, Potter en zelfs de dreuzel God bedankt. Hij moest zich inhouden, niet gaan rennen, niet gaan blozen, en al helemaal niet raar gaan doen. Hij moest cool blijven, normaal doen, gewoon helemaal relaxed zijn. Oh Merlijn Kay liep in zijn Boxer! Zijn! Boxer! BOXER! En verder niks. Niks! Niet rennen Bastiaan. bleef hij zichzelf herhalen. Wat nu? Natuurlijk moest hij ook gaan douchen! Moest dat? JA, natuurlijk wat was dat nou weer voor domme vraag? Bastiaan schoot bijna overeind, alsof een kabouter in zijn bevallige kontje beet. Met een versnelde pas liep hij naar de kleedkamer, misschien kon hij nog net mister Hotness zien verdwijnen in de stoomcabine. Onderweg keek hij naar de kledingstukken die gehuld waren in de modder. Moest hij ze meenemen of niet? Misschien kon hij wat voodoo toe gaan passen? Nee laten liggen, anders zou Kay hem nog als freak gaan zien. Of zag hij dat al? In zijn Boxer Bastiaan, nu! Hij liet de gedachte los en liep snel door naar de kleedkamers. Daar stond hij dan, en nu? Zijn ogen gleden langzaam over Kay. Oh Potter en Perkamentus, wat een marteling. Kay stond nog geen meter van hem af, op aanraakbare afstand. Maar hij kon het niet, mocht het niet. Dat was pas verschrikkelijk, de liefde van zijn leven ging uit de kleren en hij kon er niks mee. Kon het nog erger? Ja vast, de boxer moest hij nog uit doen voordat hij onder de douche kon stappen. Mond dicht, ogen op andere dingen richten, en blijven denken. Maar dat kon hij niet. Kay! Naakt! Bastiaan’s hoofd verschoot naar rood, maar Kay was te naďef om zoiets op te merken. Die dacht waarschijnlijk dat het te maken had met de warmte of iets dergelijks. Bastiaan begon zich nu ook uit te kleden, T-shirt uit, spijkerbroek laten zakken. Oh waarom werkten knoopjes nou nooit mee op zulke momenten. Een ongemakkelijke zucht verliet zijn luchtweg. Adem in en uit en in en uit. Oh ga open, voldieverdomme, ga open! Met een ruk trok hij de broek open en probeerde deze zo snel mogelijk los te krijgen van zijn benen. Het door lopen wat hij ondertussen probeerde was minder verstandig. Met een ongelofelijke snelheid belande hij op de vloer, zijn onderbroek bleef hangen aan een spijker. En zo stond hij daar zonder enige bescherming. Nog een keer gleden zijn ogen over Kay, ondertussen liep hij naar de douches. Oh dit moment zou hij nooit vergeten. Echt nooit, eigenlijk wilde hij de wereld bedanken, op zijn blote knieën, letterlijk. Misschien moest hij wat zeggen? Anders was het zo stil, raar stil. Maar wat moest hij dan zeggen? Succes of veel plezier? Als het aan Bastiaan was meer zoiets als Hulp nodig? Grijnzend stapte hij de douche in, oh boy! Probleem twee, of drie, of vier, of nummer hoeveel dan maar! Zijn pupillen vergrote met een ruk draaide hij zich om en glibberde de douches in. Oh hij moest er werkelijk uit zien als een Lubbermans stuntpiloot! Koud water. Snel! Selene: +3 MADD Edited by Selene Raven, Feb 24 2011, 08:58 PM.
|
![]() |
|
| Kay von Bournemouth | Dec 6 2010, 09:40 PM Post #14 |
![]()
|
Kay hoorde Bastiaan achter hem stommelen en een besmuikte grijns gleed over zijn gezicht. Het leek erop dat hij in de jongen iemand had gevonden die het op prijs stelde om schoon te blijven, net als hijzelf. Op zich had Bastiaan nog helemaal niets te klagen, hij was niet languit in de modder gevallen. Kay kon nog steeds de plakkerige kou in zijn haren voelen en stelde het helemaal niet op prijs. Met één hand draaide hij dan ook de kraan open en stapte weer naar achteren. De Zwadderaar had nog steeds zijn boxer aan. Het was een gewoonte die hij altijd al had gehad en waar hij geen afscheid van zou nemen. De boxer zou hij pas uittrekken wanneer de douche warm genoeg was. De donkerharige jongen voelde zich namelijk helemaal niet op zijn gemak in de buurt van water en als hij daar ook nog eens het feit dat hij een langere periode naakt stond te wachten, dan voelde hij zich helemaal niet meer op zijn gemakt. Hij was vrij overbodig om te zeggen dat hij zich dan naakt voelde, hoe waar het ook was. In het hokje naast hem werd de kraan ook geopend en Kay klemde zijn kaken heel even stijf op elkaar toen het geluid van vallend water tot hem doordrong. Het lukte hem echter om zich iets te ontspannen en hij begon aan zijn gewoonlijke routine wanneer hij een douche nam. Alles moest binnen handbereik liggen. Op die manier hoefde het hele gebeuren niet te lang te duren en kon hij zo snel mogelijk weer iets anders gaan doen met zijn tijd. Gekleed en wel. Door een zilverkleurige ring was een handdoek getrokken en dat was het eerste puntje dat Kay van zijn lijstje kon strepen. In een rekje stond shampoo, dus die werd in gedachten ook afgestreept. Heel even keek de vijfdejaars Zwadderaar om zich heen op zoek naar een washandje, maar toen ook die gevonden was verscheen er een glimlach op zijn gezicht. Zijn handen gleden dan ook naar de rand van zijn boxer, maar op het moment dat zijn duim achter het elastiek gehaakt werd verstijfde hij. Er ontbrak iets! Nadenkend gleden Kay’s grijze ogen nog een keer over alle spullen en pas na een tweede keer drong het tot de donkerharige jongen door wat er precies ontbrak. Hij draaide zich dan ook op zijn hakken om en liep naar het hokje waar Bastiaan in moest zitten. “Bastiaan, heb jij zeep? Hier is geen zeep meer en ik heb het harder nodig dan jij, dank je wel.” De donkerharige jongen stapte het hokje in, volledig van plan om de zeep uit het rekje te pakken. Hij kon gewoon om Bastiaan heen reiken en er zou geen vuiltje aan de lucht zijn. Er zat modder in zijn haren en dat was de schuld van de andere jongen. Kay was er nog niet helemaal uit hoe, maar het was Bastiaan zijn schuld. Waar hij echter helemaal geen rekening mee had gehouden, was het water. Water dat de vloer glad maakte. “Merlijns baard!” riep Kay dan ook uit op het moment dat zijn voeten weggleden en hij onverwacht voorover viel. Hij probeerde zichzelf tegen te houden, maar wist nergens grip op het krijgen. Zijn handen gleden op één of andere manier om Bastiaan zijn middel en zijn wang kwam op ruwe wijze contact met Bastiaan zijn rug en zijn borstkas raakte net de jongen zijn billen. De tiener zijn blote voeten bleven steken achter een klein randje, waardoor hij gelukkig niet verder uit kon glijden. Water viel op de donkerharige zijn schouder en een scheut pijn trok door zijn lichaam door de vrij onnatuurlijke set bewegingen die Kay net had gemaakt. De tiener zijn ogen waren groot en heel even was hij helemaal niet in staat om te bewegen. Zijn hart hamerde tegen zijn borstkas en zijn adem stokte. Hij zat onder de modder, hij werd nat en nu zat hij ook nog tegen iemands rug geplakt. Er was maar één gedachte die door zijn hoofd schoot. Een simpele, behoorlijk voorspelbare gedachte. Oh nee! Selene: +4 MADD Edited by Selene Raven, Feb 24 2011, 08:59 PM.
|
![]() |
|
| Bastiaan Raven | Dec 7 2010, 07:20 PM Post #15 |
![]() ![]()
|
Oke dit had hij zich toch werkelijk anders voor gesteld. Zijn handen waren angstvallig om de stang van de douche heen gekneld en maakte een eng krakend geluid. Hij probeerde vaste grond te vinden die niet weggleed en zijn tenen waren gekromd. De wang van Kay was vast geplakt aan zijn rug, zijn handen lagen op Bastiaans middel en zijn borstkas tegen de tere kinderbilletjes. Werkelijk, heel anders! Op ieder ander moment had hij deze situatie en dit standje interessant gevonden. En ook zeker werkbaar. Maar als eerste aanraking met zijn grote liefde was het, uhm, apart? Bastiaan hield zich nog in, maar hij kon niet inhouden, dit was te grappig. Waarschijnlijk zag Kay er niet de humor van in, maar Bastiaan vond dit machtig, zo prachtig. Lachend liet hij zijn handen langzaam langs de stang naar beneden glijden zodat zijn knieën de grond konden raakten. Touch down, nu konden beide zich weer veilig herstellen zonder nog andere gekke houdingen aan te moeten nemen. Kay zat achter hem, maar Bastiaan liet zich keurig op de grond zakken terwijl de jongen hem los liet. Even keek hij bedenkelijk naar de jongen die ondertussen tegen de muur was gaan aanhangen. Hoe belachelijk had dit eruit gezien. Bastiaan hoefde niet bang te zijn om het in zijn broek te doen van het lachen, maar hij verborg zijn gevoel voor humor nu ook niet. Het moment was gewoon hilarisch geweest, en onvergetelijk. Kay’s wang tegen zijn rug, magisch gewoon. Misschien moest hij die rug gewoon niet meer wassen? De zeep glibberde over de vloer en dreef naar het afvoer putje, nog bijkomend van de slappe lach keek hij er grijnzend naar. “Zeep?” vroeg hij met nog een lach in zijn stem. Ondertussen probeerde hij het blokje wasmiddel te pakken te krijgen en toen het leek alsof hij er grip op had, schoot het met een plop weer uit zijn handen. Ergens voelde hij wat gene op komen, hij zat hier, naakt, naast Kay. Wat moest hij nu? Doen alsof er niks aan de hand was, was het niet vreemd dat hij zo bleef zitten? Moest hij opstaan en de handdoek omslaan? Of van het moment gebruik maken en de relatie tussen hun tweeën testen? Bastiaan probeerde overeind te komen maar de vloer was glad dankzij de zeep. Al glibberend greep één van de handdoeken die in het hokje aanwezig waren en met een droog washandje wist hij de zeep weer terug te krijgen in het rekje. De gladheid was van de grond gewassen, maar zijn loopje was nog niet het meest charmante. Ondertussen had Bastiaan de handdoek omgeslagen en probeerde over de jongen heen te stappen. Het water liep nog steeds door en hij verplaatste zich naar de voorkant van het hokje. Hij ging met z’n rug naar Kay toestaan en nog steeds met een lach in stem nam hij het risico. “Douche hier maar, loop je ook niet het gevaar de zeep onderweg te verliezen!” het kwam er nonchalant uit, precies zoals hij wilde. Als de jongen het nou maar goed opvatte. Ongegeneerd liet hij de handdoek zakken en begon zich af te drogen. “Ik ben toch al klaar. Overigens moet ik zeggen dat je manier van zoeken nogal origineel is!” bracht hij grappend uit. Bastiaan probeerde het ijs een beetje te breken. Hij wilde niks liever dan dat dit moment zolang mogelijk duurde. Het gaf hem een veilig gevoel, maar de vlinders vlogen overal heen. Dit was het dan, hij blokkeerde de uitgang voor Kay, die nu waarschijnlijk nog zat bij te komen van zijn waterballet. Twee dingen waar de jongen waarschijnlijk niet graag mee in aanraking kwam. Als er nou maar niet één van Kay’s gebruikelijk uitbarstingen kwam. “En zou je niet eens je onderbroek uittrekken? Tenzij je poedelnaakt terug naar het kasteel wilt en Professor Wenlock wil Moonen?” Waarschijnlijk was zijn lichaam al drie keer droog, maar dit wilde hij voor geen goud missen. Dit was het moment, zijn moment, hier kon hij van genieten. Op het moment dat Kay onder de douche zou stappen zou hij zich omdraaien en, nou ja wat er dan ging gebeuren bedacht hij dan wel weer. De situatie was verder erg bevorderlijk voor Bastiaan’s dagdromen. Heel erg bevorderlijk. Het enigste wat Bastiaan nog kon denken op het moment was Oh ja... Selene: +4 MADD Edited by Selene Raven, Feb 24 2011, 09:01 PM.
|
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
|
|
| Go to Next Page | |
| « Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic » |
- Pages:
- 1
- 2







8:13 PM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners