Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
Training!; Voor huffelpuffers dan
Topic Started: Nov 16 2010, 09:57 PM (185 Views)
Hannah Felagund
Member Avatar


De dauw van de ochtend was er nog. De frisse ochtendlucht en een vrolijke zon zorgden ervoor dat de oudere gele koos helemaal in haar goede humeur was. Het vijfde jaar was begonnen en ze had er zin in! Nu ze erover nadacht, het vijfde jaar was SLIJMBALlen jaar. Vorig jaar had ze zich er al zorgen over gemaakt, ze was zo bang dat ze het slecht zou doen. In de zomervakantie had ze echter hele andere dingen aan haar hoofd, een huilend en toch o zo lief klein broertje. Haar eerste brief naar huis was al verstuurd, zelfs al viel er nog niet bepaald iets te vertellen. Toch was het opvallend dat haar brief bijna de lengte had van een A4-tje, zeker omdat ze tegenwoordig kleiner dan normaal schreef. Nu ze aan schrijven dacht, wist ze opeens weer wat ze gister was vergeten. Ze zou nog een lijstje maken met dingen die ze dit schooljaar zeker weten nog zou moeten doen, of hebben. Bovenaan stond natuurlijk in blokletters dat ze de cup weer eens wilde winnen – het was zo lang geleden – maar dingen zoals nog beter je best doen in bijna elke les stond er ook tussen.

Op deze prachtige ochtend was Hannah zonder hulp van haar wekker onder haar zachte deken vandaan gekomen. Normaal lag ze er het liefst de hele dag in als het kon, in de vakanties deed ze de moeite nieteens meer om te eten of naar de wc te gaan, alleen als ze echt heel nodig moest. Eten was ook niet nodig, haar nieuwe bed had zo´n la met geheime ruimte, die elke keer dat ze wél haar bed uit kwam bijgevuld werd. Toch was ook dat wel een keer fout gegaan, en had ze een chocokikkerplaag in haar kamer gehad. Maar goed dat haar vader er wel om kon lachen, en de honden het niet als iets eetbaars aanzagen. Toch vroeg ze zich af of haar ouders er nou wel achter waren gekomen of niet, die geheime lekkere-dingenla…

"Oeps… Al vijf minuten verspild aan het denken aan de lekkere-dingenla. Ach, er is toch nog niemand, toch? " Even keek ze snel om zich heen en zuchtte opgelucht. Ze rekte zich even uit voor ze de zware kist weer verder trok, naar het midden van het veld. Een paar stappen van het midden af was ze echter vergeten om een van haar voeten goed neer te zetten, en ze viel met een klein gilletje achterover op de grond. Zachtjes giechelde en hoopte tegelijk dat niemand het had gezien. Mocht het wel zo zijn, nouja, dat had die persoon het dus gezien. Kon gebeuren, vallen was ook menselijk?

Ze sprong behendig weer overeind en haalde slechts de slurk uit de kist. Vandaag zouden ze waarschijnlijk met de rode bal gaan oefenen. Omdat de jagers met een oneven aantal waren, zou Hannah even invallen als vierde jager, zodat ze twee tegen twee konden doen – mits iedereen kwam opdagen – en de wachter die meteen zou oefenen met het tegenhouden. Hoewel de zoeker uiteindelijk zou bepalen wie er zou winnen – al zou het ergens ook geweldig zijn om zoveel punten voor te staan dat zelfs de ongelofelijke 150 van de snaai er niet voor kon zorgen dat dat team zou winnen.

Ze was inmiddels al een beetje rond aan het vliegen om haar bezem met de slurk balancerend op haar hand. Op haar hoofd had ze geprobeerd, maar was uiteindelijk toch op de grond gevallen. Met zo’n ding vliegen was toch heel anders dan met de knuppel waarmee Hannah moest zorgen dat haar teamgenoten niet een lange tijd bij dokter Ramoray op de ziekenzaal mochten verblijven, al vond ze de man ergens toch steeds minder eng worden. Nu was het echter nog wachten op haar teamgenoten die hopelijk het kleurige briefje op het bord hadden zien hangen. Wat ze zou doen als niemand het gezien had? Wellicht zou ze verder gaan met het balanceren van de slurk op haar hoofd – de bal was helaas te zwaar voor haar neus, en haar neus was er toch te klein voor. Misschien kon ze nog nieuwe technieken verzinnen om uit te proberen of oude technieken nieuw leven in te blazen. Mocht zelfs dát niet lukken – je wist namelijk maar nooit wat er zou gebeuren – dan zou ze proberen om de kist weer terug te slepen waar hij vandaan kwam. Hopelijk zónder te vallen.

+3, ik zie je voetjes al in delucht bungelen.... Gelukkig was de landing zacht toch?
Edited by Caprice Zodiac, Nov 22 2010, 01:41 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Adora Cadwell
Member Avatar


Adora had zichzelf op zaterdag ochtend slaperig in haar dreuzelkleren gehesen. Ze was liever nog even blijven liggen, want ze had de avond ervoor een van haar eerste patrouilles uitgevoerd en lag een stuk later in bed dan ze normaal zou doen. Het was saai geweest, blijkbaar moesten de nieuwe eerstejaars nog uitvinden hoe interessant het was om ’s nachts over de gangen van het kasteel te hobbelen. Het meisje wreef wat slaap uit haar ogen en liep van de meisjesslaapzaal naar de gezamenlijke ‘woonkamer’ van de huffels. Ze verwachtte daar wel iemand te zien waarmee ze naar het ontbijt kon lopen.

Echter toen het kleine meisje in de leerlingenkamer aankwam zag ze geen mensen, maar wel iets anders. Een briefje op het mededelingenbord. Het was fel gekleurd en bedekte een hoop van de andere mededelingen, het moest dus wel belangrijk zijn. Adora kwam dichterbij en herkende meteen het handschrift van Hannah. Zwerkbaltraining voor de huffels, vanochtend. Iedereen van het team moest komen. Verbaasd keek Adora naar het briefje. Het team was nog niet helemaal compleet en ze had verwacht dat er eerst try-outs gehouden zouden worden. Misschien zou dat erbij in zitten… dacht Adora, terwijl ze terug liep naar de slaapzaal om haar zwerkbal spullen te pakken.

En daar lag hij. Haar spieksplinter nieuwe Veyron, een van de snelste bezems in het universum. Adora bewonderde het transportmiddel eens goed voordat ze hem onder haar arm klemde en met zwerkbalgewaden naar de grote zaal rende. Ze griste een stuk toast van de tafel en propte het in haar mond terwijl ze zwaaide naar een paar van haar vrienden die of haar lachend aankeken, of met grote ogen naar haar Veyron staarden. Ze had nog geen wedstrijden gevlogen met haar nieuwe bezem, velen wisten niet eens dat ze hem hadden. Nu ze er aan dacht… Wist Hannah wel dat ze hem had?

Haar toast nog in haar mond proppend hobbelde ze naar het zwerkbalveld en daar was Hannah rondjes aan het vliegen. Adora glipte de kleedkamer in en hees zich in haar zwerkbalgewaden. Ze liep blij het veld op en sprong op haar bezem. Ze schoot omhoog en het buikgevoel dat je krijgt van achtbanen vulde haar buik en kroop omhoog via haar rug. Ze cirkelde een paar keer rond het veld, terwijl ze zich stiekem voorstelde hoe het zou zijn als ze een jager of zoeker was. De positie drijver had ze nooit geambieerd, ze was niet zo goed in dingen slaan. Opvangen, gooien of vangen, geen probleem, maar slaan… dat was een ander verhaal.

Het meisje richtte zich nu op Hannah, terwijl ze langzaam en bedachtzaam hoogte minderde. “Hee Han!” riep ze, terwijl ze vrolijk zwaaide. “Gooi die slurk eens!” Ze bleef zweven voor een van haar doelpalen. Ze flapperde nog eens met haar handen naar haar aanvoerster en partner in ko-schap. Zeker weten dat ze de zwerkbalcup gingen winnen dit jaar. Tenminste… als ze het team compleet kregen…


+3. Zit jij met je kadettekes op een Bugatti bezem??!! Toe maar... ik ben fan!
Edited by Caprice Zodiac, Nov 22 2010, 01:43 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Daniel Archer
Member Avatar


Daniel zuchtte diep terwijl hij zijn polsbeschermer vast knoopte. Dit jaar had hij de positie van Drijver op zich genomen voor het zwerkbal team van Huffelpuf. Hij had al veel oefening gehad wat betreft het slaan. Hij had vroeger, toen hij nog niet op Zweinstein zat, op honkbal gezeten bij de lokale club. Dat maakte dit natuurlijk wel wat makkelijker, maar Daniel onderschatte het niet. De Beukers die hij nu moest gaan afweren waren een stuk sneller, zwaarder en bovenal: gevaarlijker. Hij had vorig jaar ook al geprobeerd om Drijver te worden van het team, maar dat ging helaas niet door omdat hij tijdens de try-outs zowat zijn schouder uit de kom had geslagen. Niet erg prettig.

Daniel streek zijn kleding even glad en pakte de bezem die hij deze zomer van zijn ouders had gekregen. Het was niets speciaals, een Nimbus 2005. Hij had al een tijdje in de schuur gestaan, en toen hij zijn ouders vertelde dat hij dat schooljaar nog een poging zou doen om het team te halen, hadden ze hem de bezem meegegeven.

Hij liep de kleedkamer uit, richting het Zwerkbalveld. Er vlogen al twee mensen rond over het veld, dus Daniel sprong op zijn bezem en zette zich af tegen de grond. hij vloog richting Hannah, de aanvoerdster van het team en tevens klassenoudste van hun afdeling. Net als Adora, wie hij nu ook herkende en wie voor de doelen, een eindje verderop vloog. ''Hey Adora!'' riep hij, en hij zwaaide even. Hij verloor bijna zijn evenwicht, en snel pakte hij de bezem met beide handen weer vast. Wauw, goed begin. Hij kon niet eens normaal naar iemand zwaaien zonder bijna te vallen, laat staan een Beuker wegmeppen. Wacht, natuurlijk wel. Hij kon het gewoon.

Daniel glimlachte toen hij Hannah had bereikt. ''Hey Hannah. Ik wist niet of we vandaag al zouder beginenn met de Beukers, dus heb ik nog geen knuppel meegenomen...'' zei hij tegen het blonde meisje.

+2
Edited by Caprice Zodiac, Nov 22 2010, 01:44 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Hannah Felagund
Member Avatar


Hoewel ze haar horloge op haar bed had laten liggen, duurde het niet al te lang voor de tweede persoon aan was gekomen. Het was Adora, mede-koos, wachter van het team en vierdejaars huffelpuffer. Zo te zien had ze een nieuwe bezem, hij was nog zo mooi, ze zou bijna jaloers worden. Nu Hannah erover nadacht leken alle posities in het team haar eigenlijk wel leuk. Iedere positie had namelijk zijn eigen dingen die hem belangrijk en leuk maakten. Het was alleen de positie van zoeker waarover ze in dubio stond. Het had redelijk veel actie – Hannah moest eerlijk zijn, als haar team achterstond was de zoeker wel een van de eerste die ze zou proberen af te lijden door hem of haar de gaan belagen met de beukers – maar je moest er erg goed voor kunnen zien. De saai was zo snel en klein, als een van haar lenzen uit zou vallen – iets waar Hannah vrij zeker van was dat ze dat nog geheim had kunnen houden – zou ze het helemaal verknallen. Beukers daarintegen waren nog redelijk groot en donker, die zou ze nog makkelijk aan kunnen zien komen, en anders voelde ze het wel.

Met een glimlach op haar gezicht gooide ze de slurk naar Adora. De bal was zo licht, heel wat anders dan het wegslaan van een beuker. Die dingen waren hard, het had haar soms verbaasd dat de knuppel nog nooit was gebroken. Ach, ze was al blij dat er in ieder geval een persoon naar de training was gekomen. Telkens weer had ze soms het gevoel dat niemand zou op komen dagen. Of dat nou aan haar lag, of omdat ze niet hadden gezien dat er training zou zijn, wist ze niet.

Ze was zelfs blij toen er na Adora nog iemand kwam. Het bleek Daniel te zijn, derdejaars en mededrijver. Ze grinnikte even toen hij zij dat hij geen knuppel mee had, zelfs al was het niet grappig bedoeld. ‘’Maakt niet uit, ik was niet van plan om deze training met beukers te werken. Anders zwerven er vast wel ergens knuppels rond, daar ben ik zeker van.’’

Zwerkbaltrainingen van Huffelpuf. Ze waren nooit drukbezocht, en ergens had ze het vermoeden dat zij, Adora en Daniel de enige zouden zijn die vandaag zouden komen. Toch had ze dat ook met dat er niemand kwam, en nu waren er toch al twee mensen bijgekomen. Ze zou het wel afwachten. Over vijf minuten zou ze maar beginnen, wellicht wat schietoefeningen zodat Adora zou oefenen met het verdedigen van de palen. Wellicht tactieken bedenken en kijken of er inderdaad knuppels rondzwierven zodat ze de beukers kon loslaten. Ze had al een tijdje geen beuker meer geslagen. Wellicht dat ze haar vader kon overhalen om er een te kopen – als dat mogelijk was – zodat ze thuis kon oefenen. Haar familie was een grote liefhebber van zwerkbal. Nouja, de meeste dan. Ze kon haar moeder nog bezorgd horen zijn toen haar vader haar vertelde wat de risico’s van een drijver waren. Botbreuken, bewusteloosheid. Hannah had het eigenlijk geen heel groot probleem gevonden, met magie waren die dingen zo weer opgelost. Toch had ze de afgelopen vijf jaar nog geen enkel bot gebroken, niet door zwerkbal of iets anders. Gelukkig.
‘’Nou, we wachten nog even om te zien of en nog anderen komen, en anders beginnen we alvast. Als er dan nog mensen komen vind ik het ook goed, ik ben al blij dat er mensen komen om eerlijk te zijn.’’ Zei ze met een glimlach. Had ze haar horloge maar meegenomen.

+2 Kom jij er mooi vanaf, zonder botbreuken xD
Edited by Evvy Grey, Jan 12 2011, 05:41 PM.
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
« Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic »
Locked Topic

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +