Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
Kat ontsnapt!; Léonie & Daniel
Topic Started: Nov 19 2010, 11:28 AM (207 Views)
Léonie de Servian
Member Avatar


"Splinter, kom HIER!" om haar woorden kracht bij te zetten stampte Léonie hard met haar voet op de grond. Niet dat zoiets heel veel indruk maakte op Splinter, dat wist ze zelf ook wel, maar ze moest even haar frustraties uiten. Geïrriteerd keek ze naar haar kat, die kalm bovenop een harnas zat. Zijn staart zwiepte rustig heen en weer.
Léonie beet op haar lip om te voorkomen dat ze nu, hier, op dit moment, keihard begon te gillen. Het was toch ook te gek voor woorden: ze liep al bijna de hele ochtend achter haar kat aan te rennen, omdat die de meest eigenwijze kat ter wereld leek te zijn! Léonie wist wel dat katten wispelturige dieren waren en alleen luisterden als ze daar zelf zin in hadden, maar zo'n extreem geval als Splinter had ze nog nooit meegemaakt. Wat moest ze er nou mee? Was er niet zoiets als een 'gedragscursus voor onhandelbare katten', net zoals je opvoedcursussen had voor honden? Ze wilde niet zeggen dat Splinter onhandelbaar was, hij kón heel lief zijn, als hij dat wilde. En daar zat precies het probleem: hij leek er veel te veel plezier aan te beleven, als Léonie weer eens de halve school door moest rennen om Splinter te zoeken. Léonie zuchtte. Nou ja, een voordeel: ze kreeg er in ieder geval genoeg lichaamsbeweging door.

Léonie was zo in gedachten verzonken, dat ze nauwelijks merkte dat Splinter van het harnas sprong en om de hoek verdween. Pas toen ze het puntje van zijn staart zag verdwijnen schrok ze op uit haar gedachten.
"SPLINTER!" gilde ze, terwijl ze de kat achterna rende. "Kom nou eens HIER!"
Maar Splinter luisterde niet, en pas toen Léonie compleet buiten adem was ging hij op zijn dooie gemak op een standbeeld zitten. Ver buiten Léonies bereik.
"Pfff..." Léonie zuchtte, en liet zichzelf via de muur op de grond glijden. Daar gaat mijn vrije dag... Nooit geweten dat katten zo vermoeiend kunnen zijn. Ze keek even met een schuin oog naar Splinter. Die zat ineens waakzaam op het standbeeld, zijn hele lijf gespannen. Léonie kende die houding maar al te goed. Hij zat klaar voor de aanval.
"Oh nee..." Léonie volgde Splinters blik, en zag een andere kat de gang inlopen. "Oh nee... Splinter, NEE!" Léonie gilde, terwijl Splinter als een dolle bovenop de andere kat sprong. Léonie dook er bovenop, om Splinter van de kat af te trekken.
"Splinter, nee! Niet alweer!" Ze kende de kat wel: dat was de kat waar Splinter al eerder zo erg op gereageerd had, in de treinreis naar Zweinstein. Het was de kat van Daniel. Léonie voelde hoe ze begon te blozen. Waarom reageerde Splinter zo sterk op die kat? En waarom werd ze nou rood? Ze vervloekte haar bleke huid, die ervoor zorgde dat, áls ze een keer rood werd, dat ook gelijk heel goed te zien was.

Ze zette Splinter, die ze inmiddels los had gekregen, op haar schouder. Toen keek ze naar de andere kat. Hij leek niet erg gewond geraakt door Splinters tweede aanval, maar Léonie wist het niet zeker. Ze tilde de kat op, wat haar een woedend geblaas van Splinter opleverde.
"Splinter, blijf!" siste ze woedend. Tot haar grote verbazing bleef Splinter op haar schouder zitten. Léonie keek weer naar de kat van Daniel. "Zo, en wat doen we nu met jou?"
Ze hoopte dat Daniel ergens in de buurt was. Wellicht was zijn kat net zo'n wispelturig beest als Splinter? Léonie hoopte daar heel erg op, want ze wist niet waar de andere leerlingenkamers waren, en om nou de hele school door te lopen... Ze had inmiddels de schilderijen en standbeelden van de zevende verdieping herkend, dus daar had ze geen zin in. En als Daniel in de buurt was, dan zou hij haar toch zeker horen?
"Euhm, Daniel?" haar stem klonk aarzelend. Iets harder dan maar. "Daniel? Ik heb je kat gevonden..."

Off: GM-toestemming van Daniels kat (a')

William +3; Nou nou, en wat je vind mag je houden toch?
Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 07:58 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Daniel Archer
Member Avatar


Daniel rende de gang op de zevende verdieping door. Hij had Dork, zijn kat, toch echt hierheen zien rennen daarnet. Maar hij was nergens te bekennen. Dork was dan misschien een beetje dom, maar hij wist hoe hij niet gevonden moest worden. Dork had de ongelovelijke gave om zowat alles te kunnen overleven. Hij had, en dat was natuurlijk compleet buiten Daniel's schuld, al een keer een boek op zijn hoofd gekregen toen die van de tafel af viel, hij was een keer naar beneden gevallen toen hij probeerde uit het raamkozijn naar een boom te springen, en er waren nog talloze andere gevalletjes die er wel voor hadden moeten zorgen dat er een steekje los kwam te zitten bij de lapjeskat.

Het nare was dus dat de kat wel een eigen willetje had, en een meester was in het ontlopen van zijn baasje. Wat nu dus het geval was.
Daniel liep de gang door en net voordat hij de hoek om liep, hoorde hij een kat blazen en een meisjes stem.
''"Splinter, nee! Niet alweer!"
Daniel liep op de stem af, die nu zei: "Daniel? Ik heb je kat gevonden..."

Daniel liep de hoek om en zag Léonie met haar kat staan, en een beduuste Dork, die nu opstond en het allemaal wel prima leek te vinden. Daniel grijnsde, liep naar Dork en pakte hem op.
''Dankje!'' zei hij en hij keek naar Léonie. ''Ik probeer hem al een half uur te vangen. En maak je maar geen zorgen om hem,'' voegde hij eraan toe en hij knikte naar Dork, ''hij kan wel tegen een stootje.''

William +1; Keurige jongen, en beetje lief zijn voor je kat! Ze kunnen niet tegen alle stootjes!
Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 07:59 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Léonie de Servian
Member Avatar


Op het moment dat Léonie het idee kreeg dat Splinter Daniels kat weer wilde aanvallen, kwam Daniel de hoek om lopen. Godzijdank! dacht Léonie. Nu kon ze Daniel zijn kat teruggeven en tegelijkertijd voorkomen dat Splinter weer een aanslag op zijn kat zou plegen. Ze vroeg zich af wat hij tegen Daniels kat had, want op andere katten reageerde hij nooit zo sterk. De lapjeskat werkte echt als een rode lap op een stier, bij Splinter.
Daniel grijnsde naar haar, terwijl hij de kat van haar overnam. Léonie voelde een lichte blos via haar wangen omhoog kruipen. Ze verbaasde zich daarover. Waarom moest ze nou blozen? Ze probeerde haar krullen voor haar gezicht te schudden, zodat het minder te zien was – totdat ze zich herinnerde dat ze haar haren voor het gemak in een staart gebonden had. Zenuwachtig beet ze op haar lip.
Daniel bedankte, terwijl hij naar haar bleef kijken. Waarom deed hij dat nou? Léonie probeerde uit alle macht de blos van haar wangen te krijgen. Het werkte wel: ze voelde dat haar wangen iets minder rood waren. Iets minder, ze bleven irritant erg gloeien.
“Ik probeer hem al een half uur te vangen,” zei Daniel. Gelukkig, nog iemand met een kat die niet wilde luisteren. Splinter is dus geen uitzondering. Ja, wat aanvallen betrof wel, maar op dat gebied was Splinter gewoon een geval apart. Léonie zuchtte. Misschien was een gedragscursus voor katten nog niet eens zo'n slecht idee.

Wakker worden, Léonie! Je bent een gesprek aan het voeren, weet je nog? Streng riep ze zichzelf tot de orde. Volgens Daniel kon zijn kat wel tegen een stootje. Ja, dat had hij de vorige keer ook al gezegd, zoiets kon Léonie zich nog wel herinneren. Maar helemaal overtuigd was ze niet.
“Weet je het zeker?” vroeg ze. “Splinters aanvallen kunnen nog wel eens hard aankomen… En ik spreek uit ervaring.” Ze lachte een beetje zenuwachtig, terwijl ze de kat op haar schouder over zijn rug aaide.
“Maar goed, ik ben dus niet de enige met een kat die niet wil luisteren. Ik bedoel, ik weet wel dat katten alleen willen luisteren als ze daar zelf zin in hebben,” ze gebaarde naar Splinter, “maar dit is toch wel heel bizar. Waarschijnlijk is er niet zoiets als een katten-gedragscursus?”
Shit, waarom zei ze dat nou? Zodra ze het gezegd had, vond Léonie het al belachelijk klinken. Ze beet op haar lip om niet te gaan giechelen. Giechelen, hoe kwam ze erbij! Ze had zichzelf al voor gek gezet door over gedragscursussen voor katten te beginnen, dus nu moest ze het niet erger maken. Voor zover dat kon.
Om maar iets te doen te hebben begon Léonie Splinter weer te aaien, om te voorkomen dat hij Daniels kat weer aan zou vallen. Ondertussen keek ze naar Daniel. Hoe zou hij gaan reageren op haar geraaskal?

William +2; probeer met enters te werken. En niet te onzeker worden he!
Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 08:00 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Daniel Archer
Member Avatar


Daniel lachte. ''Was dat maar zo! Maar ik betwijfel of Dork daar veel aan zou hebben'' voegde hij eraantoe, en hij keek naar de kat die in zijn armen zat, die nu met een glazige blik om zich heen keek. Daniel zuchtte. Soms wist hij echt niet wat hij met Dork aan moest.De kat voegde echt totaal geen waarde aan wat dan ook, maar hij had hem gekregen in zijn eerste jaar, van zijn ouders. Hij verdacht hun ervan dat ze hem, toen ze hem net hadden gekocht, op zijn hoofd hadden laten vallen... Wat best onwaarschijnlijk was, aangezien het een kat was. Maar aan de andere kant kon het ook zijn dat Dork gewoon zo geboren was. Wat hij in ieder geval zeker wist, was dat hij een perfecte naam voor zijn kat had gevonden...

''Nouja, hoe dan ook, het maakt echt niks uit. Dork is afgelopen zomervakantie mijn honkbal-bal achterna gesprongen, toen ik die per ongeluk uit mijn slaapkamerraam gooide... Hij had niks, niet eens iets aan zijn poten, terwijl ik op twee hoog slaap. Ik denk dat hij in die twee jaar op Zweinstein ondertussen zelf een soort tovenaar is geworden... Het zou me niets verbazen als hij straks met een gewaad en een toverstok de les binnen komt lopen...''
Daniel keek naar Léonie en lachte even. ''Oke dat sloeg nergens op. Maar hij is een geval apart. He, zullen we anders naar de Grote Zaal gaan of zo? Dan kunnen we ergens gaan zitten, praat wat makkelijker?'' glimlachte hij.

William +1; Love is in the air?
Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 08:01 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Léonie de Servian
Member Avatar


Met een schuin oog keek Léonie naar Daniel, die op zijn beurt naar zijn kat keek. Ze vond zijn kat een leuk beest, hij zag er zo schattig uit, vooral als hij zo wazig om zich heen keek als nu. Léonie lachte.
"Nou ja, wees blij dat hij niet zo gewelddadig is als deze meneer hier," ze keek naar Splinter die nog steeds op haar schouder zat, "want daar ben je nog wel even mee bezig. Ik vind je kat schattig!"
Ze glimlachte verlegen naar Daniel. In welk jaar zou hij zitten? Sowieso niet in haar jaar, want dan was ze hem wel tegengekomen bij de lessen. En hij was vrij oud voor een eerstejaars, dus dat ook niet. En welke afdeling? Voor iemand uit Zwadderich leek hij veel te aardig, die mogelijkheid viel sowieso af. Nou ja, het was eigenlijk ook niet belangrijk. Belangrijker was dat ze Splinter onder de duim hield, voordat hij nog meer schade aanrichtte. Ze had er nog steeds geen vertrouwen in dat Daniels kat geen schade over had gehouden aan Splinters dubbele aanval, eerst in de trein en nu weer. Splinters aanvallen konden vrij hard aankomen...

''Nouja, hoe dan ook, het maakt echt niks uit. Dork is afgelopen zomervakantie mijn honkbal-bal achterna gesprongen, toen ik die per ongeluk uit mijn slaapkamerraam gooide... Hij had niks, niet eens iets aan zijn poten, terwijl ik op twee hoog slaap. Ik denk dat hij in die twee jaar op Zweinstein ondertussen zelf een soort tovenaar is geworden... Het zou me niets verbazen als hij straks met een gewaad en een toverstok de les binnen komt lopen...''
Léonie kon er niks aan doen, ze schoot in de lach. Een kat, met een gewaad en toverstok? Leuk idee, eigenlijk. Vrij onwaarschijnlijk, maar toch.

Back to het gesprek, Léonie! Streng riep ze zichzelf tot de orde.
“Twee hoog?” vragend keek Léonie naar Daniel. “Dat is wel vrij hoog ja, hoe heeft hij dat overleefd?” terwijl ze naar Daniel en zijn kat keek, voelde ze Splinters nagels in haar schouder. Ze gaf de kat een tik tegen zijn kop.
“Splinter, kap eens!” Zuchtend trok Léonie Splinters nagels uit haar haren.
"Sorry," verontschuldigde ze zich tegenover Daniel, "mijn kat is een beeeetje ongemanierd."
Léonie beet op haar lip, terwijl ze naar Daniel luisterde. Ergens zitten? Dat klonk op zich niet eens zo heel erg verkeerd, vond het meisje. Ze voelde hoe haar mondhoeken weer omhooggetrokken werden. Grijnzend beet ze op haar lip. Ze voelde zich beter dan de afgelopen paar maanden, misschien kwam het door het vele lachen? Nou ja, de reden was niet zo heel belangrijk. Belangrijker: ze was vrolijk! Ze had eindelijk het idee dat ze vrienden had, dat ze zich op haar plek begon te voelen. Eerlijk gezegd was Zweinstein zo erg nog niet.

Afwezig aaide ze Splinter over zijn rug, terwijl ze nadacht over Daniels voorstel. Daardoor merkte ze de kromming van Splinters rug te laat op. Voordat Léonie hem tegen kon houden was Splinter al met een boog van haar schouder gesprongen, om zijn ontdekkingstocht door het kasteel voort te zetten.
"Merde!" gilde Léonie. Toen sloeg ze verschrikt haar hand voor haar mond. Ze schold nauwelijks, en zeker niet in het Frans. Alleen als ze echt, écht heel boos was. "Excusez-moi," zei ze zachtjes. Verward schudde ze haar hoofd. Waarom praatte ze nou Frans? Er was niemand die wist dat ze Frans was - behalve Bastiaan. Maar dat was een verhaal apart.
Léonie beet op haar lip. Twijfel, twijfel, twijfel. Wat moest ze nou? Moest ze achter Splinter aan, en die kat voorlopig opsluiten in de leerlingenkamer, of hier blijven? Vertwijfeld keek ze naar Daniel.
"Sorry, sorry, sorry! Mijn kat is nou eenmaal een beetje... onberekenbaar. En ongemanierd. En, nou ja, hij is vrij lastig op te voeden enzo, hoewel katten niet echt opvoedbaar lijken te zijn, en..." Wat was ze nou aan het raaskallen? Ze moest iets doen! En achter Splinter aan had nu eigenlijk de hoogste prioriteit, maar Léonie had niet zo heel erg veel zin in nog een marathon door het kasteel. Ze beet nogmaals op haar lip, ze verbaasde zich erover dat die nog niet helemaal kapot was, haalde diep adem en vroeg toen:
"Daniel? Zou je... zou je me willen helpen met het zoeken van Splinter?"
Oh hemel, wat had ze nou weer gevraagd? Maar ja, ze had het gezegd. Geen weg terug, dacht ze onbewust. Vragend keek ze naar Daniel, wachtend op een antwoord.

+3
Edited by Damian Wenlock, Jun 28 2011, 02:57 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Daniel Archer
Member Avatar


“Twee hoog? Dat is wel vrij hoog ja, hoe heeft hij dat overleefd?”
Daniel trok zijn schouders op. ''Hij kwam in een bosje terecht, dat heeft vast zijn val gebroken. Maar het zou me niets verbazen als hij stiekem kon vliegen.''
Daniel glimlachte bij het idee dat Dork door de tuin heen vloog. Natuurlijk kan dat niet echt, maar het zou alsnog grappig zijn...
Hij keek naar Léonie, die een beetje een rood hoofd had. Wacht...had hij iets op zijn shirt of zo? Als hij namelijk bij iemand anders iets zag, tandpasta op iemands kin bijvoorbeeld, dan kreeg hij altijd zo'n verplaatst schaamtegevoel. Misschien had hij wel tandpasta op zijn kin!
Snel veegde hij met de rug van zijn hand over zijn kin, maar er kwam niks vanaf. Hij streek even snel zijn gewaad glad. Er leek niks raars te zijn aan hem. Nouja...aan zijn voorkomen dan. Of hij raar was, daar zou hij zelf maar niet over oordelen...

Ineens sprong Léonie's kat uit haar handen en sprintte weg. "Merde!" hoorde Daniel Léonie zeggen, maar voordat hij haar kon vragen waarom ze in het Frans praatte, zei Léonie al wat.
"Sorry, sorry, sorry! Mijn kat is nou eenmaal een beetje... onberekenbaar. En ongemanierd. En, nou ja, hij is vrij lastig op te voeden enzo, hoewel katten niet echt opvoedbaar lijken te zijn, en...Daniel? Zou je... zou je me willen helpen met het zoeken van Splinter?"
Daniel wilde antwoorden, toen Dork ook een ontsnappingspoging deed. Hij schoot uit Daniel's grip, op zijn schouder en sprong ervanaf. Hij stoof achter de kat van Léonie aan, en verdween ook uit zicht.

Daniel liet zijn schouders zakken, zuchtte en keek weer naar Léonie met een zwakke glimlach. Hij kon er niks aan doen, maar de hele situatie was zo wanhopig dat het eigenlijk best grappig was.
''Ik denk dat ik geen keus heb... Maar anders had ik je alsnog geholpen, hoor.''

+1
Edited by Damian Wenlock, Jun 28 2011, 02:57 PM.
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Create a free forum in seconds.
« Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic »
Locked Topic

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +