Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
Close your eyes...
Topic Started: Nov 24 2010, 05:34 PM (596 Views)
Léonie de Servian
Member Avatar


Eenzaamheid. Dat was wat Léonie nu voelde. Ze voel de zich eenzaam, in de steek gelaten – en de grootte van het kasteel leek dat gevoel alleen maar te versterken. Het drukte zwaar op Léonies schouders. Had ze wel vrienden hier? Ze kende wel mensen: Meike, Amy, Bastiaan, Daniel. Maar kon ze hen vrienden noemen? Ja, Meike en Amy kwam ze tegen tijdens de lessen, en ze hadden samen kerst gevierd. Maar dat was het ook wel. En Daniel… Daniel kende ze eigenlijk alleen doordat haar kat niet helemaal goed bij zijn hoofd was. Had ze dan echt geen vrienden? Hoe langer Léonie erover nadacht, hoe groter de wond in haar binnenste werd. Ze had hier geen goed aan gedaan, om naar Zweinstein te komen. Had ze het nou maar niet gedaan! Dan was ze samen met Nicole en al haar andere vriendinnen naar de school in de buurt gegaan, in plaats van dat ze doodsangsten uitstond op gammele bezems of laptops uit elkaar haalde. Dan waren Nicole en zij iedere dag samen geweest, in plaats van dat ze maar eens in de zoveel tijd brieven ontving van haar tweelingzusje waarin ze beschreef wat ze allemaal meemaakte, en die Léonies heimweegevoelens alleen maar vergrootte.
Opeens miste ze haar oude leventje. De dagelijkse lessen Frans van papa, het grappige accent van maman waaraan je kon horen dat ze eigenlijk helemaal geen Française was. Ze miste mamans viool. De kruidige geur van papa’s winkel. De pianolessen van oma…

Léonie leunde tegen de muur aan en zakte toen naar beneden. Ze beet op haar lip om de tranen terug te dringen – hoewel er niemand in de buurt was, wilde ze toch het risico niet lopen dat iemand haar zag huilen. Dat wilde ze niet. Met haar rug tegen de muur concentreerde ze zich op haar ademhaling. Adem in, adem uit. Adem in, adem uit. Net zo lang tot ze weer rustig was en ze geen branderig gevoel meer achter haar ogen had. Zo bleef ze even zitten, met haar gezicht in haar handen. Ze vertrouwde haar emotionele toestand nog niet genoeg om haar gezicht weer te laten zien.
Toen ze opkeek zag ze tegenover zich een schilderij hangen van een dame met een viool. Op de achtergrond zat een man achter een vleugel. Léonies gedachten dwaalden af, naar het concert in het kerkje van Penzance, afgelopen zomer.

”Je kunt het, meisje. Heb vertrouwen in jezelf!” Oma’s handen drukten zwaar op Léonies schouders. Léonie knikte maar wat. Oma had er duidelijk meer vertrouwen in dan zijzelf, dat bleek wel uit de manier waarop ze haar probeerde op te beuren. Wist oma dan niet hoe verschrikkelijk eng dit was? Waarschijnlijk was ze het allang vergeten, had ze al genoeg in het openbaar gespeeld om zoiets niet meer eng te vinden en beschamende ervaringen te vergeten. Maar Léonie vond het dood- en doodeng.
“Léonie!” Gabriëlle zorgde ervoor dat Léonie opschrok uit haar overpeinzingen. Gauw stond ze op, terwijl de zenuwen door haar lichaam gierden. Ze streek de rok van haar nieuwe zwarte jurkje glad en liep toen naar Gabriëlle toe. Die had de viool al in haar hand.
“Ben je er klaar voor?” vroeg ze zachtjes. Léonie schudde haar hoofd, waardoor haar krullen heen en weer zwiepten.
“Nee, maman, absoluut niet.”
“Je kunt het wel,” Gabriëlle stak haar andere hand uit naar Léonie, en samen luisterden ze naar de burgemeester die hen aankondigde.
“Iedereen kent Gabriëlle wel, onze eigen getalenteerde violiste. Al vaker trad ze op in het openbaar. En nu wordt een tweede gezinslid ingewijd in de kunst van het optreden! Voor het eerst speelt ze in het openbaar, samen met haar moeder Gabriëlle. Met het prachtige nummer Schindler’s List, zijn hier Gabriëlle en Léonie de Servian!”
Léonie keek heel even achterom, naar oma. Die stak haar duimen omhoog. ‘Toi toi toi!’ leek ze te zeggen, maar Léonie hoorde het niet meer. Gabriëlle trok haar het podium op, naar het felle licht en het applaus. Trillend als een rietje ging Léonie op de pianokruk zitten…


Een vlieg die op haar hand ging zitten, zorgde ervoor dat Léonie wakker werd uit haar gedachten. Waarom dacht ze hier nou weer aan? Met de herinnering kwam ook de melodie weer bovendrijven en de beelden van de film waar hij voor geschreven was, en Léonies verdriet werd als maar groter. Ze legde haar hoofd op haar knieën, terwijl de tranen op de grond drupten en er zo een plas ontstond.

William: +3; Ohjeej, wie komt haar troosten?
Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:49 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Meike Pierce
Member Avatar


Snel huppelde Meike door het kasteel, gewoon omdat dat de snelste manier van rond bewegen was. Haar huiswerk had ze net een half uurtje geleden afgerond en haar boekentas was daardoor zo zwaar geworden dat ze die even wilde dumpen in de leerlingenkamer, en dan zou ze wel weer zien wat ze verder ging doen. Nadat ze het raadsel had opgelost die haar toegang gaf tot de leerlingenkamer stapte ze naar binnen en ruimde haar boeken op in het nachtkastje en legde haar tas in haar hutkoffer. Daarna klopte Meike haar gewaad weer schoon zodat er geen stof meer opzat en liep naar buiten.
In die paar minuten dat ze haar tas aan het opruimen was, leek het wel alsof de hele gang veranderd was, maar ze kon haar vingers er niet op leggen. Ze keek om haar heen terwijl ze verder liep, in de hoop te vinden wat er veranderd was. Dat had als resultaat dat ze bijna over iemand heen struikelde en geïrriteerd keek ze naar beneden “Wat krijgen we nou, zomaar op de grond liggen. Is er dan weer een nieuwe trend op Zweinstein ontstaan” mompelde ze voor haar uit en ze keek naar beneden om de persoon een uitbrander te geven wegens haar laten struikelen.

Wat ze daar zag, zorgde echter voor een golf van medelijden die de irritatie weer helemaal wegspoelde. Meike zag dat Léonie een enorme, oke niet zo overdreven het was een heel normale, huilbui had gekregen en zo aan het begin van een nieuw schooljaar kon ze al raden waar de huilbui over ging. Heimwee. Een lastig concept waar ook zij last mee had toen ze net op Zweinstein aan was gekomen. Ze kende dan al een paar mensen, maar het was de allereerste keer dat ze zo enorm ver van haar moeder vandaan was geweest. Bij Meike was het alleen niet zo ver gekomen dat ze midden op de gang in tranen uitbarstte, maar ook dat was te begrijpen. Af en toe was de nood gewoon zo groot dat de tranen er gewoon uit moesten.
Zachtjes hurkte Meike nu naast het meisje neer en legde haar hand op haar arm en op een geruststellende toon zei ze “Léonie, je hebt zeker heimwee naar huis of niet soms? Wat bij mij helpt als ik heimwee heb, is iets leuks doen met andere mensen. Denk je dat dat bij jou ook helpt? Je kan het natuurlijk proberen”

William: +3; Meike to the Rescue!
Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:50 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Daniel Archer
Member Avatar


Oke...Dreuzelkunde, check, Verweer Tegen de Zwarte Kunsten, check...
''YES, alles af!'' zei Daniel trionfantelijk tegen zichzelf terwijl hij door de gangen liep. Hij had eigenlijk altijd zijn huiswerk wel af, maar toch bleef het een fijn gevoel als je wist dat je geen huiswerk meer had.
Hij stopte zijn agenda in zijn schooltas en liep verder door de gang. Nu was het de kunst om iemand te vinden met wie hij kon kletsen. Hij had niet echt een beste vriend of zo...hij kon het met iedereen wel vinden. Of in ieder geval iedereen die hem niet meteen stom vond. Hij was niet echt iemand die alleenmet een bepaald soort mensen om ging, wat er dus automatisch voor zorgden dat er bijna geen Zwadderaar was die de moeite nam om met hem te praten. Niet dat hij dat erg vond, er liepen genoeg mensen rond die een stuk aardiger waren.

De stilte om hem heen werd verstoord toen hij ergens in de verte stemmen hoorde. Hij liep op het geluid af en liep de hoek om van de gang. Er zat een meisje op de grond tegen de muur en er stond een meisje naast haar. Hij deed een paar stappen naar voren en zag toen dat het Léonie was. Hij keek naar het andere meisje. Het was Meike, hij kende haar niet erg goed, maar goed genoeg om te weten wie ze was.
''Hey...is alles goed met haar?'' vroeg Daniel aan Meike terwijl hij nog een paar stappen zette, en nu naast Meike stond.

William: +2; Waarom moeten jongens zich er altijd mee bemoeien?
Edited by William Gautier, Dec 22 2010, 05:52 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Léonie de Servian
Member Avatar


"Auw!" Léonie voelde hoe iemand struikelde over de plek waar zij zat, over haar dus. Ze hief haar gezicht op om te kijken wie het was.
"Oh, hoi Meike." Léonies stem klonk zo zacht dat ze zich erover verbaasde als Meike het kon horen. Ze wreef met haar handen over haar gezicht. Natuurlijk moest ze op dit moment weer allerlei mensen tegenkomen. Natuurlijk – vandaag leek niks mee te zitten. Nog een geluk dat het Meike was, en niet een of andere Zwadderaar: dat zou de ramp die ‘Vandaag’ heette compleet maken. Voor zover dat kon, dan, want Léonie zag niet in hoe het nog erger kon worden. Maar gelukkig was dat niet zo, en was het iemand die zowaar medelijden met haar leek te hebben.
Ze voelde hoe Meike door haar knieën zakte en een hand op haar arm legde.
“Léonie, je hebt zeker heimwee naar huis of niet soms? Wat bij mij helpt als ik heimwee heb, is iets leuks doen met andere mensen. Denk je dat dat bij jou ook helpt? Je kan het natuurlijk proberen”
Léonie hief haar hoofd op naar Meike. Iets doen met vrienden? Misschien was dat niet eens zo’n gek idee, eigenlijk. Voor zover ze die had, natuurlijk. Maar ze was er inmiddels wel over uit dat ze hier wel vrienden had – of in ieder geval, dat er mensen waren die haar aardig vonden. Meike bijvoorbeeld. Het had ook gekund dat ze gewoon langs was gelopen en Léonie geen blik waardig had gekeurd, maar dat was dus niet het geval geweest. Die gedachte toverde een klein glimlachje op Léonies gezicht.

''Hey...is alles goed met haar?''
Een andere stem doorbrak Léonies gedachtegangen. Een stem die ze herkende. En waarvan ze hoopte dat het niet de persoon was die ze dacht dat het was, want dan zou de ramp compleet zijn.
Voorzichtig keek ze tussen haar wimpers door naar de persoon die haar en Meike gezelschap was komen houden. Oh god, nee, dacht Léonie. Niet Daniel! Ze voelde hoe haar wangen nog roder werden dan ze al waren. Koortsachtig zocht ze in haar geheugen naar een spreuk die ervoor kon zorgen dat ze hier, op dit moment door de grond kon zakken, of anders op de een of andere manier kon verdwijnen. Op kon gaan in de muur achter haar. Door het raam weg kon vliegen. Op de een of andere manier hier weg kon komen, zodat het niet al te erg werd.
Dit was heel, heel erg gênant. Juist op het moment dat ze in een emotioneel heel erg diepe put zat kwam ze allerlei mensen tegen. Mensen waarvan ze niet wist wat ze van haar vonden, of ze hen vrienden kon noemen. Mensen waarvan ze überhaupt niet wist wat ze van hén vond. Waar ze haar gevoelens over moest uitpluizen. Wie zei ook alweer dat vandaag niet erger kon? Ze had het mis gehad. Vandaag kon wél erger.

Léonie wreef met haar handen over haar behuilde gezicht, om zo de tranen een beetje weg te vegen. Ze moest zichzelf vermannen, antwoord geven op Daniels vraag. Ook al was die niet aan haar gesteld.
“Het gaat wel weer,” zei ze zachtjes. “Althans, dat denk ik.” Ze glimlachte beverig naar Meike en Daniel. Ze overtuigde zichzelf ervan dat ze haar wel aardig vonden, want anders waren ze toch niet naar haar toegekomen? Ze moesten haar wel aardig vinden.
Aarzelend stond Léonie op. Ze wist niet of het wel echt ging, want van binnen voelde ze zich een emotioneel wrak – zij was de emmer en het schilderij was de spreekwoordelijke druppel geweest. Ook nu keek ze angstvallig weg van het schilderij, om niet weer in tranen uit te barsten: ze had het gevoel alsof ze weer ieder moment in kon storten. Terwijl ze dat net al had gedaan. Ze wist van m’man en oma hoe moeilijk het was om jezelf weer op te rapen nadat je was ingestort, dus dat was iets wat ze angstvallig probeerde te voorkomen. Opgelaten keek ze van Daniel naar Meike.
“Waarschijnlijk vinden jullie me een aanstelster, of niet?”
Verschrikt sloeg Léonie haar handen voor haar mond. Waarom zei ze dat nou? Dat had ze helemaal niet willen zeggen! Ze beet hard op haar lip, terwijl ze driftig met haar ogen knipperde. Ze voelde hoe een eenzame traan over haar wang gleed en de volgende lading alweer achter haar ogen brandde. Die alleen maar op de volgende spreekwoordelijke druppel wachtten.


+3
Edited by Alaric Creed, Jan 12 2011, 02:04 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Meike Pierce
Member Avatar


De glimlach die Meike op Léonie haar gezicht zag, kon haar niet overtuigen dat het weer goed met haar ging en bezorgd ging dan ook naast haar zitten. Ze wilde net voorstellen om als afleiding echt iets te gaan doen, toen er iemand anders aan kwam lopen en aan haar vroeg of alles goed ging met Léonie.
Ongelovig staarde Meike hem aan, en voordat ze antwoord wilde geven schoot de gedachte dat jongens écht dom zijn door haar heen. Natuurlijk ging het niet echt goed met Léonie, want je ging echt niet huilen voor de lol. Nou ja, elk normaal mens zou dat niet gaan doen. Er konden natuurlijk uitzonderingen zijn, maar ze wist zeker dat Léonie niet een van die uitzonderingen was.

Snel wierp ze even een blik op Léonie om te peilen of ze al een beetje opgeknapt was, maar het was zelfs erger nu omdat haar gezicht zo rood als een verbrande kreeft was en daarom besloot ze maar om de aandacht van de jongen van Léonie af te leiden “He, Neil Archie was het toch? Ik denk dat je maar een blik op haar hoeft te werpen om te zien hoe het met haar is” begon ze maar al gauw werd ze onderbroken door Léonie zelf die beweerde dat het wel weer met haar ging. Hoewel Meike zag dat dat niet het geval was, toverde ze een glimlach op haar mond en stond snel op zodat zij weer een beetje op gelijke hoogte ten opzichte van de rest stond. Aan kleiner zijn dan de rest had ze een enorme hekel.

Die glimlach vervaagde alleen weer snel toen Léonie met de vraag kwam of zij en Neil haar als een aanstelster zagen en de bekende tranen weer op Léonie’s gezicht zichtbaar werden. In haar ogen was het onvoorstelbaar dat iemand zoveel moest huilen in zulk een kleine tijd. Die gedachtes zette ze alleen weer snel opzij voordat ze de neiging kreeg om cynisch te gaan doen en snel sloeg ze haar armen om de schouders van Léonie. “Nee, natuurlijk niet gekkie” zij ze “Waarom zou ik je in Merlijn´s naam een aanstelster vinden? Iedereen heeft wel eens een mental breakdown. Maar ik voel aan dat we iets moeten gaan doen, dus wat kies je uit om te gaan doen?”


+2
Edited by Alaric Creed, Jan 12 2011, 02:04 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Daniel Archer
Member Avatar


''Eh, eigenlijk...is het Daniel Archer, maar het lijkt er genoeg op,'' antwoordde Daniel. Oke, het was ook wel een stomme vraag geweest. Hij kon ook wel zien dat het niet ging met Léonie, maar...dat vraag je toch? Hij wilde niet zomaar vragen: 'Hé, wat is er gebeurt, heb je een enorm gênant iets gedaan wat je met me wilt delen?'. Dat kon wel, maar daar maakte je ook niet echt vrienden mee.

“Waarschijnlijk vinden jullie me een aanstelster, of niet?”
“Nee, natuurlijk niet gekkie. Waarom zou ik je in Merlijn's naam een aanstelster vinden? Iedereen heeft wel eens een mental breakdown. Maar ik voel aan dat we iets moeten gaan doen, dus wat kies je uit om te gaan doen?”

Daniel knikte hevig en hurkte voor Léonie en Meike. ''Inderdaad, iedereen heeft wel eens een rotdag. En dan is het juist goed om met je vrienden te praten,'' voegde Daniel eraan toe en hij gebaarde naar Meike. Het was niet dat hij dacht dat hij geen vriend was van Léonie, maar ze kenden elkaar nog niet zo lang en misschien vond zij hém wel nog...geen vriend.
''Ik bedoel, als ík iets kan doen, graag, maar...ik snap het als het raar is om ineens alles aan een jongen te vertellen die je niet zo goed kent...''
Oké, dat klonk ook stom. Daniel trok een gezicht, maar zei verder niets. Als hij zijn mond nog een keer open trok zou er alleen nog maar meer onzin uit komen. Hij keek naar Léonie en hoopte dat ze zich nu wat meer op haar gemak voelde (wat waarschijnlijk niet zo was, na zijn belabberde speech).


+1
Edited by Alaric Creed, Jan 12 2011, 02:05 PM.
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Create a free forum in seconds.
« Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic »
Locked Topic

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +