| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| Ready to feel now; Privé James&Adora -- Dubbelspion | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Oct 30 2011, 11:26 PM (226 Views) | |
| Adora Cadwell | Oct 30 2011, 11:26 PM Post #1 |
![]() ![]()
|
Daar stond Adora dan. In de restanten van de opgeblazen bibliotheek. Het was een verschrikkelijk gezicht… Zwartgeblakerd en al met al compleet verwoest. Hier en daar was nog een leren boekenkaft te zien, of een half glimmend plaatje van een van de secties. Het brak Adora’s hart. Ja, het waren maar boeken, daar was ze blij om! Ze hoefde niet nog een levend slachtoffer te zien, maar deze boeken betekende zoveel voor haar, zoveel voor de school. Ze stond daar even, in complete stilte. Het zien van de bibliotheek kwam met veel goede herinneringen, dat was wat het zo moeilijk maakte. De bibliotheek was onlosmakelijk verbonden met haar beste vriend(je). Dit was de plaats waar een van hun eerste ‘echte’ ontmoetingen had plaatsgevonden. Adora bloosde en richtte haar ogen neer op de grond. Een hand greep de hare, maar Adora schrok er niet eens van op. Ze zou hem meteen herkennen, het handje-vasthouden waar zoveel opmerkingen over werden gemaakt. Het handje vasthouden waarmee alles was begonnen. Ze keek naar de hand in de hare. Groter dan die van haar nu, de persoon naast haar ook langer. Zij was vijfdejaars, hij derde, maar in maat leek het meer andersom. Ze keek opzij, twee blauwe ogen staarden terug. Haar gezicht brak in een enorme lach. “Hee James.” Zei ze zacht, terwijl ze even in zijn hand kneep. Hij lachte terug. “Hoi.” Adora draaide terug naar de puinhoop voor de twee, haar duim streek over de rug van James zijn hand. “Ik snap het niet…” zei ze zacht. Ze wierp een blik op James van onder haar wimpers. “Waarom zou iemand onze bibliotheek zo willen verwoesten?” Ze trok de jongen een stukje naar voren en zette voorzichtig een stap in het krakende hout, roet stoof op onder haar voeten, het was net alsof ze op een zwarte wolk liep, en dat was een prachtig metafoor voor hoe ze zich voelde op dat moment. In de wolken, maar met lood in haar schoenen. Het was niet mogelijk om bij James te zijn zonder dat ze de aanwezigheid van zijn pijn te voelen, maar ze had een besluit genomen. Ze zou alles doen om James dichtbij haar te houden. Het zou te moeilijk zijn om hem te verliezen in deze tijden. Midden in de puinhoop draaide ze zich naar de jongen toe. Ze wist het nu, ze het realiseerde het zich nu, ze zag het nu onder ogen. Ze hield van hem. Ze was klaar om hem te helpen waar ze kon. Ze was klaar om gevoel onder ogen te zien. Ze sloeg haar armen om zijn schouders. “Hee…” zei ze, opnieuw. “Hoe gaat het nou met je?” Ze keek op, haar groene ogen bezorgd. OOC: themesong voor deze post: http://www.youtube.com/watch?v=PgWPCSg974o +4! Noem het overdreven, ik ben dol op James&Adora en dit is een prachtige manier om uit te drukken hoe alles tussen die twee nu in elkaar steekt. En gewoon bonuspunten voor de themesong! Edited by Serena Wenlock, Oct 30 2011, 11:47 PM.
|
![]() |
|
| James House | Nov 2 2011, 03:29 PM Post #2 |
![]()
|
Boosheid. James leek er de laatste tijd genoeg van te hebben. Waar ze in de dreuzel wereld zouden zeggen dat iemand een kort lontje had, zou bij James gezegd worden dat hij helemaal geen lontje had, of misschien een schietlont. Een kleine verandering van situatie kon er al voor zorgen dat zijn maag samentrok tot een bal van woede en de stand van zijn handen leken tegenwoordig standaard op samengebalde vuisten te staan. Zeker wanneer het een situatie betrof waar ene professor Alaric Scissorhands bij kwam kijken. Maar nu leek elke stap de knoop in zijn maag losser te maken. Elke ademteug trok de hoeken van de mond hoger op in een vrolijke grijns. Met elke hoek die de jongen omsloeg ontspande zijn handen en begonnen zijn ogen weer te schitteren. James House, de eerst op wraakbeluste derdejaars Ravenklauwer, onderging op dit moment een ware Zweinstein-Walktrough-Makeover. Er was maar één persoon op de wereld die nog meer invloed had op de jongen dan de familie Wenlock, zijn oma of zelfs zijn vader. Zij kon met één oogopslag, een oogopslag die ze voor hem alleen leek te bewaren, de bitterheid van zijn hart wegnemen en hem vullen met het licht van een gouden zon waardoor al zijn gevoelloze ledematen weer langzaam tot leven kwamen. Zij was zijn liefde. Zijn eerste liefde en hij had het al geweten sinds hij voor de eerste keer met haar in de trein naar Zweinstein had gezeten. Nu stond hij in de deuropening naar haar te kijken, terwijl zij de brokstukken van de bibliotheek in zich op stond te nemen. Haar lichaam, dat als een zwart silhouet tegen de binnenkomende zonnestralen afstak, begon al de vrouwelijke lijnen te krijgen van de prachtige jonge vrouw die ze later zou worden. Zachtjes liep James op haar af en liet zijn hand in de hare glijden. Het was een vertederende gewoonte. Zo’n gewoonte waarvan je pas weet hoeveel je hem gemist hebt, op het moment dat je het weer doet. Toen Adora zich naar hem omdraaide en James lachend aankeek, leek de tijd even stil te staan. Zijn hart sloeg zo hard in zijn borstkas dat al het andere geluid even niet tot hem doordrong. Met zijn ogen las hij de begroeting van haar lippen af. De mooie gevormde lippen van het meisje zorgde ervoor dat James al zijn wilskracht moest gebruiken om niet meteen gulzig met zijn lippen de hare laten te begroeten met een kus. Verdoofd en verliefd was de praatgrage jongen, die altijd een woordje klaar had, even vocabulaire verdoofd. “Hoi.” antwoordde James en nog voordat hij zijn wilskracht echt verloor en zich echt vol overgave in een kus wilde storten, draaide Adora zich terug naar de verwoesting die eens de bibliotheek was. “Ik snap het niet…” zei ze zacht. “Waarom zou iemand onze bibliotheek zo willen verwoesten?” Geleid door het meisje stapte ze samen verder de woestenij in. Het verkoolde hout kraakte verdrietig onder hun voeten. Een stroming zwarte wolken ontsnappen aan het hout alsof ze eindelijk de vrijheid aan hun ziel gaven. Een rilling liep over James zijn rug en bracht weer die smaak van bitterheid in zijn mond. Langzaam voelde hij zijn spieren verkrampen en begon zijn bloed weer naar het kookpunt te stijgen. Hij moest en zou de daders vinden die bezig waren zijn leven te verwoesten. Die het waagde zijn vader en zijn vrienden in gevaar te brengen. Gespannen beet James op zijn onderlip om zijn woede te onderdrukken. Even was James bang dat hij als een vulkaan tot uitbarsting zou komen van alle opgekropte woede, tot het moment dat Adora zich naar hem omdraaide en haar arm om zijn schouders sloeg. “Hee…” zei ze zachtjes. “Hoe gaat het nou met je?” James sloeg zijn ogen neer. Hij probeerde in alle macht de tranen te bedwingen die zo hard hun best deden om naar buiten te stromen. De woede die zonet nog aan hem had gevreten als een hongerig roofdier, was bedwongen en had plaats gemaakt voor het verdriet dat al zo lang onder de oppervlakte sluimerde. “Ik…” Een kleine traan verscheen bij zijn ooghoek en begon langzaam over zijn wang naar zijn kin te glijden waar hij even bleef hangen voordat hij viel en werd opgezogen door verkoolde hout. “Ik ben zo kwaad de laatste tijd” zei hij uiteindelijk zachtjes. “Er zijn hier te veel dingen gebeurd. Met mijn vader, met de school… En ik moet er gewoon achter komen wie dit op zijn geweten heeft” Zachtjes leidde James Adora haar armen naar zijn middel en ging dicht tegen haar aan staan. Zijn handen legde hij zachtjes om haar gezicht en tilde deze op zodat ze elkaar aan keken. Even zei hij niks en keek hij alleen naar haar terwijl langzaam de lach weer op zijn gezicht getekend werd. “Jij zorgt er altijd voor dat ik weer rustig ben. Dat ik mezelf weer ben. Ik hou…” begon James zachtjes maar de moed die hij zo-even had gehad begon hem weer langzaam te verlaten. Zoiets zeg je ook niet zo maar! “Ik hou er van om met jou te zijn Adora.” John: +4 Edited by John Willings, Dec 30 2011, 11:31 AM.
|
![]() |
|
| Adora Cadwell | Nov 17 2011, 04:28 PM Post #3 |
![]() ![]()
|
James keek haar niet aan. Adora streek even met haar duim over de rug van zijn hand. Met tranen in zijn ogen probeerde James te praten, maar het was duidelijk dat het hem grote moeite kostte. “Ik ben zo kwaad de laatste tijd...” Adora slikte. Ze had dit zeker gemerkt. Als ze de jongen tegenkwam in de gangen liep hij sneller dan normaal, zijn gezicht serieus in plaast van de brede glimlach die ze zo gewend was. “Er zijn hier te veel dingen gebeurd. Met mijn vader, de school... En ik moet er gewoon achter komen wie dit op zijn geweten heeft.” Nu was het Adora die haar ogen neersloeg. Dit was precies waar ze bang voor was. James die zich hals over kop in gevaren stortte omdat hij per se moest opkomen voor wat hij dacht dat goed was, zonder na te denken over de risico’s die hij liep. Realiseerde hij zich niet dat hij dat niet zomaar kon doen? Ze had hem nodig! Ze wilde dat tegen hem zeggen. Doe het niet. Breng jezelf alsjeblieft niet in gevaar, maar ze kon het niet. Iets in haar hart, meest waarschijnlijk een stuk lood ter grootte van een wolkenkrabber, hield haar tegen. James sloeg haar armen om zijn middel en tilde haar gezicht omhoog, zodat ze gedwongen was hem aan te kijken in die grote, blauwe ogen. Hij lachte en Adora’s hart begon te smelten. “Jij zorgt er altijd voor dat ik weer rustig ben. Dat ik mezelf weer ben.” Adora probeerde heel hard niet te huilen. Ze hoopte dat dat altijd zo zou blijven. Dat ze zichzelf konden zijn als ze samen waren. “Ik hou....” Een glimps van verbazing schoot door Adora’s ogen, totdat James zijn zin afmaakte. “Ik hou er van om met jou te zijn Adora.” Ze lachte. “James...” begon ze twijfelend. “Ik zou je zo graag tegen willen houden...” fluisterde ze. “Maar ik weet dat dat toch geen zin heeft.” ze lachte even. “Maar alsjeblieft... Wees voorzichtig.” Ze maakte zich van de jongen los en, een beetje verlegen, kuste hem op de wang. De blondine bloosde even en nam even diep adem. Ze wist dat ze James niet tegen zou kunnen houden als hij eenmaal iets in zijn hoofd had gehaald. Alles wat ze nu kon doen was hem helpen op elke manier die mogelijk was, en op dit moment was dat door hem alles te vertellen wat ze wist. Ze wist dat ze hiermee informatie zou onthullen die eigenlijk strikt en alleen voor haar mede-klassenoudsten was bedoeld, maar dat kon haar niet schelen. Ze ging door haar hurken en greep een half verbrand boek met een leren kaft. Ze streek al het roet van de kaft, haar hand pikzwart. “Ja, ik zou je zo graag tegenhouden. Maar alles wat ik nu kan doen is je helpen.” Ze glimlachte naar de grond. “Je moet weten dat ik je altijd zal steunen, wat je gestoorde plan ook is. En ik zal je alles vertellen wat ik weet en wat je misschien kan helpen.” John: +4 Edited by John Willings, Dec 30 2011, 11:31 AM.
|
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
|
|
| « Previous Topic · Oude Bibliotheek · Next Topic » |










1:49 AM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners