Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Add Reply
  • Pages:
  • 1
Vogels voor vijfdejaars; Transfiguratieles alle afdelingen
Topic Started: Nov 4 2011, 07:16 PM (561 Views)
Elena Montlait
Member Avatar


Elena was wat aan het rommelen in haar geweldige lokaal. Het was pas enkele dagen geleden dat ze hier op Zweinstein was aangekomen en toch had het kasteel haar nu al kunnen betoveren. Die ochtend had ze er zelfs al een half uur over gedaan om bij het ontbijt te komen. Al die leuke gangetjes, bewegende trappen, dat was wel heel anders geweest op het altijd schone Beauxbatons. Het terugvinden van haar lokaal was al veel beter gegaan, slechts een kwartier om van de Grote Zaal naar haar lokaal op de eerste verdieping te komen, ze was zeer tevreden met zichzelf.

Ze had gisteravond haar lokaal was opgeleukt. Niet dat haar voorganger professor Johnsen-Blackberry het slecht had achter gelaten, integendeel. Ze was zelfs van plan de vrouw op te zoeken en te bedanken voor de keurige staat waarin het lokaal was achtergelaten. Het was meer dat Elena uit haar ervaring met de dreuzelkinderen die ze bijles gaf, wist dat leerlingen beter presteerden in een omgeving die minder op een klaslokaal leek. Ze had een soort van open plek in een bos gevormd, waar zonlicht tussen de stammen door kwam en tussen de herfstbladeren door sijpelde. Natuurlijk zat er nog gewoon een dak op het lokaal, maar het leek wel echt.

Vanaf haar plek op de hoek van haar bureau overzag Elena het lokaal. In alle vier de hoeken van het lokaal stonden kooien met kraaien erin en het was wonderbaarlijk stil in het lokaal, dat was alleen te danken aan de silenco spreuk die uitgesproken was over de kooien. Zodra de kraaien uit de kooien kwamen zouden ze een hels kabaal gaan produceren dat pijn deed aan je oren, en dat had ze liever niet. De kraaien waren het onderwerp van de les van vandaag, ze gingen van kraaien zangvogels maken.

Het was bijna tijd, de vorige les van de leerlingen zou zo aflopen. Elena controleerde of alles er was, of ze in haar slordigheid niet iets was vergeten. De kraaien waren er, op het bord stonden haar regels en haar naam, enigszins kris kras door elkaar, maar dat zou ze ooit nog wel eens netjes opschrijven, de leerlingen zouden weten wat er verwacht werd zodra ze haar lokaal binnen zouden komen.

Vijfdejaars. Haar eerste les gaf ze aan de vijfdejaars. Het was een uitdaging voor iedere beginnende docent, maar ze wist zeker dat ze het aan zou kunnen. Ze had voldoende mensenkennis om op zijn minst de vervelenden wat feiten over henzelf naar voren te slingeren dat ze hun aandacht zou krijgen. Over de vijfdejaars gesproken, hun lessen waren nu afgelopen. Met een kleine zwaai van haar toverstaf ging de deur open zodat de leerlingen naar binnen zouden kunnen komen, plaats kunnen nemen en wachten tot zij de les zou beginnen op het precieze moment dat dat hoorde. Ze was hier niet om tijd te verspillen, ze was hier om iets bij te brengen aan deze jonge mensen, en ze zou het goed doen ook.

Edited by Elena Montlait, Nov 4 2011, 07:26 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Lavina Alucard
Member Avatar


Baf, een luidde klap vulde de leerlingenkamer van griffoendor. Lavina was vroeg ontwaakt om voor haar huisdiertjes te zorgen, maar haar vleermuisje was ontsnapt. Nu zat Lavina hem achterna en klauterde over het bankstel. Hier en daar lagen er boeken op de grond, maar Lavina was te druk bezig om zich daar om druk te maken. "Kom terug Vleertje. Je kunt niet rondvliegen met Caleb en Lucas rondzwervend ", zei Lavina die een sprong waagde. Ze misten en klapte op een tafel. "Aaaauuwwwww..... tafels zijn nog steeds hard... ", mompelde Lavina die overeind kwam en de aanval opnieuw inzetten. Na een jacht van een paar minuten kwam Lavina toch eindelijk als winnaar uit de strijd. Ze deed het tuigje terug om en pakte haar spullen. "En nu braaf zijn", mompelde Lavina die haar lessen ging volgen.

Alles ging als een waas voorbij en nu zou het tijd worden om naar haar les transfiguratie te gaan. Al stuiterend ging Lavina door de gangen heen en zong vrolijk. Het klonk naar vals katten gejank maar dat maakte Lavina niks uit. Haar vleermuisje klom stilletjes omhoog terwijl Lavina door de deur kwam. Lavina schoot naar voren en stopte net voor de lerares. Een nieuw slachtoffer, altijd leuk. Het vleermuisje was op de schouder van de vijfdejaars gaan zitten en leek alles eens op zijn gemak te bekijken. "Duuussss. Gij is de nieuwe lerares transformatie?" Lavina grijnsde breed. "Hoi ik ben Lavina Alucard, griffoendor", vervolgde ze met een bredere grijns. Ze gooide haar tas op een tafeltje dat in de buurt stond en bekeek de vrouw.

+2, Blijft u wel heel, Juffrouw Alucard?
Edited by Elena Montlait, Dec 4 2011, 12:02 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Agravain Harris
Member Avatar


Agravain had zich op alle mogelijk manieren voorbereid op les krijgen van een nieuwe leraar, iemand die niet oud en wijs was, maar jong en fris. Hij had totaal geen problemen gehad met lessen van JB, ze was een aardige lerares en hij kon lekker in slaapvallen. Dat was niet gemeen tegenover het vak, juist een compliment, het was een makkelijk begrijpelijk vak. Zijn voorbereiding zat zo in elkaar: elke verwachting had hij vermorzeld, hij had heerlijk geslapen tijdens Spreuken en Bezweringen, dus energie volop.

Hij liep de trappen op, gelukkig was Transfiguratie maar een verdieping verwijdert van de les van Professor Phillips. Hij tuurde het lokaal in en was verbaasd met wat hij zag, wat was dit voor een zwijnenstal, niets vergeleken met het lokaal van JB. Bomen? Kraaien in kooien? Een bord met woorden erop waar geen logische benadering, wat gingen ze nu werkelijk doen? Hij legde zijn ogen op de lerares, een jonge vrouw, hopelijk kon ze les geven.

Met zijn boeken onder zijn arm, ging hij naar binnen en wandelde op Lavina of, die zich als eerste had gemeld in de les. Zij kende hij nog niet goed, het enige wat hij wist was dat ze druk was, niet te volgen was, maar ook een lief aardig meisje was. Ze stelde net een vraag aan de lerares, op haar eigen energieke manier en het was voorstel dag. ‘Agravain Harris,’ zei hij, zijn afdeling liet hij achterwegen. Het wilde geen vooroordelen en had gelukkig zijn KO badge onder een los, donkerblauw bloesje gestopt, daaronder droeg hij een zwart shirt. Zijn haar zat zoals gewoonlijk op standje storm, dat gedacht met een grote doses sarcasme. Hij vond zichzelf er tenminste niet uitzien als een Zwadderaar, als daar een kledingdracht voor was, dan.

+2, Gelieve wakker te blijven, Meneer Harris
Edited by Elena Montlait, Dec 4 2011, 12:05 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Michael Swanson
Member Avatar


Jammer genoeg hadden ze op Zweinstein ook Transfiguratie, wat natuurlijk heel normaal was, maar stiekem had Michael toch gehoopt dat ze hier niet aan dat vak deden. Ondanks dat het een uitermate interessant vak was, was Mike van mening dat het te hoog gegrepen voor hem was, hij was er dan ook niet goed in. Je kon het beter slecht noemen eigenlijk. Maargoed, hij had het nou eenmaal op zijn rooster staan en zou er hoe dan ook naartoe gaan, en proberen te begrijpen hoe je bijvoorbeeld veren in hout moest omtoveren. Hij wist eigenlijk niet of dat dat wel kon, Michael had er totaal geen verstand van. Al had hij voorgaande jaren tot in den treure zijn Transfiguratieboeken doorgenomen, alle opdrachten tot tien keer toe gemaakt en bijles gevraagd; het had allemaal niet zoveel zin gehad.

Maar dit jaar bood hem de kans om met een schone lei te beginnen, als ze tenminste niet meteen met moeilijke dingen zouden beginnen. Michael wilde graag goed in dit vak zijn, wat waarschijnlijk toch niet zou gaan lukken, maar hij had besloten er hard aan te gaan werken. Hij was in de ochtend zo zeker geweest dat het wel ging lukken, dat het wel móést lukken, en dat de eerste les vast niet al te moeilijk zou zijn maar nu de les steeds dichterbij kwam kon hij enige tegenzin om naar het vak te gaan niet meer onderdrukken.

De bel rinkelde. Michael pakte zijn spullen in en zuchtte. Hij vroeg zichzelf af waarom hij er zo'n probleem van maakte, je kon zeker niet goed in alle vakken zijn, dus het was helemaal niet erg. Dat hij nou geen ratten in een totaal ander onding kon veranderen, maakte toch niet zoveel uit? Hij slenterde langzaam het lokaal uit, de gang op. Hij kon gewoon nog steeds niet begrijpen waarom andere leerlingen gewoon een keertje met hun stok zwaaiden en meteen dieren of dingen konden omtoveren in iets totaal anders, en als hij het probeerde er vrij weinig tot niks gebeurde.

Goed, nu stoppen met zeuren, dacht Michael. Echt, zo'n groot probleem was het niet, dat maakte hij er zelf van. Hij zag dat de gangen al ietsje leger werden en besefte zich dat hij nog steeds langzaam aan het lopen was. Hij versnelde zijn pas en liep vlug de trap af. Eerste verdieping, daar moest hij zijn. Vastberaden nergens meer over te zeuren, ook niet in zijn gedachten, stapte hij het lokaal binnen en zag tot zijn verbazing dat er nog maar twee mensen zaten, Michael dacht dat hij redelijk laat was. De leerlingen in het lokaal kende hij niet, er was een meisje en een jongen die zich net aan het voorstellen was aan de nieuewe leraar 'Agravain Harris', en Mike besloot zijn voorbeeld te volgen.

''Michael Swanson, van Ravenklauw'' introduceerde hij zichzelf. Jezus, wat klonk dat stom. Maargoed, hij kon zijn woorden, jammer genoeg, niet terug nemen en besloot het er maar bij te laten zitten.

+3, Geen zorgen, Meneer Swanson, daarvoor zijn er leraren.
Edited by Elena Montlait, Dec 4 2011, 12:06 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Elena Montlait
Member Avatar


En inderdaad de leerlingen kwam kort nadat ze de deur open had gedaan binnen druppelen. Er waren onmiddellijk drie leerlingen die een indruk op haar maakten. Leerlingen waren zo makkelijk te doorgronden. In hun poging hun ware aard verborgen te houden voor de wereld toonden ze haar precies wat ze moest weten. De zwartharige druktemaker die op haar af kwam was duidelijk een griffoendor, dat kon Elena al vanaf een afstand zien.

‘Duuussss, gij is de nieuwe lerares transfiguratie.’ Apart taalgebruik, brutale blik in de ogen, actieve houding, enthousiast, maar niet speciaal voor de les. Het was wonderbaarlijk hoeveel ogen konden verraden aan iemand. De vleermuis die op dat moment op de schouder van de vijftienjarige was verschenen deed haar vermoeden alleen maar meer waarschijnlijk lijken. ‘Hoi, ik ben Lavina Alucard, griffoendor.’ Inderdaad een griffoendor. Ze zou deze goed in de gaten moeten houden, ze kon nog wel eens per ongeluk grote schade aanrichten.

‘Aangenaam, juffrouw Alucard. Maar wilt u de volgende keer gelieve niet uw huisdieren mee mijn les innemen. Het zou toch vreselijk zijn als ze het lokaal verlieten eruitziende als een zakje knikkers?’ Ze glimlachte vriendelijk, maar haar blik liet blijken dat ze wel degelijk serieus was. Controle over het lichaam koste tijd en moeite, maar het leverde wel wat op. De kennis van het lezen van de lichaamstaal was nog beter. Dat liet de volgende leerling die haar opviel wel merken.

‘Agravain Harris,’ dat was alles. Ze knikte bij wijze van begroeting. Geen afdeling zoals de meesten hadden bijgevoegd. Niet dat ze dat nodig had, maar dit betekende wel dat ze moest gaan aflezen. De enige reden waarom iemand zijn afdeling niet zou noemen was omdat hij of zij zich er voor schaamde. Dat betekende dat deze persoon of een zwadderaar was die geen vooroordelen wilde, of een puurbloed die par accident in een andere afdeling was ingedeeld. Kijkend naar de kleur van zijn kleding wist ze zeker dat dit een zwadderaar was. Een bult onder zijn bloes deed vermoeden dat hij een klassenoudste badge droeg. Hij kwam sympathiek over op Elena en ze wist zeker dat hij een goede keus was voor een klassenoudste. Toch lag ook in zijn ogen een blik die zelfs zijn verborgen dingen in twijfel trok. Hij had duidelijk geen zin in de les. Een bepaald soort verveling straalde hij uit. Misschien had hij het zelf niet eens door. Ook iemand om goed in de gaten te houden, en bij de les te betrekken.

De derde persoon van aandacht was een ravenklauwer die er duidelijk helemaal geen zin in had. Moedeloosheid. Zijn lichaamstaal verraadde dat hij onderdeel was van de groep mensen waar Elena gewend was mee te werken. Hen die minder begaafd waren en tot wie alles minder makkelijk kwam. Het was enigszins geruststellend te weten dat er een familiariteit in het lokaal zat. ‘Micheal Swanson, Ravenklauw.’ Elena knikte hem toe met een geruststellende glimlach. Ja, het ging goed komen met iedereen.

Het was tijd om de les te beginnen. Elena onderdrukte de neiging om de deur van het lokaal onmiddellijk dicht te doen, ondanks dat ze iedereen ruim genoeg tijd had gegeven om na meneer Swanson nog binnen te komen. De volgende keer zouden ze flinke problemen krijgen. Maar nu liet ze hem open staan. Haar ogen gleden over de leerlingen.

‘Mijn naam,’ ze wachtte even tot het stil was, ‘is Elena Montlait. Of jullie mij professor of mevrouw, of zelfs Elena noemen maakt mij niet uit, zolang het maar respectvol is.’ Haar ogen gleden naar juffrouw Alucard. ‘Zoals sommigen al met enige scepsis hebben gezien ziet mijn klaslokaal er anders uit dan dat van anderen,’ meneer Harris was dit keer in haar blikveld, ‘Dit heb ik zo gedaan omdat de ervaring leert dat in een vrije omgeving er betere prestaties worden geleverd. Ik heb niet veel regels, meer dingen die wel mogen. Wat niet is toegestaan staat op het bord. Mochten er mensen zijn die iets willen bespreken met mij kan dat tussen de lessen door. Ik ben altijd bereid te helpen.’

‘Dan nu gaan we verder met de lesstof. We gaan deze les meteen goed van start. Het veranderen van een kraai in een zangvogel. Let goed op.’ Met haar toverstaf beschreef ze een krullerig symbool in de lucht voor de kraai op de standaard op haar bureau en sprak: “Intona Musica” de kraai kraste geluidloos en vormde zich toen om tot een kleine nachtegaal. Ze draaide zich naar het bord en tekende het symbool tussen de regels met een paar cirkels er omheen zodat wel duidelijk was wel symbool ze moesten tekenen.

‘Voor we echt gaan toveren wil ik dat jullie dit symbool allemaal drie keer op een stuk perkament schrijven. Neem alle tijd, het hoeft niet in een keer goed te gaan. Beschouw je ganzenveer als je toverstaf. Aan de slag.’

OOC: Laatkomers, doe alsjeblieft alsof je al in de les bent. Elena heeft een hekel aan laatkomers.


Spoiler: click to toggle


Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Zayn Malik
Member Avatar


En dan nu.. Zayn rommelde in zijn zakken en plukte zijn rooster eruit. Transfiguratie. Een van de weinige vakken die hem wel aanstonden, dus dat was mooi. Opgewekt volgde hij de andere vijfdejaars naar zijn volgende bestemming, terwijl hij bedacht wat ze allemaal zouden gaan doen.. Vrolijk wandelde hij het lokaal in en bleef vol ontzag in de deuropening staan. Het was geen lokaal, het was een bos, met bomen en alles erop en eraan! Bewonderend bekeek hij het, en kwam uiteindelijk tot de conclusie dat het dak er nog wel op zat, en dit dus onmogelijk een echt bos kon zijn.

Terwijl hij in de deuropening het lokaal stond te bewonderen hoorde hij half en half een paar leeringen zich voorstellen. Hij nam de namen, en afdelingen, goed in zich op. De Huffel had zich voorgenomen zo snel mogelijk veel namen te kennen, hij vond het zelf ook leuk als mensen zijn naam wisten dus nam maar aan dat dat bij de andere studenten hetzelfde lag. ''Hallo professor, '' groette hij de vrouw toen hij bijna vooraan het lokaal stond, ''Ik moet toch echt zeggen dat dit een geweldig lokaal is, '' complimenteerde hij haar met een glimlach.

Hij draaide zich om en keek de klas in, zoekend naar een bekend gezicht. Bingo! Michael zat alleen, een beetje zielig voor zich uit te staren. Zayn fronste. ''Oh!'' hij draaide zich vlug weer naar de lerares toe, '' Ik ben Zayn Malik, Huffelpuf.'' Hoe kon hij dat nou vergeten? Het was beleefd om bij elke les zichzelf voor te stellen, en steeds leek hij het te vergeten. Evenals de namen van de professors, die waren allemaal zo moeilijk en lang. Nu hij erover nadacht, waren de namen van de professors helemaal niet moeilijk en lang, maar kort en makkelijk en nog steeds slaagde hij er niet in ze te onthouden.

Maar de Huffel was er van overtuigd dat dat nog wel zou komen. Hij gooide zijn tas op de tafel naast Michael, nam zelf plaats op de stoel en keek nog een keer goed om zich heen. ''Hé Mike, gaat-ie wel? '' De jongen zag er maar triestig uit, maar misschien hoorde dat wel zo. Misschien dat zijn gezicht zo het fijnste, net zoals Zayn het liefst een glimlach op zijn gezicht had. Goed. De les begon. De professor introduceerde zichzelf, haar geweldige lokaal en haar regels.

Zayn deed geen moeite om de regels op het bord te lezen, hij begreep zelf best wel wat wel en niet kon. Dacht hij. Toch jammer dat de lessen hier meteen meteen begonnen, op zijn oude school begonnen ze altijd rustig aan met eerst een lesje kletsen. Maargoed, hij was nu hier en niet meer op Klammfels, en moest niet steeds de scholen gaan vergelijken en hier gewoon genoegen mee nemen. Een klein minpuntje tegenover zoveel pluspunten was toch niet erg?

‘Dan nu gaan we verder met de lesstof. We gaan deze les meteen goed van start. Het veranderen van een kraai in een zangvogel. Let goed op.’ Zayn probeerde goed op te letten, maar slaagde daar niet echt goed in. Die symbolen werden hem te moeilijk. ‘Voor we echt gaan toveren wil ik dat jullie dit symbool allemaal drie keer op een stuk perkament schrijven. Neem alle tijd, het hoeft niet in een keer goed te gaan. Beschouw je ganzenveer als je toverstaf. Aan de slag.’ Hij zuchtte geluidloos, zette zijn tas op de grond en pakte de benodigdheden. Onhandig begon hij aan zijn symbolen. De eerste bekeek hij kritisch. Het ding leek totaal niet op wat de professor zojuist had gedemonstreerd, het leek meer een soort leuke smiley. Goed, volgende dan maar..

+2, voor de smiley

Posted Image
Edited by Sawyer McElligott, Jan 14 2012, 11:03 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Agravain Harris
Member Avatar


Agravain luisterde naar Professor Montlait, zoals ze zich voorstelde, met halve aan-dacht, hij kon echt niet tegen de chaos in het lokaal. Het bord was hem een raadsel en hij had de neiging om het schoon te vegen en er orde in te brengen. Hij voelde zich aangesproken toen ze toegaf dat het inderdaad een rotzooi was, hoewel ze het anders formuleerde en hij werd daadwerkelijk aangekeken. Had ze hem door? Was hij opzichtig genoeg geweest voor een chaotische lerares om door de mand te vallen? Ach, wat maakte het uit, het was waar. Hij was hier niet op zijn gemak en zich er helemaal niet van bewust wat nou niet mocht, want uit de woorden op het bord kon hij geen logische zinnen maken.

‘Dan nu gaan we verder met de lesstof,’ zei de lerares. Eindelijk, dacht Agravain’s concentratie. Ze sprak de spreuk uit en veranderde de kraai in een nachtegaal, hij had geen probleem met iets oppakken. Vroeger, nog voor hij naar Zweinstein ging, kende hij iemand die een voetbaltrucje maar eenmaal hoefde te zien, voordat die het zelf ook kon doen. Het was een talent, eentje die Agravain onmogelijk ook kon hebben, daarom moest hij zich er anders in trainen. Het was hem gelukt, door langdurig mensen te bestuderen, kon hij bewegingen op pikken en dat was vooral handig bij spreuken en bezweringen. Hij volgde de beweging van hun nieuwe lerares aandachtig en maakte zo zijn volledige plan.

‘Voor we echt gaan toveren wil ik dat jullie dit symbool allemaal drie keer op een stuk perkament schrijven. Neem alle tijd, het hoeft niet een keer goed te gaan. Beschouw je ganzenveer als je toverstaf. Aan de slag.’ Agravain luisterde zuchtend naar de opdracht, weer geen uitdaging, vervelend. Hij pakte zijn toverstaf, in plaats van zijn ganzenveer en volgde de lijn zoals hij dat blijkbaar moest doen. Het was een eitje, zijn pols nam een soepele beweging aan, terwijl hij zijn aandacht op de kooi met kraaien richtte. Hij vroeg zich af of hij alvast naar de volgende stap mocht gaan, hij was niet zo goed in rustig blijven wachten op het moment dat hij mocht gaan toveren. Was er niet gewoon een programma voor leerlingen die het sneller oppakte?

Agravain richtte zijn toverstaf op de kooi, maakte de beweging van de vreemde muzieknoot, volgde een onzichtbare lijn die zijn gedachten hadden gecreëerd. Terwijl zijn pols en de toverstaf in zijn hand begonnen te bewegen, rolde de spreuk over zijn tong. Pfft, wachten was voor losers. ‘Intona Musica,’ zei hij. Voor zijn ogen veranderde de zwarte kraai langzaam klein, bruin vogeltje. Hij was nog niet helemaal tevreden, het ging veel te langzaam voor zijn doen. Hij liet zijn toverstaf zakken en draaide zich terug naar de lerares. ‘Professor Montlait, is het zo goed?’ vroeg hij ongeïnteresseerd.

+3
Edited by Elena Montlait, Dec 26 2011, 10:00 AM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Michael Swanson
Member Avatar


''Ik moet toch echt zeggen dat dit een geweldig lokaal is, '' Mike zuchtte. Hij kon er niet goed tegen als leerlingen leraren gingen complimenteren op alles, en zo in een goed blaadje wilden komen staan. Hij keek op, de slijmerd was Zayn en hij zag er toch oprecht bewonderd uit. Goed, misschien meende hij het wel echt.. En misschien was Michael zelf wel in een slecht humeur. Al leek hij een van de weinige te zijn die dat wel eens had, bijvoorbeeld de Huffels leken altijd op en top vrolijk te zijn. Dat was geen slechte eigenschap natuurlijk, maar Michael vroeg zich gewoon af hoe dat kon..

''Oh hé, '' groette hij Zayn terug, ''Ja hoezo?'' Hij wist zelf ook niet waarom hij opeens zo kortaf deed, vandaag was gewoon geen goede dag ofzo.. Nog voordat hij zijn mond open kon doen om zich te verontschuldigen, begon de professor met haar les. Michael deed zijn uiterste best om alles mee te krijgen en te onthouden wat ze zei, en dat lukte nog best goed. Dan moest hij nu dat symbool gaan tekenen.. Hij beschikte zeker niet over het talent van goed kunnen tekenen, hij kon er vrij weinig van.

Maar toch probeerde Michael het, dit moest toch te doen zijn? Gewoon een simpel symbooltje natekenen, dat was alles. Hij boog zich over zijn perkament en begon nauwkeuring de muzieknoot na te maken, wat een uitdaging was. Naast hem zag hij dat Zayn al klaar was met zijn eerste, al kon Mike niet ontcijferen waar het nou echt op leek, terwijl hij nog steeds aan zijn eerste symbooltje zat te werken. Na een tijdje keek hij tevreden op. De derde tekening leek goed. Hij hoorde dat een andere leerlingen de spreuk al oefende.

Was dat de opdracht geweest? Koortsachtig dacht Michael na, waarom had hij dit niet meegekregen? Hij had geen zin om het aan Zayn te vragen, die jongen lette toch maar zelden op, dus wachtte hij maar even de reactie van professor Montlait af.

+3
Edited by Elena Montlait, Dec 26 2011, 10:01 AM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Elena Montlait
Member Avatar


Positieve reacties. Elena genoot er iedere keer weer van. Een compliment over haar lokaal of leerlingen die ijverig aan de slag gingen met haar opdracht. De jongen die haar lokaal had gecomplimenteerd was druk in de weer met ganzenveer en perkament, Zayn Malik was zijn naam en hij was duidelijk niet lang op deze school. Ze vermoedde dat hij van Klamfels was. Beauxbatons zou hem toch iets anders hebben gevormd. En er was iets aan zijn stem. Iets dat haar deed vermoeden dat hij zong. Ze zou niet veel problemen met hem hebben, anders dan met meneer Harris die er nu al verveeld uit zag.

Ze wilde naar hem toe lopen, maar zag op dat moment Meneer Swanson lichtelijk in paniek raken en besloot dat ze daar waarschijnlijk nog wel beter bruikbaar was. Ze ging schuin achter de vijftienjarige staan en bekeek zijn werk. Het zag er heel netjes uit, precies en secuur. Hij had er duidelijk hard aan gewerkt, en hij ging vastlopen hiermee. En niet omdat ze niet netjes genoeg waren, nee, alleen omdat muziek niet zo secuur was. Er zat een vrijheid in. Bij meneer Malik was het nog niet helemaal waar ze op hoopte. Anders dan zijn buurman was deze jongen niet secuur genoeg geweest.

‘Heren,’ sprak ze. ‘Er valt me het een en ander op aan jullie werk. Meneer Swanson, u werkt heel secuur en netjes, wat goed is in transfiguratie. Meneer Malik, u heeft een vrijheid die uw buurman nog niet bezit, maar u mist zijn netheid. Muziek is bepaald en geordend, maar toch biedt het mensen ook een vrijheid. Probeer uw resultaten eens te mengen. Oefen eerst in het net en met rust en probeer de beweging daarna vloeiend te maken.’

Op dat moment hoorde ze de woorden en onmiddellijk flitsten haar ogen naar meneer Harris. De kraai veranderde van vorm in een klein vogeltje, maar Elena wist onmiddellijk dat het niet goed was gegaan. Maar meneer Harris had dat duidelijk niet door. Ze liep naar haar leerling toe en bleef recht voor hem staan. ‘Is het zo goed, professor Montlait?’ De dwaas.

‘U heeft dus besloten de spreuk al uit te voeren, meneer Harris.’ Boos zijn ging haar niet goed af, maar ze was wel serieus. ‘Werkelijk een mooie nachtegaal. Zullen we eens horen of hij ook zo mooi klinkt?’ ze hief de Silenco spreuk op. En voor even was het vogeltje stil, toen opende het zijn snavel en een schel gekras kwam uit het kleine keeltje. Elena veranderde het vogeltje terug met een non-verbale spreuk en plaatste de silenco er weer op. ‘Ik moedig leerlingen aan om zelfstandig te werken en vooruit te gaan, maar dit kan ik niet waarderen, meneer Harris. Een kleine misstap en deze vogel was er niet meer geweest, misschien uzelf zelfs niet meer als u pech hebt.’

Ze zuchtte: ‘Vanaf het moment dat u mijn les binnenkwam had ik door dat dit geen uitdaging is voor u. U bent te goed met spreuken en dergelijke. Maar ook weet ik dat enige arrogantie u niet vreemd is, en dat dat de reden is dat u in Zwadderich werd gesorteerd. En ik wil er best met u naar kijken om iets uitdagenders te vinden dan deze lessen, maar het uitvoeren van spreuken zonder een compleet begrip van de spreuk is niet de oplossing. Blijft u even na de les, dan bespreek ik dit met u.

‘Voor nu kan ik u vertellen dat muziek er niet van houdt om op neergekeken te worden, dat is wat u vandaag heeft genekt. U onderschatte de spreuk. De beweging en de verwoording waren perfect. Echter is muziek een van de elementen in magie met een eigen wil. Als het goed is moet u dit in uw derde jaar uiterlijk zijn verteld. Het tonen van zwakheid tegenover dergelijke spreuk, of het onderschatten ervan zal de spreuk doen falen. Ik erken dat u werkelijk talent heeft en daarom zal ik het voor deze keer door de vingers zien. En met deze kennis zou u nu in staat moeten zijn de spreuk correct uit te voeren, dus daarvoor hebt u nu mijn toestemming, mits, onder mijn supervisie.’

Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Zayn Malik
Member Avatar


Tekenen was een van Zayns hobbies, hij deed veel met muziek.. Dus waarom kon hij dit gewoon niet? Met nieuwe moed begon hij aan het volgende figuurtje. ‘Heren,’ Zayn schrok enigszins van de zo plotselinge stem, het was zo stil geweest in het lokaal. Hij draaide zich om, keek de professor aan en luisterde. Hij was inderdaad niet zo netjes, nooit geweest ook, en misschien was nu het moment om dat woord eens in te luiden in zijn leven. ''Oké, danku professor. '' zei hij vriendelijk. De huffel was het totaal niet gewend dat mensen hem met 'u' aanspraken. Op Klammfels wisten een paar professors na vier jaar zijn naam nog niet en was het altijd 'jij daar' of iets dergelijks. Dan prefereerde hij toch 'meneer Malik'.

Dat klonk ook wel volwassen, waar Zayn wel blij mee was. Hij was zo in gedachten verzonken dat hij het halve conflict met de professor en de jongen had gemist. Het was misschien gemeen, maar Zayn vond het meestal wel leuk om dat soort dingen te horen. Hij liet zijn smiley en halve muzieknoot voor wat het was en richtte zijn aandacht op de woorden die de professor sprak.

De vijfdejaars zag in dat het niet echt een conflict was, maar meer een terechtwijzing en begon aan een volgende muzieknoot. Hij trok vlug een paar zwierige lijntjes en vergleek het resultaat met de muzieknoot op het bord. Hij was tevreden, het was een goede g-sleutel geworden. Hij durfde het niet aan om de spreuk te proberen, dat zou hij wel aan meneer Harris overlaten die alles toch al kon. Misschien was hij wel een beetje jaloers op meneer Harris, dat hem alles zo makkelijk afging en dat Zayn zelf, terwijl hij verstand had van tekenen én muzieknoten, er meer moeite voor moest doen.

Hij had het nooit begrepen, hoe het kon dat mensen zo snel dingen konden oppakken. Hoe mensen geen enkele moeite hoefden te doen en een spreuk in één keer perfect deden. Maar hij het ergste was nog, als iedere dag urenlang voor een test leerde en andere mensen gewoon niet, hij nog een lager punt haalde.. Natuurlijk begreep hij ook wel dat sommige mensen slimmer waren dan andere, en hij tot die andere behoorde, maar het was gewoon niet eerlijk. Zayn had helemaal geen zin om er zoveel moeite voor te doen, hij wilde ook zo'n natuurtalent zijn! En toch was hij vastbesloten dat niet te laten merken, hij wilde niet overkomen als iemand die andere mensen niks gunde en alleen maar aan zichzelf dacht..

+1
Edited by Elena Montlait, Jan 3 2012, 08:37 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Agravain Harris
Member Avatar


Misschien was het een goed idee om Professor Montlait in een nachtegaaltje te veranderen, want ze bleef maar door krassen, hij begreep het nu wel. Het was fout gegaan en hij had het niet moeten doen. Had hij van te voren geweten dat ze op een dergelijke manier ging reageren, dan had hij de actie niet ondernomen, een les voor de volgende keer. Hij bleef er rustig onder. Dat ze nauwelijks boos leek, deed mede aan zijn rustige reactie. Meeste spreuken leerde hij zonder moeite, maar nog nooit was het de eerste keer helemaal goed gegaan, dat er iets mis was, zou hem niet verrassen en dat deed het ook niet. Van fouten kon je leren, en daarom zat hij ook op school.

Hij luisterde half afwezig naar het vervolg van de lange verwoording, onnodige argumenten dikte haar rampage aan woorden aan. Hij had niemand in gevaar gebracht en het was niet alsof hij zo dwaas was dat hij niet inzag hoe dingen fout konden gaan en hoe niet. Nu moest hij ook nog eens na de les met de lerares gaan praten, hopelijk betekende dat niet dat hij straf ging krijgen, hij wilde niet zijn record van vier jaar verbreken.

Eindelijk kwam er dan iets waar Agravain wel wat aan had: uitleg. Wat hij fout had gedaan en wat moest worden veranderd als hij het de volgende keer wel goed wilde doen. Het was deze informatie die hem de rest deed vergeten. Nu hij het nodige had ontvangen, kon hij laten zien dat hij voor Spreuken en Bezweringen inderdaad een talent had. Dat klonk arrogant in zijn gedachten, maar ook hij had het recht om trots te zijn op zijn eigen kunnen. Hij liep er niet mee te koop en daarom vond hij zelf dat hij niet echt arrogant.

Agravain ging graag weer aan de slag, maar iets deed hem twijfelen. Hij keek naar de andere studenten in het rommelige lokaal. Een Huffel en een Raaf die beide nog hard in de weer waren met hun ganzenveren. Wat Lavina aan het doen was kon hij niet helemaal zien en andere vijfdejaars waren ook nog niet zo ver als hem. Hij had geen zin om nu al alle aandacht van de lerares op te eisen, die overigens dacht dat hij een arrogante Zwadderaar was. Nou werkelijk, dat beeld moest en zou veranderd worden en deze Zwadderaar wist precies hoe. ‘Het spijt me Professor Montlait,’ begon hij kalm. ‘Ik wacht nog wel even tot de rest ook verder is, zij hebben uw supervisie harder nodig dan mij en het lijkt me oneerlijk dat ik al uw tijd opeis.’ Hij liep rustig terug naar zijn plek en keek over zijn schouder met de Raaf en de Huffel mee. Hij keek naar het gebrabbel op beide papieren en draaide zich naar de Huffelpuffer. ‘Je moet je niet vergelijken met anderen, Malik,’ zei hij gewoontjes. ‘Het plaatje op het bord is maar een voorbeeld, perfectie bestaat niet.’ Hij besloot de tip te geven alleen omdat wilde dat iedereen een beetje opschoot, maar niet met de vervelende toevoeging van het opdringen.

+2, deze instelling kan ik waarderen, Meneer Harris
Edited by Elena Montlait, Jan 3 2012, 08:38 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Michael Swanson
Member Avatar


Michael luisterde aandachtig naar wat de professor te zeggen had. Hoe moest hij in godsnaam secuurheid en vrijheid met elkaar mengen? Hij hoorde Zayn de professor bedanken, maar Mike had meer aandacht voor die stomme muzieknoot. Normaal pikte hij snel dingen op, maar tekenen kon hij niet en waar sloeg het eigenlijk op dat je een figuurtje in de lucht moest tekenen voor een spreuk? Niet echt erg handig, als je hem Michael zou vragen. Hij boog zich nogmaals over zijn perkament om zijn zevende figuurtje te tekenen, en kwam tot de conclusie dat het net een kleutertekening was. De eerste leek op een koppoter, de tweede was net een zonnetje en ga zo maar door.

De Ravenklauwer staarde kritisch naar zijn perkament en zag dat het derde symbooltje het beste gelukt was, en het daarna alleen maar bergafwaarts ging. Maar Michael moest en zou dit kunnen, dus deed hij nog een poging. Het resultaat was acceptabel, en goed genoeg aldus Mike. Hij keek zo onopvallend mogelijk, wat natuurlijk mislukte, naar Zayns tekening die er beter uitzag dan die van hem. Hopeloos staarde hij naar zijn volgekraste blaadje, scheurde het af en legde het onder een nieuw, leeg perkament.

Hij maakte nog een muzieknoot op het nieuwe perkament, die wonder boven wonder lukte! Nu was het netjes en geordend, één goed figuurtje op een mooi leeg stukje papier. Zo had het de eerste keer al moeten gaan. Hij voelde dat iemand achter hem ging staan, en het was waarschijnlijk niet professor Montlait. Zij had genoeg andere leerlingen om te helpen waarschijnlijk. Langzaam draaide Michael zijn hoofd om en bekeek de jongen die hem en Zayn stond te observeren. ‘Je moet je niet vergelijken met anderen, Malik,’ zei Agreva, of Argevan... Wat een ingewikkelde naam. ‘Het plaatje op het bord is maar een voorbeeld, perfectie bestaat niet.’

Michael draaide zijn hoofd weer om, hield zijn opmerking voor zich zoals hij altijd deed en keek het lokaal rond. Die Argevan had wel lef, zomaar even de leraar uithangen. Hij kon dan wel goed zijn in Transfiguratie, maar je mede-studenten met de achternaam aanspreken en 'tips' geven waar ze helemaal niet omgevraagd hadden vond Michael niet zo toepasselijk. Wat was Agrevans defenitie van wachten tot de rest klaar is.. Toch apart. Maargoed, misschien bedoelde de jongen het alleen maar goed en kon Mike het niet hebben dat hij hier slecht in was..

+2
Edited by Elena Montlait, Jan 3 2012, 08:41 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Lavina Alucard
Member Avatar


Lavina trok haar wenkbrauw op naar de vrouw voor haar. Haar huisdieren in de leerlingenkamer houden, van haar leven niet. Lavina was niet van plan haar schatjes over te leveren aan Caleb, de schoonheid of aan Lucas, de irri ko. Lavina snoof eventjes en toverde toen een grijns te voorschijn. "Als dat gebeurd heb ik tenminste nog een stel knikkers, maar dan wil ik wel op zijn minst kleine vleermuisjes erin hebben zitten anders gaat ik er een mooie streek mee verzinnen om degene terug te pakken die mijn huisdier durft te veranderen", zei Lavina. Haar grijns was iets valser geworden toen ze dat had gezegd en draaide de vrouw haar rug toe. Er was ondertussen een zwad en raaf binnen komen lopen eveneens als een huffel. Veel mensen hadden blijkbaar geen zin in suf geneuzel van de nieuwe lerares. Ach ja niet iedereen kon de aandacht bij leraren houden.

Lavina liep naar een stoel en plofte naast de zwad neer. Ze glimlachte eventjes naar hem en dumpte haar boek op tafel. Het vleermuisje verplaatste zich over haar mouw richting de tafel. De vrouw begon de les terwijl er maar een paar leerlingen waren op komen dagen. Zon slechte opkomst had zelfs Lavina nog niet eerder gezien, had iedereen soms deze les van hun rooster geschrapt? Wat het ook was, er waren niet veel zielen om te kneden ditmaal. Het vleermuisje kroop verder en Lavina keek er even naar. Het beestje bleef stilletjes op haar hand zitten en Lavina glimlachte.

Lavina staarde wat voor zich uit terwijl de rest van de leerlingen aan de slag gingen. Vain wapperde al snel met zijn staf en verknalde het de eerste keer en Lavina gniffelde. Uiteindelijk ging ze zelf aan de slag en tekende het plaatje over van het bord. Na te veel pogingen om de beweging door te krijgen ging Lavina verder en wees met haar staf op de kraai. "Goed en nu jij vogeltje", dacht Lavina die de beweging nu wel goed deed al was het wat haperend. Het vleermuisje had alvast dekken op de tafel van Vain genomen of hij was gewoon aan het rondsluipen. Een knal en dwarrelde veertjes dat was alles dat Lavina kon produceren, eveneens als een naakte kraai. "Oeps", zei Lavina droog. "Ik wist niet dat er een ontveer spreuk bestond.. Maar ik denk dat ik die dan net heb uitgevonden", vervolgde ze.

Ze keek even naar Vain en glimlachte iets, "het kan altijd erger niet waar", gniffelde Lavina lichtjes en bekeek haar kraai. Zo te zien was hij grotendeels normaal op wat kaalheid na.

+2, ik vroeg me al bijna af waar de explosie bleef
Edited by Elena Montlait, Jan 3 2012, 08:43 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Zayn Malik
Member Avatar


De jongen die de vogel niet helemaal goed had getransfigureerd begon zijn excuus te brabbelen; een brij van woorden waarvan Zayn weinig begreep. Hij had niet zo'n grote woordenschat, deels omdat Irakees zijn moedertaal was, Koerdisch zijn tweede taal en dit (Engels?) zijn derde taal, en daarbij was hij gewoon niet bijster geïnteresseerd in woorden, lezen of iets wat daarmee te maken had. Het was sowieso moeilijk om een grote woordenschat te hebben als je drie talen vloeiend sprak, vond Zayn, dus deed hij ook geen moeite om meer woorden te leren. In ieder geval, de jongen stond op en Zayn bekeek het lokaal, en de leerlingen, nog eens goed.

‘Je moet je niet vergelijken met anderen, Malik. Het plaatje op het bord is maar een voorbeeld, perfectie bestaat niet.’ Zayn draaide zich om en zag de jongen die zojuist op was gestaan. Zijn naam was 'meneer Harris' wist de Huffel, maar wilde liever zijn mede-studenten met de voornaam aanspreken en deze wist hij niet.. ''Ah oké, '' zei hij knikkend., ''Bedankt!.. Oh en je mag gewoon Zayn zeggen hoor.''

Was deze meneer Harris een leraar in opleiding? En deed hij net gewoon alsof hij een leerling was? Zayn grinnikte om zijn eigen gedachtes, dat kon natuurlijk niet! Meneer Harris was gewoon een leerling die graag andere mensen hielp, en daarin deelden ze een dezelfde gedachte. Hij keek opzij, naar Michaels creatie, en zag één nette g-sleutel.

Hij wilde graag de vogel transfigureren, maar aangezien hij de spreuk nu al niet meer wist ging dat moeilijk worden. Hij zou afwachten tot de volgende het probeerde, of misschien tot professor Montlait wat uit te leggen had, of meneer Harris wat opbouwende kritiek had. Hij wierp een blik op de klok, hopend dat deze misschien te moeilijke les snel voorbij zou gaan..

+2
Edited by Elena Montlait, Jan 3 2012, 08:46 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Elena Montlait
Member Avatar


Elena glimlachte bij de reactie van meneer Harris. Het was goed dat hij klassenoudste was geworden. Ze hoorde hem advies geven aan meneer Malik, en niet eens slecht ook. Ze besloot meneer Harris maar even te laten. Juffrouw Alucard was nog bezig met haar tekeningen dus vond ze het een goed moment om te gaan kijken bij meneer Malik en meneer Swanson. Een blik op de blaadjes van beide heren was voldoende geweest om te zien wat nodig was.

'Meneer Malik, probeert u eens in de lucht te schrijven. Waarschijnlijk gaat het dan beter,' sprak ze tegen de huffelpuffer. Het was grappig dat deze vier leerlingen van alle vier de verschillende afdelingen kwamen en elkaar niet afmaakten. Sterker nog, ze adviseerden elkaar. Ze wilde net meneer Swanson advies geven toen een luide knal uit de richting van juffrouw Alucard haar aandacht trok. De bijna kale vogel voor het meisje zag er ongelukkig uit. Ze had het moeten weten. Juffrouw Alucard had het natuurlijk willen proberen. Er waren meerdere dingen fout geweest aan haar spreuk en die leverden dit resultaat.

'Gelukkig is erger niet gebeurd,' sprak Elena. 'Juffrouw Alucard, wilt u de volgende keer mijn toestemming vragen voordat u een spreuk uit probeert? Ik heb net ook al aan meneer Harris uitgelegd waarom, en eerlijk gezegd heb ik niet erg veel animo om dit te gaan herhalen.' Ze stopte voor de tafel van juffrouw Alucard en zwaaide een keer met haar toverstaf waardoor de laatste paar veren van de kraai afvielen. Eigenlijk moest ze nu boos zijn, juffrouw Alucard had haar regels genegeerd en schade aangericht aan deze vogel, die toch ook een levend wezen was. En toch trok de glimlach haar mondhoeken iets omhoog, ze kon het niet helpen. De kale vogel zag er toch grappig uit, maar ze moest stand houden. 'De ontveer spreuk bestaat trouwens al wel, als het goed is zal professor Philips die aan jullie leren in jullie zesde jaar. Maar ik raad het sterk af hem te gebruiken op levende dieren, in de keuken echter is hij erg praktisch.' Met een tweede zwaai vlogen de veren weer terug op hun plaats en de kraai nestelde zich weer lekker in zijn gevederde huid.

'Wat er gebeurde was dat u niet alleen de eerste cirkel vergat, maar ook bleef hangen bij de zwaai naar boven. Zorg dat uw duim bij het begin van de beweging boven is, dan loopt de beweging soepeler. U mag de beweging met deze model toverstaf,' ze pakte drie stokken die waren geschuurd en gepolijst zodat het net toverstokken waren van haar bureau en legde er een voor de griffoendor neer, 'oefenen. We zullen later nog even verder gaan met de incantatie.' Toen liep ze verder en legde ook zo'n modeltoverstaf neer bij meneer Malik om vervolgens te stoppen bij meneer Swanson. Hij vond het moeilijk, dat was duidelijk, maar ook bij hem legde ze een staf neer.

'Meneer Swanson. Zoals meneer Harris daarnet al zei, perfectie bestaat niet. Het resultaat van transfiguratie komt van heel veel oefenen, en heel veel fout doen. Mijn eerste poging om een kat in een muis te laten veranderen heeft als resultaat gehad dat ik de kat liet verdwijnen en de medeleerling naast mij in een muis veranderde. Maar fouten maken mag hier. Daarom wil ik graag dat u ook verder gaat met deze staf, zodat ook u een manier vindt om deze spreuk goed uit te voeren.' Ze glimlachte bemoedigend en ging toen door naar haar laatste stop van deze ronde. Meneer Harris. Ze ging half op de tafel voor hem zitten en sloeg haar armen over elkaar.

'Ik ben een voorstander van het aanmoedigen tot proberen. Uw klasgenoten helpen was zeer goed, en nu vind ik dat het tijd is dat u het nogmaals probeert. Onderschat de spreuk niet, overschat hem ook niet. Weet wat u wilt. Dan mag u hem nu nogmaals proberen.' De lach op haar gezicht had iets ondeugends gekregen, het was geweldig om les te geven. Dat wist ze nu honderd procent zeker. Als dit meneer Harris zou lukken dan was hij werkelijk een natuurtalent, twee pogingen was zeldzaam.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
DealsFor.me - The best sales, coupons, and discounts for you
Go to Next Page
« Previous Topic · Transfiguratie · Next Topic »
Add Reply
  • Pages:
  • 1

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +