Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Add Reply
A Little Emotion
Topic Started: Nov 21 2011, 05:26 PM (159 Views)
Agravain Harris
Member Avatar


Agravain had plaats genomen in een raamkozijn op de derde verdieping, waar hij na de les Dreuzelkunde was gaan zitten. Op zijn schoot lag een boek en een open gemaakte brief, naast hem zat Lancelot; zijn ogen gesloten omdat het tijdelijke baasje geen woord zei, maar alleen dacht en zo voor stilte zorgde, die aangenaam en constant was. Zelfs de vijfdejaars, wiens gedachten als trommels werkten, moest toe geven dat hij genoot van de rust die was opgebouwd om hem heen, als een soort muur.

Op zijn schoot lag het boek van de les, een opgemaakte envelop en een brief. De brief was de laatste die hij van zijn ouders: Lydia en Tiberius Harris, had ontvangen, een week en vier dagen geleden. Ondertussen had hij zelf al viermaal een brief verzonden, maar geen antwoord gekregen. Zijn broers negeerde hem zo’n beetje en Gwen was nog steeds van mening dat ook Agravain te maken had met de streken die op de Ravenklauw leerlingenkamer waren uitgehaald, wat had geresulteerd in ruzie.

‘Ik hoop bij transfiguratie eens te leren hoe ik jou vleugels kan geven,’ zei hij tegen de kat en keek de lege gang in. Hij pakte het boek van zijn schoot en gooide deze tegen de muur aan, met een hard klap lande het ding tegen de grond. Lancelot schrok op en bekeek zijn tijdelijke baasje voor uitleg. Agravain beantwoorde de blik door zijn neus o te halen en de brief naar de kat te gooien. Het velletje viel op het hoofd van het dier, wat zich onder het papier uit wurmde.

Hij keek vluchtig door de gangen, niemand in de buurt. Hij legde zijn achterhoofd tegen de muur aan en sloot zijn oen, een kleine traan viel over zijn wang: meer dan die traan was het niet. Zijn gezicht was kalm, hoewel hij van binnen gepijnigd was, alleen was. Hij durfde het niet te laten zien, bang dat hij daarvoor beoordeeld werd. Hij was een drama en hij haatte dat aan zichzelf, hij wilde gewoon een keer normaal zijn, gezellig zijn, dat mensen hem mochten, hij wilde vrienden. Met een zucht opende hij zijn ogen weer en aaide Lancelot over zijn kopje.

‘Wat zou ik in mijn opvoeding gemist hebben dat ik nauwelijks in staat ben tot sociale contacten opbouwen, Lance,’ vroeg hij aan de kat, maar het was geen vraag, want dat zou onlogisch zijn.

John: +3
Edited by John Willings, Dec 30 2011, 11:27 AM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Sun Jung
Member Avatar


Sun zat verveeld in haar leerlingenkamer en streelde afwezig de zwarte zachte vacht van haar kat Yunho. Het beestje strekte zich uit op haar schoot en sprong overeind. Yunho liep naar de uitgang van de leerlingenkamer en zat voor de deur en keek verwachtingsvol naar haar op. Sun kwam dan ook overeind, ze had toch niets beters te doen en liet Yunho naar buiten. Yunho liep voor haar uit door het kasteel, duidelijk te lui om op muizen of ratten te jagen en misschien was het zelfs wel te koud voor haar verwende kat om nu nog naar buiten te gaan. "Dan word het een korte wandeling..." mompelde Sun, meer tegen zichzelf dan tegen Yunho en kwam in de hal. Yunho snuffelde even aan de zandlopers en sprong meteen op de bewegende trappen en maakte zijn klim naar boven. Snel rende Sun achter Yunho aan, bang dat de trappen weer begonnen te bewegen en zo gescheiden zou raken van Yunho.

Het was Sun een raadsel waar Yunho nou precies heen ging, ze kon zo geen patroon vinden zijn zijn loop routes. Hij liep een hoop lege lokalen binnen, snuffelde dan even overal aan en liep dan vervolgens weer de gang op om een nieuw lokaal binnen te gaan. Zo ging het een hele tijd door, Sun wist niet precies hoe lang ze liep, maar het was zeker al wel een half uur toen ze aankwam op de vierde verdieping. Yunho bleef voor haar abrupt stilstaan en zette een hoge rug op. Zachtjes siste Yunho en loerde behoedzaam om het hoekje. Snel trok Sun haar toverstok en kwam op haar tenen naar Yunho toe gelopen, zich afvragend wie er in de gang is en waarom Yunho siste.

Sun keek voorzichtig om de hoek en zag dat Agravain in de vensterbank zat! Sun slaakte een zachte zucht en wierp een geïrriteerder blik naar Yunho. Waarom had Yunho nou zo raar gereageerd en gesist naar haar afdelingsgenootje? Sun besloot haar keel iets te schrapen en stapte naar voren en glimlachte vriendelijk naar Agravain. "Hoi" zei ze en tilde Yunho op in haar armen. Sun keek om zich heen en zag dat er hier en daar wat spullen op de grond lagen, alsof er mee gegooid was, maar besloot er niet naar te vragen. Ze had zo het vermoeden dat als hij al wilde praten, hij er zelf over zou beginnen en keek alsof haar neus bloedde naar de jongen op en hield haar kat omhoog. "Heb je Yunho mijn kat al eens gezien? Hij is mijn beste vriend!" Sun grijnsde van oor tot oor toen ze naar haar kat keek."

John: +1

Posted Image
Edited by Sawyer McElligott, Mar 10 2012, 09:14 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Agravain Harris
Member Avatar


Agravain zat zo in zijn eigen wereldje dat wanneer hij aangesproken werd het klonk alsof ze door glas praatte. Hij opende zijn ogen en keek op, niet zeker of hij alleen gelaten wilde worden of dat hij zocht naar gezelschap. Lancelot miauwde langs hem af naar de kat die in de handen van Sun Jung, eerstejaars Zwadderaar, hing. Niet echt het gezelschap wat hij voor ogen had, maar waarschijnlijk had zijn onderbewustzijn geen beslissing kunnen maken en stond hij voor een muur waar geen logische weg omheen was. Yunho, wat was dat voor een rare naam.

Hij nam een hap lucht en draaide zijn hoofd, die gebogen tussen zijn schouders hing, naar Sun. Hij was ongelukkig, maar dat liet hij niet zien, noch zou hij het ooit toegeven. Hij zat moeilijk in elkaar, maar toch was het logische, voor hem dan. Antwoorden moest nu ook logisch, want hij wilde niet door de mand vallen. Kon hij daaruit concluderen dat hij geen hulp wilde of wilde hij het toch wel, maar wist hij niet van wie? Hij vertrouwde niemand met zijn onuitgesproken gevoelens en daarnaast had niemand iets aan zijn problemen, zoals hij niet van andermans problemen hield. Het was een gewetensvraag, zijn conclusie: waar was de afleiding van de laatste paar weken heen?

‘Huh, wat,’ zei hij, waar hij zichzelf wel voor kon slaan. ‘Oh, je kant, nee, nooit eerder gezien.’ Dat was niet geheel logisch, dat gebrabbel, waar was zijn hoofd heen op het moment. Hij pakte de brief en vouwde die vluchtig op, waarna hij naar Lancelot greep en de kat op zijn schoot zette. ‘Dit is Lancelot,’ voegde hij er vluchtig aan toe. Terwijl hij zijn gedachten op een rijtje probeerde te zetten. ‘Hoewel ik niet zo’n fan ben van deze kat als jij van Yunho.’

Hij ging recht zitten, zijn lange benen hingen over de vensterbank en raakten daar de grond. Hij tikte met zijn hand op het lege stuk langs hem, een uitnodiging, misschien was hij toch dankbaar met wat gezelschap, wat afleiding. Ja, hij was Sun dankbaar omdat ze hem had besloten aan te spreken, maar het was onlogisch haar te bedanken. ‘Zeg, wat doe jij hier op de Vierde Verdieping?’ vroeg hij met een korte glimlach, gemeend was het niet.

John: +2
Edited by John Willings, Dec 30 2011, 11:28 AM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Sun Jung
Member Avatar


Sun keek naar het gezicht van Agravain terwijl hij sprak en Sun was niet achterlijk, er was iets met hem aan de hand. Maar... Sun had er ook een gruwelijke hekel aan als andere hun neus in haar zaken staken, zeker ongevraagd, dus deed ze dit bij haar afdelingsgenootje ook niet, al was ze natuurlijk nieuwsgierig. Sun zou er heel wat voor hebben gegeven om een leerling uit een andere afdeling zo op de gang aan te treffen. Ze zou vol genot de leerling hebben afgeluisterd en bespied, in de hoop dat ze iets te weten zou komen waar ze later wat mee kon. Maar nu? Nee, Sun had een eigen, onuitgesproken regel bij zichzelf opgelegd, namelijk: Verraad NOOIT je afdelingsgenootjes, *tenzij ze jou verraden*.

"...Dit is Lancelot" , zei Agravain en Sun keek naar de kat die nu werd geaaid door de jongen. Yunho bewoog onrustig in haar armen en keek smekend naar haar op, alsof hij wilde zeggen, "Mag ik los? Ik wil naar die andere kat kijken!" Sun grinnikte even en zette Yunho op de grond en keek weer naar Agravain die op dat zelfde moment naast zich op de vensterbank klopte. Sun besloot de uitnodiging aan te te nemen en ging zitten. Zelf was ze te klein om zo in een keer op de hoge vensterbank te komen en moest even springen om er bij te kunnen komen. Haar voeten bungelde heen en weer in de lucht.

"Zeg, wat doe jij hier op de Vierde Verdieping?" Sun miste Agravain's glimlach en keek naar Yunho die nu nieuwsgierig aan Lancelot snuffelde en glimlachte even voor ze op keek. "Ik verveelde me, en Yunho besloot dat hij een wandeling door het kasteel wilde maken. En omdat ik niets beters te doen had ben ik hem gevolgd. ...Eigenlijk was deze hele wandeling wel goed, ik heb een hoop lokalen gevonden waarvan ik eerder nog niet wist hoe ik er komen moest... Dit scheelt mij nu een hoop zoekwerk als ik er les heb." Sun wist niet helemaal zeker of Agravain op haar lange verhaal en onschuldige gebrabbel zat te wachten, maar... Sun besloot dat als hij haar weg wilde hebben hij dat zelf wel kenbaar zou maken...

Sun keek op alsof haar neus bloedde en vroeg, "Waarom is een klassenoudste als jijzelf nu alleen hier? Het lijkt me dat je allemaal extra's hebt en ik heb zelfs gehoord dat jullie een eigen badkamer hebben! Dus waarom hier alleen zitten als jullie zo veel leuks te doen hebben?" Sun wiebelde ondertussen even met haar voeten in de lucht en keek grijnzend op haar zwarte kat neer die met zijn pootje haar voeten probeerde te vangen in de lucht.

John: +2
Edited by John Willings, Dec 30 2011, 11:29 AM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Agravain Harris
Member Avatar


Agravain kon zijn aandacht er niet bij houden, reden daarvoor was natuurlijk het feit dat het te veel woorden in een keer was, en hij een maal snel met zijn ogen knipperde om te zien of hij nog wakker was. Meeste Zwadderaars hadden hem ook nooit veel te vertellen, wat gezegd werd was modieus en kort, zodat hij en ieder ander het makkelijk kon begrijpen, en anderzijds was het logisch opgebouwd, zodat zelfs al was het lang, het nog steeds te volgen was. Hij werd echter wakker geschud doen ze besloot hem dezelfde vraag te stellen gevolgd door wat hij nou niet echt het beste argument kon noemen.

‘Waarom is een klassenoudste als jijzelf nu alleen hier?’ was dat zo raar, dat een mens even ergens alleen zat? ‘Het lijkt me dat je allemaal extra’s hebt en ik heb zelfs gehoord dat jullie een eigen badkamer hebben! Dus waarom hier alleen zitten als jullie zo veel leuks te doen hebben?’ Ze nam vervolgens tijd om even met haar kat te spelen. Misschien was dat een van die dingen die hij miste; de socialiteit om twee of meerdere gesprekken of activiteiten te gelijk uit te voeren. Of niet, meiden stonden toch juist bekend om het multitasken, hoewel dat volgens hem generaliseren was, dus geen goed argument.

Ondertussen keek Lancelot verbaasd naar Yunho en hoopvol naar zijn tijdelijke baasje. De blik kon Agravain makkelijk negeren, de vraag echter niet. ‘Ik moet dan wel een badkamer delen met andere Klassenoudsten en zo veel extra’s hebben we niet,’ hij pauzeerde even, niet zeker of hij dat echt had moeten zeggen. Het was niet echt gepast en daarnaast was hij nog geen enkele keer in de badkamer geweest, niet eens om een kijkje te nemen. Verdere extra’s waren avondrondes doen en vragen beantwoorden van eerstejaars, of beter nog: verteld worden wat hij moest doen door Selene, hoewel dat ook een beetje was afgezwakt. Klassenoudste zijn was alleen maar leuk omdat hij zich daardoor ouder en vol verantwoordelijkheid voelde.

‘Ik ben hier naar Dreuzelkunde gaan zitten, gewoon om te zitten, denk ik,’ zei hij. Dat was niet zijn stem, niet de zelfverzekerdheid die hij altijd had. Hoewel hij nog steeds kalm was, zijn hersenen werkende op volle snelheid. ‘Misschien was ik wel gewoon te lui om naar de leerlingenkamer te lopen.’ Hij glimlachte even, maar keek als snel een andere kant op, weg van Sun, door de gang links van hem.

John: +2
Edited by John Willings, Dec 30 2011, 11:29 AM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Create a free forum in seconds.
Learn More · Register for Free
« Previous Topic · De Vierde verdieping · Next Topic »
Add Reply

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +