| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
| stoffige boeken en nieuwe banden; kilro en abigail | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Mar 11 2012, 01:30 PM (1,173 Views) | |
| Kilro Aidan | Mar 11 2012, 01:30 PM Post #1 |
![]()
|
Het was vrijdagmiddag, de week was voorbij. Het had lang geduurd, vond Kilro toen hij met zijn boeken verkaste naar de bibliotheek. Het enige vervelende was dat hij vandaag de bibliotheek nodig had voor research en er meestal heel veel leerlingen het zelfde probleem hadden. Vele keren was hij in de verboden sectie geglipt om daar in alle rust zijn research te kunnen doen als raaf met exotische interesses. Soms vroeg hij zich af of hij wel in de goede afdeling zat. Hij was al vaak genoeg een chauvinist genoemd, een sadist en andere beledigend-bedoelde benamingen. Maar hij zat niet voor niets bij Ravenklauw, waarschijnlijk vanwege zijn leergierigheid en de vreselijke eigenschap dat hij nieuwsgierig was. Volgens zijn ex-vriendinnetje Megyn was het juist meer omdat hij niet kwaadaardig genoeg zou zijn om in Zwadderich te zijn beland. Misschien was hij wel te schattig geweest toen hij elf jaar oud was. Desalniettemin was Ravenklauw een prima afdeling voor hem. Een arrogante zelfgenoegzame glimlach vormde zijn mond toen hij achter in de bibliotheek in een heel oud spreukenboek aan het bladeren was. Kilro pakte zijn notitie boek er bij om dingen over te kalken voor toekomstig gebruik. Je wist maar nooit wat je allemaal wel en niet in de lessen zou gaan leren. Beter het zekere voor het onzekere op noteren. Terwijl hij dit doet bijt hij op de zijkant van zijn onderlip wat echt geen gezicht was bij de lange jongen. ( OOC: Ik bedoel de nieuwe bibliotheek) Edited by Kilro Aidan, Mar 11 2012, 08:48 PM.
|
![]() |
|
| Abigail Jonsen | Mar 11 2012, 01:50 PM Post #2 |
![]()
|
Het was vrijdagmiddag, eindelijk waren de lessen voorbij en het weekend lachte haar al toe. Maar Abigail zou er niet erg veel van kunnen genieten. Ze had namelijk een hoop huiswerk opgekregen voor toverdranken. Daar zat ze nog wel even voor te blokken. Maar dat maakte niet uit want wat zou ze anders moeten doen? Ze had weinig tot geen contact met de leerlingen en aan haar afdeling had ze niet zo veel. Ze verdeed vaak haar tijd aan huiswerk en natuurlijk aan tekenen. Het na tekenen van allerlei wezens. Laatst had ze nog een aardmannetje kunnen tekenen. De schooldagen duurde lang maar soms duurde het weekend langer als je niets te doen had. Ze snoof lichtjes terwijl ze de deuren van die bibliotheek open deed en naar binnen ging. Ze was niet de enige hier. Dat was logisch aangezien iedereen zijn huiswerk zo snel mogelijk wou maken zodat ze wat aan hun vrijdagavond hadden en aan hun weekend. Ja, haar afdeling. Wat zou ze daar van moeten zeggen. Ze vond het totaal niet erg dat ze bij Huffelpuf was ingedeeld, ondanks haar vader, zus en de rest van de familie behalve haar moeder en opa, haar niet meer wouden zien of horen. Ze mocht zelfs van haar vader niet meer thuis komen. Gelukkig zorgde haar moeder er dan voor dat ze wel mocht komen. Dit zorgde thuis voor rare situaties. En vooral ongemakkelijke situaties. Huffelpuf was een afdeling van alle soorten en maten. Ze accepteerde iedereen, ze waren vriendelijk en stonden vaak voor je klaar en daarbij waren ze vrij vergevensgezinder dan de andere afdeling. Zij daarin tegen had gewoon teveel variaties volgens de sorteerhoed, dus zo afdoende had ze zich er bij neer gelegd dat ze een huffel was. Alleen sommige opmerkingen over huffelpuf via andere afdelingen vond ze minder prettig. Want ondanks ze een huffel was hoefde dat niet te betekenen dat ze minder waard was. Want dat was gewoon niet zo. Ze liep naar een paar boeken planken en liet haar vingers langs de ruggen van de boeken glijden tot dat ze had gevonden wat ze zocht. Ze pakte het stoffige boek eruit en sloeg deze openen. Zuchtend begon ze te bladeren terwijl ze naar de tafel liep. Al lezend ging ze zitten maar legde al snel haar tas op de grond waarna ze voor zich uit keek. Voor haar zat een jongen, een ravenklauwer wel te verstaan. Ze schatten hem zo een jaar ouder dan haar. Ze grinnikte toen ze zag dat hij op de zijkant van zijn onderlip beet, want het was wel een hrappig gezicht om te zien. |
![]() |
|
| Kilro Aidan | Mar 11 2012, 02:05 PM Post #3 |
![]()
|
Dit was Kilro zijn wel befaamde schrijf gezicht. Eigenlijk zag het er niet uit en helaas begon het nu ook andere studenten op te vallen. Hij kijkt op als het meisje gaat zitten, ze was hem nooit echt goed opgevallen. Behalve het feit dat ze hier ook vaak genoeg te vinden was. Misschien kwam het omdat ze een jaar lager zat dan hij maar zelfs dan zijn er studenten die meer indruk achter hadden gelaten op het eerste gezicht. Hij keek naar het logo op haar uniform, een huffel. Als er toch een wispelturige afdeling was was het Huffelpuf wel. Natuurlijk zij hij dit niet hard op en keek weer in een van zijn boeken. Wat nonchalant speelde hij met zijn toverstaf in zijn rechterhand als hij een bladzijde omslaat. Als hij even niet oplet wat hij doet lazert er een stapel boeken van de bovenste plank af van de boekenkast die achter hun tafel stond. Enkelen begonnen te vliegen door de ruimte. Dan raakt Kilro uit zijn concentratie en vallen ook de vliegende boeken neer op de grond. Helaas raakt een van de boeken dan ook het hoofd van de huffel. Kilro barst in lachen uit, dit was geen gezicht en uiterst hilarisch. Als ze een eerste jaars was geweest was ze wellicht geplet onder het boek. Een feit dat nu dan wel niet het geval was, maar toch nog steeds grappig. "Meneer Aidan! Kunt u uw staf heel snel wegstoppen en uw gekwetter voor u houden? Dit is nog steeds een bibliotheek" Sprak een van de huisgeesten die toevallig voorbij kwam zweven. Geirriteert hield hij zijn mond en kijkt naar het meisje dat hij met het boek had geraakt. |
![]() |
|
| Abigail Jonsen | Mar 11 2012, 02:32 PM Post #4 |
![]()
|
Abigail moest best lachen om zijn gezicht want het zag er niet uit. Ze was gelukkig niet de enige die het was opgevallen. Ze grinnikte zachtjes maar toch was dit in een stille bibliotheek als deze goed te horen. Logisch want het was een bibliotheek die hoorde stil en rustig te zijn. Ze keek weer in haar boek en las het stukje over elixers. Ze haalde een perkamentrol uit haar tas en schoof deze openen. Vervolgens pakte ze al het schrijfgerei wat ze nodig had en begon ze het stukje over te schrijven op papier. De kenmerken, de ingrediënten en natuurlijk wat ze deden. Het was aardig wat. Ze keek opnieuw naar de jongen die tegen over haar zat en nam deze in zich op. 1,70, bruin haar, olijfkleurige huid. Ze keek vervolgens naar zijn toverstok die kleine rondjes maakte. Ze trok haar wenkbrauw op. Wat was hij aan het doen? Ze draaide zich om toen ze het gekletter van boeken hoorde. Een leerling kon net opzij springen om de boeken te ontwijken. Maar er waren ook boeken die door de lucht vlogen. Abigail volgde ze met haar ogen en keek vervolgens naar de jongen en zijn toverstok. Waarom deed hij dit? Wat was hier zo leuk aan? Had hij het wel door wat hij deed of ging dit gewoon per ongeluk? Ze hoorde iets langs haar oren suizen en vervolgens voelde ze een druk op haar achterhoofd. Oef! Ze raakte door het gewicht van het boek bijna de tafel. Het schilde maar niets. Haar bruine lange haren vielen naar voren. De jongen barsten in lachen uit en Abigail keek met haar fel groene ogen naar de jongen die dit ook veroorzaakt was. Want zij vond dit absoluut niet grappig. Ze stond op en schoof haar stoel naar achteren terwijl de jongen haar aan keek. Ze liep om en ging naast de jongen staan gelukkig zaten ze dicht bij het einde van de tafel. Ze keek hem aan en hield haar hoofd schuin waarna ze glimlachte. Het waren één van haar vaders trekjes. Ze pakte haar inktpotje en goot deze over hem heen. Gelukkig was het geen vol potje maar genoeg voor wraak. Ze zetten het potje naast hem neer en grijnsde lichtjes. 'Nu staan we gelijk,' Zei Abigail op een rustige toon. Haar stem had iets aparts. Ze had een hele zuivere stem, een zangstem kon je het wel noemen al had Abigail een hekel aan zingen. Ze grinnikte lichtjes om het zien van de jongen. Het was best grappig om te zien. |
![]() |
|
| Kilro Aidan | Mar 11 2012, 02:54 PM Post #5 |
![]()
|
Het gepiep van de stoel tegenover hem die naar achterschoof irriteerde Kilro. Maar voor hij het wist droop er een bijna stroperige zwarte vloeistof op zijn hoofd, door zijn halflange haar, en van daar in zijn nek. Het was koud en smerig. Een druppel of 2 baanden zich een weg over zijn gezicht en over zijn uniform. Zijn Donkere ogen stonden neidig en nu stond ook hij op. Hij was een stuk langer dan de vierdejaars huffel en toornde boven haar uit. "Was dit echt nodig?" Hij probeerde rustig te blijven maar als ze het nu zou durven een vuile opmerking te maken zou zijn bloed gaan koken. De brede lach die zijn mond had gevormd enkele seconden eerder tekende nu een uitdrukking van walging. Zijn uniform kregen de huiselfen wel weer schoon, en anders zou er iets voor ze zwaaien. Een ding was zeker en dat was dat de badkamer die avond volledig door hem bezet zou zijn. Kilro zijn haren waren dan wel al donkerbruin maar zwart was niet de kleur die hij prefereerde. "Als je mijn haar liever zwart had gezien had je ook gewoon kunnen vragen of ik het wilde verven of beheksen. Ik ben aardig goed in transfiguratie spreuken. " |
![]() |
|
| Abigail Jonsen | Mar 11 2012, 05:13 PM Post #6 |
![]()
|
Abigail was omgelopen en had een inkt potje over de jongen heen gegooid. Gewoon om wraak te nemen omdat hij haar uitlachte nadat ze een boek tegen haar achterhoofd had gekregen. Wat tevens zijn schuld was. Ze was niet bang voor de jongen. Ze wou gewoon wraak op dit moment. Ze was niet dat lieve huffeltje die iedereen dacht dat ze was. Ze kwam op voor haar rechten. Vergeleken met andere was Abigail niet zo vergevingsgezind. Met een simpele sorry kon je niet veel bij haar goed maken. En aangezien ze een hekel had aan leerlingen die dachten dat ze beter waren dan haar omdat ze in een andere afdeling zaten nam ze wraak op het gene wat hij haar had aangedaan. Dat zoiets per ongeluk gebeurd, ja. Daar kon ze wel mee leven maar ze stond het niet toe dat hij haar daarom uitlachte. Ze hield het potje ondersteboven en zag hoe de zwarte vloeistof op zijn hoofd kwam en door zijn halflange haren liep. Ze zetten het potje neer en keek hem aan. Een grijns sierde haar gezicht. Ze volgde de twee druppels die over zijn gezicht liepen. ''Nu staan we gelijk,'' Had ze gezegd. Abigail keek toe hoe hij ging staan. Zijn donkere ogen stonden neigend maar die van Abigail fonkelde lichtjes. Misschien wel van plezier of misschien fonkelde ze door het licht dat er op viel. Haar fel groene ogen keken naar zijn gelaatstrekken. Het was wel een grappig gezicht. Want Abigail was een kop kleiner maar ze was niet bang. Nee, waarom zou ze bang zijn voor een jongen die een inkt potje niet eens aan kon. Was hij zo ijdel? Of was hij te trots om te zeggen dat ze gelijk stonden of zijn excuses aan te bieden. Of misschien kon hij er niet tegen dat een huffel hem wat geflikt had. Misschien had hij nu door dat niet iedereen zo liefdevol en anders was dan de andere afdelingen. Ze deed haar armen over elkaar en bleef hem aan kijken. Haar ogen straalde kalmte uit. "Was dit echt nodig?" Zei de jongen die rustig probeerde te blijven. Ze zag dat zijn brede glimlach weg was gevaagd en er tekens ontstonden van walging. Abigail trok haar wenkbrauw op maar grijnsde breed want het was nog steeds een grappig gezicht. ''Als jij het nodig vond een boek tegen me achterhoofd te smijten en vervolgens mij daarom uitlachen. Ja, dan inderdaad.'' Zei ze terwijl ze hem gewoon rustig bleef aan kijken. "Als je mijn haar liever zwart had gezien had je ook gewoon kunnen vragen of ik het wilde verven of beheksen. Ik ben aardig goed in transfiguratie spreuken. " Zei de jongen vervolgens. Abigail bekeek hem even van top tot teen en vervolgens keek ze weer in zijn ogen terwijl ze zei: ''Zwart haar staat je best goed, maar je vroeg er gewoon om..'' Zei Abigail met een lach waarbij heel lichtjes haar spierwitte tanden te zien waren. ''Ik ben geen normale Huffel die het niet erg vind of zomaar excuses aan neemt.'' Vervolgde ze kalm zonder ook maar enige vorm van emotie te tonen, ze was serieus en ze wilde ook dat hij haar serieus nam. ''Ik neem wraak als die gene mij wat geflikt heeft,'' Zei ze dit keer scherp terwijl ze in zijn ogen keek. ''Niet gedacht dat iemand van Huffelpuf niet zo doen, niet waar?'' Zei Abigail eerder scherp dan vragend. ''Jij denkt gewoon net zoals al die andere dat we zielig,zwak en raar zijn en dat we alles wel goed vinden. Dat had je dan mooi fout want ik kom gewoon op voor mezelf. En als je daar problemen mee heb moet je dat nu zeggen..'' Zei Abigail serieus. Ze stopte even met praten en keek hem aan waarna ze weg keek en zachtjes moest lachen. Hij zag er zo echt grappig uit! |
![]() |
|
| Kilro Aidan | Mar 11 2012, 05:33 PM Post #7 |
![]()
|
Kilro zette zich na een paar seconden over zijn walging heen. Het kwam wel weer goed met zijn kapsel en zijn kleren. Extra goed soppen en het liefste meer dan 5 keer, dat was zijn motto. Ook hij hield zich gek genoeg kalm, een grimas kwam op zijn gezicht. "Wraak die zoet zal zijn, ik ben het met je mentaliteit meer dan eens." Begint hij en kijkt haar recht in haar groene ogen aan. De lichtjes in haar ogen vielen hem op. Dit was een pittige tante, en bijna niemand had dat nog ontdekt hier op school, daar was Kilro zeker van. "Ik ga niet mijn excuses aanbieden als je dat soms denkt, niet na jou ink-de-tegenstander-actie. Een duel zou veel en veel te beschaafd zijn. Maar inkt, serieus?" Vervolgt hij zijn woorden. "Ik moet je nageven dat je de eerste bent die een pot inkt over me heen gooit." Kilro was niet heel erg onder de indruk van haar tirade over voor zichzelf opkomen, meer de manier waar ze dat op deed. Oog om oog, tand om tand, een mentaliteit waar hij zelf ook voor stond, al is het handig die soms te ontwijken. "Tenzij je gevorderde magie kent om in mijn hoofd te kunnen komen denk ik niet dat jij kunt zeggen wat ik allemaal wel en niet denk over de Huffels, of welke andere afdeling dan ook. Geloof me, je wilt je niet begeven in mijn hoofd. " Dit klonk als een waarschuwing, toch had hij naast zijn serieuze kant ook iets speels en ondeugends in zijn stem. |
![]() |
|
| Abigail Jonsen | Mar 11 2012, 07:29 PM Post #8 |
![]()
|
Abigail zag de walging verdwijnen terwijl ze hem aan kijk. Haar ogen fonkelde lichtjes terwijl ze hem aan keek. Of het nou van het licht kwam of van plezier bleef een raadsel. Een raadsel die Abigail zelfs niet kon beantwoorden. De jongen hield zich rustig wat best prettig was. Toen er een grimas verscheen op zijn gezicht trok ze haar wenkbrauw op maar zei er verder niets van. "Wraak die zoet zal zijn, ik ben het met je mentaliteit meer dan eens." Sprak de jongen tegen haar. Zijn woorden verbaasde haar lichtjes en ergens was dat even te lezen op haar gezicht maar deze was al weer snel normaal. Haar groene ogen keken hem alleen aan. Nadenkend hoe ze hier het beste op kon reageren. Misschien was niets zeggen beter? ''Vind je?'' Zei ze uiteindelijk ergens nog met een lichte verbazing in haar stem. "Ik ga niet mijn excuses aanbieden als je dat soms denkt, niet na jou ink-de-tegenstander-actie. Een duel zou veel en veel te beschaafd zijn. Maar inkt, serieus?" Vervolgde de jongen zijn woorden. Abigail grinnikte en keek hem daarna weer breed grijnzend aan waarna ze zei: ''Wie zegt dat ik naar excuses verlang?'' Zei Abigail met een brede grijns. ''Begrijp me goed, ik was niet uit op jou excuses. Ik was gewoon uit op wraak en misschien wat plezier. Iets wat ook erg belangrijk is iets wat wij beide denk wel begrijpen.'' Zei Abigail kalm. Ja, zonder een beetje plezier in het leven was het wel erg saai. Zoals hiervoor want het was best saai al die jaren alleen. Ze moest toegeven dat dit gebeuren haar wel een kick gegeven had. "Ik moet je nageven dat je de eerste bent die een pot inkt over me heen gooit." Zei de jongen. Waarop ze ze rustig antwoorden: ''Het was het enige wat dichtbij stond en niet zo erg was dat ik je mooie gezichtje iets erg aan zou doen.'' Zei ze kalm maar eerlijk. Ja, ze moest toegeven de jongen voor haar was niet de lelijkste jongen die ze had gezien hier op Zweinstein. Wat Kilro van haar woorden vond maakte haar niet uit. Ze sprak ze gewoon uit. Eigenlijk voordat ze het wist. Het had haar namelijk al die jaren dwars gezeten hoe mensen over haar afdeling dachten. Net alsof ze te min waren voor de school en dat huffelpuf maar een afdeling was waar overige personen die niet bij de hogere afdelingen hoorde werden gedumpt omdat ze iedereen accepteerde. Belachelijk eigenlijk. Maar ze zei er niets van. Ze was wel tevreden met haar afdeling omdat zij wel wist hoe het zat. "Tenzij je gevorderde magie kent om in mijn hoofd te kunnen komen denk ik niet dat jij kunt zeggen wat ik allemaal wel en niet denk over de Huffels, of welke andere afdeling dan ook. Geloof me, je wilt je niet begeven in mijn hoofd. " Zei de jongen. Zijn stem had iets ondeugends en speels maar het klonk ook als een serieuze waarschuwing. Abigail grijnsde om zijn woorden terwijl haar ogen fonkelde. ''En hoe denkt deze jongeman dan wel over een Huffel als ik..'' Zei ze met speelse klanken in haar stem terwijl een grijns haar gezicht sierde. ''Misschien wil ik me wel begeven in je hoofd...'' Vervolgde ze opnieuw met speelse klanken. |
![]() |
|
| Kilro Aidan | Mar 11 2012, 07:49 PM Post #9 |
![]()
|
De woorden waren makkelijk uit haar zoetgevooisde mond gekomen, hij wist ergens wel dat ze eerlijk was en hij knikte even toen ze het had over het redden van zijn gezicht. Even weifelde de jongeman over het antwoorden op deze phrase. Kilro keek haar aan en ging toen weer zitten, zijn ogen verrieden dat hij haar even van top tot teen in zich opnam. "Hoe attent van je om het denken aan mijn gezichtsbehoud, ik en menig dame zal je dankbaar zijn. Niet dat ik het ooit zou uitspreken, daar ben ik een veel te trots man voor" Hij meende elk woord wat hij zij, toch was er een greintje van zelfspot te bekennen in zijn toon. Ze had hem daarna gevraagd over hoe hij over huffels zoals zij dacht, en gezegt dat ze best wel een kijkje in zijn hoofd wilde nemen. Persoonlijk vond Kilro dit een beetje een vreemd idee. Nog nooit had ook maar iemand in zijn hoofd willen zitten. Voor geen honderd galjoenen niet. Al zijn vreselijke ambities zouden dan aan het licht komen. De verzamelingen, de harem waar hij over droomde. Natuurlijk ook de positie in de familie en het ministerie. Nee, dit meisje had het te hoog in haar bol om ook maar een kijkje te mogen nemen. "Huffels zoals jou? Onvoorspelbaar en brutaal en waarscheinlijk van alle markten thuis. Huffels over het algemeen zijn vaak wispelturig en zonder doel, snel afgeleid." sprak hij. "Maar vertel eens, als je in mijn hoofd zou kunnen kijken, wat zou je dan vinden denk je? Iets wat je pleziert?" |
![]() |
|
| Abigail Jonsen | Mar 11 2012, 08:31 PM Post #10 |
![]()
|
Hij knikte enkel nadat ze gesproken had over het redden van zijn gezicht. Ze hield zich stil en wachtte op een antwoord voordat ze verder zou gaan geven. "Hoe attent van je om het denken aan mijn gezichtsbehoud, ik en menig dame zal je dankbaar zijn. Niet dat ik het ooit zou uitspreken, daar ben ik een veel te trots man voor" Sprak de jongen tegen haar. Abigail keek hem na zijn woorden aan. Haar fel groene ogen straalde kalmte uit terwijl ze sprak: ''Dat vond ik nou ook, het zou zonde zijn als je een meisje tegen het lijf zou lopen en je gezicht zwart was. Nu kun je nog zeggen dat je zwart haar heb.'' Zei ze grijnzend tegen de jongen. En ach, wat maakte het uit om de waarheid te vertellen, hij zou er toch niet iets uit kunnen halen. ''Maar soms moet je je trots inslikken voor iets wat je graag wil bereiken.'' Zei Abigail kalm terwijl Kilro ging zitten en haar van top tot teen bekeek en haar in zich op nam. Maar buiten het uiterlijk en de woorden die ze had gesproken wist hij niets over haar. Misschien was dat wel beter. Maar misschien was een naam wel zo prettig. Maar dat kwam vanzelf wel. Abigail vervolgde na zijn speelse ondeugende woorden met een paar flirterige opmerkingen. Maar dat maakte haar niet veel uit want het maakte hem vrij weinig uit. Dat had ze al gezien. Of hij moest heel goed kunnen acteren. Ze vroeg aan hem hoe hij een Huffel als zij dan wel zag en dat antwoord luiden: "Huffels zoals jou? Onvoorspelbaar en brutaal en waarscheinlijk van alle markten thuis. Huffels over het algemeen zijn vaak wispelturig en zonder doel, snel afgeleid." Abigail trok haar wenkbrauw op toen hij was uitgesproken. Ze schoof een stukje van haar lok achter haar oor waarna ze hem weer aan keek. ''Als ik jou algemene kennis van Huffelpuf zou moeten volgen dan zou ik hier allang niet meer staan. Dan zou ik wel naar buiten staren. Ik heb verschillende doelen dus dat klopt al niet. Misschien heb je gelijk over mijn brutaliteit maar je moet me kennen wil je weten wat ik doe in welke situatie.'' Zei ze kalm. ''Je algemene kennis over leerlingen hier op school kan echter wel iets beter. Want ik weet nu al van jou dat je een trots man ben, beschermend over je eigen gedachten, op vrouwen valt en dat je of een flirterig type ben of gewoon van een spelletje houd. Daarbij kom je op voor je rechten en word je nijdig als je iets niet verwacht en toch gebeurd. Klopt dat of niet?'' Zei Abigail kalm terwijl ze toe keek hoe de jongen zat in zijn stoel. Haar ogen fonkelde nog lichtjes na terwijl hij vervolgens vroeg: "Maar vertel eens, als je in mijn hoofd zou kunnen kijken, wat zou je dan vinden denk je? Iets wat je pleziert?" Abigail keek hem kalm aan. ''Misschien niet, maar daar zul je ook niet veel van vinden in mijn gedachten.'' Zei ze rustig. ''Ik denk dat ik al jou plannen vind over hoe je een vrouw kunt veroveren of misschien de dingen vind uit je verleden die niemand wil weten. Veel plezier zou ik er niet aan hebben. Liefde en leed zijn namelijk de zelfde dingen als je goed na denkt. De enige die je lief heb zullen je kunnen laten lijden...'' Vervolgde ze. ''Ik hoef niet de gene te zijn die weet welk persoon jou volledig aandacht trekt in gedachten en je later denkt een relatie mee aan te gaan..'' Zei Abigail als laatste. Ze keek even naar het inkt potje dat op tafel stond en richten zich vervolgens weer naar Kilro. ''Ik weet van welke afdeling je bent maar wie ben jijzelf?'' Zei Abigail kalm terwijl ze hem aan keek. |
![]() |
|
| Kilro Aidan | Mar 11 2012, 09:23 PM Post #11 |
![]()
|
Rake woorden kwamen er uit haar kleine mondje, dat was iets dat zeker was. "Zeer observerend" Merkte Kilro op en slaat zijn notitie boek dicht die op de tafel lag voor dat er druppels inkt in zouden vallen als hij er boven zou hangen. Het irriteerde hem mateloos dat hij blijkbaar zo makkelijk te lezen was door een meisje dat hem nog redelijk vreemd was. Het interigeerde hem tegeleikertijd dat het zo was. "Jij spreekt van dingen die je naar alle waarschijnlijkheid nog niet zult weten, liefde en leiden. Hoe oud ben je? Veertien? Waar heb jij je wijsheden vandaan? Geen zorgen over mijn verleden, ik heb nog niemand omgelegd" Dit was ietwat uitdagend en hij knipoogt. Of dit een dwangneurose was of een gecontroleerde flirt zou niemand ooit weten. Alleen dat hij het niet kon laten gevolgt door een brede glimlach. Ookal was hij redelijk goed te lezen, wat was gebleken, huisde er toch nog iets duisters en onvoorspelbaars in de ogen van de vijftienjarige raaf. "...wie ben jij zelf?" Had het meisje met de sprankelende ogen gevraagd. Kilro grinnikt en krabt zichzelf bijna achterop zijn hoofd als hij zich bedenkt anders zwarte handen te hebben. Hij steekt zijn hand daarom maar haar richting uit. "Kilro Aidan,vijfde jaars Ravenklauw en hoe mag jij dan wel heten?" |
![]() |
|
| Abigail Jonsen | Mar 11 2012, 09:52 PM Post #12 |
![]()
|
Haar ogen volgde alles wat hij deed. Ze volgde hoe zijn lippen de woorden vormde. Ja, ze nam alles in zich op. "Zeer observerend" Merkte de jongen dan ook op. Haar lippen vormde een prachtige glimlach waarbij haar tanden lichtjes te zien waren. Ze waren wit net alsof ze net gebleekt waren. Ze zag hoe hij een boekje dicht sloeg en haar vervolgens weer aan keek. Abigail vervolgde haar verhaal maar stopte even toen ze door kreeg dat Kilro er iets op wou zeggen. "Jij spreekt van dingen die je naar alle waarschijnlijkheid nog niet zult weten, liefde en leiden. Hoe oud ben je? Veertien? Waar heb jij je wijsheden vandaan? Geen zorgen over mijn verleden, ik heb nog niemand omgelegd" Abigails glimlach verdween na deze woorden. Haar ogen stopte met fonkelen en werden donker. Abigail ogen waren als een open boek als je haar ogen wist te lezen zou je alles over haar weten. Ze zag dat hij knipoogde en de duisternis van haar ogen viel weer weg. Door zijn brede glimlach begonnen ze weer lichtjes te fonkelen. Ze verplaatste zich en leunde naar voren. Ze legde één van haar handen op tafel terwijl ze naar hem toe boog. ''Ik heb meer mee gemaakt tijdens mijn jaren hier dan jij denkt...'' Zei Abigail mysterieus. Ja, grote geheimen zaten verborgen in haar verleden. Haar leed was de leed van haar familie. De leed die haar familie haar aan deed. Ze werd beschouwd als een banneling in de familie en dat zou altijd zo blijven volgens haar vader tenzij zij het tegendeel echt zou bewijzen. Haar ogen waren donker geweest terwijl ze had gesproken. ''Mijn familie is mijn liefde en mijn leed, vrienden heb ik niet. Ik ben afgezonderd een banneling. Ik weet waar ik over praat als ik het heb over leed, heer Aidan..'' Zei Abigail rustig. Langzaam kwam ze weer overeind en vond de twinkeling in haar ogen weer terug. Ze hield haar hoofd schuin voor heel even en keek hem vervolgens recht in zijn ogen aan. ''Je bent zeer aantrekkelijk maar achter elk knap gezichtje en aantrekkingskracht zit iets waar geen mens weet van heeft en soms is het beter deze voor je te houden...'' Zei Abigail eerlijk waarna ze glimlachte. Haar glimlach was vriendelijk, haast verleidelijk te noemen. Ze vroeg wie hij was terwijl haar ogen nog twinkelde. De jongen grinnikte en kon zich nog maar net tegen houden om geen vieze inkt handen te krijgen. Ze zag hoe hij zijn hand uitstak en pakte deze vervolgens aan. Ze voelde de druk van zijn hand om die van haar. Een stevige handdruk. "Kilro Aidan,vijfde jaars Ravenklauw en hoe mag jij dan wel heten?" Vroeg de jongen die schijnbaar Kilro heten. ''Kilro? Een aparte naam, maar zeer mooi. Daar mag je wel trots op zijn.' Zei Abigail waarna ze hem een lichte knipoog gaf. ''Mijn naam is Abigail Jonsen, vierdejaars Huffelpuf.'' Zei ze vriendelijk tegen Kilro. Ze begon die jongen wel te mogen, misschien zelfs wel leuk te vinden maar al zou ze hem leuk vinden. Kans maken bij een jongen als jij die meer meisjes had die duidelijk voor hem vielen had ze niet echt. Het was een kans op de 1 of duizend. Zo zou ze het moeten zien. Want zelfs in deze ruimte was de jongen duidelijk opgevallen door meerdere meisjes. Ze trok haar hand voorzichtig terug en keek hem glimlachend aan. ''Flirt je altijd met meisjes die je net kent of heb je geen idee dat je doet?'' Zei Abigail met een glimlach. |
![]() |
|
| Kilro Aidan | Mar 11 2012, 10:13 PM Post #13 |
![]()
|
De pijn die ze als banneling had gevoelt daar wist de jongen helemaal niets van, het afdankertje zijn was niet iets wat hij ooit had ervaren en waarscheinlijk moest hij daar erg blij mee zijn. Kilro merkte dat ze graag hapte op elke opmerking die hij plaatste, een veneinig klein meisje dat was ze zeker en niet op haar mondje gevallen. "Abigail, mooie naam, betekend het niet iets als "vaders vreugde" ? " ''Flirt je altijd met meisjes die je net kent of heb je geen idee dat je doet?'' Had het meisje dat blijkbaar Abigail heette gevraagd. Er kwam een nonchalance over hem heen en hij ging iets naar achteren zitten. Hij kneep van plezier iets met zijn ogen en aarzelt niet met antwoord geven. "Alleen als ze knap zijn" Hij knipoogt nogmaals. Ogen brandden in zijn huid en hij kijkt heel even om zich heen. Een paar meisjes uit andere klassen keken met het schaamrood op hun kaken snel terug in hun boeken. Kilro was zich er zeer zeker van bewust dat hij niet de lelijkste jongen was uit zijn klas en gebruikte dit graag in zijn voordeel. Toch liet hij zich niet heel gemakkelijk binden aan de velen gewillige meisjes. Wat had het kat en muisspelletje voor zin als hij te snel zou winnen? Toch zou het ook een nadeel kunnen zijn, er waren genoeg mensen die hem van tijd tot tijd zijn nek wilden omdraaien, puur voor het feit dat zijn ego niet altijd in de ruimte zou passen. |
![]() |
|
| Abigail Jonsen | Mar 11 2012, 10:44 PM Post #14 |
![]()
|
Abigail had veel leed gehad, vele brieven. Brul brieven wel te verstaan. De eerste zomer thuis was een hel voor het meisje geworden. Ze had vreselijke dingen gezien en veel gehuild. Maar dat was nu allemaal voorbij. Ze zou nooit meer een traan laten vloeien om dit feit. De haat van haar vader en zus viel haar zwaar. De pijn van haar moeder en Lia waren het ergste wat ze had gezien. Maar daar deed ze nu niets meer mee. Ze droomde nog regelmatig over de voorgevallen en werd vaak wakker, maar nooit meer zou ze ook maar een traan laten vloeien. "Abigail, mooie naam, betekend het niet iets als "vaders vreugde" ? " Zei Kilro. Abigail die hem al die tijd had aan keken, keek nu weg en keek naar haar boeken aan de andere kant. ''Ik was mijn vaders vreugde, maar nu betekenen ik niets meer voor hem. Al zou ik worden gedood door een trol of een draak terwijl ik dapper had gevochten. Hij zou zo over me heen stappen alsof ik niet eens meer besta.'' Zei Abigail. ''Mijn plek op de familie muur is verschroeid..'' Zei ze eerlijk waarna ze hem weer aan keek. ''Maar ik kan prima voor mezelf zorgen en hoef geen medelijden van iemand.'' Vervolgde ze kalm. Haar ogen waren gestopt met fonkelen. Het duurde een paar seconde voordat ze zich weer had opgepakt en haar ogen weer twinkelde. ''Flirt je altijd met meisjes die je net kent of heb je geen idee dat je doet?' Was de vraag die ze stelde aan de jongen die Kilro heten. Ze keek hoe hij naar achteren leunde en kneep even zijn ogen. "Alleen als ze knap zijn" Zei hij vervolgens waarna hij knipoogde. Abigail keek even weg, weg naar de grond en glimlachte haast verlegen. Ze keek vervolgens weer op en zag dat hij rond keek naar de meisjes die haar al eerder waren opgevallen. Abigail kreeg een brede grijns op haar gezicht en boog iets naar voren. Haar vingers schoven langzaam onder zijn kin waarna ze hem dwong haar aan te kijken. Haar ogen fonkelde terwijl ze hem recht aan keek. Ze boog iets dichterbij zodat hun neuzen elkaar bijna raakte maar voordat hun lippen elkaar zouden kunnen raken ging ze naar rechts zodat haar gezicht naast die van hem bevond. Ze fluisterde verleidelijke en teder in zijn oor: ''Ik raad het je aan om alleen te flirten met de gene die je echter wil, Kilro.'' Ze keek even naar de haast boze meisjes maar reageerde niet. ''Je wilt echter niet iemand achter je aan krijgen die meer van je verlangd dan jij van haar..'' Zei Abigail. Ze trok zich weer terug maar ze bleef nog even gebogen staan. Ze keek hem recht in zijn ogen aan proberend te achter halen wat hij dacht. Na een paar secondes ging ze weer recht staan en keek ze hem aan. |
![]() |
|
| Kilro Aidan | Mar 12 2012, 11:54 AM Post #15 |
![]()
|
Het zou niet de eerste keer zijn geweest dat Kilro meisjes achter zich aan had gehad, vaak waren ze lastig en wilden ze een relatie terwijl hij inderdaad alleen een flirt of een avondtuurtje zocht. Sinds hij had ontdekt dat hij best knap was en er zeker meisjes geïnteresseerd in hem waren maakte hij graag gebruik van de situatie die het creëerde. Abigail had misschien wel geleik als het ging over alleen te flirten met meisjes die hij echt wilde hebben. Het flirtspelletje was echter te leuk om te laten. Toen haar vingers zijn kin hadden geraakt kon hij niks anders doen dan grijnzen. Haar aanraking was warm geweest en hij kon haar adem in zijn nek voelen als ze sprak met haar zoetgevooisde stem. Zo dichtbij als ze nu stond keken er jaloerse meisjes hun kant op. Hij wiebelt iets met zijn wenkbrauwen, lekker puh, dacht hij. Natuurlijk had hij Abigail nog maar net leren kennen en hij was zeker niet verlieft op haar. Al was ze een zeer interessant figuur wiens schoonheid niet te ontkennen viel. Zou hij ooit met een Huffel thuis kunnen komen? Dat was een tweifelgeval, al was het altijd nog beter dan een Griffoendor. Met zijn duim streelt hij even haar wang "Hoe weet jij hoe of wat ik zou willen? Wat wil je zelf?" Hij sprak met een donkere ondertoon. Hij legde zelfverzekerd zijn linkerhand op haar achterwerk om haar uit te testen. Wat zou ze hier op doen? Een klap voor zijn harses wellicht? Het was ongepast maar zeer vermakelijk. |
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
|
|
| Go to Next Page | |
| « Previous Topic · Oude Bibliotheek · Next Topic » |









1:49 AM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners