Welcome Guest
[Log In]
[Register]

011

022

004

014
| The First Party; Chelseas jaarlijke feest, bigger than ever! | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Nov 9 2010, 01:31 AM (201 Views) | |
| Chelsea Wright | Nov 9 2010, 01:31 AM Post #1 |
![]() ![]()
|
Het was tijd voor Chelseas feestje dat ze ieder jaar gaf in het begin van het jaar. Het hele gebouw was door hardwerkende huiselfen versierd onder hun laatste lesuur. Plots was alles felroze en felgroen, Chelseas lievelingskleuren. Natuurlijk wist ze dat er genoeg leerlingen waren die een hekel hadden aan die kleuren, maar niemand zou daar wat van durven zeggen. Dat was het voordeel aan haar zijn. Je kon doen en laten wat je wilde, er was toch niemand die er wat aan deed. Nu ja, binnen bepaalde perken natuurlijk. Zelf bevond ze zich op dit moment in de Grote Zaal, die tevens prachtig versierd was in verschillende tinten roze en groen. De oppertafel was veranderd in een groots banket (er was immers geen avondmaal geweest voor haar feestje, kwestie van iedereen hierheen krijgen), terwijl er langs de zijmuren twee lange bars gemaakt waren. Achter de toog stonden aan beide zijdes knappe, keurig in het donkerroze gekleedde obers. Ook doorheen de zaal zouden straks obers gaan wandelen, sommigen met hapjes vast, sommigen met glazen of flessen, sommigen gewoon bezig met het verzamelen van lege glazen. Van Ashley had ze duidelijk geen geld moeten besparen (en de rest van de schoolhoofden wist duidelijk ook niets van de grootse plannen). Zelf vond ze de grote dansvloer in het midden het mooiste. Het leek wel een reusachtige, zachtjes lichtgevende spiegel. Daardoor leek hij wel te glad om op te dansen, maar hij was uiteraard uitgerust met alle mogelijke anti-slip en -val bezweringen die Loulou, haar party planner, kon bedenken. Verder stonden er nog een aantal tafeltjes met stoelen bij rond de dansvloer, voor degenen die niet zo veel zin hadden om te dansen. Natuurlijk was dat niet alles, aangezien ze bijna het hele kasteel had mogen gebruiken. Zo waren er enkele klaslokalen voorzien met gewoon kussens op de grond, furry behangpapier en partyspellen. De dichtstbijzijnde daarvan was er één waar je kon komen als je door de deur achter de Oppertafel ging. Om daar binnen te kunnen, moest je echter minstens in het vierde jaar zitten. Anders kon je er gewoon niet door. Hij was ervoor behekst en voor de zekerheid had ze er ook een bewaker langs gezet, een gorilla wiens geheugen nu magisch aangevuld was met beelden van alle studenten van Zweinstein. Ten slotte had je nog het terrein, dat natuurlijk niet als enige ongemoeid was gelaten. De hele tuinen waren versierd met lichtjes en sierlijke bankjes, plus er stonden plots veel meer struikjes verspreid over het terrein. Er was ook een verwarmd zwembad bijgekomen (“Magico's Magische Uitklapbad.”), compleet met duikplank en glijbanen. Aan de kant waren er kleedhokjes met een voorraad bikini's, badpakken en zwembroeken voor wie zijn zwemkledij niet wilde gaan halen. Om eerlijk te zijn wist ze zelf niet wat er verder nog te vinden was in het kasteel. Ashley had iets gezegd van een sauna – Chelsea was er zeker van dat ze die gewoon voor zichzelf had neergepland – en Loulou had gezegd dat ze ging proberen een jacuzzi te regelen. Oh, wacht, die stond in een hoek van de Grote Zaal. Gevonden. Het kon echter goed zijn dat er nog een hoop dingen verborgen waren in het grote kasteel, waar zij zelfs nog niet van had gehoord. Dat was tegelijk een zegen en een vloek, die samen met een party planner kwam. Terwijl Chelsea zat te wachten, babbelde ze met de eerste die was binnen gekomen. Het was een naamloze zesdejaars waar ze gewoonlijk nooit mee praatte. Het verhaal ging rond dat hij in zijn eerste jaar had overgegeven op een leraar. Terwijl ze schichtige blikken op de deur wierp, was ze dan ook voornamelijk bezig met zichzelf te bestuderen in de spiegelvloer. Ze was dol op de felroze jurk van Sherri Hill. Eerst had ze hem iets minder gevonden, omdat er oorspronkelijk wat kant op hing, maar ze waren in de winkel zo lief geweest de kant er af te halen, zodat ze nu een effen roze jurkje had. Precies wat ze wilde! Ook gleed haar blik eens naar de sereen glimlachende obers achter de bars. Ze hadden de opdracht gekregen in ieder drankje dat ze uitdeelden een klein scheutje Punch-Punch te doen. (Voor wie het niet kent: Punch-Punch is een brouwsel dat Tovertweelings Topfopshop verkoopt. Het is bedoeld om een drankje een hoger alcoholisch gehalte te geven (met de bedoeling dat je er dus dronken van wordt) zonder dat dit opvalt. Punch-Punch neemt de kleur, geur en smaak van het drankje waar het inzit over.) Chelsea hoopte een paar geheimpjes uit haar zatte medeleerlingen te krijgen. Eindelijk was daar haar eerste gast na mister Braak! “HAAAAAAI!!!” OOC: Dit is dus haar jurk, maar dan dus zonder dat wit eraan. Natuurlijk heb ik toestemming van Ashley, die erg koppig is geweest en zonder enig medeweten van de andere docenten of schoolhoofden haar zin heeft doorgedreven XD Ik hoop dat iedereen komt naar de coole versie van het Openingsfeest. Zoals je ziet kan je dus trouwens ook overal topics openen, verwijzend naar verschillende locaties. Natuurlijk kan je op verschillende locaties zijn op verschillende momenten van de avond, dus voel je vrij om overal heen te gaan! Veel plezier! |
![]() | |
![]() |
|
| Kitamura Isako | Nov 12 2010, 03:28 PM Post #2 |
![]() ![]()
|
Kitamura huppelde door het schoolgebouw. Sommige leerlingen keken haar vreemd na, zeker aangezien ze anders altijd met een norse blik door de gangen slenterde. Vanavond was echter het feestje van het mooie meisje en Kitamura was vast van plan haar vanavond voor zich te winnen. Daarom had ze zich ook extra zorgvuldig gekleed, in een outfit waarvan ze dacht dat Chelsea hem ook wel mooi zou vinden. Kort gezegd droeg ze dus een outfit met een gezonde portie roze. Die outfit bestond uit een kort geruit roze rokje met zwarte tule onder, met erboven een wit doorzichtig hemdje en een zwart leren topje zonder bandjes (dat eroverheen ging). Ze had doodgewone zwarte schoenen aan met losse roze met zwarte sokken tot net onder haar knie. Om haar hals droeg ze een dun leren bandje met een zilveren kruis. Haar haren had ze voor de gelegenheid in twee staarten hoog bovenop de zijkant van haar hoofd gedaan, vastgemaakt samen met nephaarstukjes zodat ze wilde, volumineuze staarten had die tot net voorbij haar schouders vielen. Misschien was het toch nog een beetje te punkerig voor Chelsea, maar ze had geen feestelijke preppy kleding meegenomen. Aan de zaal aangekomen nam ze een moment om rustig te worden. Als ze zo overenthousiast was als nu, viel ze wel vaker jongens aan. Dat leek haar nu geen goed idee, de mensen die naar dit feestje kwamen, waren immers Chelsea haar vrienden. Ook de jongens. Bah. Eerst moest ze dus een klein beetje vriendelijk doen tegen iedereen om Chelsea heen, tot ze haar eindelijk apart kon krijgen. Op dat moment zou ze haar slag slaan. Met een brede glimlach wandelde ze de zaal in, om verbaasd te merken dat ze één van de eersten was. Ze was zeker vijf minuten later als het beginuur! Hoe kon het dan dat er nog niemand was? Was de rest nòg later?!? “HAAAAAAI” Blijkbaar was Chelsea erg blij haar te zien, want ze kwam superenthousiast naar haar toegelopen. Ze hadden nog niet eens gepraat! Nu ja, je zou Kit niet horen klagen. “Konnichiwaaaa!” Nog enthousiaster liep Kit naar Chelsea toe en sprong bovenop haar om haar te knuffelen. Ze viel achterover, waarna Kit op haar bleef zitten met één been aan iedere kant. “Oai-deki-te ureshii-desu! Ogenki desu-ka? Je jurkje is zooo kawaii!”* Stralend keek ze in het gezicht van Chelsea, zich er niet van bewust dat deze het waarschijnlijk niet zo leuk vond dat ze bovenop haar zat. Dit feestje werd super! OOC: GM met toestemming. Vertaling van haar geratel: Haaaaai! Ik ben zo blij je te zien! Hoe gaat het ermee? Je jurkje is zooo schattig!” Ik ken trouwens geen Japans, ik leer het gewoon een beetje in zelfstudie. Als er dus fouten in zitten: Gomenasai! |
| |
![]() |
|
| Ace Ashdown | Nov 13 2010, 08:47 PM Post #3 |
![]()
Playboy in een rood donzig jasje
![]()
|
In gewone kleding liep Ace door het kasteel rond. Hij was uitgenodigd voor Chelsea's geweldig-hip-coole-uber-vet-super openingsfeest. De griffoendoor wist zeker dat ze er iets groots van ging maken. Zo was ze gewoon. Ace liep dus de trap af richting de grote zaal, waar Chelsea waarschijnlijk zou zijn. Hij vroeg zich af precies hoe groot het feest zou zijn, en wat er allemaal te doen zou zijn. Eten was er natuurlijk. Waarschijnlijk was er ook wel muziek, een feest zonder muziek is geen feest. De rest hing natuurlijk af van Chelsea's fantasie. Ace was het ook al opgevallen dat het kasteel redelijk roze en groen was gemaakt, waaruit je kon zien dat degene die dit feest had georganiseerd (Chelsea) groen en roze boven elke andere kleur prefereerde. En nu stond hij dus voor de deur van de grote zaal. Wat zou er achter schuilen? Wat voor gekke dingen had ze kunnen bedenken om dit feest beter te maken? Er was maar één manier om daar achter te komen! Snel duwde Ace de deur open en liep met zijn standaard glimlach naar binnen. Dus dit was hoe ze de grote zaal had ingericht huh? Zag er goed uit, op het roze na dan. De jongen liep naar Chelsea en Kitamura toe. Hij hoorde Kitamura nog wat zeggen in het japans, waarvan hij alleen het eerste woord kon verstaan. Het aziatische meisje zat boven op haar mede-zwadderaar. Ace zijn rechter wenkbrauw ging lichtjes omhoog, maar begroette beide zwadderaars toen met een glimlach. "Hey Chels, Kitamura. Dus wat is er allemaal te doen op het feest, Chels?" zei hij, terwijl hij zijn hand uitstak naar Chelsea om haar weer overeind te helpen, onder de duivelse klauwen van het Kitamura-vrouwen-eet monster vandaan. |
|
It'll all work out somehow. No fear. No distractions. The ability to let that which does not matter truly slide. Ace Ashdown | |
![]() |
|
| Rain Mckane | Nov 13 2010, 09:23 PM Post #4 |
![]() ![]()
|
Het was een nieuw schooljaar en nu was het de beurt aan Chelsea’s befaamde feest. Rain was nooit zo weg van alle feesten maar het meeste haatte ze het feest van Chelsea. Alles moest dan om haar draaien en dat maakte haar altijd weer populairder. Rain liep door de gangen die nu ineens roze en groen waren versierd. Ze keek even rond en hoopte vurig dat de leerlingenkamer niet versierd was. Die moest blauw blijven! Gelukkig was de leerlingenkamer gewoon blauw en er was niets veranderd. Ook al hield het derdejaars meisje niet van feesten, ze hield er wel van om zich mooi te maken. Niet dat ze dat niet was. Deze keer koos ze voor een jurk die in een beetje in de Japanse lolita stijl was. Aan haar voeten zaten zwarte hakken, met een klein schattig hakje. Misschien ging Rain nog wel dansen en dat kon ze absoluut niet op stiletto’s of op haar gespenlaarzen. Voor de verandering deed het meisje haar haren ook nog eens los met een paarse haarband. Een beetje verlegen keek de derdejaars in de spiegel en voelde zich bijna een nieuw mens. Nooit in haar hele leven had ze een haarband ingedaan, omdat haar staartjes veel makkelijker waren om in bedwang te houden. Ze kamde nog even haar blonde haren tot ze een glimmende glans kregen en deed toen wat simpele make-up op. Toen ze eindelijk weer het resultaat in de spiegel zag, voelde ze haar hart in haar keel kloppen. Het was nog zo vroeg. Ze durfde niet te gaan maar ze had ook geen zin om zinloos door de leerlingenkamer te struinen. Vlug gaf de Ravenklauwer haar poes nog een paar aaien over haar bol en verliet toen de leerlingenkamer van haar afdeling. Heel langzaam liep het meisje naar de grote zaal. Ze hoopte dat er al veel mensen waren zodat ze ongemerkt op een stoel de dansende mensen kon aanschouwen. Het meisje zag Ace nog naar binnen gaan en hoorde een paar stemmen. Helaas waren er dus niet veel mensen en moest Rain toch met Chelsea praten. Nog langzamer liep het meisje naar de openstaande deur en keek om het hoekje. Er waren pas drie mensen! (Rain telde de stille 6de jaars niet mee). Rain ging tegen de muur staan en haalde diep adem. Haar hoofd werd automatisch rood toen ze naar binnen liep. Niet omdat er toevallig leuke jongens waren maar omdat ze zich zo bekeken voelde. Rain schuifelde naar het enige groepje in de zaal. Ze maakte een gespeelde glimlach, omdat ze doodnerveus was. ‘ Hoi iedereen!’ Haar stem klonk opgewekt en vrolijk. Iets wat Rain niet had verwacht. Meestal was het een zachte stem die alles over haar karakter zei. Was ze soms aan het veranderen? Edited by Rain Mckane, Nov 13 2010, 09:24 PM.
|
|
I can't live by pretending everything's okay. What was it that was stolen from me? Rain | |
![]() |
|
| Chelsea Wright | Nov 14 2010, 03:28 PM Post #5 |
![]() ![]()
|
Plots lag Chelsea op de grond. Ze was er niet honderd procent zeker van hoe dat was gebeurd, maar ze wist wel zeker dat het iets te maken had met de gekke Japanse die nu bovenop haar zat. Of was ze Chinees? Om eerlijk te zijn had ze nooit het verschil gezien. Ze hadden gewoon allemaal die gekke huidskleur en spleetogen. Verder was er eigenlijk nooit veel verschil tussen ze te zien (volgens Chelsea dan). De enige reden waarom ze haar tot Japans had gedoopt, was dan ook omdat ze had gehoord dat Japanners zo gek als een achterdeur waren en dat was dit exemplaar zeker. Wie ging er nu bovenop iemand in één of ander taaltje zitten ratelen? “Owadekitejoereshideswokenkidesoeka? Je jurkje is zooo kawaii!” kwam er uit de mond van het meisje, of dat was toch wat Chelsea hoorde. Het meisje leek nog nooit van interpunctie gehoord te hebben, noch van nederlands(/engels?). “Eh – sorry? Daar heb ik helemaal niets van begrepen.” Verbaasd merkte Chelsea dat zij dat zei. “En wil je alsjeblieft van me af gaan?” Ondertussen was Ace binnengekomen. Deze vroeg haar wat er te doen was op haar feest – waarop zij wou antwoorden dat één van de hoofdattracties het enthousiaste Japanse op-je-zit-meisje was – maar was toen toch zo vriendelijk een hand uit te steken om haar recht te helpen. Kitamura sprong snel van haar af en riep met een buiging “Gomenasai!”, waardoor Chelsea weer recht kon komen met de hulp van Ace. “Je kijkt maar rond, Ace,” grijnsde Chelsea naar hem. “Buiten is er een verwarmd zwembad, er zijn een hoop gewone loungekamertjes, met een paar spelletjes klaar liggen om in groep te spelen – een waarheid, durven of doen kaartenset en dergelijke – er is geloof ik ook een sauna, en er zal nog wel een hoop te vinden zijn. Alleen Loulou weet eigenlijk wat er allemaal is.” Haar blik gleed weer naar Kitamura. “En wat zei jij nu zojuist?” Voor Kit kon antwoorden, stond Rain echter plots bij hen. “Hallo, iedereen!” begroette ze hen, haar stem klonk opgewekt. Chelsea kon zich er maar net van weerhouden haar ogen tot dodelijke spleetjes te trekken en zette in plaats daarvan een gespeelde glimlach op. En de oscar voor de vrouwelijke hoofdrol gaat naar... (Jep, in haar hoofd was zij de hoofdrolspeelster én verdiende ze een oscar!) “Hoi, Rain! Waarom verdween je pas zo plots?” Natuurlijk doelde ze op hun ietsje in de bibliotheek. Nadat Chelsea Ace had gekust, was ze plots gaan lopen. Natuurlijk had het meisje verwacht dat Ace en zij volop bezig waren hun tot dan onopgemerkte liefde te ontdekken. Was het maar waar, verdorie. Ace voelde ongeveer even veel voor haar als voor zijn Clabbert. Niet dat Rain dat hoefde te weten. “Ace en ik vroegen ons af waar je zo plots heen ging. Niet waar, Ace?” Vriendschappelijk porde ze Ace om hem aan te zetten mee te doen in het gesprek, waarna ze een beetje tegen hem aan leunde. Het zag er allemaal gewoon vriendschappelijk uit voor wie een EQ van 0 had (Ace) of wie niets wist van wat er tussen hun twee was gebeurd of wie het niets kon schelen (bijna al de rest), maar voor iemand die zelf stiekem gevoelens had voor Ace én dacht dat er wat aan de hand was tussen hun twee (Rain) zag het er zo bezitterig uit als het eigenlijk was. Of dat was toch in ieder geval Chelseas bedoeling. Hij was van haar, en van niemand anders! Maar ze was niet verliefd. Natuurlijk, schatje, we beweren toch ook niets anders? Edited by Chelsea Wright, Nov 14 2010, 03:28 PM.
|
![]() | |
![]() |
|
| Kitamura Isako | Nov 14 2010, 04:45 PM Post #6 |
![]() ![]()
|
Chelsea verstond blijkbaar geen woord van wat Kit zei, want ze bekeek haar alsof ze het in Keulen hoorde donderen. Ze zag er zo schattig uit met die blonde uitdrukking op haar gezicht dat Kit haar eigenlijk helemaal stevig wilde vast grijpen en zo het hele feestje lang blijven liggen. Jammer genoeg was Chelsea het daar blijkbaar niet mee eens, want die vroeg haar om van haar af te gaan. Ahw, ze zat net zo lekker! Toen die vervelende Griffoendor die de hele tijd rond Chelsea hing ook nog eens opdaagde en het blijkbaar ook maar vreemd vond dat ze daar zat, sprong ze dan maar recht. “Gomenasai!” zei ze snel terwijl ze een buiginkje maakte met haar handen in haar schoot. Eigenlijk speet het haar helemaal niet, maar ze zou het zo te zien wel moeten. Terwijl Chelsea weer opstond, werden Kit haar ogen naar Chelseas benen getrokken. Toen ze haar omver had gesprongen, was Chelseas rok blijkbaar een beetje omhoog gekropen, en aangezien die al kort was uit zichzelf, was die nu eigenlijk een beetje té kort. Kit kreeg dan ook bijna een bloedneus zoals die gekke jongens in anime's dankzij een royaal uitzicht op het lichtroze slipje wat zich normaal onder die rok bevond. Zo gauw ze weer rechtop was, viel de rok echter vanzelf weer goed. Jammer. Chelsea was bezig over een hoop activiteiten, waarvan de één nog interessanter klonk dan de andere. Waarheid Durven of Doen had potentieel, zwemmen betekende Chelsea in bikini en een sauna misschien wel Chelsea met alleen een handdoek (die natuurlijk altijd “per ongeluk” kon verdwijnen. Ze kon bijna niet wachten tot de activiteiten. Alleen moest ze eerst van de jongen zien af te raken. Terwijl de rest praatte – ondertussen was er nog een meisje bij gekomen – dacht Kit na over de opties om Ace te dumpen. Een verdwijnkast had ze niet, een spreuk was te opvallend, hem gewoon in stukjes hakken te luguber, hem wat wijsmaken te moeilijk. Oehw, het nieuwe meisje had een leuk jurkje aan! “Jouw jurkje is ook kawaii!” was dan ook haar volgende bemoeienis in het gesprek. “Laten we wat gaan doen! Laten we gaan zwemmen of gaan Waarheid, Durven of Doen spelen of gaan sauna'tje doen!” Enthousiast keek ze de twee andere meisjes aan en deed haar best absoluut niet naar de kerel te kijken, behalve om hem kwaad aan te kijken. Onbewust hupste ze een beetje op en neer. |
| |
![]() |
|
| Ace Ashdown | Nov 15 2010, 10:55 PM Post #7 |
![]()
Playboy in een rood donzig jasje
![]()
|
"Een sauna? Serieus?" Ace lachtte eventjes toen hij moest denken aan al die puberhormoontjes die daar wild zouden gaan. "Klinkt leuk." De griffoendoor knikte met een vriendelijke glimlach. De kleine stilte die gevallen was werd echter snel weer onderbroken door een stem die achter Ace vandaan kwam. "Hallo, iedereen!" klonk er door de zaal. De stem was bekend, want het was die van Rain. "Hey," reageerde Ace. Toen kwam Chelsea met een reactie, "Hoi Rain! Waarom verdween je zo plots? Ace en ik vroegen ons af waar je zo plots heen ging. Niet waar, Ace?" Hij voelde een por in zijn zij. "Ah, ja, waar was je heen gegaan?" zei de jongen. Kitamura kwam er tussen met een reactie over het jurkje wat Rain aan had. Aan de enthousiaste manier waarop ze het zei betekende dat waarschijnlijk dat het jurkje leuk was. "Jullie zijn allemaal leuk gekleed," complimenteerde Ace aan de drie meisjes. Het zwart-harige meisje noemde allemaal verschillende dingen op. Waaronder "Sauna'tje doen." "Sauna'tje doen?" Ace lachte inwendig. Het meisje klonk wel alsof ze zeven jaar oud was. Toch wachtte de griffoendoor op de reactie van Rain. waarom was ze weggelopen? Zijn leven leek wel op een soap-serie, en dat was niet iets goeds. Ace stak zijn handen in zijn zakken en keek Rain aan met een enigzins serieuze, maar toch vriendelijke, blik terwijl hij in zijn gedachten zich afvroeg waarom zijn leven juist zo was. (No. Inspiration. At. All. -sigh-) |
|
It'll all work out somehow. No fear. No distractions. The ability to let that which does not matter truly slide. Ace Ashdown | |
![]() |
|
| Rain Mckane | Nov 16 2010, 07:57 PM Post #8 |
![]() ![]()
|
Plots vroeg Chelsea al iets waar het meisje bang voor was. Waarom ze gisteren zomaar was weggelopen? Tsja, waar moest ze daar op antwoorden? De waarheid zou nu iedereen kunnen horen en een leugen wilde ze ook niet vertellen omdat Ace het ook graag wilde weten. De wangen van de derdejaars werden langzaam rood en vloekten bij het paars van Rain’s jurk. Haar mond ging open en zonder na te denken begon Rain een antwoord te geven. ‘ Omdat ik vond dat jullie wel wat privacy mochten hebben. Dat is toch logisch?’ En het is ook wel duidelijk dat je Ace met niemand wil delen omdat je denkt dat je hem bezit dacht Rain en staarde even naar de grond. Bijna durfde ze haar hoofd niet op te tillen en gewoon een ander onderwerp aan te snijden. Het liefste wilde ze weg rennen maar dan leek ze net een doodsbange kleuter. Praten met Chelsea was gewoon erg gevaarlijk, omdat ze alles door kon vertellen en om kon draaien. Waarom konden Ace en Chelsea het toch zo goed vinden? In Rain’s ogen waren ze veel te verschillend van elkaar om nog maar kennissen te zijn. Rain keek Ace even glimlachend aan. ‘ Ik had er trouwens geen behoefte aan om jullie te storen.’ Haar blozende wangen werden lichter, tot er bijna niets te zien was. Wanneer kwamen de andere leerlingen nou eens opdagen, zodat Chelsea haar aandacht op hen kon richten? Iedereen moest komen, want ze voelden zich vast allemaal verplicht. Zeker omdat Chelsea de dochter was van een van de drie schoolhoofden. Misschien werd daarom dit grote feest ook zo perfect geregeld, omdat Chelsea natuurlijk alles gedaan kreeg! Tussen al het geratel van Rain was Kitamura allerlei dingen aan het opnoemen om te doen. Ze noemde leuke dingen op, dingen die je met vrienden deed. Hopelijk kon ze Ace straks weghalen bij Chelsea, zodat ze samen iets leuks konden doen. Hij was natuurlijk de enige vriend van Rain. De rest waren vage klasgenoten of kennissen van andere jaren. Rain haalde een hand door haar blonde haren en keek Ace aan met haar bruine/rozeachtige ogen en genoot van de muziek. Hoorde ze daar nou voetstappen op de gang? |
|
I can't live by pretending everything's okay. What was it that was stolen from me? Rain | |
![]() |
|
| Rosalie Forenst | Nov 16 2010, 08:07 PM Post #9 |
![]()
|
Het was stil in de leerlingenkamer en Rosalie wist even niet wat ze moest doen. Ze verveelde zich een beetje en zover ze zag was er niemand in de leerlingenkamer. Misschien moest ze maar eens de leerlingenkamer uit en even rond gaan lopen, misschien was er onderweg wel iets te doen. Toen ze net de leerlingenkamer uit kwam zag ze overal de kleuren roze en groen. Rosalie moest even wennen aan de felle kleuren. Wat was hier nou weer aan de hand, en waar was iedereen gebleven? Ze ging maar iemand zoeken om te vragen wat er aan de hand was. Waar ze ook liep de kleuren zag je overal. In lokalen, de muren, zelfs het dak. Het leek wel of er niks was overgeslagen. Ze vond het jammer dat iemand dat gedaan had, het was een mooie kasteel en nu verpeste iemand het. Hoe kon iemand in deze snelheid heel de kasteel verven. Tenzij het natuurlijk met magie was gedaan, dan kon ze het wel begrijpen. Maar waarom diegene nou van die felle kleuren moest gebruiken wist ze niet. Al snel kwam ze bij de grote zaal aan en zag daar een groepje leerlingen staan. Een paar hadden een jurk aan Daar was blijkbaar een feestje maar wat voor feestje wist ze even niet. Ze liep er naar toe en zag Ace en Rain en nog twee oudejaars die ze niet kon. Was dit een feestje voor oudejaars of was er iets anders aan de hand? "Oh sorry ik wist niet dat er hier een feestje was" zei Rosalie en zag verder geen eerste jaars rondlopen. Mocht ze er wel bij of niet? Ze kreeg een vermoeden van niet "Oh sorry dat ik jullie stoorde ik ga maar weer" zei Rosalie die zich omdraaide. Edited by Rosalie Forenst, Nov 16 2010, 08:14 PM.
|
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · De Grote Zaal · Next Topic » |
| Track Topic · E-mail Topic |
3:01 AM Jul 11
|
Themed by tiptopolive of IFSZ.
Hosted for free by ZetaBoards · Privacy Policy

















3:01 AM Jul 11